२५ माघ शहिनशाही सम्मत ४ प्यारा सिँघ दे घर भोगपुर शूगर मिल
अवतार पैग़ग्बर गुर कहिण प्रभ झगड़ा मिटे ना चार वरन, चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पई दुहाईआ। पर्दा उहला चुकाए ना कोई अठारां बरन, भाण्डा भरम भउ अन्तर निरंतर ना कोए भन्नाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी आए कोई ना सरन, इष्ट देव स्वामी तेरा दरस कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं कलयुग जीव साची मंज़ल मूल ना चढ़न, आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। मन कल्पणा माया ममता ज़ात पात दीन मज़हब लड़न, परवरदिगार सांझे यार तेरी निरगुण धार रंग ना कोए रंगाईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण त्रैगुण माया नाल लग्गी सड़न, अमृत मेघ बूँद स्वांती निझर रस ना कोए चुआईआ। फिरी दरोही उपर धरनी धरत धवल धरन, ज़िमीं असमान रहे कुरलाईआ। आवण जावण लख चुरासी गेड़ मिटे ना किसे जन्म मरन, जून अजूनी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मानस जन्म अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दरब करन, हिरदे हरिजू तेरा नाम ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सुल्ताना नौजवाना तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ लोकमात रिहा ना सति सतिवाद, सति धर्म दुआर नज़र कोए ना आईआ। घर घर अंदर वध्या कूड़ विकारा विवाद, माया ममता मोह हल्काईआ। माया भरमे भुल्ला सन्त साध, आत्म ब्रह्म पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ । रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे तेरी करदे याद, धुन
❋
❋
आत्मक राग अगम्मी नाद ना कोए शनवाईआ। दीन मज़हब तैनूं अल्ला वाहिगुरु राम कहिंदे गाॅड, तेरे नाम कलमे उत्तों सारे करन लड़ाईआ। तेरे मज़हबां दीन दुनी विच पाया फ़साद, साचा मेल ना कोई मिलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बिन तेरी किरपा खुल्ल्हे किसे ना जाग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं घर घर लग्गी आग, पंज तत काया रही जलाईआ । किरपा कर साहिब सुल्तान पुरख अबिनाश, पारब्रह्म तेरी ओट रखाईआ। तेरे उपर सब ने रखी आस, आशा वेख ख़लक ख़ुदाईआ। साचे मन्दिर पावे कोई ना रास, गोपी काहन रूप ना कोए धराईआ। चार वरन अठारां बरन एकँकार इक्को देदे आपणा अगम्मी जाप, जगजीवण दाते धुर दा नाद सुणाईआ। रूह बुत तन वजूद माटी ख़ाक, किरपा कर पतित पुनीत दे बणाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । हर घट अंदर तेरा वास, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर फ़रमाना वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे सदी चौधवीं अन्त आया वक्त, पैग़ग्बरो दयां सुणाईआ। सब दी भविख्तां वाली पूरी करां शर्त, शरअ दीन दुनी बदलाईआ। जो संदेसा दे आए उपर धरत, जो सृष्टी दृष्टी काया अंदर आप सुणाईआ। सो तुहाडी पूरी करां शर्त, साहिब सुल्तान हो के आपणा हुक्म वरताईआ। तुसीं खेल वेखो उपर अर्श, सच दवारे लओ अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया मेटे हरस, मरीज़ वेखे जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी बेनन्ती इक अरदास, चरण कँवल तेरी शरनाईआ। सच वस्त किसे ना पास, दीन दुनी ख़ाली नज़री आईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। जो नाम कलमा संदेसा आए आख, आख़र ओह सारे गए भुलाईआ। तुध बिन अन्त कन्त भगवन्त कलयुग सन्त पुच्छे कोई ना वात, वातावरन बदलया दीन लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बर सुणो सच संदेस, धुर कलमा नाम दृढ़ाईआ। लहिणा देणा देखे तुहाडा चार जुग दा पिछला उपदेश, जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी रहे सुणाईआ। सतिजुग साची धार नर निरँकार अगम्मा आपणा दे संदेस, धुर फ़रमाना नौजवाना मर्द मर्दाना आप सुणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म सब नूं करना पए हेत, सृष्टी अंदर इक्को इष्ट दे वखाईआ। झगड़ा रहे ना विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गणेश, देवत सुर ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो सब नूं छड्डणा पए मातलोक दा देस, सचखण्ड दवारे जोती जोत समाईआ। मैं आदि जुगादी जुगो जुग मालक ख़ालक प्रितपालक एक, एकँकार
