२२ माघ शहिनशाह सम्मत ४ गुरदयाल सिँघ दे घर पिंड सद्दासिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ वेख शरकन गरबन, शरीअत वाले शरअ जगत खोज खुजाईआ। दूर नेड़ा तक ख़ाका आपणा अरबन सुअरबन, परवरदिगार सांझे यार आपणा ध्यान लगाईआ। योद्धे सूरबीर बली बलकार आपणी धार कर मर्दन, मर्द मर्दाने तेरे हथ्थ वड्याईआ। चार जुग दा पूरब लेखा लहिणा मुका क़र्ज़न, मक़रूज़ हो के वेख वखाईआ। सदी चौधवीं साडी सब दी पुठ्ठी दिसे नरदन, नर नरायण तेरा दर नज़र किसे ना आईआ। की संदेसा दे के गया तत्ती लोह उत्ते अर्जन, अर्ज़ बेनन्ती तेरे अग्गे रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां होण ना देवीं हरजन, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाईआ। की याद कीता तेग़ बहादर जिस वेले कटार लग्गी उपर गरदन, गदागर होणी कूड़ लोकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा दीन दुनी लग्गे धड़कन, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। माया ममता विच सारे लग्गे भटकण, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। प्रभू तेरे मिलण दी काया अंदर सब दे पए अड़चण, निरगुण नूरी तेरा दरस कोए ना पाईआ। दीन मज़हब हँकार विच इक दूजे नाल खड़कण, खण्डा खड़ग जूठ झूठ हथ्थ रखाईआ। बिन तेरी किरपा साचा मार्ग मिले कोई ना सड़कण, सहिसा रोग ना कोए चुकाईआ। ममता मिटे किसे ना तड़पन, मोह सके ना कोए तुड़ाईआ। वक्त याद आया जिस वेले गोबिन्द बच्चे नीहां हेठां लग्गे रखण, रखक दया कमाईआ। उन्हां दी निगाह पई विच कूट दक्खण, अक्ख अक्ख बिना खुल्हाईआ। दीन दुनी दी चोली दिसी सी सक्खण, नाम वस्त ना कोए टिकाईआ । कुछ लेखा लिख्या घर गवाल्यां जो कृष्ण खाधा मक्खण, शहादत शब्द धार भुगताईआ। सच प्रीती विच कलयुग जीव मूल ना वसण, वास्ता प्रभ दे नाल ना कोए रखाईआ। कूड़ विकारे अंदर सारे टप्पण, मन मनसा भज्जे चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाम मूल ना जपण, जगजीवण दाते तेरा दरस कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया अंदर सारे दगण, जगत तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। सच दुआर एकँकार लभ्भे कोई ना पतण, चार जुग दे शास्त्र पत्रका पढ़ के झट्ट लँघाईआ। बेवतनां वखाए कोई ना तेरा सचखण्ड वतन, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। जिधर तक्कां चार कुण्ट दिसे रट्टण, रट्टा प्या कूड़ लोकाईआ। नेत्र रोवे मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मट्ठन, गुरुदुआरा धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन उलटी गेड़े कोई ना लट्ठण, धर्म दी धार ना कोए चलाईआ। साधां सन्तां रहे कोई ना हट्ठण, धीरज सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। शरअ शरीअत जगत ज़ंजीरी आए कोई ना कटण, दूई द्वैत ना डेरा ढाहीआ। कौल इक़रार कर के पूरा करे कोई ना बचन, वायदे खिलाफ़ होई लोकाईआ। सच सरनाई चरण तेरे ना वसण, वास्ता तेरे नाल ना कोए रखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले
❋
❋
निज नेत्र तेरा दर्शन मिले कोई ना अक्ख ण, लोचण बन्द ना कोए खुल्हाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला हीरा बणे तेरा रतन, जिस दी क़ीमत जगत ना कोए चुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोड़े नत्तन, नाता बिधाता इक रखाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच सिर रखणा भगतां हथ्थन, हथ्थ सिर उपर टिकाईआ। अन्त अख़ीर सब दा बिअरथ होणा यतन, यथार्थ तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। बिन तेरे कोई ना जाणे दीन दुनी दा लच्छण, लख चुरासी खोज ना कोए खुजाईआ। तेरा खेल सदा जुग चार नित नवित्तन, नर निरँकार तेरी बेपरवाहीआ। पता नहीं तूं खेल करना कीकन, किस बिध आपणी खेल रचाईआ। जिधर तक्कीए साध सन्त सारे वेखण, सति सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार कहिण प्रभू सानूं तेरे दवारिउँ सच धर्म दी अन्तिम होणी पैन्शन, चार जुग दी सेवा तेरी झोली पाईआ। जो उपज्या सो अन्त बिनसन, थिर नज़र कोए ना आईआ। तत रिहा ना रामा कृष्ण, ईसा मूसा मुहम्मद नज़र कोए ना आईआ। दस गुरु माटी खल्ल ना कोए चमकण, बुतख़ाने वज्जे ना कोए वधाईआ । एह सारे साहिब सुल्तान तेरे कमसन, किरपा निधान तेरी खेल खिलाईआ। अन्त अख़ीर सब दी पूरी करदे हरसन, हिरस हवस ना कोए वधाईआ। सचखण्ड दुआरे बैठे सारे तरसण, बिन दीद अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी तृखा मेट दे हिरसन, हिफ़ज़ इक्को आपणा नाम कराईआ।
