पुस्तकालयभाग २१

१७ माघ शहिनशाही सम्मत ४ हजूरा सिँघ दे गृह पिंड गोलेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

नानक कहे पैगग्बरो सुणो संदेसा यक, सुणावे धुरदरगाहीआ। आपणा आपणा वेखो हक़, हक़ीक़त विच्चों फोल फुलाईआ। जुग चौकड़ी चलदयां चलदयां सारे गए थक्क, थकावट अन्तर वेख वखाईआ। की संदेसा देवे पुरख समरथ, हरि करता वड वड्याईआ। जो जुग चौकड़ी चलाउँदा रिहा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। खेल खलाउँदा रिहा तत अठ्ठ, तन वजूद सोभा पाईआ। सो अन्तिम लेखा मुकावे हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए बणाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त अकथ, रसना कहिण कोए ना पाईआ। ओह आपणी करवट रिहा वट्ट, बदली करे लोकाईआ। जिस ने खेल करना झट, झटके हलाली वाले दए मुकाईआ। लेखा पूरा कर के तीर्थ तट, सरोवरां पन्ध मुकाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मठ, मसीतां मसला ना कोए जणाईआ। इक्को नाम सब ने लैणा रट्ट, तूंही तूंही राग अलाहीआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, वणजारा बेपरवाहीआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, नाम पट्टी इक बंधाईआ। सारे ओस दी चरणीं जाओ ढठ्ठ, निउँ निउँ

❋

❋

सीस निवाईआ। जो सचखण्ड दुआरे कीता इक्ठ, ज़िमीं असमानां पन्ध मुकाईआ। जो लोकमात निरगुण धार आवे वत, वतन वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी दया कमाईआ। नानक कहे पैगग्बरो हुण छड्डो आपणा रुतबा, पैगग्बरां वाली ना कोए वड्याईआ। माण रहे ना किसे कुतबा, कुतबख़ाने देण दुहाईआ। परवरदिगार नूर अलाही उतरा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। इक शब्दी गोबिन्द बणाए पुत्तरा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं सारे करो ओस दा शुकरा, शुक्रिए विच सीस निवाईआ। जो कौल इक़रार कर नहीं मुकरा, मुकरर्र आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दा मेटे दुखड़ा, हउमे रोग गवाईआ। जन भगतां उजल करे मुखड़ा, दुरमति मैल धवाईआ। सब दा लेखा पूरा करे मुढला, अन्त आपणा हुक्म जणाईआ। तन वज़ूद नाता तुट्टे पुतला, पंचम पंच ना कोए वड्याईआ। सब दीआं अंदरों खोल्हे गुंझला, गंढ्ढ पिछली दए खुल्हाईआ। निन्दक रहे कोई ना चुग़ला, मूर्ख मूढ़ां दए सज़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणाए कोई ना जुगला, इक इक्क दा लेखा दए मुकाईआ। जिस ने नाम संदेसा दिता तुकला, ला तुक आपणा हुक्म वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। नानक कहे आपणी आपणी करो सोझी, अवतार पैगग्बरो दयां जणाईआ। सब दी लेखे लावे धोती टिक्का बोदी, बोदयां वाले वेख वखाईआ। साधना करे जगत जिज्ञासू जोगी, जुगीशरां खेल खिलाईआ। जिस ने लख चुरासी दिती रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम नूर अलाहीआ। ओह बण के ठाकर मौजी, मौजूदा हो के खेल खिलाईआ। वेखणहारा वेदी सोढी, बंस सरबंस फोल फुलाईआ। जन भगतां देवे दरस अमोघी, पर्दा उहला अन्त उठाईआ। दीन दुनी दा रहे कोई ना रोगी, हंगता कूड़ा गढ़ तुड़ाईआ। सच संदेस सुणाए अगम्म सलोकी, सोहला राग अलाहीआ। पढ़नी पए किसे ना पोथी, बग़ल क़ुरान ना कोए टिकाईआ। मंज़ल दस्स इक्को सौखी, सच जैकारा शब्द शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरे होए सहाईआ। नानक कहे पैगग्बरो छड्ड दयो आपणा आपणा इल्म, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। अग्गे भरे कोई ना चिलम, चश्म नूर करे रुशनाईआ। झगड़ा रहे किसे ना जिस्म, ज़मीर सब दी दए बदलाईआ। पुरख अकाला होवे इस्म, आज़म नूर ख़ुदाईआ। माणस दी पंज तत दी क़िसम, आत्म ब्रह्म जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी दा लेखा आया लिखण, लिखे लेखे पिछले वेख वखाईआ । नानक कहे पैगग्बरो जिस दी करदे रहे तशरीह, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस नूं पैगग्बरां मन्नया मसीह, मसल्यां विच वड्याईआ। जिस नूं मालक जाणिआ तिब्बी, तबीअत रिहा