❋
❋
इक अख्वाईआ। एथे ओथे दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां नर नरेश, धुर फ़रमाना इक्को इक सुणाईआ। सो कलयुग अन्त निरगुण धार जोती जामा धर के भेस, सरगुण वेखां थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सृष्ट सबाई बख्शे इक्को टेक, टिक्के मस्तक नाम धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण हउँ बालक तेरे नन्हे, कलयुग अन्त ना कोए वड्याईआ। बेनन्ती अरदास अर्ज़ इक्को मन्ने, मन मनसा कूड़ दे गवाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाश होवे धुर दे चन्ने, चन्न सूर्या सीस निवाईआ। जगत जीव होए अन्न्हे, निज नेत्र लोचण नैण दे खुल्हाईआ। तुध बिन गढ़ हँकार कोए ना भन्ने, एह गुर अवतार पैग़ग्बर रहे सुणाईआ। साचा राग सुणा बिन रसना जिह्वा कन्ने, धुन आत्मक नाद वजाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बदल दे सारे समें, कलयुग कूड़ी क्रिया समाप्त दे कराईआ। पवण स्वास साह साह नाम जपा दमे, दामनगीर आत्म परमात्म आप इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो धरनी धरत धवल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस नूं नूर अलाही मन्नया अव्वल, आलमीन बेपरवाहीआ। ओह हर हिरदे लख चुरासी रिहा मवल, मौला रूप नूर अलाहीआ। जिस ने सब दे अंदर टिकाया नाभी कँवल, अमृत बूँद स्वांती विच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उह लैणहारा सब दी ख़बर, बेख़बरां लए उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दीन दुनी होई जेहड़ी बेख़बर, साडे क़लमे कम्म किसे ना आईआ। मन कल्पणा साढे तिन्न हथ्थ शरीर अंदर पाया ग़दर, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। बुद्धी करे कोई ना अदल, ममता मोह होई हल्काईआ। सति धर्म होया क़त्ल, कूड़ी क्रिया डंक रही वजाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी चले कोई ना यतन, यथार्थ तैनूं दईए दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दुनी भुल्लया तेरा वतन, बेवतन हो के बैठे आसण लाईआ। परवरदिगार सांझे यार सदी चौधवीं तैनूं सारे आए दस्सण, हक़ीक़त हक़ लाशरीक दईए सुणाईआ। चरण कँवल सरनाई तेई अवतार मूसा ईसा मुहम्मद नानक गोबिन्द ढठ्ठण, ढहि ढहि लागण पाईआ । किरपा कर पुरख समथन, पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं सब कुछ वेख्या कलयुग धार अक्खण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तुध बिन पैज आए कोई ना रखण, चार कुण्ट ना कोए सहाईआ। झगड़ा मेट दे उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी लै अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी पुरख अकाल सर्ब कला समर्थन, समरथ स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तेरी बेपरवाहीआ।
❋
❋
२५ माघ शहिनशाही सम्मत ४ महिन्दर कौर दे गृह पिंड सुसाणा
अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ साडी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आलमीन तेरा राह तकाईआ। जोत सरूपी नित नवित्त तेरा रहे दीद, दीदा दानिस्ता तेरा नूर नज़री आईआ। तेरे नाम कलमे दी जो कर के गए ताकीद, राग नाद सिफ्त ढोले कलमयां विच गाईआ। भविख्तां विच लिख्तां विच रख के गए तेरी उडीक, इष्टां विच्चों तेरा इष्ट मनाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं वेख अन्धेरा तारीक, निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक तेरे विच हक़ तौफीक़, साहिब सुल्तान तेरे हथ्थ वड्याईआ। हर घट अंदर नज़री आ नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तूं आदि जुगादी लाशरीक, दीन मज़हब वरन गोत ना कोए रखाईआ। तेरे नाम दी इक्को होवे तबलीग, डंका इक्को इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धुर दी दस्स अगम्म तालीम, तुलबे गुर अवतार पैग़ग्बर मँग मँगाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआर धाम वखा अज़ीम, आलीशान महिबान तेरी इक सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक क़दीम, क़ुदरत दा करता नज़री आईआ। साडे कोलों जो तूं कराई तक़सीम, दीनां मज़हबां वंड वंडाईआ। भरोसा दवाया यकीन, एतमाद दिता बंधाईआ। तेरी बेपरवाही दे आफ़रीन, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। आपणा मार्ग रख