२२ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सरदारा सिँघ दे घर पिंड मनावां ज़िला फ़िरोज़पुर
गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ दीन दुनी दा फड़ पल्ला, आत्म अन्तर निरंतर परमात्म खोज खुजाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होया झल्ला, माया मोह विकार हँकार विच लड़ाईआ। फिरी दरोही चार कुण्ट दह दिशा उजाड़ पहाड़ जला थला, तुध बिन महीअल प्रभ सके ना कोए तराईआ। तेरा नाम गाया राम कृष्ण वाहिगुरु अल्ला, आलमीन तेरी सिफ्त सालाहीआ । जिधर वेखीए दीनां मज़हबां पाया तरथल्ला, धीरज धीर धर्म धार ना कोए वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़िआरा काम क्रोध दा कढ्ढी फिरे भल्ला, तिक्खी धार चार वरन रिहा जणाईआ। पता नहीं सदी चौधवीं केहड़ी कूटों अन्त अख़ीर होवे हल्ला, रूप बदले जगत लोकाईआ। तेरा धाम किसे ना दिसे निहचल अटला, अटल पदवी सके ना कोए समझाईआ। बिन तेरी किरपा नूरी जोत कोए ना बला, बलधारी तेरी आस रखाईआ। नित नवित्त करदा आएयों वल छला, अछल छलधारी तेरी वड वड्याईआ। तन वजूद माटी ख़ाक साचे नाम दा दिसे कोई ना फला, सिम्मल रूप ख़ाली नज़री सृष्टी दृष्टी वेख वखाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना इक अकल्ला, अकल कलधारी तेरे हथ्थ
❋
❋
वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण चार कुण्ट दह दिशा दिसे कोई ना सांत, कलयुग अगनी तत तपाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दी रही ना कोई जमात, पट्टी नाम ना कोए पढ़ाईआ। दीन मज़हब इक दूजे दा करन घात, घाउ डूँघा रहे लगाईआ। साची मिले किसे ना दात, नाम भण्डारा ना कोए भराईआ। सदी चौधवीं पुच्छे कोई ना वात, वातावरन विगड़िआ जगत लोकाईआ। साडा रिहा कोई ना दास, सेवक सेवा सच ना कोए कमाईआ। साहिब स्वामी असीं सारे होए उदास, हैरानी साडे अंदर आईआ। फिरी दरोही पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर रहे कुरलाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। लेखा रहे ना मन ममता नार कमज़ात, कुलखणी झगड़ा देणा चुकाईआ। सब नूं आत्म परमात्म परमात्म आत्म दस्सणी ज़ात, ज़ात अज़ाती पर्दा देणा उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे रख के गए आस, अन्त अख़ीरी बिन नैणां राह तकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दीन दुनी खोज खुजाईआ। हर हिरदे अंदर काया मन्दिर तेरी होवे याद, तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत वज्जे वधाईआ। सति धर्म दा साचा जुग धरनी कर आबाद, कूड़ी क्रिया जगत विकार सुट्ट डूँघे खात, शौह दरया रुड़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाले तेरा राह तकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण दीन दुनी वेख जगत धार, धर्म दुआरा नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट चार वरनां दिसे हाहाकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म रिहा ना कोए प्यार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले जगत गाईआ। निरगुण दीया बाती कमलापाती तेरा नूर जोत करे ना कोए उज्यार, गृह मन्दिर अंदर होए ना कोए रुशनाईआ। शब्द नाद अगम्मी धुन सुणाए ना कोए जैकार, आत्मक राग ना कोए अल्हाईआ । अमृत रस बिन रसना जिह्वा कोई ना पीवे ठंडा ठार, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। पुरख अकाल निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दीन दुनी दी पा सार, महासार्थी आपणी खेल रचाईआ। कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना दे निवार, निवाज़श विच सारे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार, याद भुल्ली सब दी वेख वखाईआ। वड अमाम बण सिक्दार, कल कल्की तेरा अवतार, निहकलंक खेल अपार, अपरम्पर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना दो जहानां इक्को इक जणाईआ।
❋
❋
२३ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सुरजीत कौर दे गृह पिंड मनावा ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे मैं रातीं गई मक्के गांदी, क़लमा तेरा नाम सुणाईआ। राह विच मैनूं मरी मिल गई ढांडी, चोखर चौपाया दए दुहाईआ। रो के किहा अड़ीए क्यों शोर मचांदी, रौला रही पाईआ। आप तूं पहन के सोना चांदी, नाता परवरदिगार नाल जुड़ाईआ। वेख लै साडा हाल सुखीं सांदी, माणस सानूं रहे खाईआ। मेरे थणीं सीर ते मेरी पशू जाती गाँ दी, गऊ माता कहि के जिस नूं सारे गाईआ। हुण मैं रही नहीं किसे थाँ दी, कसाईआं मेरी खलड़ी दिती लाहीआ। मैं दुनियां दी बुद्धी वेखी कुरलाउण वाली काँ दी, काग हँस ना कोए