पुस्तकालयभाग २१

१९ माघ शहिनशाही सम्मत ४ कुलवन्त कौर दे गृह बस्ती खलील ज़िला फ़िरोज़पुर

तेई अवतार कहिण प्रभ दी धार तक्कया पूरन, प्रभ पूरन नज़री आईआ। पैगग्बर कहिण प्रभू दा प्यार तक्कया पूरन, परवरदिगार पूरन नूर अलाहीआ। गुर दस कहिण प्रभ दा शृंगार तक्कया पूरन, शब्दी धार शब्द वड्याईआ। भगत कहिण प्रभू दा विहार तक्कया पूरन, उजाला पूरन नज़री आईआ। सूफ़ी कहिण जलवा नूर उज्यार तक्कया पूरन, अलाही नूर

❋

❋

पूरन नज़री आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सांझा यार तक्कया पूरन, देवत सुर पूरन सीस निवाईआ। चार जुग कहिण सब दा मालक अख्त्यार तक्कया पूरन, मुख्त्यार पूरन सोभा पाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण निमस्कार इक्को प्रभू प्रभ पूरन, डंडावत बन्दना सजदा पूरन सोभा पाईआ । चार जुग दे शास्त्र कहिण सिफ्त दी धार पूरन, चार बाणी दी महिमा प्रभ पूरन नज़री आईआ । महल अटल मुनार कहिण सचखण्ड करतार पूरन, करनी दा करता प्रभ पूरन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सो पुरख निरँजण कहे मेरा विवहार पूरन, हरि पुरख निरँजण पूरन रंग रंगाईआ। एकँकार कहे सब दा अधार पूरन, आदि निरँजण पूरन जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता कहे शाह सवार पूरन, श्री भगवान पूरन रूप नज़री आईआ। पारब्रह्म कहे मेरा आकार पूरन, निराकार पूरन इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सतिकार पूरन, बिन पूरन पूरन पूरन सतिगुर ना कोए अख्वाईआ। दो जहानां मददगार पूरन, बिन पूरन परम पुरख ना कोए मिलाईआ। सचखण्ड दा सच्चा हक़दार पूरन, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पूरन हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। सचखण्ड कहे मेरा प्रीतम पूरन, पूरन पूरन पूरब जणाईआ । दरगाह साची बहे मेरा ख़बरदार पूरन, पूरन पूरन पूरन ब्रह्म रिहा जगाईआ। सच सिँघासण कहे मेरा तरफ़दार पूरन, बिना पूरन पूरन सोभा कोए ना पाईआ। तख्त कहे मेरा तख्तनिवासी निराकार पूरन, साकार पूरन पूरन वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे प्रभ पूरन पूरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादी हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दए वड्याईआ। जिस ने सूली चाढ़्हे मनसूरा, ऐहनलहक़ दुहाईआ। सो लेखा सब दा जाणे ज़रूरा, ज़रूरत वेखे थाउँ थाईंआ। ढोला हुक्म करे मन्ज़ूरा, मन्ज़ूरी विच मंज़ल राह जणाईआ। धर्म दी धार बण भरपूरा, दो जहानां खेल खिलाईआ। सब दे बख्शणहार क़ुसूरा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जिन्हां नूं बख्शे चरण धूढ़ा, दुरमति मैल दए गवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, अगम्मा रंग रंगाईआ। सच दुआर बणा मज़दूरा, सब दी सेवा आपणे हथ्थ विच रखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सद भरपूरा, मांगत हो ना झोली डाहीआ। कलयुग अन्त जन भगतां मेटे सर्ब क़ुसूरा, विछड़यां लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुण्ट दह दिशा हाज़र हज़ूरा, हरि हिरदे अन्तर निरंतर हो के आपणा डेरा लाईआ।