महीन, मंज़ल अन्त ना किसे चढ़ाईआ। दो जहानां कर अधीन, हुक्म हाकम इक सुणाईआ। असीं बाले नढ्ढे तेरे मस्कीन, मुश्किल कलयुग अन्तिम आईआ। निगाह मार उत्ते धरनी धरत धवल ज़मीन, लोक परलोक रहे कुरलाईआ। झगड़ा वेख नर मदीन, आत्म ब्रह्म भेव रहे ना राईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह आदि जुगादि नवां नवीन, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। सति सतिवादी इक करीम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर साचे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरा हुक्म मन्नया दरुस्त, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। अन्त सदी चौधवीं सारे हो गए सुस्त, ग़फ्लत निंदरा विच दुहाईआ। परवरदिगार सब दा सांझा बण मुरशद, परमात्म आत्म रंग रंगाईआ। इक्को तेरी होवे उल्फ़त, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। माया ममता नालों सब दी करा फ़ुरसत, नाता कूड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाम दे मुफ्त, मुफ्तीआं कोलों पल्ले दे छुडाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरा नाम ख़ुमारी मस्ती इक्को होवे झोक, झुक झुक तेरे क़दमां डंडावत बन्दना सजदा सीस निवाईआ। तेरा खेल होवे लोक परलोक, दो जहानां वज्जे वधाईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़हब गावण तेरा नाम इक सलोक, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ । तेरा नाम शब्द भण्डारा आदि जुगादी थोक,
❋
❋
गुर अवतार पैग़ग्बर परचून लोकमात आए वरताईआ। तूं मालक सब दा परमात्म जोत, आत्मा तेरा नूर जोत रुशनाईआ। तेरा ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कूड़ी क्रिया दीन दुनी दी बदल दे सोच, समझ समझ विच्चों प्रगटाईआ। काया मन्दिर अंदर निज नेत्र लोचन खोल्ह के लोच, लोचा मनसा सब दी पूर कराईआ। नाम ख़ुमारी विच कर मदहोश, मधुर प्याले लोड़ रहे ना राईआ। धुर दी धार सच प्यार भेव खुल्हा अगम्मे कोश, जिस विच अक्खरां वाली ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, वाहवा तेरी वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण आत्म परमात्म सब नूं दस्स धार, धर्म दुआरा इक वखाईआ । इक्को इष्ट होए संसार, सृष्टी दृष्टी दे बदलाईआ। इक्को होवे जै जैकार, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। इक्को होवे तेरा प्यार, पूरन प्रभ देणा समझाईआ। इक्को मन्दिर दिसे दुआर, दूजा गृह ना कोए वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़ग्बर गुरु गए हार, हिरदे हर ना कोए वसाईआ। चार कुण्ट धूआँधार, दह दिशा अन्धेरा छाईआ। साचा नूर जोत करे ना कोए उज्यार, उजाला रूप ना कोए वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पई हाहाकार, मानव मानुख मानस रहे कुरलाईआ। तुध बिन कोई ना कलयुग अन्तिम पाए सार, महासार्थी तेरे अग्गे दुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सारे करन निमस्कार, निउँ निउँ लागण पाईंआ। दस्त बदस्त बन्दना तेरे दरबार, बिन सीस सजदा कर के तेरा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पूरब लेखा कर लै याद, याददाशत तेरे विच समाईआ। जिस कारण लोकमात सानूं कीता आबाद, दीन मज़हब वंड वंडाईआ। धुर दा मित्र प्यारा बण अहिबाब, सच संदेसा मात सुणाईआ। नमों नमस्ते करनी दस्सी आदाब, अदब विच वड्याईआ। अल्ला राम वाहिगुरु ओम कृष्ण नाम जपाया गाॅड, गाईड बण के आपणा राह जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दर तेरे दे मँगते, दर ठांडे सीस निवाईआ। गढ़ तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म पर्दा दे उठाईआ। दीन मज़हब गुर अवतार पैग़ग्बर तेरी धारों जम्मदे, अन्तिम तेरे विच समाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम साडे हुक्म फ़रमाने रहे किसे नहीं कम्म दे, काअबे भेव ना कोए खुल्हाईआ। असीं सारे वणजारे तेरे दम दे, दामनगीर वेख वखाईआ। लेखे लगा दे ख़ुशी ग़म दे, ग़मख़ार हो सहाईआ। झगड़े मुका दे काया माटी चम्म दे, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे ना कोए लड़ाईआ। शब्द जैकार समझा दे धन्न धन्न दे, दीन दुनी तेरा नाम ध्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू असीं तेरी रज़ा मन्नदे, दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द जोत धार निरगुण निराकार संसार विच अगम्मा घल्ल दे, जो कूड़ी क्रिया धायल करे थाउँ थाईंआ।