बणाईआ। तूं जोबनवन्ती भरी फिरें चा दी, चाउ घनेरा आपणे अंदर टिकाईआ। मैं आसा रखदी इक निआं दी, जे कोई अदल इन्साफ दए कमाईआ। कुछ शर्म कर आपणी चूड़े वाली बांह दी, जो लाल रंग नाल रंगाईआ। मैं क़सम खा के कहां ख़ुदा दी, ख़ुदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। मेरी बेनन्ती मन्ज़ूर ना होई दुआ दी, दरोही दरोही कर के दयां सुणाईआ। साया उठ गई सिर तों ठंडी छाँ दी, कलयुग अगनी रही तपाईआ। नी तूं वसण वाली सचखण्ड गराँ दी, घर सोहणे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुत्ती नहीं रती, पंज पंज भज्जी वाहो दाहीआ। मैं निमाणी वेखी ढठ्ठी, प्यासी दए दुहाईआ। जिस दी खलड़ी बद्धी सी विच रस्सी, घुट्ट के गंढ्ढ पवाईआ। उस दीआं हड्डीआं कहिण जाह आपणे मालक नूं कहि ज़रा हालत वेख चार लख ते अस्सी, चुरासी खोज खुजाईआ । मैं निकरमण केहड़ी गल्ल तों फसी, मैनूं मिली सज़ाईआ। जोबन वन्तीए तूं ते क़सम खांदी सैं पोह छब्बी, मथ्थे टिक्के नाल सुहाईआ। दाअवे नाल कहिंदी सैं मेरा मालक रब्बी, नूर नुराना इक अख्वाईआ। मैं चावां भरी सदी, सदमे सब दे दयां मुकाईआ। पैगग्बरां दी मेट के गद्दी, गुर अवतार लेखा लेखे लाईआ। बौहड़ी साडी साडी पुकार किथ्थे छड्डी, किथ्थे आईउँ गवाईआ। आह वेख मेरी हड्डी, कसाईआं खल्ल नालों कीती जुदाईआ। कुछ सानूं दस्स किथ्थे तेरे परवरदिगार दी जोत जगी, जगह देणी समझाईआ। जेहड़ा कूड़ मिटावे अग्गी, अग्गा रिहा बणाईआ। वेख मैं बाहरों किॅडी बग्गी, चिट्टे रोमां नाल सुहाईआ। पर कुकर्मां पापां नाल दब्बी, सिर ना सकां उठाईआ। तेरे वरगी मैनूं होर नहीं कोई लभ्भी, जिस दे अग्गे हो के दयां दुहाईआ। मुहम्मद नूं किहा कमल्या तेरी उम्मत खांदी ढग्गी, ढोरां नाल झट डंघाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी चलदी दी रुक गई अड्डी, पब्ब भार ना कोए रखाईआ। मैं चार कुण्ट वेखण लग्गी, धुर दा नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोत अकालण आ गई भज्जी, मेरी मेरे वाला रूप वटाईआ। नेड़े आ के पा लई जफ्फी, गलवकड़ी विच सुहाईआ। नी आह वेख धुर दा मालक पिछले लेखे करन लग्गा
❋
❋
नफ़ी, जगत दे बॅटे दए बदलाईआ। पैगग्बर रहिण नहीं देणा कोई शफ़ाख़ाने वाला शफ़ी, शफ़कत विच ना कोए वड्याईआ। हलूणा मिलदा वेख मसीह, मसले सब दे हल्ल कराईआ। शब्दी डोरी रिहा कसी, क़सम नाल क़िस्मत ढोरां दए बदलाईआ। एह दु:ख वेख के मैनूं वी पैंदी गशी, गश विच आपणा आप भुलाईआ। कथा कहाणी सुणावां सच्ची, सच दरबार देणा दृढ़ाईआ। प्रभू वेख चार कुण्ट दुहाई मच्ची, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए रंगाईआ। ढांडी कहे मेरे तन दा चिट्टा पोश, जगत नेत्र वेख वखाईआ। मैं निमाणी निर्दोष, क्यों मिली सज़ाईआ। उने चिर नूं कसाई गया पहुंच, हट्टा कट्टा रूप वखाईआ। मैं पै गई विच सोच, समझ विच्चों वेख वखाईआ। अक्खां खोल्हीआं मैनूं दिसी शब्दी ढोक, लहिंदी दिशा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जेहड़ा खल्ल लाहवे कसाई, उस रो के दिता सुणाईआ। मैनूं लै बचाई, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। मैं फ़कीरे दा जुआई, जेहड़ा तरयासी साल पहले आपणा आप गया तजाईआ। ओह फ़कीरा अग्गे करदा रिहा सी दुआईं, हथ्थ जोड़ के वास्ता पाईआ। कोई मैनूं मिलाउ धुर दा माही, महबूब नूर अलाहीआ। इक फक्कर मिल्या मस्त ते कहिण उहनूं गुसाईं, हस्स के ताली रिहा वजाईआ। अवधूत नंगा बस्तर कोई नाहीं, मिट्टी रिहा उडाईआ, फ़कीरे किहा फ़कीरा तैनूं शर्म हया नाहीं, धीआं भैणां वेख वखाईआ। मस्त किहा एह खेल मेरे बेपरवाही, जेहड़ा आपणे रंग रंगाईआ । मेरे विच वड़ के सद आपणा दरस वखाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। फ़कीरे किहा उह मस्ताने मस्त, क्यों मस्ती विच आईआ। मस्त किहा मिला दस्त, हथ्थ नाल हथ्थ छुहाईआ। फेर वेख उपर अर्श, नूर नूर दयां चमकाईआ। फेर तक फ़र्श, नंगा अवधूत नज़री आईआ। किस दे उत्ते करें हरख, दु:ख किस जणाईआ। किस दी करें परख, कौण वेख वखाईआ। जिस दा लोचण दरस, उह मालक धुरदरगाहीआ। फ़कीरा प्या तड़फ, हौक्यां विच अक्खां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। फ़कीरा कहे मैं मस्त नूं देवां बस्तर, पिछली भुल्ल बख्शाईआ। इस दे कोल अगम्मा कोई शस्त्र, जो शरअ रिहा बदलाईआ। मस्त किहा एह खेल प्रभू दा अक्सर, परवरदिगार दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फ़कीरा कपड़े लै के आया चिट्टे, मस्त अग्गे टिकाईआ। मस्त तक्क के पट पटे, अक्खां असमान उत्ते रखाईआ। फेर घट्टे उत्ते लिटे, धूल दिती धमाईआ। दोहथ्थड़ मार के पिट्टे, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ । फिर फड़ के पत्थर इट्टे, चारों तरफ़ सुटाईआ। फेर चुम्म के आपणे गिट्टे,