❋

❋

बदलाईआ। जेहड़ा नूर अलाही रब्बी, रबीउल सानी वेख वखाईआ। जिस दी अन्त अख़ीरी तुहाडी सदी, सदमे सब दे दए चुकाईआ। तुहाडी पूरी कर के गद्दी, गदागार वेखे जगत लोकाईआ । तुहानूं दीन दुनियां जेहड़ी लभ्भी, लबां नाल आए गाईआ। अन्तिम सारी पैणी छड्डी, नाता तुट्टे होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा लेखा पूरा कर के आपणी करनी आपे कर के रद्दी, अगला आपणा हुक्म वरताईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सुलखण सिँघ दे गृह पिंड मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर

निरगुण नानक कहे पैगग्बरो मैं सुणया अगम्मी छन्द, धुर संदेसा दयां जणाईआ। जिस दे विच्चों उपज्या इक अनन्द, अनन्द अनन्द मिली वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दे हुक्मे अंदर बन्द, बन्दगी विच दए शनवाईआ। सो खेल करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने दीन मज़हब हद्द बणाई कंध, शरअ शरीअत दिती समझाईआ। सो अन्तिम करन वाला खण्ड खण्ड, खण्डा गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। सदी चौधवीं पूरन होवण वाला पन्ध, सफ़रीआं सफ़र दए चुकाईआ। आत्म परमात्म निरगुण धार पाए गंढ्ढ, सरगुण लहिणा देणा देवे चाँईं चाँईंआ। चार वरन अठारां बरन निरगुण नूर चमकाए चन्द, जिस नूं सुर्या चन्द सीस झुकाईआ। जन भगत सुहेले रखे आपणे संग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार इक वखाईआ। निरगुण नानक कहे पैगग्बरो मैं सुणया अगम्मा गीत, गहर गम्भीर दिता जणाईआ। जिस दा खेल सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। करवट विच बदल के पीठ, भाषा दीन दुनी उलटाईआ। सतिजुग सच चलाए रीत, कलयुग कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। जिस ने लेखा मुकाउणा मन्दिर मसीत, मसला इक्को दए जणाईआ। आत्म परमात्म सांझा होए गीत, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। एका रंग रंगाउणा हस्त कीट, ऊँच नीच जोड़ जुड़ाईआ। सो वसणहारा हर घट भीत, भीतर आपणा डेरा लाईआ। सो आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर कर तस्दीक, तसव्वर सब नूं दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। नानक कहे पैगग्बरो मैं सुणया धुर फ़रमाना, साहिब सुल्तान दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म वरते दो जहानां, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे सावधाना, भय भउ विच वखाए सर्ब लोकाईआ। शब्द सतिगुरु उठाए नौजवाना, बलधारी आप प्रगटाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना, खेले

❋

❋

खेल अगम्म अथाहीआ। लख चुरासी आत्म परमात्म होवे काहना, सीता सुरती धुर दा राम खोज खुचाईआ। अल्ला हू दा जो गाया तराना, सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच संदेसा दए सुणाईआ। निरगुण नानक कहे मैं सुणया अगम्म संदेस, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। नेत्र रोंदा वेख्या शेष, बाशक तशका दयां समझाईआ। चार जुग दे विचार जिस दे अग्गे होए पेश, आसा दीन दुनी नाल मिलाईआ। उह दरगाह साची बैठा वेखे सब दा भेख, भेखाधारी नूर अलाहीआ। जिस ने निरगुण हो के सरगुण दिता भेज, भजन बन्दगी बाहर कढ्ढाईआ। ओह अन्तिम जोती जलवा देवे तेज, अप वाए तेज पृथ्मी आकाश करे सफ़ाईआ। जिस दा नाम जगत मुहब्बत विच सारे आए वेच, क़ीमत ढोल्यां वाली पाईआ। ओह हुक्म सुणावे अगम्मड़े देस, सचखण्ड बैठा नूर अलाहीआ। जिस दा नाता निरगुण धार शब्दी गुर दस दस्मेश, तत वजूद ना कोए वड्याईआ। सो खेले खेल सदा हमेश, हमसाजण नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। नानक कहे मैं सुणी अगम्मी ख़बर, ख़ैरख़ाही विच जणाईआ। नूर चमक्या उपर अम्बर, नूर नुराना डगमगाईआ। सब ने करना अन्तिम सबर, सिदक भरोसा इक रखाईआ। दीन मज़हब दा विछड़ना टब्बर, क़बीला रहिण कोए ना पाईआ। पैगग्बरो जेहड़े तुसीं तन वजूद छड्ड के आए विच क़बर, मढ़ी गोर डेरा लाईआ। उस दा लहिणा देणा पारब्रह्म प्रभ देवे शेर बब्बर, शब्दी भबक इक लगाईआ। ओथे पुरख अकाल इक्को नाम ते इक्को होणा क़दर, इक्को क़दम सोभा पाईआ। सदी चौधवीं तुहाडी सब दी पूरी करे सध्धर, सहिँसा अवर रहे ना राईआ। दीन दुनी दा कर के अदल, इन्साफ इक कमाईआ। कलयुग विच सतिजुग देवे बदल, पुरख अकाला दीन दयाला आपणा हुक्म वरताईआ। झगड़ा रहिण ना देवे माटी बदन, तत वजूद ना कोए वड्याईआ। निरगुण नानक कहे गुर अवतार पैगग्बरो सारे इक्को मन्नो सज्जण, इक्को संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी इष्टी हो के इक्को देवे लग्न, लग मातर दा लेखा दए मिटाईआ।