२५ माघ शहिनशाही सम्मत ४ राम सिँघ दे गृह पिंड फ़तोवाल ज़िला हुश्यिारपुर
अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर साडी कर बन्द ख़लासी, महिबान बीदो बीख़ैर या अलाह तेरी इक सरनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ खेल वेखीए तेरा मण्डल रासी, ज़िमीं असमानां नौजवाना मर्द मर्दाना वज्जे इक वधाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण धार बण सब दा साथी, सगला संग सूरे सरबंग एकँकार आप निभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी मन्न के आए आखी, सरगुण हो के तन वजूद सेव कमाईआ। तेरा भेव अभेद अछल अछेद दस्सया बहुभांती, पारब्रह्म तेरी सोभा सिफ्तां ढोल्यां विच सालाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राती, निरगुण निरवैर निराकार निरगुण रूप जोत चन्द कर रुशनाईआ। मानव मानस मानुख जीवण जुगत बदल दे हयाती, आबे हयात अमृत रस धुर दा मुख चुआईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरे अग्गे सीस निवाईआ। झगड़ा मुका दीन दुनी ज़ात पाती, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे ना कोए लड़ाईआ। साची मंज़ल दस्स अगम्मी घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कलयुग वेख बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। हुजरा हक़ सोहे ना कोए महिराबी, काया काअबा ना कोए रुशनाईआ। मन कल्पणा कायनात होई बाग़ी, बग़ावत घर घर नज़री आईआ। त्रैगुण माया बुझे कोए ना आगी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। सोई सुरत किसे ना जागी, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। दीपक जोत ना जगे चराग़ी, अन्ध अन्धेर ना कोए गवाईआ। धर्म दा मिले कोई ना हाजी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण किरपा कर साहिब सुल्तान निरगुण स्वामी अन्तरजामी, तेरे अग्गे मँग मँगाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहानी, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर तेरी सेव कमाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी, नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना इक अख्वाईआ। धुर फ़रमाना हक़ीक़ी क़लमा कर फ़रमानी, फ़रमांबरदार दीन दुनी लै बणाईआ। तेरा इक्को नूर नुरानी चमके ज़िमीं असमानी, गुप्त ज़ाहर परदा दे उठाईआ। तूं लख चुरासी जीव जंत साध सन्त धुर दा काहनी, नाम बंसरी काया मन्दिर अंदर दे सुणाईआ। निज नेत्र नर नरायण दे
❋
❋
पहचानी, बजर कपाटी पर्दा दे खुल्हाईआ। सति सतिवादी सति धर्म वखा निशानी, निशाना अवर ना कोए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला सारे गाणी, पुरख अकाले दीन दयाले इक्को तेरे नाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सतिगुर पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर मँगां रहे मँग, दर ठांडे सीस निवाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, साहिब सुल्तान तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दुनी बख्श इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। करवट बदल आपणी कंड, कन्ढ्ढा कलयुग अन्त वेख वखाईआ। ख़ालक ख़लक सब दी आत्म होई रंड, शाहो भूप शौहर कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। ज्यों भावे त्यों टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दर तेरे अलख जगाईआ। कूड़ कल्पना माया ममता मेट गंद, नाम सुगंध काया माटी विच रखाईआ। निरगुण नूर जोत चाढ़्ह चन्द, जगत अन्धेरा रहे ना राईआ। आत्म परमात्म तेरा ढोला होवे छन्द, सहिँसा रोग देणा गवाईआ । भाण्डा भरम भउ ढाह दे कंध, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ । अगम्मी शब्द सुणा मृदँग, नाद धुन इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि करते देवणहार इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाल वेख आपणी सिम्मत, बिन निगाह निगाह उठाईआ। सृष्ट सबाई करे इल्लत, इल्म आलमां रिहा रुलाईआ। कलयुग बुद्धी कीती ज़िल्लत, ख़ुआरी विच दुहाईआ। जिधर तक्कीए तेरे निन्दक, तेरा नाम ना कोए वड्याईआ। सति सन्तोख रिहा कोई ना सिदक, सबूरी