❋
❋
रौला दिता पाईआ। हस्स के किहा फ़कीरिया एह वड्डे छोटे मैनूं दिसदे निक्के, बुढ्ढा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं धी भैण कोई ना दिस्से, सारे आत्मक रूप सोभा पाईआ। पर याद रखीं तेरा मर्द तों स्त्री रूप ज़रूर आवे तेरे हिस्से, जिस फ़कीर नूं ताअना दिता लगाईआ। फ़कीरे किहा ओह धाम केहड़ा ते वसां किथ्थे, मैनूं दे समझाईआ। मस्त किहा जिथ्थे मेरा परवरदिगार सांझा यार जन भगतां दे लेख लिखे, कर्म करम दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी नालों वखरे पाए हिस्से, वंड आपणी नाल वंडाईआ। बच्चू एह तेरे बस्तर चिट्टे, ओसे वेले आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ । फ़कीरे दा जामा बदलया कन्या बण गई सन्तोख, जन्म दा लेखा रिहा ना राईआ। चिट्टे बस्तर नाल धर्म धार दी मोख, सतिगुर शब्द विच जणाईआ। एह ओसे प्रभू दा चोज, जिस दी समझ कोए ना आईआ। लहिणा देणा देवे रोज़, रोज़े निमाज़ां रखण वाले आपणे नाल रखाईआ। इस तों वड्डा अजे होर भेव गोझ, समें नाल दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी आउण ना देवे विच किसे दी सोच, बुद्धी तों परे सारा आपणा खेल खिलाईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत ४ बलवन्त सिँघ दे घर पिंड तलवंडी ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे मैं चार जुग दे इट्टां पत्थर वेखे पाहन, बन पानही चार कुण्ट दह दिशा भज्जी चाँईं चाँईंआ । तन वजूद माटी वाले वेखे काहन, बंसरी वाली धुन सुणी चाँईं चाँईंआ। जंगलां विच फिरदे वेखे राम, बनवासी हो के अपणा झट्ट लँघाईआ। मक़बरिआं विच सुत्ते वेखे पैगग्बर अमाम, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। गुर गुर खेल वेखे जगत जहान, जीवण जुगत जुगत जणाईआ। दीन मज़हब वेखे इस्लाम, फ़िरके कौम खोज खुजाईआ । धुर संदेसे क़लमे वेखे नाम, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। शास्त्र सिमरत वेद वेखे पुराण, अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी खोज खुजाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़दे वेखे नाल ज़बान, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन सरवण करदे वेखे कान, सरोते हो के ध्यान लगाईआ। तीर्थ तट वेखे शिवदवाले मट्ठ मकान, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। मानव मानुख मानस वेखे सब दे अंदर शरअ शैतान, साबत नज़र कोए ना आईआ। मन कल्पणा बुद्धी होई बेईमान, धर्म धीर ना कोए धराईआ।
❋
❋
इक दूजे दे नाल लड़न इन्सान, इन्सानीअत गई रूप बदलाईआ। माया ममता कूड़ कुड़िआर होया बलवान, साधां सन्तां रिहा डुलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा दिस्सया ना कोए ख़ानदान, भगत भगवान दा रूप ना कोए बणाईआ । चार कुण्ट दिसण सुंञ मसाण, आत्म ब्रह्म निरगुण जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। उच्ची कूक कूक सारे करन कल्याण, शब्द अगम्मी नाद धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा करे ना कोए पहचान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख वेख होई हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे देण दुहाईआ। जिधर तक्कया शरअ दे सर्ब दिसे ग़ुलाम, मज़हबां बंधन ना कोए कटाईआ। भविख्तां वाला जाणिआ ना कोए फ़रमान, गुर अवतार पैगग्बर की गए दृढ़ाईआ। कवण वेला पहुंचया आण, कलयुग अन्तिम लए अंगड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी होई नादान, पर्दा माया ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच्चा धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं दीन दुनी तक्की, तकवे वाला नज़र कोए ना आईआ। मिल्या मेल किसे ना हक़ी, हक़ीक़त वाला रंग ना कोए रंगाईआ। सब दा अन्तर होया शक्की, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण जोत वेखे कोई ना अक्खीं, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आत्म धार बणे कोई ना सख़ी, परमात्म काहन ना कोए हंढ्ढाईआ। परवरदिगार मिले ना किसे पती, पतिपरमेश्वर अंग ना किसे लगाईआ। नाम वस्त अमोलक देवे कोई ना रती, रतन अमोलक रूप ना कोए बणाईआ। धुर दे नाम दी पढ़े कोई ना पट्टी, अक्खरां वाले ढोले सारे गाईआ। धर्म धार विच दिसे कोई ना यती, काम वासना होई हल्काईआ। साहिब सतिगुर उत्ते होवे कोई ना सती, सति धार ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया चारों कुण्ट खुल्ही हट्टी, माया ममता