१८ माघ शहिनशाही सम्मत ४ राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

नानक कहे पैगग्बरो सुणो हुक्म अगम्मा साचा, सति सतिवादी हो के दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला झगड़ा मेटण वाला काया माटी पंज तत काचा, कंचन गढ़ अंदर वड़ निरगुण निरवैर वेख वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार

❋

❋

चार जुग दा बदलण लग्गा ख़ाका, ख़ालक ख़लक आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण धार निरवैर निराकार निरँकार सब दा बणे आक़ा, पतिपरमेश्वर पुरख अकाला एका सोभा पाईआ। चार कुण्ट दह दिशा दो जहानां खोल्ह के वेखो ताका, पर्दा उहला नौ नौ आप उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां तबक वेखो आपणा हाता, दह दिशा फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं उलटण लग्गा पासा, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी करे खेल अगम्म तमाशा, स्वांगी हो के आपणा स्वांग वरताईआ। लहिणा देणा पूरा करे पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जो आदि जुगादी आत्म परमात्म सब दा जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दे उत्ते सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रख के आए भरवासा, क़दमबोसी कर के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नानक कहे पैगग्बरो सुणो हुक्म प्रभू सुल्तान, धुर संदेसे विच जणाईआ। पुरख अकाला हो मेहरवान, महबूब आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी दा बदलण वाला निज़ाम, नौबत नाम हक़ सुणाईआ। तुहानूं शरअ विच करे ग़ुलाम, ग़ुरबत रहे कोए ना राईआ। पैगग्बरो अवतारां नाल लग्गा मिलाण, गुरुआं गंढ्ढ पवाईआ। शरअ रहे ना कोए शैतान, छुरी हथ्थ ना कोए रखाईआ। सारयां दी सांझी करे ज़बान, ज़ेर ज़बर वंड ना कोए वंडाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरा धुर दा दस्स इक मकान, मुकाम इक्को इक जणाईआ। सदी चौधवीं हो प्रधान, बलधारी वेख वखाईआ। जो आत्म परमात्म दस्से सच ईमान, अमल आलम वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। नानक कहे पैगग्बर अवतार सुणो संदेसा अगम्म दी धार, धर्म दुआरे दयां प्रगटाईआ। जो आदि जुगादी एकँकार, करनी दा करता वड वड्याईआ। सब दे लहिणे देणे रिहा विचार, विच्चरण दी लोड़ रहे ना राईआ। तख्त निवासी शाहो भूप सच्चा सिक्दार, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। साडा सब दा सांझा करे प्यार, प्रेम प्रीती नाल जणाईआ। इक्को कलमा इक्को नाम इक्को होए जैकार, इक्को सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। नानक कहे पैगग्बर अवतार सुणो सुणो सुख़नवन्त, फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। हुक्म देवे धुर दा कन्त, कन्तूहल नूर अलाहीआ। जिस दा लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ । सरगुण धार बणाए सब दी बणत, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाईआ । जिस नूं कहि के आए बेअन्त, बेपरवाह वड वड्याईआ। जो आदि जुगादी बोध अगाधा पंडत, निरअक्खर सानूं करे पढ़ाईआ। सदी चौधवीं गढ़ तोड़िआ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। चार वरन अठारां बरन रहे कोए ना निन्दक, निराकार दए वड्याईआ। सब दी मेटे ग़मी चिन्ता चिन्तक, दु:ख