❋

❋

२० माघ शहिनशाही सम्मत ४ महिन्दर सिँघ दे गृह बस्ती खलील ज़िला फ़िरोज़पुर

गुर अवतार पैगग्बर कहिण गहर गम्भीर सागर सिन्धू, साहिब स्वामी तेरी इक सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे देवत सुर राजा इंदू, इंर्दासण सिँघासण ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त फ़कीर तेरा बिन्दू, बिन आत्म तन वजूद ना कोए वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ पंज तत काया तेरा पिंडू, जीव जीअ तेरा नज़री आईआ। सतिजुग साचे प्रभू तैनूं मात कोए ना निंदू, निन्दक रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां कर्म कांड दा मेटणा चिन्दू, चिन्ता दु:ख ना कोए रखाईआ। तेरा सांझा प्यार होवे सिख ईसाई मुस्लिम हिन्दू, हर हिरदा तेरा नाम ध्याईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच तूं प्रीतम होवे जिंदू, ज़िंदगानी जीवन जुगत तेरे हथ्थ रखाईआ। तेरा गुरमुख दुआरा तेरा होवे छिन्दू, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणी गोद टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वासना माया ममता गुरमुखां अंदरों कढ्ढ ज्यों निचोड़िआ निम्बू, निम्रता हलीमी सुचज्जता नूं दे वड्याईआ। तूं साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान वड मरगिंदू, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। तेरा डंका वज्जे दो जहान मृदँग किंगरे किंगरे किंगू, नाद अनादी देणा सुणाईआ। असीं गुर अवतार पैगग्बर चार जुग दे निक्के निक्के टिंडू, शाख़ां टहिणीआं नज़री आईआ। चार जुग दे पिछले मार्ग राह मेट दे डिंगू, मज़हबां वाली धार ना कोए जणाईआ। पूजा रहे ना किसे सरगुण धार पाहन पत्थर लिंगू, पत्थर इट्ट ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साची सिख्या दए समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण असां बहु तेरी कीती सिफ्त, सिफ्तां विच सालाहीआ। अक्खरां नाल बणाई लिख्त, शब्दां विच वड्याईआ। प्रेम दा दस्सया इश्क, मुहब्बत नाल जुड़ाईआ। राह दस्स के सारे आए ख़िसक, लोकमात पन्ध मुकाईआ। मुड़ के वेखण गया कोए ना लग्गा तिलक, जञ्ञू बोदी ना खोज खुजाईआ। सीस पट्टी ना तक्की केहड़ी रखी लिशक, आपणी चमक चमकाईआ। पर्दा खोल्हया ना टांक जिस्त, निरगुण सरगुण ना जोड़ जुड़ाईआ। एसे कर के प्रभू सब नूं लैणी पई रिसक, झोलीआं तेरे अग्गे डाहीआ। लारा देंदे आए स्वर्ग बहिश्त, थपकीआं नाल थपकाईआ। जगत वासना भोग के आए गृहस्त, पुत्तर धीआं नाल वड्याईआ। चार जुग दी साडी वेख लिस्ट, फ़रिसत आपणी फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं असीं खोल्ह ना सकीए किसे दी दृष्ट, दृष्टांत ग्रन्थ देण गवाहीआ। तेरा एका नूर नज़र ना आया इष्ट, ईश्वर तेरी समझ किसे ना आईआ। सब दी बुद्धी होई भृष्ट, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। साधू दिसे ना कोए निरिच्छत, इच्छिया विच सर्ब हल्काईआ। साचा नज़र ना आए कोई भिखक, भिकिख्या नाम ना कोए वरताईआ। साहिब सतिगुर, साबत रिहा ना किसे सिदक, सबूरी विच ना कोए समाईआ।

❋

❋

तूं घर घर देवणहारा रिज़क, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कलयुग जीव जगत तमाशा वेखण मिऊज़क, मज़ा रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडी जगत वेख गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दया कमाईआ। पिछली द्वैत दी ढाह दे कंध, दीन मज़हब ना वंड वंडाईआ। सारे तेरा ढोला गाईए छन्द, सोहँ राग अलाहीआ। सचखण्ड निवासी तेरा माणीए आनंद, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। गाईए सिफ्त बिन बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। तेरा प्रकाश तक्कीए बिन सुर्या चन्द, दिवस रैण ना वंड वंडाईआ। तेरा हुक्म मन्नीए विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट पाखण्ड, धरनी धरत धवल धौल सुक्ख सुखाईआ। लहिणा देणा वेख जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। साडा वक्त वेला रिहा लँघ, घड़ी पल दए गवाहीआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कीए सेजा इक पलँघ, सिँघासण सोहणा सोभा पाईआ। तेरे नाम दा वज्जे मृदँग, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। आत्म धार उपजे सञ्ज, परमात्म वड वड्याईआ। जन भगतां नंगी होण ना देवीं कंड, कन्ढ्ढी बैठे ध्यान लगाईआ। जगत सृष्टी हैरान होवे दंग, दंगे फ़साद विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, लेखा रहे ना जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, गंगोतरी धार ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण दीन दुनी दिसे निगुरी, सतिगुर इश्क गए भुलाईआ। जगत कसाई बणी शरअ छुरी, शरीअत विच रगड़ाईआ। सब दी नीती हो गई बुरी, भैणां नूं तक्कण भाईआ। माण रिहा ना किसे धी कुड़ी, नार कन्त ना कोए सुहाईआ। तेरे नाल प्रभू प्रीती किसे ना जुड़ी, सारे सानूं मन्न के झट लँघाईआ। तेरे प्यार दी मिली किसे ना पुड़ी, हउमे रोग ना कोए मुकाईआ। दीन दुनी जाए रुड़ी, खेवट खेटा ना कोए सहाईआ। झूठे मार्ग जांदी टुरी, तुरिया पद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण असीं छड्डीए जगत क़बीला, कामल मुर्शद तेरी शरनाईआ। दीन मज़हब दा बणे ना कोए वसीला, इक्को वसल तेरा यार नूर अलाहीआ। सच धार तूं निरँकार तक्कया अमीना, अमलां तों रहत नज़री आईआ। जगत जहान होया कमीना, होछी मति बणाईआ। तेरा नूर नज़र ना आवे किसे विच सीना, छाती कमलापाती सोभा कोए ना पाईआ। मन कल्पणा जगत बुद्धी होई अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। कोटां विच्चों तेरा भगत वेख्या इक नगीना, जिस दी क़ीमत ना कोए पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों सानूं मिल्या एहो माघ महीना, जिस दी महीन धार समझ किसे ना पाईआ। अगला हुक्म सुण के सानूं बिना तत्तां तों आवे पसीना, अन्तर