सच ना कोए कमाईआ। साडी रही कोई ना हिम्मत, हौसले रहे ढाहीआ। तुध बिन साची देवे कोई ना खिल्लत, लोकमात ना कोए चतुराईआ। सच प्यार दी बख्श मिल्लत, दुबदा रोग देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, अलख अगोचर तेरे दवारे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा वेख अख़ीर वक्त, ठाकर स्वामी की ध्यान लगाईआ । की दशा होई जगत, बिन तेरी किरपा दिसे कोई ना भगत, भरमां भरी लोकाईआ। फिरी दरोही उत्ते अर्श, अर्शी नूर ना कोए रुशनाईआ। मेहरवान महबूब कर तरस, रहमत विच दुहाईआ। लहिणा देणा पूरा कर मक़रूज़ लाह दे क़र्ज़, लेखा बेबाक दे कराईआ। तेरी शरन सरनाई बेनन्ती इक्को अर्ज़, आरजू रहे जणाईआ। परवरदिगार तेरी गर्ज़, ग़रीब निमाणे देण दुहाईआ। सदी चौधवीं वेख खेल असचरज, चार वरन अठारां बरन करे लड़ाईआ। किरपा कर योद्धे सूरबीर मर्दाने मर्द, मदद तेरी मँग मँगाईआ। माया ममता रहे ना कोए तशदद्, नाम खण्डा इक उठाईआ। साडी सब दी पूरी होई सनद, लेखा रिहा ना राईआ । अख़ीर वेखणा चौहन्दे अन्त, अन्तश्करन तक्कीए दीन दुनी लोकाईआ।
❋
❋
तूं आदि जुगादी साहिब सतिगुर सुल्तान भगवन्त, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तेरा नाम अधारी बणीए सन्त, मन ममता दे मिटाईआ। तूं सच स्वामी सुहागी कन्त, सगला संग रखाईआ। गढ़ तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पर्दा दे चुकाईआ। दर तेरे भिखारी बणे मँगत, भिक्खक झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोई जिस नाल होवे मिल्लत, मेला आपणा लैणा मिलाईआ।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ मँगल सिँघ दे घर पिंड फ़तूवाल ज़िला हुश्यापुर
सदी चौधवीं कहे अवतार पैग़ग्बर गुर वेखो आपणा भजन, नाम क़लमा दीन दुनी फोल फुलाईआ। सच शब्द धार दा रिहा कोई ना सज्जण, नाम ख़ुमारी नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया विच सारे दगण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कूड़ी क्रिया पी के मधन, माया ममता मोह करे हल्काईआ। साची मंज़ल मूल ना लँघण, तन वज़ूद चढ़ी किसे ना रंगण, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। आत्म मिले ना परमानंदन, निजानंद ना कोए दरसाईआ। सब दा जोती नूर होया मद्धम, मदि मासी होई लोकाईआ। आत्म परमात्म टुट्टी मूल ना गंढ्ढण, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। झगड़ा प्या काया माटी मास नाड़ी हड्डण, चम्म दृष्टी सके ना कोए बदलाईआ। दीन मज़हब वेखो आपणी हद्दन, हदूद महिदूद ना कोए रखाईआ। धर्म दवारे रहे कोई ना बन्दन, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर फ़रमाना इक दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे अवतार पैग़ग्बर गुर वेखो आपणी बन्दगी, बन्दा बन्दा फोल फुलाईआ। तुहाडी रही ना कोए मशंदगी, सच प्यार ना कोए बणाईआ। धार दिसे ना नूरी चन्न दी, निरगुण नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। मज़हब ओहला होया रूप बणया कंध दी, मानव वंड रिहा वंडाईआ। मन कल्पणा ख़ाहिश वधाई जूठ झूठ गंद दी, सच सुच ना कोए समझाईआ। तुहाडी औध वेखो लँघदी, वेला अन्तिम आईआ। खेल होणी सूरे सरबंग दी, बेपरवाह हुक्म वरताईआ। आवाज़ सुणाए नाम सच मृदँग दी, जो मर्द मर्दाना दए जणाईआ। गूंज पैणी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दे छन्द दी, दो जहानां करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ । सदी चौधवीं कहे अवतार पैग़ग्बर गुर वेखो आपणा दीन दुनी दा पाठ, पाठशाला नज़र कोए ना आईआ। काया मन्दिर अंदर सब नूं आई घाट, धर्म दी घाटी चढ़न कोए ना पाईआ। किधर गया
❋
❋
तुहाडा नाम भण्डारा दाद, बख्शिश रहमत बैठे छुपाईआ। चारों कुण्ट वेखो अन्धेरी रात, साचा नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। तुसां झगड़ा पाया दीन मज़हब ज़ात पात, ऊँच नीच करे लड़ाईआ। प्रभ दा नाम कलमा लिख के आए नाल क़लम दवात, काग़ज़ स्याही नाल जोड़ जुड़ाईआ। दीन दुनी दा तक्को हालात, हालत बिगड़ी ख़लक ख़ुदाईआ। तुसीं बैठे उपर आकाश, दरगाह साची सोभा पाईआ। तुहाडी उम्मत मात होई बदमाश, काया मन्दिर करे ना कोए सफ़ाईआ। साचे मण्डल पावे कोई ना रास, गोपी काहन आत्म परमात्म नाच ना कोए कराईआ। मानव मानव करदे घात, नाम कलमे पई लड़ाईआ। आपणे मुर्शद दी खोल्ह के