❋

❋

रोग डेरा ढाहीआ। सारे इक्को करो हिम्मत, हौसले लओ वधाईआ। पुरख अकाल अग्गे करो मिन्नत, गल पल्लू वास्ता पाईआ। साडी सब दी सांझी होई मिल्लत, मज़हबां वंड ना कोए वखाईआ। शरअ करे कोए ना इल्लत, इस्म इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। नानक कहे अवतार पैगग्बरो सुणो संदेसा श्री भगवान, सहजे सहजे रिहा जणाईआ। इशारा देवे धुर दा अमाम, बिन अक्खों अक्ख खुल्हाईआ। सारे मेरा कलमा करो परवान, निउँ के सीस झुकाईआ। मुखों कहो असीं बाल अंञाण, साडी चले ना कोए चतुराईआ। असीं छड्डया जगत जहान, संग ना कोए बणाईआ। साडा सब दा सांझा पीण खाण, ज़िबह बणे ना कोए कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दाता नूर अलाहीआ। नानक कहे मेरे निरँकार, तेरी इक सरनाईआ। मैं तेरा चोबदार, दर दरवेश सीस निवाईआ। अन्त कन्त सुण पुकार, भगवन्त दयां दृढ़ाईआ। चार जुग दे सारे तेरे उत्ते आधार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। झुक झुक करन निमस्कार, निउँ निउँ लागण पाईंआ। किरपा कर आप अपार, अपरम्पर स्वामी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। पुरख अकाल कहे सुण नानक निरगुण, सच दयां दृढ़ाईआ। तेरी पुकार लई सुण, मेहर नज़र उठाईआ। हुक्म संदेसा देवां अगम्मी हुण, दो जहान जणाईआ । सृष्टी दृष्टी करां छाण पुण, शब्द गुरु सेव लगाईआ। चार कुण्ट वेखां रिख मुन, सूफ़ी सन्त फ़कीर खोज खुजाईआ। किस दुआरे साची धुन, आत्मक राग कवण सुणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। नानक कहे प्रभू मेरे ठाकर, तेरी बेपरवाहीआ । तूं गहर गम्भीर डूँघा सागर, तेरी बेपरवाहीआ। दर आए दर दे आदर, माण निमाणे हो सहाईआ। तूं आदि जुगादि क़ुदरत दा मालक करनी दा कादर, कायनात वेख वखाईआ। हउं ग़रीब निमाणा आजज़, सेवक सेवक नज़री आईआ। सदी चौधवीं सब दी मेट दे साजश, कूड़ कल्पणा रहे ना राईआ। चार वरनां इक्को होवे इबादत, दूजा कलमा ना कोए पढ़ाईआ। सच नाम दी कर सख़ावत, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ना रहे अलामत, दुरमति मैल देणी धवाईआ। सति सच दी बख्श निआमत, तोहफ़ा घर घर देणा पहुंचाईआ। कलयुग जीव अणजाणत, तेरी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। पुरख अकाल कहे सुण निरगुण नानक अवतार पैगग्बर गुर सद्द, सद्दा नाम जणाईआ। आपणा आपणा लेखा लैण कढ्ढ, बिना हथ्थां हथ्थ वटाईआ। आपणा आपणा नाम सुणावण सद, ढोला गीत राग अल्हाईआ। आपणी आपणी वेखण यद्द, दीन मज़हब ध्यान लगाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। नानक गहे गुर अवतार पैगग्बरो सुणो हुक्म संदेस, बिन संध्या प्रभाती दयां सुणाईआ। आपणा आपणा कढ्ढो लेख, जो लिख्त दए गवाहीआ। जिस हुक्म नाल मूंड मुंडाया बोदी जञ्ञू खेल खिलाए मुच्छ दाढ़ी केस, चोटी सीस कटाईआ। दीन मज़हबां कीता हेत, मानव मानव नाल टकराईआ। अन्तिम सारे होए खेत, बचया रहिण कोए ना पाईआ। शरअ शरीअत वाली कढ्ढके वेखो आयत, हदीस कौण समझाईआ। अवतार गुरु सारे वेखो तुहाडी किथ्थों होई पैदाइश, कौण जम्मण वाली माईआ। किस दे घर करो रहाइश, रहिण कवण अख्वाईआ। किस ने नाम दी दिती हदाइत, कलमे दिते पढ़ाईआ। किस प्रेम दी कीती इनाइत, बख्शिश झोली पाईआ। कवण अन्त करे रयाइत, होवे आप सहाईआ। तुहाडी पूरी करे शरायत, शरअ दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दए वड्याईआ। अवतार पैगग्बर कहिण गुर, नानक सच दईए सुणाईआ। असीं हुक्म मन्नणा धुर, साडी चले ना कोए चतुराईआ। गोबिन्द कहे मैं छड्डके अनन्द पुर, माछूवाड़े सेज सुहाईआ। लग्गी प्रीत निभा दे तोड़, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। अन्त उसे नाल मुड़, जोत शब्द धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। अवतार पैगग्बर गुर कहिण एक, नानक निरगुण सच जणाईआ। साडा लेखा प्रभू नूं कहीए अग्गे ना वेख, वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। असीं छड्डके आए मातलोक दा देस, दरगाह साची तेरे विच समाईआ। जिथ्थे इक्को जोती इक्को नूर मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोए मूंड मूंड मुंडाईआ। दर तेरे ठांडे होए पेश, पेशीनगोई दए गवाहीआ। अग्गे तेरे दर दे रहीए दरवेश, बण बरदे सेव कमाईआ। तूं आदि जुगादी एक, एकँकार तेरी वड्याईआ। सानूं साची बख्श टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट, भेख पखण्ड देणा गवाईआ । झगड़ा रहे ना पंडत पांधा मुल्ला शेख़, मुसायक नज़र कोए ना आईआ। सच दुआर एकँकार वखा आपणा देस, दह दिशा कर रुशनाईआ। तूं सही सलामत रहें सदा हमेश, हम साजण नज़री आईआ। दीन मज़हब ज़ात पात नाम कलमा पिछला तेरी कीता भेंट, साडी रही ना कोए चतुराईआ। अग्गे वेखीए तेरी खेड, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगग्बर सारे पाओ गलवकड़ी, बिन भुजां भुजां उठाईआ। वैरी रहे ना कोए शूद्र वैश ब्राह्मण क्षत्री, छत्रधारी इक सुणाईआ। लेखा ला सके ना कोई अक्खरां वाली पत्री, ग्रह नछत्र ना कोए वड्याईआ । गुर अवतार पैगग्बर रहे ना कोए मन्त्री, पुरख अकाला इक्को हुक्म सुणाईआ। धर्म दी धार शब्द अगम्मा तक्कड़ी, तराज़ू वेखे अगम्म अथाहीआ।