❋

❋

गर्मी रही सताईआ। दीन दुनी दी हालत विगड़े की खेल करना रूसा चीना, चैन ऐन लैण कोए ना पाईआ। की झगड़ा पैणा मक्का मदीना, काअबयां विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा प्यार कोई शहादत नहीं जल मीना, मीन जल प्यार कम्म किसे ना आईआ।

२० माघ शहिनशाही सम्मत ४ सुलखण सिँघ दे गृह पिंड फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैगग्बर गुर सचखण्ड साची करन डंडावत, बिन सीस सीस जगदीश झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार अगम्मी कर सख़ावत, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। चार वरन कूड़ी क्रिया कढ्ढ अलामत, हर हिरदे अंदर निरंतर होए सफ़ाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार रहे ना कोई बनावट, जूठ झूठ लहिणा देणा लेखा देणा मुकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा तेरे नाम दी होवे सजावट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह पातशाह शहिनशाह सब नूं होई थकावट, थक्की मांदी दीन दुनी नज़री आईआ। साचा इल्म आलम दस्से ना कोई आरफ़, तुआरफ़ विच सफ़ारश विच तेरा पर्दा ना कोए उठाईआ। भेव खोल्हे ना कोई मारफ़त, निरगुण तेरा नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। शाह पातशाह हर हिरदे अंदरों कूड़ी कढ्ढ अलामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। अवतार पैगग्बर कहिण प्रभू साचे सच तेरी सरना, जुग जुग तेरी सरनाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच साची मंज़ल दस्स चढ़ना, औझड़ राह ना कोए भवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जगत ढोला दस्स पढ़ना, निरअक्खर धार अक्खर विच समझाईआ। अन्त तेरे चरणां कोल सच दुआरे होवे मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। भाग लगा दे धरनी धरत धवल उपर धरना, धरनापति तेरी इक सरनाईआ। सच दुआरे चार कुण्ट दह दिशा नर निरँकार एकँकार इक्को तूं खड़्हना, दूजा नूर ज़हूर जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ । झगड़ा मेट दीन मज़हब ज़ात पात वरनां बरनां, मज़हबां रहे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआर एकँकार दरगाह साची हक़ मुकाम तेरा सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण दर ठांडे तेरे सजदा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। हउ बालक तेरे बरदा, जुग जुग सेव कमाईआ। लोकमात खेल वेख आपणे घर दा, गृह मन्दिर पर्दा दे गवाईआ। तेरा रूप नरायण नर दा, नर हरि तेरी इक सरनाईआ। जो शब्द संदेसे रिहा घलदा, नित नवित्त गए पढ़ाईआ।