वेखो किताब, जिस विच्चों तुहानूं करे पढ़ाईआ । अगम्मी वेखो ओह लुग़ात, जिस दा मतलब ना कोए समझाईआ। जिस कारण तुहाडा पाया निफ़ाक़, झगड़े दर लड़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख करा के फ़साद, ईसा हज़रत दिती वड्याईआ। तुसीं ओसे नूं करदे आए याद, वाहिगुरु ख़ुदा गाॅड कहि के सीस निवाईआ। ओसे कोलों अन्त मँगो इतहाद, मेला लए मिलाईआ। जिस ने दरगाह साची तुहानूं कीती अबाद, सचखण्ड दवारे हिस्सा कोए ना पाईआ। मातलोक मानव ज़ाती सांझी करे आबाद, इक्का रंग रंगाईआ। काया काअबा हुजरा हक़ दिसे हक़ महिराब, महबूब आपणा नूर जोत कर रुशनाईआ। मित्र प्यारा सब दा बणे अहिबाब, परवरदिगार आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैग़ग्बर वेखो आपणी पूजा, चार वरन अठारां बरन आपणा ध्यान लगाईआ। नाभी कँवल किसे ना होया मूधा, अमृत झिरना ना कोए झिराईआ। सच दुआर दा भेव खुलावे कोए ना गूझा, रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। फिरी दुहाई उपर बसुधा, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। की खेल कर के संदेसा दे के गई अष्टभुज दुर्गा, सुंभ निसुंभ कर जणाईआ। की ख़बर सुणाई ईसा मूसा मुहम्मद बण तुरका, तुरत सुनेहड़ा की जणाईआ। की नानक गोबिन्द भेव खुल्हाया पुरख अकाल धुर दा, बोध अगाध राग अल्हाईआ । किस बिध लेखा मुकणा हरख सोग दा, चिन्ता ग़म डेरा ढाहीआ। की मार्ग चलणा धुर दे जोग दा, सति सच विच समाईआ। किस बिध प्रभ ने रोग मेटणा हउमे वियोग दा, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर की कुझ सोचदा, बिना बुद्धी तों आपणा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो कलयुग कूड़ी क्रिया कुकर्म वेला रहिणा नहीं मौज दा, मोह ममता रहिण ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार मालक लोक परलोक दा, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। जिस दा नाम सुनेहड़ा धुर दा क़लमा इक सलोक दा, चौदां लोक चौदां तबक दए समझाईआ। जिस दा भाणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग
❋
❋
कोए ना रोकदा, हुक्मे अंदर सारे बैठण सीस निवाईआ । ओह मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रकाश करे आपणी निर्मल जोत दा, सरगुण तत सरीर ना कोए वड्याईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लेखा जाणे दोष निर्दोष दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक सदा आपणी मौज दा, मौजूदा हो के दीन दुनी वेख वखाईआ।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ हरबंस सिँघ दे घर पिंड फतूआल ज़िला हुश्यापुर
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाल साहिब बख्शंदी, बख्शिश रहमत आपणी हक़ कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दे नाम दी ला पाबन्दी, दीन मज़हब ज़ात पात सिर सके ना कोई उठाईआ। साडी अन्त अख़ीर बेनज़ीर पूरी होण लग्गी संधी, सनद सारे रहे वखाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मन वासना दीन दुनी होए गन्दी, माया ममता मोह विकार हँकार विच हल्काईआ। सच धर्म दी सच स्वामी दे सुगंधी, सच सच हर हिरदे दे वसाईआ। बिन तेरी किरपा मेहरवान महबूब तेरी कायनात होए अन्धी, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। असीं दीन मज़हब दी निक्की निक्की ला के आए डंडी, डंडावत बन्दना सजदा सीस तेरी धार झुकाईआ। अन्त अख़ीर वक्त पहुंचया कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढी दे मालक वेख वखाईआ। दर ठांडे तेरे वस्त अगम्मी मँगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। साचे नाम दी रंगत दे रंगी, अनडिठड़े आप रंगाईआ। अमृत धार हर घट फेर दे गंगी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती काया अंदर नज़री आईआ। नूर जोत चाढ़्ह आपणा चन्दी, अज्ञान अन्धेर देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं झुकदे तेरे क़दमां, निउँ निउँ सीस निवाईआ । परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल दीन दयाल दीन दुनी दा मेट सदमा, हरि सदके वारी घोली घोल घुमाईआ । गिणती वेख अरबां खरबां पदमां, जन संख्या रौला पाईआ। सब दी जोती होई मद्धमा, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। साची सिख्या इक्को दे दे बन्दना, डंडावत इक प्रगटाईआ। तेरा दीदारा एकँकारा इक्को पए सब नूं मँगणा, दूजे दर अलख ना कोए जगाईआ। तेरा खेल वेखणा विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड तेरी वड्याईआ। पकड़ उठा दे जेरज अंडणा, उत्भुज सेत्ज ना कोए लड़ाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाश अगम्मी चन्दना, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। चार वरन अठारां बरन करे कार अंगणा, अंगीकार आप हो जाईआ। सच दुआर बिन तेरी किरपा किसे ना लँघणा, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ।