मोह विकार रिहा वरताईआ। घर प्रकाश होवे ना किसे मोमबत्ती, निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। हँकार विकारी दुनियां गई फट्टी, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। मुहम्मद दी कम्म ना आई मौली अट्टी, कच्चा तन्द ना कोए वड्याईआ। अन्त अख़ीर लेखे लग्गे किसे ना खट्टी, खटका दिसे थाउँ थाईंआ। करे खेल प्रभ जो वस्से घट घटी, हर घट अंदर डेरा लाईआ। जिस राम भवाया पंचवटी, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जिस रथ चलवाया कृष्ण कोलों हथ्थीं, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट वेख्या अन्धेरा अन्ध, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर वसिआ किसे ना संग, मुरीद मुर्शद रंग ना कोए रंगाईआ। भरमां दी द्वैती ढाहे कोई ना कंध, हउमे हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। अन्तिम नंगी होणी सब दी कंड, सिर हथ्थ ना
❋
❋
कोए टिकाईआ। नेत्र रोवे जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, अठसठ तीर्थ अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। भेव खुल्ल्हे ना किसे हँ ब्रह्म, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। ढोले गाउँदे बत्ती दन्द, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जगत विकार माणदे अनन्द, अमृत रस ना कोए चखाईआ। मन कल्पणा करदे जंग, बुद्धी बिबेक ना कोए रखाईआ। जगत दुहागण होई रंड, कन्त कन्तूहल सेज ना कोए सुहाईआ। सतिगुर पूरा पावे कोई ना ठंड, कलयुग अगनी तत जलाईआ। सति धर्म दी पल्ले किसे ना गंढ्ढ, कूड़ कुड़िआरा बोझ रहे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोई ना छन्द, पुरख अकाला इष्ट ना कोए मनाईआ। सदी चौधवीं दीन दुनी अन्तिम होई भागांमंद, सुभागा रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सदी चौधवीं कहे चार कुण्ट तक्कया कलयुग कूड़ी क्रिया उडे धूढ़, प्रभ दी धूढ़ी मस्तक ख़ाक ना कोए रमाईआ। चतुर सुघड़ बण गए मूर्ख मूढ़्ह, माया ममता विच कुरलाईआ। हउमे गढ़ बणया ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। साचा नाम ना मिले सरूर, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। आत्म जोत ना चमके नूर, अन्ध अन्धेर ना दए गवाईआ। अमृत भण्डारा ना मिले भरपूर, जगत तृष्ना ना कोए बुझाईआ। रसना ढोले गाउँदे सिफ्तां करन मनसूर, ऐहनलहक़ ना कोए मेल मिलाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया सब नूं कीता चूर, बलहीण होई लोकाईआ। पुरख अकाल दा समझे ना कोए दस्तूर, जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। नित नवित्त जन भगतां बख्शे सर्ब क़ुसूर, मेहर नज़र इक उठाईआ । सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर लेखा जाणे हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदी चौधवीं सर्ब दी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, मंज़ल बामंज़ल वेखे थाउँ थाईंआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सोहण सिँघ दे गृह पिंड शाह बुकर ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो प्रभ सरनाई जाओ झुक, पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार इक्को इक मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार वरन अठारां बरन दीन दुनी विच्चों पन्ध जाए मुक, लोकमात धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती गाए इक्को तुक, तुख्म ताअसीर
❋
❋
बेनज़ीर नर नरायण दए बदलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाता जुड़े पिता पुत, पतिपरमेश्वर परम पुरख आपणी दया कमाईआ। दीन मज़हब कूड़ क्रिया रहे कोई ना दु:ख, दर्द दु:ख भंजन प्रभ धुर दा अञ्जन कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। मन कल्पणा जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, पुरख अबिनाशी घट निवासी आपणी गोदी लए चुक, एथे ओथे दो जहाना नौजवाना मर्द मर्दाना सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी निरगुण धार दो जहाना खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडा इक्को झुके सीस, बिन क़दमां सीस निवाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक तक्कीए नूर नुराना दो जहाना रहिबर जगत जगदीश, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। जिस दा नाम क़लमा पढ़दे आए हदीस, सिफ्तां विच अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला चार कुण्ट दह दिशा बदलण वाला रीत, मन्दिर मसीत शिवदवाला मठ झगड़ा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साचा