❋

❋

लहिणा देणा वेख आपणे जल थल दा, महीअल आपणा पर्दा दे उठाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक महल अटल दा, दरगाह साची सच सिँघासण डेरा लाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर किसे नूं पता नहीं कल्ह दा, कलकाती चारों कुण्ट कूड़ बणया कसाईआ। तेरी धार आत्म परमात्म नहीं कोई रलदा, जागरत जोत नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सच दुआर एकँकार अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगग्बरो सुणो संदेसा अगम्म फ़रमान, फुरनिआं तों बाहर दयां जणाईआ। निगाह मारो आपणी दीन दुनी विच जहान, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। साचा रिहा ना कोई काया मन्दिर मकान, हक़ीक़ी काअबे सोभा कोए ना पाईआ। धुर दा नाम आत्मक धुन सुणे कोई ना कान, अनादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती मिले ना पीण खाण, जगत तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाईआ। चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट दह दिशा कूड़ कल्पना होई प्रधान, माया ममता भज्जे चाँईं चाँईंआ। सारे तक्को आपणा आपणा इस्लाम, इस्म आज़म ना इक अख्वाईआ। लेखा तक्को अञ्जील क़ुरान, तीस बत्तीसे फोल फुलाईआ। की खेल करे अवाम, अमन विच ना कोए अटकाईआ। सारे कूड़ दे होए ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों ना कोए कढ्ढाईआ। नज़र आए ना किसे अमाम, अमलां तों रहित ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं सब दा बदलया इंतज़ाम, हुक्म हक़ ना कोए सुणाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लख चुरासी करे आप पहचान, पर्दा उहला आप उठाईआ। अवतार पैगग्बर कहिण साडे मालक, हरि तेरी बेपरवाहीआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घटनिवासी पुरख अबिनाशी ख़लक ख़ालक, क़ुदरत दे क़ादर तेरी इक सरनाईआ। असीं चौहन्दे सब दे अंदरों बदल दे आदत, अदल इन्साफ आपणा इक कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सब दी होए इबादत, तेरा जस तेरा ढोला तेरी सिफ्त सलाह तेरा राग नाद गाईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा रहे ना कोए मिलावट, जगत मुलम्मा कंचन पारस रूप वखाईआ। मेहरवान महबूब हर हिरदे विच्चों कढ्ढ अदावत, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। सच प्यार मुहब्बत एकँकार एका कर सख़ावत, सज्जण सुहेले इक अकेले सब तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, अतोट अतुट आप वरताईआ । गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाले दीन दयाले धर्म धार दी भर दे झोली, दर ठांडे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दी सांझी कर दे बोली, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। शब्द नाद सतिगुर उठा आपणा ढोली, दो जहानां करे शनवाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच्चों होवे तेरी गोली, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मन कल्पणा कूड़ क्रिया कोए ना पावे रौली, हाहाकार ना कोए जणाईआ। किरपा कर श्रीधर उपर धौली, धरनी धरत धौल वज्जे वधाईआ। तेरी धार

❋

❋

प्यार विच परम पुरख आत्म परमात्म जावे मौली, मौला तेरा नूर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी परवरदिगार सांझे यार, दर ठांडे तेरे इक्को अलख जगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडा चरण कँवल प्रणाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे तेरी शनवाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी इक अमाम, तेरी आमद विच ख़ुशामद विच बैठे राह तकाईआ। हउँ बालक नन्हे तेरे सदा नादी सुत नौजवान, पूत सपूते गोद उठाईआ। सदी चौधवीं अन्त कन्त निरगुण धार हो प्रधान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पा इक्को आण, आनण फ़ानण आपणा झगड़ा दे चुकाईआ। तेरा इष्ट सांझा होवे इक अमाम, इस्म जिस्म विच्चों देणा समझाईआ। संदेसा धुर दा दे पैग़ाम, पैगग्बरां तों परे तेरी पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ मेट शैतान, सतिजुग साचा राह चलाईआ। निरगुण धार हो मेहरवान, सरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर इक्को देणा वखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगग्बरो लोकमात होवो सावधान, आपणे दीन मज़हब वेखो चाँईं चाँईंआ। सच सति दी करो पहचान, परदा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। किस दा साबत दिसे ईमान, धर्म दी धार कवण समझाईआ। हुक्म चलाए सच निशान, कवण नाअरा सच अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण सच्ची सरकार, हरि करते तेरी वड्याईआ। हउँ तेरे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। दीन मज़हब दे गुलशन बग़ीचे लाए वेख लई बहार, फुल्ल टैहणी रही महकाईआ। एह खेल तेरा अपार, अपरम्पर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा कहिण असीं की पाउणी सार, पारब्रह्म ब्रह्म तेरे हथ्थ फड़ाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, निरवैर पुरख आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं पैगग्बरां दिसे हार, हौसले रहे ढाहीआ। कर खेल आपणी धार, निरगुण तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त तेरे अख्त्यार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निराकार निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत ४ संपूरन सिँघ दे गृह पिंड फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

पैगग्बर कहिण परवरदिगार तेरे ख़ादम, ख़िदमत कर के सेव कमाईआ। साडा लेखा पूरा कर दे जो हुक्म देवें आदल,