❋
❋
सच डंका वजा नाम मृदँगणा, सोई सुरती जगत दे उठाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। पुरख अकाल सूरे सरबंगणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच स्वामी अन्तरजामी तेरी आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दीन दुनी तक, ताक़तवर तेरी बेपरवाहीआ। तेरी झोली पाया तेरा हक़ीक़त हक़, पूरब लेखा रहे ना राईआ। अन्त आसा साची रहे दस्स, दह दिशा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं साडी होई बस, बस्ते सभदे दे बंधाईआ। अग्गे इक्को मालक नज़री आवे पुरख समरथ, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सचखण्ड दवारे तेरे चरण रहे ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। गुर अवतारां पैग़ग्बरां कीता इक्ठ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। साडा दीन दुनी दा रिहा ना कोई हठ, हटवाणे तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा दे अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण करदे क़दमबोसी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। साथों सोच जाए ना सोची, की तेरी खेल अग्गे बेपरवाहीआ। तेरा लेखा लिखदा रिहा रविदास चमारा मोची, कबीर काअबिआं तों परे रिहा सुणाईआ। असीं तेरे नाम दी खांदे रहे रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम तेरी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक चोजी, प्रीतम इक्को सोभा पाईआ। असीं तेरे शब्द दे बणे खोजी, खोजत खोजत राग सुणाईआ। तूं आदि जुगादि अगाध बोधी, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा देवणहार अवर ना कोए अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडे दोवें बन्न्हे हथ्थ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। निरगुण धार सरगुण चलावें रथ, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम खेड़ा कर भट्ठ, भठयारा कूड़ रहे ना राईआ। सच मार्ग राह दे सति, सति सतिवादी हो सहाईआ। नाड़ बहत्तर उबले किसे ना रत्त, अगनी अग्ग देणी जलाईआ। आत्म परमात्म मेला मेल कमलापति, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे चरण सरन सरनाई रहे ढठ्ठ, निउँ निउँ लागण पाईंआ। दीन दुनी दा एका मार्ग दस्स, दह दिशा दे समझाईआ। चार वरन अठारां बरन होवे इक्ठ, दुतिया धार ना कोए जणाईआ। हर हिरदे वस्से सच, सच संजम दे दृढ़ाईआ। भाग लगा माटी कच्च, कंचन गढ़ दे बणाईआ। लूं लूं अंदर जा रच, साढे तिन्न करोड़ रचना वेख वखाईआ। मन मनुआ ना पए नच्च, दह दिशा ना उठ उठ धाहीआ। निज नेत्र खोल्ह अक्ख, लोचन इक्को होए रुशनाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, वड दाता नूर अलाहीआ। वक्त वेला वेख जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी अग्ग, तुध बिन सके ना कोए बुझाईआ। जन भगतां दर्शन दे उपर शाह रग, नाम ख़ुमारी दे मध,
❋
❋
मधुर धुन नाल उपजाईआ। बिन मक्के काअबिउ करा हज्ज, हुजरा हक़ दे दृढ़ाईआ। साचा मन्दिर सुहा मठ, साढे तिन्न हथ्थ तेरा नूर जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तुध बिन कोए ना सके रख, रखक हो के रक्ख्या करे ना थाउँ थाईंआ। चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरानां विच तेरा कर के आए जस, रागां नादां विच सिफ्ती ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी नित नवित्त तेरे हथ्थ, सच स्वामी अन्तरजामी घटनिवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार निरगुण धार तेरी ओट तकाईआ।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ अमरीक सिँघ दे घर पिंड सराईं ज़िला हुश्यिारपुर
सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या सो पुरख निरँजण, जो अंजमन बाहमी गुर अवतार पैग़ग्बरां रिहा बणाईआ। इशारा देवे आदि पुरख निरँजण, जो अंजण नेत्र नाउँ निरँकारा इक पाईआ । करे खेल एकँकार दर्द दु:ख भय भंजन, रोग सोग चिन्ता दु:ख वेखे जगत लोकाईआ। प्रकाश तक्कया आदि निरँजण, जो हर घट अंदर आपणा नूर रिहा चमकाईआ। अबिनाशी करता तक्कया धुर दा सज्जण, सगला साथी धुर दा सोभा पाईआ। श्री भगवान धूढ़ कराए सब नूं मजन, सरगुण धार एकँकार दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करदा वेख्या अदल, इन्साफ़ दो जहानां इक कमाईआ। परवरदिगार सांझा यार सब दी धार रिहा बदल, तरतीब अजीब आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर फ़रमाना नौजवाना मर्द मर्दाना संदेसा देवे आपणा बचन, फ़रमाना राणा इक दृढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सारे भज्जण, दो जहान लैण अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, साहिब स्वामी अन्तरजामी आप सुहाईआ । पुरख अकाला दीन दयाला बैठा इक्को कन्त, कन्त कन्तूहल नूर अलाहीआ । शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी बोध अगाधी सिख्या देवे बण के धुर दा पंडत, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा निरगुण धार एकँकार देवे जेरज अंडज़, उत्भुज सेत्ज साहिब स्वामी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर दर दरवेश सारे बैठे मँगत, दरगाह साची बैठे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं सब दा पूरा होण वाला सम्मत, समां समाप्त दए कराईआ। दरोही फिरी विच नबी रसूलां उम्मत, अमन चमन ना कोए महकाईआ। उच्ची होका देवे चौदां तबकां विच मुहम्मद, दरोही ख़ुदा यामुबीन महिबान बीदो तेरी बेपरवाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर
❋
❋
लाशरीक इशारा रहिण कोए ना पाईआ। की होण लग्गा दीन दुनी ग़ज़ब, तुअज्जब विच हैरानी मेरे अंदर आईआ। वेला लेखा पूरा होण लग्गा मज़हब, अग्गे चले ना कोए वड्याईआ। परवरदिगार सांझे यार क़दमबोसी करां तेरे क़दम, क़दीम दे मालक तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ख़ुदा कहे मुहम्मद मेरे कुज़ा, कलज़मीमे नुज़ा तरग़ीमे ज़हा निवेज़ो रूह बुत पर्दा रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दरगाह साची वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया नूर असमानी, जिस दा इस्म ना कोए दृढ़ाईआ। जो लेखा जाणे जीव जगत इस्लामी, जिस्मानी ज़मीर सब दी फोल फुलाईआ। मंज़ल तक्के नूर नुरानी, रहमत आपणी नाल वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट दिसी बेईमानी, सति सच ना कोए जणाईआ। झगड़ा प्या चारे खाणी, चारे बाणी दए दुहाईआ। पवित्र दिसे ना कोए जीव प्राणी, पुराण शास्त्र रहे कुरलाईआ। सब दी जूह होई बेगानी, गृह मन्दिर ना कोए सुहाईआ। अमृत रस दिसे ना ठंडा पाणी, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। किरपा कर शहिनशाह सुल्तानी , पुरख अकाले तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मिटणी निशानी, निशाना रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी होणी वैरानी, वैरी घर घर करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सचखण्ड सति सरूप तक्कया नानक, निरगुण निरगुण विच समाईआ। जो लेखा जाणे अचन अचानक, भेव अभेद दए उठाईआ। सदा रहे सही सलामत, सति सति विच समाईआ। दीन दुनी जगत जाण अमानत, पुरख अकाल दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो आपणा धुर दा बंक, दुआरा दुआर इक सुहाईआ। जिथ्थे वज्जे अगम्मा डंक, नाम नगारा नाउँ निरँकारा रिहा सुणाईआ। झगड़ा दिसे ना राउ रंक, ऊँच नीच ना कोए लड़ाईआ। सति धर्म दी बणी बणत, घड़न भन्न्हणहार अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे अन्त, सतिजुग साचा राह चलाईआ। भगत सुहेले प्रगटाए सन्त, गुरमुख गुर गुर लए उठाईआ। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। धुर दा नाम दे के मन्नत, इक्को करे पढ़ाईआ। हरख सोग रहे ना चिन्नत, ग़मी ग़मखार दए गवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां मन्न के मिन्नत, मेहर नज़र इक उठाईआ। दो जहानां तक्क के सिम्मत, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ कुड़िआर मेटे निन्दक, सति सच दा मार्ग इक प्रगटाईआ।
❋
❋