❋

❋

शब्दी धार सृष्टी दृष्टी जाए जकड़ी, तन्दव तन्द ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। नानक कहे प्रभू मेरी सुणी अरदास, सीस सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर इक्ठे होवो पास पास, पासा दीन दुनी नालों बदलाईआ। सारे इक्को नेत्र तक्को पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। झगड़ा रहे ना माटी ख़ाक, वजूद विच्चों महबूब वेख वखाईआ। किसे दी करनी नहीं इमदाद, मदद विच मातलोक कोए ना जाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे हक़ इनसदाद, हुक्म फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जो मालक स्वामी वाहिद, एकँकार अख्वाईआ। ओह गाॅड बणे गाईड, गुड मार्ग वेख वखाईआ। धुर फ़रमाना करे आइद, हुक्म इक वरताईआ। साहिब स्वामी बण के साहिब, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। वक्खरा रहे ना कोए अलहिद, बाहमी नाता दए जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। नानक कहे बोल पुकार, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। हुक्म हुक्म सच्ची सरकार, हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर इक दूजे उत्ते करो एतबार, बेएतबारी देणी गवाईआ। बिन रसना जिह्वा सारे दयो उच्चार, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। बेख़बर होवो ख़बरदार, ख़बर संदेसा इक दृढ़ाईआ। जोगिंदर सिँघ लिआवे तिन्न हार, जोगिंदर कौर हथ्थ फड़ाईआ। नानक वेले दा तुहाडा लेखा बकाया दिसे विच संसार, सत्त साल दी बच्ची ध्यान लगाईआ। तेरा तत्तां नाल नानक करदा सी प्यार, बिरध अवस्था मुतू नाम सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो हर हिरदे करो सफ़ाई, सिफ्तां नाल वड्याईआ। तुहाडी निरगुण धार करे कुड़माई, कुड़मेटा नज़र कोए ना आईआ। दरगाह साची वेखो इक रुशनाई, नूर नुराना डगमगाईआ। एसे ने लोकमात जोत जगाई, लख चुरासी रिहा समाईआ। जो दीन दुनी वंड वंडाई, मानव हिस्से आए पाईआ। अज्ज तों सारे छड्डण आपणी नाल रज़ाई, रज़ा प्रभ दी विच सीस निवाईआ। वेख्यो शरअ दा अग्गे ना बणयो कोई कसाई, क़लमे वाली ना कोए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला लए मिलाईआ। नानक कहे गुर अवतार पैगग्बरो हर हिरदा लओ तक, यक्क तरफ़ ध्यान लगाईआ। सेवा करो सर्ब अनथक्क, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जो वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी वेखो जो वस्से घट घट, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। सो खेल करे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ । ओस दे चरणां टेक दयो मथ, बिन मस्तक सीस झुकाईआ। ज्यों भावे त्यों लए रख, अग्गे चले ना किसे चतुराईआ। इक्को हुक्म वरतणा सच, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जो लूं लूं अंदर रिहा रच, साढे तिन्न करोड़ दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ

❋

❋

रखाईआ। अवतार पैगग्बर कहिण सुण नानक निरगुण धार विचोले, विचला भेव जणाईआ। असीं प्रभ दे बुलाए बोले, आपणा राग ना कोए सुणाईआ। तूं वी दस्सया असीं तेरे घर दे गोले, तेरी वड वड्याईआ। जो हर घट अंदर मौले, मौला रूप नूर अलाहीआ। सानूं दीन मज़हब बणा के तोले, जगत वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक समझाईआ। नानक कहे हुक्म सुणो आपणे महबूब ख़ुदा, हो के ख़ुद मालक रिहा जणाईआ। जिस नालों कदी ना होवो जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। सब दी इक्ठी क़बूल करे दुआ, मेहर नज़र इक टिकाईआ। साचे क़लमे दी दए सदा, हुक्म इक अलाहीआ। ख़ुशीआं नाल अवतार पैगग्बर गुरुआं दी प्रीती दे हार दे पहना, प्यार प्यार विच वड्याईआ। सारे बिना कन्नां तों कन्नीं हथ्थ लओ लगा, कन्नां वाली गई पढ़ाईआ। पिछले सब दे बख्शे जाण गुनाह, अग्गे गुमराह ना कोए कराईआ। जगत सृष्टी दिसे फ़नाह, अन्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त सतिजुग साचा बणे आप मलाह, दो जहानां निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बेड़ा आपणे कंध उठाईआ।

१९ माघ शहिनशाही सम्मत ४ जोगिन्दर कौर दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