❋

❋

अदल इन्साफ आपणा इक कमाईआ। नौ लख जंतू दिसे द्वापर समां कुल यादव, चार कुण्ट दह दिशा नज़री आईआ। जगत अन्धेरा मेट दे बादल, निरगुण नूर सुर्या इक चमकाईआ। दीन मज़हब दा रहे ना कोए क़ातल, क़त्लगाह नज़र कोए ना आईआ। सच दुआरा एकँकारा तेरा इक्को पातन, पत्रका पिछली इक रखाईआ। सदी चौधवीं असीं लग्गे वाचण, बिन अक्खरां बोल सुणाईआ। साडा नाता तुट्टा साकन, सज्जण रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रातन, रुतड़ी इक महकाईआ। भगतां सूफ़ीआं भेव रहे ना बातन, पर्दा उहला आप चुकाईआ। असीं सारे आए आखण, कहि कहि इक सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन सुट्ठ डूँघे खातन, ख़तरा जगत रहे ना राईआ। सब दी सांझी होए प्रभातन, इक्को प्रभू लैणा नाम ध्याईआ । एका रंग रंगा दे संध्या आथण, शाम शमां इक जगाईआ। सरगुण धार निरगुण तेरे वल्ल झाकण, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मानव अंदर रहे ना कोए शाकण, सहिसा शंका देणा गवाईआ। इक्को अन्त रूप दिसे पृथ्मी आकाशन, ज़िमीं असमानां रंग रंगाईआ। तूं साहिब सुल्तान पुरख अबिनाशण, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। साडा इक्को रंग रंगा दे चार जुग दा वखरा वखरा भाषन, जो भाषा जगत आए बणाईआ। दीन मज़हब दा लेखे ला ला वखरा वखरा राशन, गाँ सूर खा के तैनूं सर्ब भुलाईआ। जीव जंत दा करे ना कोए घातन, छुरी फड़े ना कोए कसाईआ। झगड़ा मुके तत आठण, ततव तत ना कोए लड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे पाठन, सोहँ ढोला सृष्टी दृष्टी अंदर गाईआ। योद्धे सूरबीर राठन, बलधारी लैणी अंगड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार तेरे भय अंदर नाचन, कूड़ी तृष्ना दए दुहाईआ। सच दुआर एकँकार खोल्ह हाटण, नाम अमोलक वस्त वरताईआ। निझर रस अमृत तेरा सारे चाटण, चेटक अवर ना कोए रखाईआ। सच दुआर दस्स दे घाटण, तट इक्को सोभा पाईआ। आत्म सेजा सुहा खाटण, खटिया कूड़ी दे मुकाईआ। मेहरवान महबूब खेल वेख नटुआ नाटण, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। लख चुरासी विच्चों भगतां कर खुलासन, बंधन बन्दगी वाला तुड़ाईआ। आवण जावण पतित पावन मात गर्भ ना अगन तपाईआ। निरगुण नूर जोत जगा ललाटण, अन्ध अन्धेर देणा गवाईआ। साचा नाम बख्श सौग़ातन, अगम्म दात वरताईआ। मनुआ रहे ना कोए बदमाशण, बदी दा डेरा दे ढाहीआ। तेरे मिलण दी सब नूं होए ख़ाहिशण, ख़ाहिश इक्को दे समझाईआ। जगत जिज्ञासू दीन दुनी समझण विनासण, थिर रहिण कोए ना पाईआ। शब्द अगम्मी घोड़े चाढ़्ह प्रभू राकण, दो जहानां वेख वखाईआ। साचा नाम ज़ीन पाखर पा काठण, तंग तंगदस्त लै कसाईआ। तेरे भगत सुहेले तेरे प्यार विच चार कुण्ट पटाकण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सच दुआरे तेरे ख़ुशीआं विच बिराजण, प्रेम प्रीती नींद सवाईआ। तूं शाहो भूप वड राजन, शाह पातशाह इक अख्वाईआ।