ढोला दस्से गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। बिरध बालां नौजवानां सब दी काया करे ठंडी सीत, क्रोध अगन अन्तर दए बुझाईआ। सति धर्म दी साची दस्स के रीत, रीतीवान आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मिटा के हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण असीं वेखदे जुग जुग दी धार, दीन दुनी खोज खुजाईआ। साडे नाल रिहा ना किसे प्यार, मुहब्बत हक़ ना कोए कमाईआ। चार कुण्ट होया अंध्यार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोलण सर्ब जैकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पढ़ पढ़ थक्का जीव जगत संसार, विद्या अक़ल बुद्धी नाल टकराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिल्या किसे ना काया मन्दिर सच दुआर, बजर कपाटी परदा ना कोए खुल्हाईआ। शब्द नाद धुन सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। अमृत रस मिले ना ठंडा ठार, बूँद स्वांती निझर झिरना ना कोए झिराईआ। दीया बाती कमलापाती घर विच घर करे ना कोए उज्यार, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण चार कुण्ट दह दिशा सृष्टी दृष्टी अंदर आई हाहाकार, इष्ट देव सतिगुर स्वामी होए ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर आपणा आपणा वेखो दीन मज़हब, निगाहबान हो के निगाह लओ उठाईआ। भरमे भुल्ले जगत जीव मैं हैरान होई तुअज्जब, परेशानी
❋
❋
विच दुहाईआ । प्रभ दे नाम क़लमे तों होया मुतस्सब, अल्ला वाहिगुरु पई लड़ाईआ। दरोही ख़ुदा दी किस दी करोगे मदद, कवण भगत जणाईआ। मन कल्पणा वध्या तशदद्, निफ़ाक विच कुरलाईआ। अंकड़े वेखो प्रभ दे नाम दा केहड़ा अदद, हिन्दसे दयो जणाईआ। सारे कहिण कलयुग कीता ग़ज़ब, साडी चले ना कोए वड्याईआ। अवतार पैगग्बरां गुरुआं रिहा कोई ना अदब , बेअदबी विच दुहाईआ। साचे मार्ग चले ना कोए क़दम, राह हक़ ना कोए अपणाईआ। कूड़ी क्रिया जीव जगत जहान होए नग्न, माया ममता ख़ुशी मनाईआ। सदी चौधवीं मैनूं ऐं दिसदा कुछ झगड़ा पैण वाला अदन, अदालत धुर दी सुणाईआ। मूसा मुहम्मद दी धार होणा कत्ल, ईसा दए दुहाईआ। सियासत चले ना कोए यतन, यथार्थ हुक्म नूर अलाहीआ। जिस उत्ते सोग कोए ना हरखन, चिन्ता ग़म ना कोए वड्याईआ। सो सृष्टी दी दृष्टी अंदर लावे भटकण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सब दी पूरी होवे शर्तन, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। कुछ संदेसा दे के गया पंचम गुर अर्जन, तत्ती लोह डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि एक असचरजन, बुद्धी तों परे आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो मैं देवां अगम्मी होका, हुक्म सुणावां अगम्मी नूर अलाहीआ। मुहम्मदा छड्डणे पैणे चौदां तबक झगड़ा रहे ना चौदां लोका, लुक्कया भेव ना कोए जणाईआ। किसे नाल करां ना धोखा, मूसा ईसा दयां दृढ़ाईआ। आपणा आपणा पिछला वीहवीं सदी दा फोल लओ पोथा, पुस्तक लओ उठाईआ। जिस ख़ुदा दीआं सोचदे आए सोचा, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। उह सब दीआं पुरीआं करे लोचा, पर्दे आपणे लओ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण की खेल परवरदिगारा, पारब्रह्म की वरताईआ। साकार चले ना कोई चारा, चारे खाणी चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी भेव कोई ना आईआ। भविख्तां विच लिख्तां विच असीं कहि के आए कलयुग अन्त कल कल्की होए अवतारा, अमाम अमामा रूप वटाईआ। जो एथे ओथे दो जहान बणे सिक्दारा, सिक्कम दा झगड़ा वेख वखाईआ। जिस दा नूर होवे उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ओह लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पावे सारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जिस दा खेल अगम्म अथाह अलख अगोचर जगत तों न्यारा, निआंकारी इक हो आईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण ओस दे चरण सरन करीए निमस्कारा, डंडावत बन्दना नमस्ते कर के सजदे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक अवतारा, निरगुण नूर नूर अलाहीआ।
❋
❋
२४ माघ शहिनशाही सम्मत ४ कैप्टन तारू सिँघ दे गृह पिंड जंडीरे
सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैग़ग्बर करन अरजोई, दरगाह साची सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार मिले किसे ना ढोई, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सति सतिवादी नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर तेरे नाम दी देवे ना कोए दरोही, होका हक़ ना कोए जणाईआ। सन्त भगत भगवन्त कन्त मिल्या किसे ना कोई, चार वरन अठारां बरन आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सृष्टी दी दृष्टी नौ खण्ड पृथ्मी दिसी सोई, सुरती शब्द बिन दीन मज़हब ना कोए मिलाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती रिहा कोई ना चोई, अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कम्म किसे ना आईआ। बिन किरपा तेरी दीन दयाल पत सब दी गई खोही, ख़ालक ख़लक उपर वेख फ़लक धरनी धरत धवल धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दुआर एकँकार दरगाह साची तेरे अग्गे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग वेख बदी नेकी, निक्के वड्डे चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। साहिब सतिगुर तेरे उत्ते धरे कोई ना टेकी, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। मन कल्पणा बुध्ध करे ना कोए बिबेकी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी मन्नदे वेखो वेखी, निज नेत्र नर नरायण तेरा दरस कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दह दिशा कूड़ कुड़िआरा लैणा वेखी, मोह विकार विच लोकाईआ। परवरदिगार सांझे यार कलयुग अन्त श्री भगवन्त कर छेती, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। चार वरन अठारां बरन होए भेखी, कूड़ कुड़िआरे धीआं भैणां रहे तकाईआ। तेरा आत्म परमात्म धरती उत्ते बणया परदेसी, साची दिशा समझ ना कोए समझाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सरगुण निरगुण अगम्म अगम्मड़ा भेती, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारे इक्को मँग मँगाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो सारे धरो धरवास, धर्म दुआरा दयां जणाईआ। खेलां खेल पृथ्मी आकाश, दो जहानां वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करां फ़ाश, फ़ैसला इक्को हक़ सुणाईआ। दीन दुनी रहे ना रात, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। मन कल्पणा सब दी पाए वफ़ात, जीवत जीअ ना कोए जणाईआ। नाम सति सब दी काया अंदर देवां अगम्म सौग़ात, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, हर हिरदे करां रुशनाईआ। अमृत रस बख्श के बूँद स्वांत, निझर झिरनां दयां झिराईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, आत्म ब्रह्म इक समझाईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बर आए आख, आख़र ओहो
❋
❋
पूर कराईआ। कोई रहिण ना देवां मात गुस्ताख़, हँकार विकार दयां गवाईआ। जन भगतां दे के साथ, सगला संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के पूजा पाठ, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म जोड़ जुड़ाईआ। साची मंज़ल दे के घाट, पतण धुर दा इक्को इक वखाईआ। जिस गृह वस्से पुरख अबिनाश, जोती जाता डेरा लाईआ। झगड़ा मुके ज़ात पात, पुरख अकाला इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा हरि करता आप सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू साडी बौहड़ी, हाहाकार वेख लोकाईआ। दीन दुनी होई कौड़ी, अमृत रस ना कोए भराईआ। साची मंज़ल लाए कोई ना पौड़ी, दरगाह साची चढ़न कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस विकार तों रहे होड़ी, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोए जोड़ी, नार कन्त रहे कुरलाईआ। एका मन्त्र दस्स फोरी, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ। तेरे हथ्थ फड़ाई प्रभू डोरी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बर सुणो मेरे बाल नादान, तुहानूं दयां जणाईआ। वेखो खेल ज़िमीं असमान, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। मैं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल प्रगटाईआ। नाम संदेसा धुर दा क़लमा लख चुरासी देवां ज्ञान, जीवत जीअ आत्म ब्रह्म करां पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द एका एक कर प्रधान, हुक्म देवां थाउँ थाईंआ। दीन दुनी दा झगड़ा मेट इस्लाम, इस्म आज़म नूरी नूर करां रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब दी सांझी होए कलाम, क़लमा इक्को इक देणा दृढ़ाईआ। अमामां दा अमाम पैग़ग्बरां दए पैग़ाम, रसूलां नबीआं करे पढ़ाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर करे हक़ इंतज़ाम, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जग हराम, साचा नाम इक प्रगटाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो आपणी आपणी मारो निगाह, निगाहबान आप जणाईआ। तुहाडे नाम ने किस दा हिरदा