नानक निरगुण कहे वेखो गुर अवतार पैगग्बरो खेल हाला, हालत बदली जगत लोकाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए पूजा पाठ कर के फेर के माला, मणक्यां नाल मन का मणका ना कोए भवाईआ। पंज तत त्रैगुण तोड़े ना कोई जंजाला, माया ममता मोह विकार ना कोए मिटाईआ। सच दुआर दिसे ना कोई किसे धर्मसाला, काया काअबा नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। फल तन वजूद दिसे किसे ना डाला, पत्त टाहणी ना कोए लहराईआ। जिस दा सारे दे के गए अहिवाला, भविख्तां विच सुणाईआ। सो खेल करे पुरख अकाला, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। जिस दे अग्गे करदे रहे सवाला, मांगत हो के मँग मँगाईआ। सो निरगुण नूर जोत करे उजाला, चारों कुण्ट डगमगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे बेहाला, सतिजुग सति सति वरताईआ। शब्दी गुरु बण दलाला, चार वरनां वेख वखाईआ। लेखा जाणे काल महाकाला, पर्दा दीन दुनी उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नानक कहे गुर अवतार पैगग्बरो भेव अभेद चुकाउ दूजा, नुक़ता रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं किसे कम्म ना आउँदी दिसे पूजा, पाठ जोग अभ्यास ना कोए वड्याईआ। अन्तर निरंतर भेव खुल्ल्हे किसे ना गुज्झा, बज़र कपाटी परदा ना कोए उठाईआ। फिरी दरोही

❋

❋

उपर बसुधा, चार कुण्ट रिहा कुरलाईआ। सब दा अन्तिम वेला पुज्जा, वक्त दए गवाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला अन्त अख़ीर रहे ना लुका, निरवैर नूर करे रुशनाईआ। चार वरनां दा मार्ग कर के सुच्चा, संजम इक्को दए दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले उठाए आपणे सुता, दुलारे गोद टिकाईआ। सच प्रेम सुहा के रुता, रुतड़ी आपणी आप महकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो सब दा पैंडा मुका, मुकम्मल दयां जणाईआ । सतिजुग अंदर मदिरा मास रसना कोई ना लावे हुक्का, तुख्म ताअसीर सब दी दए बदलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण समझाए मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े आपणे नाल मिलाईआ। काया मन्दिर सच दुआर सुहा के झुग्गा, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला लए मिलाईआ। निरगुण नानक कहे गुर अवतार पैगग्बर दीन दुनी दा वेखो नहाउणा धौणा, इश्नान विच ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट दह दिशा सब नूं प्या रोणा, बिन नैणां नीर सर्ब वहाईआ। सदी चौधवीं सति धर्म दा बीज किसे ना बोणा, आत्म ब्रह्म पर्दा ना कोए उठाईआ। साचे मन्दिर उच्च मुनार धुर दे मम्बर चढ़ ना किसे खलोणा, आवाज़ हक़ ना कोए सुणाईआ। दुरमति दाग़ चार वरन अठारां बरन किसे ना धोणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई झगड़ा ना कोए चुकाईआ। जगत विकार हँकार काया तत विच्चों ना किसे बिलोणा, नाम मधाणा हथ्थ ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर जगत जहान पराउणा, वेला वक्त दए गवाहीआ। सच संदेस नर नरेश दो जहान सुणाउणा, निरगुण निरवैर निरँकार आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा वेख वखाईआ। नानक निरगुण कहे गुर अवतार पैगग्बरो वेखो सुबह शाम, वक्त बवक्त ध्यान लगाईआ। हिरदे वस्से किसे ना राम, रमईआ मिलण कोए ना पाईआ। मीत बणे कोई ना शाम, घनईआ काहन ना कोए चतुराईआ। पैगग्बर दए कोई ना दान, इस्म आज़म ना कोए समझाईआ। गुरु गुरदेव करे ना कोए पहचान, पर्दा उहला ना कोए उठाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए ज्ञान, अक्खरां वाली जगत पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान होए हैरान, खाणी बाणी चार कुण्ट वेखे नैण उठाईआ। दह दिशा फिरे शैतान, शरअ आपणी नाल वरताईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई देण दुहाईआ। किसे कम्म ना आवे बग़ल रखी क़ुरान, काया काअबे ना वज्जे वधाईआ। रसना जिह्वा सिफ्त सालाही सारे ढोले गाण, निरगुण निरवैर निराकार दरस कोए ना पाईआ। शब्द संदेसा धुर फ़रमान, हरि करता आप दृढ़ाईआ। सब दा सांझा होवे इक अमाम, अमलां तों रहित नूर ख़ुदाईआ। जो लेखा मुकाए जगत जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सब दा सजदा इक्को होए सलाम, डंडावत बन्दना इक दरसाईआ। इक्को नाम क़लमा दस्से कलाम, कायनात इक पढ़ाईआ।