❋

❋

आदि जुगादी तेरे साजण, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। सदी चौधवीं साडा पूरा कर दे क़ाजन, क़र्ज़ा मक़रूज़ दे चुकाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों थोड़े्ह जीव जागण, जो तेरे नाम ध्यान लगाईआ। जिन्हां अन्तर दिता वैरागन, प्रेम प्रीती विच समाईआ । पंज तत काया होई वडभागण, प्रभ वडभागी वेख वखाईआ। तुध बिन चार कुण्ट मात होए ना सुहागण, नार कन्त भगवन्त रूप ना कोए जणाईआ। निरगुण दीवा जगा चराग़ण, चरागाहां विच होए रुशनाईआ। कलयुग जीव बुद्धी बणा हँस कागण, कागों हँस बणाईआ। दुरमति मैल धो दाग़ण, पतित पुनीत दे कराईआ। पवित्र कर मास नाड़ी हाडण, मेहर निगाह इक उठाईआ। पीर पैगग्बर कहिण पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार साडी पूरी होई निमाज़ण, हाज़र हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे दा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना देवे गवाचण, सच दुआरे धुर दे खाते विच्चों जुग जुग वेख वखाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सीतल सिँघ दे गृह पिंड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार कहिण प्रभू आत्म परमात्म होवे तेरी गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर पर्दा आपणा सर्ब उठाईआ। दो जहान नौजवान मर्द मर्दान श्री भगवान खोल्ह हाटा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान इक्को घर वसाईआ। अमृत रस निझर धार सच स्वामी दे अगम्मी बाटा, जगत रस विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा एथे ओथे दो जहानां जुड़े नाता, दूई द्वैती शरअ शरायत पन्ध देणा मुकाईआ। खेल अपारा नर निरँकारा आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहार गवाहीआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक एकँकार इक्को आक़ा, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन सदी चौधवीं सब दा बदल दे साका, साख्यात हो के निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार कहिण पुरख अकाल धुर दे स्वामी, समां कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार लेखा वेख चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा सब नूं चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी । आत्म ब्रह्म पारब्रह्म तत वजूद काया माटी अंदर पहचानी, बेपहचानी अंदर परदा उहला आप उठाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जीव जहान पढ़दे बाणी, साध सन्त हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तेरा नूर

❋

❋

ज़हूर दिसे ना किसे प्राणी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा दरस किसे ना पाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सब दी कूड़ दिसे , घर मन्दिर अंदर सोभा कोए ना पाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रूहेरवा ना कोए वड्याईआ। किरपा कर पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धर्म दुआरे एक इक्को इक इक्क समझाईआ। पैगग्बर अवतार कहिण परम पुरख साडा प्रणाम, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। धुर दी धार दे दे नाम, नाउँ निरँकारा इक अलाहीआ । चार वरन अठारां बरन रसना जिह्वा बत्ताी दन्द गावण गाण, हिरदे अंदर देणा वसाईआ। कूड़ी क्रिया मेट शरअ शैतान, माया ममता मोह मिटाईआ। नव नौ चार झुल्ले इक धर्म निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख खेल भगत धर्म ईमान, अमल खोज थाउँ थाईंआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत ४ धन्ना सिँघ दे गृह पिंड डगरू

अवतार कहिण असीं तोड़ ना सके ममता, सच सच सुणाईआ। असीं होड़ ना सके हंगता, हँ ब्रह्म जणाईआ। बोध दे ना सके पंडता, पारब्रह्म मिलाईआ। काग बणा ना सके हँसा, हस्ती इक दरसाईआ। मनुआ घायल ना कीता कंसा, शस्त्र नाम चलाईआ। चार वरन बणा ना सके बंसा, इक्को रंग रंगाईआ। तेरे अग्गे प्रभू सारे करदे मिन्नता, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साडी रही कोई ना हिम्मता, हौसले रहे ढाहीआ। सानूं पूजण वाले हुक्कयां नाल बन्न्ही बैठे चिमटा, जगत दो धारा रूप बदलाईआ। साची मिली ना किसे निम्रता, निरमाणता विच ना कोए समाईआ। तेरा नाम कोई ना सिमरदा, पूजा पाठण विच दुहाईआ। बिन तेरे कलयुग अन्तिम लहिणा देणा मूल ना निबड़दा, साहिब सुहेले हो सहाईआ। कलयुग कूड़ कुड़िआरा शेर रूप बणया गिद्दड़ दा, तेरे कलमे ना कोए चतुराईआ। माया ममता नाल साध सन्त लिबड़दा, अन्तर करे ना कोए सफ़ाईआ। तूं लेखा मुका अवतार पैगग्बर मित्र दा, मित्र प्यारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। खेल वेख कूड़ी क्रिया सिख़रदा, तेरी चोटी चढ़ के दए दुहाईआ। हुण वक्त नहीं पूजा पाठ निमाज़ ज़िकर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अवतार कहिण सानूं चारे कुण्ट ख़तरा, दर साफ़ ना कोए कराईआ। किसे अन्तर नाम रिहा ना कतरा, कुतबखाने सिफ्तां वाले भरे सोभा पाईआ। पढ़दे उँगलां रख के उपर सतरां, सतह सच ना कोए समझाईआ। तेरा खेल सब तों वखरा, बिन तेरी किरपा भेव किसे ना आईआ। पुरख