विध्धा, मैनूं सच दयो जणाईआ। धुर दा मार्ग केहड़ा सिध्धा, धुर सहज दए मिलाईआ। क्यों दीनां मज़हबां विच करदे ज़िद्दां, झगड़े विच दुहाईआ। क्यों वंड वंडाई पत्थर इट्टां, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ बणाईआ। अन्त अख़ीर इस दा वेखो निकलदा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी कूड़ लोकाईआ। सब दे कोल काग़ज़ कोरा वेखो चिट्टा, पुरख अकाला रिहा दृढ़ाईआ। योद्धा सूरबीर बहादर वेखो तुहाथों निक्का, जो अन्त अख़ीर वेस वटाईआ। जिस ने कलयुग बदल देणा सिक्का, सतिजुग साचा राह चलाईआ। हुक्म मन्नणा इक्को इक्का, एकँकार रंग रंगाईआ। परवरदिगार सब दा दस्सणा पिता, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। करे खेल जगत अनडिठा, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ साडी कर दे इक्को बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। झगड़ा रहे ना काया चोली, पंज तत ना कोए बुझाईआ। आत्म तेरे घर दी होवे गोली, परमात्म तेरे घर दी साची सेव कमाईआ। नाम क़लमा दस्स हौली हौली, हर हिरदे कर रुशनाईआ। तेरी रुत जाए मौली, ख़िज़ां कूड़ रहे ना राईआ। तेरी तुक इक्को सब ने गाउणी, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाईआ। मंज़ल हक़ अगम्म वखाउणी, जिथ्थे आपणा आसण लाईआ। निरगुण नूर जोत चमकाउणी, अन्ध अज्ञान अन्धेरा देणा गवाईआ। शब्द धार नाद सुणाउणी, अनरागी राग अलाहीआ । दरगाह साची सच दुआर आपणी धार प्रगटाउणी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरी दीन दुनी तेरे हथ्थ फड़ाउणी, अमानत विच ख्यानत करन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे कलयुग वेखो आयू आरज, आजज़ हो के ध्यान लगाईआ। सब नूं देणा पै जाए चारज, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम लेखा होणा ख़ारज, ख्वाजा रूप ना कोए दरसाईआ। करे खेल अगम्मा धर्म दी ला अदालत, इन्साफ़ इक्को इक कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर करे ना कोए बग़ावत, झगड़ा दीन दुनी चुकाईआ। साचे नाम दी कर सख़ावत, वस्त अगम्म देणी वरताईआ। माया ममता मेट अदावत, निफ़ाक़ अंदरों देणा कढ्ढाईआ । प्रभ मेल के सही सलामत, साचा नाअरा देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक प्रगटाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बर धुर दे बण जाओ साथी, मुहब्बत सच रखाईआ। वेखो खेल साहिब समराथी, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। चार वरन अठारां बरन धर्म धार दे बण्णयो पाठी, आत्म परमात्म सच पढ़ाईआ। काया सरोवर नहाउणा धुर दे घाटी, जगत किनारा लोड़ रहे ना राईआ। धुन आत्मक राग सुणो शब्द अनादी, अगम्म अगम्मड़ा दयो सुणाईआ। इक्को पुरख अकाल लैणा अराधी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला सिफ्त सालाहीआ। मनुआ होवे कदी ना बाग़ी, दह दिशा ना उठ उठ धाहीआ। माटी काया मन्दिर जगाओ चराग़ी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तुसीं प्रभ दी धार आदी, अन्त ओसे विच समाईआ। सतिगुर शब्द सच्ची समाधी, अक्खां मीटण दी लोड़ रहे ना राईआ। धुर दे मार्ग बणो पाँधी, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा सोना चांदी, चन्द सितारा दए गवाहीआ। सतिजुग अंदर कोई ना सूर गाँ खायउ ढांडी, गुर अवतार मिल के रहे सुणाईआ। जन भगत आत्मा परमात्मा आदि जुगादि दे गुआंढी, क्यों विछड़ के दयो दुहाईआ। जिस साहिब बिना पत जांदी, ओह परमेश्वर लओ मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर,
❋
❋
घर मन्दिर इक वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ हुक्म मन्नीए इक्का, एकँकार तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे सिक्का, मोहर साचे नाम दे लगाईआ। दीन दयाल बण पिता, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। दीन मज़हब दा रहे ना कोए हिस्सा, हिस्सेदारी देणी तजाईआ। जेहड़ा पेशीनगोईआं विच तेरा भविख्त लिखा, ओह पूरा कर वखाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा सिखा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स साचा हित्ता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। तेरा खेल सदा नित नवित्ता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा नूर नज़री आईआ। साडे कोल पुराणा तेरा चिठ्ठा, जो जन्म तों पहलों सचखण्ड दिता वखाईआ। अन्त ओसे दा निकलण लग्गा सिट्टा, सिटेबाज़ी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर जोत प्रकाश किसे ना दिसा, निज नेत्र लोचण नैण दिब्ब नेत्र अक्ख खुल्हाईआ।