❋

❋

इक सिँघासण आसण सच दस्से बिसराम, जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप लागण पाईंआ। सो खेल करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। सब ने मन्नणी ओस दी आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा विधान, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। शरअ दा रहिण नहीं देणा कोई ग़ुलाम, बंधन मज़हबां वाले तुड़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म कर पहचान बेपहचान करे रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर करे ना कोए हराम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। नानक निरगुण कहे गुर अवतार पैगग्बरो सिमरन पाठ वेखो निमाज़, रोज़यां विच ध्यान लगाईआ। किसे दा खुल्ल्हे ना अंदरों राज़, पर्दा पर्दे विच्चों ना कोए चुकाईआ । भेव खोल्हे ना कोई आग़ाज़, संदेसा धुर ना कोए सुणाईआ। सति दा होए ना कोए मुहताज, पारब्रह्म मिलण कोए ना आईआ। दीन मज़हब दा गुर अवतार पैगग्बरो तुसां दस्सया इतराज़, शरअ विच शरअ दिती लड़ाईआ। एह खेल प्रभू तमाश, जुग चौकड़ी दिता कराईआ। अन्तिम सब नूं करे फ़ाश, लोकमात रहिण ना पाईआ। तुहाडी पूरी करे आस, जो भविख्तां विच ढोले गाईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, जोती जाता बिधाता पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार बण के सांझा यार देवे साथ, सगला संग निभाईआ। दीन दुनी तन वजूद माटी ख़ाक अन्तर निरंतर वेखो मार झाक, झाकी तन ख़ाकी इक लगाईआ। सब दा बदल रिहा हालात, हालांकि गुर अवतार पैगग्बरो तुहाडे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी ढोले रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। नानक निरगुण कहे मैनूं सरगुण याद आई तलवंडी, पूरब भेव जणाईआ। जिथ्थे तोले दी बेटी नूं वंड सी वंडी, आयू सत्त साल समझाईआ। मेरा प्यारा सी मातू संगी, बिरध अवस्था नज़री आईआ। ओस वेले कोल बैठा सी हथ्थ रख के आपणी कंधी, मोढ्ढयां रिहा दबाईआ। मुखों हस्स के किहा नानक वस्त दिती तूं चंगी, चिठ्ठी अक्खरां वाली बणाईआ। मैनूं ऐं जापदा एह दो जहानां सन्धी, सनद सोभा पाईआ। नानक किहा एस मँग अगम्मी मँगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। जिस वेले सदी चौधवीं लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रगट होवे पुरख अकाल सूरा सरबंगी, हरि करता शहिनशाहीआ। इन्हां दी आत्मा तत शरीर विच फेर जाए गंढ्ढी, नाता धर्म धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरी इक सरनाईआ। मातू कर के निमस्कार, सीस दिता निवाईआ। जे दोवें दिते तार, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मेरा तेरे नाल प्यार, चरण कँवल सरनाईआ। नानक किहा मेरे चरणां दी मस्तक ला छार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर अगला जन्म दयां संवार, जन्म विच्चों मानस जन्म

❋

❋

विच बदलाईआ। मातू ने उठ के मारी छाल, ख़ुशी विच वड्याईआ। तूं शाह ते मैं कंगाल, तेरी बेपरवाहीआ। उन्ने चिर नूं इक मालण लै के आ गई हार, फुल्लां नाल सुहाईआ। मातू कोल सी पैसे चार, चारे कढ्ढ के हथ्थ दिते फड़ाईआ। मँगे नाल प्यार, मैनूं दे दे जगत दी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। मातू लै के तिन्न हार, हिरदे विच वड्याईआ। नानक दे गल विच देवां डार, नाता तिन्नां दा तिन्नां लोकां विच्चों बाहर समझाईआ। आपणीआं बाहां लए उठाल, हथ्थां विच लटकाईआ। नन्ही बच्ची अग्गे आई बाल, हस्स के रही सुणाईआ। मैं पाउणे नाल प्यार, क्यों मेरा बाबा मैनूं गोद उठाईआ। नानक किहा तुसीं दोवें रखो संभाल, आपणे कोल टिकाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया वधे विकार, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ । तुहाडा जन्म होणा विच संसार, वखरी वखरी पिता माईआ। अन्त लहिणा देणा दए उतार, मक़रूज़ क़र्ज़ा आप चुकाईआ। कल कल्की लए अवतार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। मातू तेरा पिछला होर विहार, नानक दए समझाईआ। तेरा लेखा बधक धार, जिस कमान दिती बणाईआ। घर बाडीआं तेरा जन्म अपार, पूरब लेखा दए गवाहीआ। सो लहिणा देणा पूरा करे आप करतार, क़ुदरत दा मालक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। हार कहिण सानूं छड्डया रख, जगत विच लोकाईआ। असीं वेंहदे रहे नाल अक्ख, साल बसाला खोज खुजाईआ। कवण वेला साडा मिले हक़, हक़ीक़त पिछली झोली पाईआ। प्रगट होवे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। ओह मँगे आपणी वथ, संदेसे विच सुणाईआ। सानूं फड़न दोवें वारो वारी हथ्थ, हथ्थां नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। हार कहे मातू बणया जगत जुगिंदर, नाता बधक नाल जुड़ाईआ। छोटी बच्ची धार जुगिंदर, कौर कर्म कांड वड्याईआ। संदेसे वाला याद रिहा पत्र, बिन पत्रका दिता दृढ़ाईआ। जिस दी लिखी नहीं कोई सतर, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ । ओह शब्द संदेसा दिता आपणी धार कर के यतन, यथार्थ दिता समझाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल जुग चौकड़ी लहिणा मुकाए हथ्थो हथ्थन, लेखा अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दरगाह साची आपणा घर वखाए अगम्मा वतन, जिस वतन विच बेवतनां लए मिलाईआ।