❋

❋

अकाल दीन दयाल असीं चार जुग तेरा वेंहदे रहे नख़रा, की आपणी कल वरताईआ। अन्तिम साडे दीनां मज़हबां दा कढ्ढ लै ख़सरा, नम्बर नम्बरीआं वाले दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की सब दा होवे हशरा, बाअसलीअत असलीअत सब दी देणी समझाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत ४ मेला सिँघ दे गृह पिंड डगरू

अवतार कहिण प्रभू दुनियां हो गई बेइलाजी, अवतार पैगग्बर गुर तबीब ना कोए वड्याईआ। साचा इस्म नज़र ना आए कोई आदाबी, अदब करे ना कोए लोकाईआ। भेव समझे ना कोए हक़ीक़ी मजाज़ी, विपराती रहे जणाईआ। मुल्ला पंडत हो गए शराबी, शरअ विच दुहाईआ। ग्रन्थी हो गए कबाबी, सति धर्म ना कोए रखाईआ। असीं रहिणा नहीं किसे दा इमदादी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। चार जुग दे पिछले गाडी, गारडीअन तेरे बणाए सोभा पाईआ। अग्गे छड्डीए आपणी आबादी, गिणती तेरे हथ्थ फड़ाईआ। साडे कोलों सारे करदे ख़राबी, ख़राबा तैनूं रहे वखाईआ। तेरे नाम दी वज्जे ना कोए रबाबी, रब्बी नूर ना कोए वखाईआ। जिधर वेखीए तन वजूद दिसण दाग़ी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। दीपक जोत ना कोए चराग़ी, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ लग्गी आगी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। हँस बुद्धी होई कागी, माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। अन्त अख़ीर शाह पातशाह शहिनशाह असीं रहे ना किसे दे वागी, वागां तेरे हथ्थ फड़ाईआ। झगड़ा मेट दे पंज तत बाडी, वजूद रहे ना कोए लड़ाईआ। किसे नूं लोड़ रहे ना साडी, इक्को तेरा ढोले गाईआ। तेरी खेल वरते डाहढी, डंडावत सब नूं दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार निराकार जन भगतां आत्म परमात्म तेरे नाल होवे शादी, शादिआने धर्म दुआर इक्को वार वजाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत ४ जगीर दास दे गृह पिंड डगरू

जगीर दास बख्शे अगम्मी जगीर, जगह धुर दी दिती समझाईआ। जिथ्थे पुज्जे ना कोए ग़रीब अमीर, बिन भगतां थाँ कोए ना पाईआ। जन्म कर्म दी पिछली मेट लकीर, रस्ता साफ़ दिता बणाईआ। तत्तां विच्चों आत्मा दी कर के तामीर, तक़दीर दिती वटाईआ। घर वखा के आपणा अख़ीर, गृह दिता सुहाईआ। तन चोला ज्यों बस्तर चीर, चीरे वाला वेख

❋

❋

वखाईआ। जिस दा मेला नाल होवे कबीर, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। कबीर दे नाल अल्फ़ी वाला पिच्छे वी एह हुंदा सी फ़कीर, माला गल लटकाईआ। कोल लोटा रखदा सी भरया नीर, सदा आपणे संग जणाईआ। तिन्न दफ़ा दिन विच पींदा सी सीर, सीरा खा के नौ साल झट लँघाईआ। अन्त मरन तों पहलों होई पीड़, तत गया तजाईआ। बड़ी लग्गी सी भीड़, इक्ठे हो के वेखण सारे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। जगीर दास कबीर दा साथी, फ़कीर फक्कर नज़री आईआ। अन्त बेनन्ती इक आखी, अंदरे अंदर ध्यान लगाईआ । मेरे परवरदिगार मेरी करनी माफ़ गुस्ताख़ी, गुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। बड़ी तपस्या वाली हुंदी सी एहदी इक चाची, नाँ तालो नज़री आईआ। ओस फड़ के पाणी दी बाटी, इहदे मुख विच दिती पाईआ। फ़कीरा तेरी मुश्किल ते औखी घाटी, बिना परवरदिगार तेरा ना कोए सहाईआ। मैनूं ऐं दिसदा साडा अमाम फेर आसी, आसा विच राह तकाईआ। ओसे नूं सब ने कहिणा पुरख अबिनाशी, पतिपरमेश्वर रूप वेस वटाईआ । तेरी जन्म विच फेर होवे हयाती, जीवण ज़िंदगी रंग रंगाईआ। ओह तेरा लहिणा देणा चुकावे बाकी, लेखा पिछला वेख वखाईआ। दे के माण पंज तत ख़ाकी, ख़ाक विच्चों लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत जाम देवे आबेहयाती, सौग़ाती धुर दी नाल रलाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत ४ गुरबचन सिँघ दे गृह पिंड सदासिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ अगम्मी शब्द दा मार छापा, छापेख़ाने वाले अक्खर दे बदलाईआ। दीन दुनी जगत जहान दी वेख भाखा, पारब्रह्म हर हिरदा फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सब नूं आया घाटा, पूरा तोल तराज़ू ना कोए तुलाईआ। तेरा नाम रस मिले किसे ना बाटा, निझर झिरना बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। परवरदिगार सांझे यार सदी चौधवीं होई अन्धेरी राता, चौदस नूरी चन्न ना कोए चमकाईआ। देवत सुर साथ ना देवे कोई माता, गण गंधरव ना कोए बचाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खेल बाज़ीगर नाटा, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। सेज सुहञ्जणी सोए कोई ना खाटा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। तूं साहिब सुल्ताना आत्म परमात्म जाता, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा नूर कर रुशनाईआ। असीं सारे मन्नीए तेरा आखा, आख़र तेरी ओट तकाईआ। तन वजूद पर्दा खोल्ह बजर कपाटा, नव नौ चार डेरा ढाहीआ। साडी पूरी कर मनसा आसा, आहिस्ता आहिस्ता सारे रहे सुणाईआ। असीं बैठे उपर आकाशा, धरती