❋

❋

१९ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सोभा सिँघ दे गृह पिंड वलूर ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार कहिण कलयुग अन्तिम होणी जगत ख़ुआरी, धीरज धीर धरत धवल धौल ना कोए रखाईआ। पैगग्बर कहिण नेत्र रो के दीन दुनी करनी गिरयाज़ारी, परवरदिगार सांझे यार सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गुर दस कहिण कलयुग जीवां अन्तिम आपणी बाज़ी हारी, जीवण जुगत मिले ना किसे वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब नूं वेखां वारो वारी, निरगुण हो के सरगुण खोज खुजाईआ। जो शास्त्र वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी बणे पुजारी, रसना जिह्वा बत्ताी दन्द सोहले ढोले राग अल्हाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ वेखां गुरुदुआरी, साढे तिन्न हथ्थ काया माटी फोल फुलाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तक्कां तीर्थ तट किनारी, सर सरोवर जगत वेख वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्तर दृष्टी पावां सारी, चार वरन अठारां बरन वेखां चाउ चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त सब दा लहिणा देणा देवां बण वड संसारी, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर नाल रलाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़ां हँकारी, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक समझाईआ। चार कुण्ट दह दिशा क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दस्सां नाम जैकारी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक समझाईआ। दीन मज़हब दी चार कुण्ट दह दिशा वेखां ग़द्दारी, मनमुख जीव लभ्भण थाउँ थाईंआ। सदी चौधवीं सब नूं रही वंगारी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। क़ुदरत दा क़ादर करनी दा करता करे खेल निआरी, निआंकार आपणा हुक्म वरताईआ। सच दुआर सच धर्म दी दस्से यारी, यराने कूड़े तोड़ तुड़ाईआ। दरगाह साची सचखण्ड बहि के धुर दा बणे सिक्दारी, नाम संदेसा इक सुणाईआ। अन्तिम सब दी लोकमात आई वारी, वारस रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुके जीव गवारी, तन वजूद महबूब करे सफ़ाईआ। जेहड़ी गुरुआं उत्ते होई बेएतबारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा वेख वखाईआ। तेई अवतार कहिण साडी मातलोक विच्चों होई तृप्त, तृष्ना अग्गे ना कोए वखाईआ । हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद साडा पूरा होया भविख्त, अग्गे राह ना कोए जणाईआ। नानक गोबिन्द कहे लेखा मुक्कण लग्गा जगत लिख्त, पुरख अकाला लहिणा देणा जाणे थाउँ थाईंआ। परवरदिगार कहे मैं सब दा सांझा करना इष्ट, दीन मज़हब ज़ात पात झगड़ा देणा मुकाईआ। मानव ज़ाती अंदरों खोल्ह के दृष्ट, दिशा आपणी देणी समझाईआ। ममता कर के निशट, दुर दुराचार डेरा ढाहीआ। लेखा अजे ना कोए बालिशत, नाम नाप देणा समझाईआ। तन वजूद मिटे इश्क, आत्म परमात्म मेला गया मिलाईआ। कूड़ कुड़िआरा रहे कोए ना निन्दक, हरिजन साचे लैणे उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे रंग आप रंगाईआ। तेई अवतार कहिण लेखा

❋

❋

मुक्कण लग्गा लोकमात, हरि करता आप मुकाईआ । पैगग्बर कहिण साडा लहिणा देणा पूरा होण लग्गा जगत साथ, अग्गे लेखा अवर ना कोए वधाईआ। गुरु गुरदेव कहिण साडा पूरा होए भविख्त वाक्, वाक़िफ़कार दए गवाहीआ। जिस ने जगत नाता तोड़ना नात, पिता भैण भाई सज्जण साक, साका आपणा दए दृढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन दस्सणा इतफ़ाक़, इत्तफाकीआ आपणी खेल खिलाईआ। नाम संदेसे दस्सणे बात, रसना जिह्वा ना कोए पढ़ाईआ। झगड़ा मेट देणा काग़ज़ात, कलमा कलमा ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सज्जण नूर अलाहीआ। तेई अवतार कहिण असीं करीए नमस्कार, डंडावत विच सीस निवाईआ। पैगग्बर कहिण की करे साडा सांझा यार, जल्वागर नूर अलाहीआ। कलयुग अन्त दीन दुनी होई ग़द्दार, ग़दर प्या थाउँ थाईंआ। आत्म जोती होए ना किसे उज्यार, निरगुण नूर ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी करे विभचार, कुकर्मां विच वड्याईआ। साचे नाम दा बोले ना कोए जैकार, तूं ही तूं ही राग ना केइ अलाहीआ । चार वरनां धुआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । सदी चौधवीं अन्त सब ने होणा ख़ुआर, ख़ुआरी घर घर वेख वखाईआ । किरपा करे आप निरँकार, नर निरँकारा वेख वखाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां पाए सार, चौदां लोक चौदां तबक खोज खुजाईआ। जन भगतां बेड़ा डुब्बण ना देवे विच संसार, नईआ नौका नाम आपणा इक प्रगटाईआ। सन्त सुहेला बण के ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सिफ्तां वाला दस्स इज़हार, महिमा अगाध बोध जणाईआ । सब नूं मन्नणा पवे इक निरँकार, इक्को ढोला राग नाद दए सुणाईआ। जगत छड्डणा पए संसार, साहिब स्वामी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा पूरब जन्म दा क़र्ज़ लाहे उधार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्ट दह दिशा वेख वखाईआ।