❋

❋

उत्ते दीन दुनी दे के आए तेरा भरवासा, कलयुग अन्तिम प्रगट होवे पुरख अबिनाशा, कल कल्की वेस वटाईआ। तूं सर्ब गुणां गुणदाता, आत्म परमात्म जोड़ दे नाता, ब्रह्म धार बण पछाता, भेव अभेदा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक दे दे धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ दे दे हुक्म अपरम्पर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। तूं सर्ब कला भरतम्बर, स्वामी नूर अलाहीआ। कलयुग सतिजुग रच स्वयम्बर, गुर अवतार पैगग्बर वेखण चाँईं चाँईंआ। जूठ झूठ कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, सच सच मार्ग दे लगाईआ। कर प्रकाश अन्धेरी कंदर, धूआँधार मिटे लोकाईआ। सच दुआर दा खोल्ह जंदर, ज़िंदगी जीवण विच बदलाईआ। महल अटल सुहा इक्को अंदर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा दे वखाईआ। तेरे दर ते दरवेश हो के आए मँगण, मांगत हो के झोलीआं डाहीआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आपणे नाम दी चाढ़्ह रंगण, निरगुण धार सरगुण उतर कदे ना जाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगण, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। मेहरवान महबूब दया कर विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड तेरी वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तेरा नूर अलाही चन्नण, चन्द चानणी दे चमकाईआ। एथे ओथे दो जहानां तेरे नाल हंढ्ढण, विछोड़ा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरिजन साचे लैणे मिलाईआ । गुर अवतार पैगग्बर कहिण बख्श दे सिदक सबूरी, भरोसा इक दृढ़ाईआ। दर मँगीए तेरी हज़ूरी, हज़रत हो के सीस निवाईआ। साडी लेखे ला मज़दूरी, चौदां सदीआं सेव कमाईआ। आसा किसे ना रहे अधूरी, हद्द हदूद दिती गवाईआ। शरअ दी रहे ना कोए मग़रूरी, ग़ुरबत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। साडी बेनन्ती कर मन्ज़ूरी, मेहर नज़र इक उठाईआ। तूं सर्ब कला भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ। साडी अन्त वेख मजबूरी, मुजरम सारे नज़री आईआ। तूं ख़ालक ख़लक दस्तूरी, दस्त तेरे हथ्थ लोकाईआ। मन कल्पना पई फ़तूरी, फ़तवा ला थाउँ थाईंआ। इक्को नाम दी कर मशहूरी, मशवरे गुर अवतार पैगग्बर तेरे नाल रलाईआ। कलयुग क्रिया मात विच्चों कढ्ढ कूड़ी, कूड़ कुटम्ब देणा कटाईआ। इक्को बख्श चरण प्रीती सति धार दी धूढ़ी, धूल मस्तक नाम लगाईआ। की हो गया जे तेरी सृष्टी दृष्टी विच्चों मूर्ख मूढ़ी, मूढ़ सुघड़ सुचज्जे लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी एकँकारा साचा नूरी, नूर नुराने दया कमाईआ।

❋

❋