२७ माघ शहिनशाही सम्मत ४ मुनशी राम दे गृह बेगोवाल ज़िला हुश्यिारपुर
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाल हक़ महबूब परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान, वसणहारे अर्श फ़र्श उच्च अरूज़ आलीशान, नौजवान निरवैर तेरी ओट तकाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरा तेरा अगम्म मकान, छप्पर छन्न श्री भगवान नज़र कोए ना आईआ। तूं आदि जुगादी नित नवित्त निरँकार निराकार सब दा काहन, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरे ढोले सारे गाण, जुग चौकड़ी तेरी महिमा सिफ्त गा के आए गाण, लोकमात रागां नादां विच जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सारे होए हैरान, परेशानी विच दुहाईआ। सिदक सबूरी साबत रिहा ना किसे ईमान, आलमा इल्म ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे सुण गुर अवतार पैग़ग्बर मीत, नाम संदेसा क़लमा दयां दृढ़ाईआ। सतिजुग साचे सच दस्सां हदीस, हज़रतो हज़रतां तों बाहर करां पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन चलावां सांझी रीत, दीन मज़हब दा लेखा जगत मुकाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा सच सुहाईआ। जिथ्थे बैठा रहे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी दाता नज़री आईआ। तन वजूद काया माटी सब दी कर के ठांडी सीत, अमृत मेघ बूँद स्वांती इक चुआईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक इकल्ला, लोकमाती जगत महल्ला, नव सत्त आप समझाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरे चरण कँवल प्रभ निमस्कार, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। हउँ बालक तेरे सेवक सेवादार, नन्हे नढ्ढे रूप नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणे रहे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के तेरे चरण कँवला सीस निवाईआ। नाम संदेसे क़लमे दे के आए वारो वार, वारता काग़ज़ क़लम शाही नाल रखाईआ। उच्ची कूक करदे आए पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं ठाकर स्वामी अन्तरजामी वेखीं विगसीं वेखणहार, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर शाह पातशाह सची सरकार, खड़्हे दर तेरे ठांडे दरबार, घर सुहञ्जणा इक्को नज़री आईआ। दीन दुनी कर ख़बरदार, नाम भण्डारा दे अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। क़ुदरत दे कादर दे आधार, निरगुण दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, जगत अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दरगाह साची सचखण्ड दुआरा दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बर सुणो मेरे बच्चे नादान, गुणवन्त हो के दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटां निशान, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। सति सच दी पावां आन,
❋
❋
आनण फ़ानण आपणी खेल खिलाईआ। सिख्या सारयां करनी परवान, परम पुरख इक्को हुक्म दृढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती देवां इक ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दयां मिटाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती देवां पीण खाण, तृष्ना कूड़ कुड़िआर दयां गवाईआ। नाद धुन आत्म राग सुणावां बिना कान, शब्द अनादी नाद जणाईआ। निरगुण दीवा बाती जोत जगावां महान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ठाकर स्वामी हो के मिलां आण, घर घर विच आपणा जोड़ जुड़ाईआ । तूं मेरा मैं तेरा सब दा इक्को होवे गाण, गावत गा गा ख़ुशी बणाईआ। लख चुरासी गोपी बणे धुर दा काहन, जो नाम बंसरी हर हिरदे दए दृढ़ाईआ। सब दा सांझा होवे अमाम, अमलां तों रहत नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट अन्तर वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी अरदास, आरज़ू इक सुणाईआ। सदी चौधवीं वेख खेल तमाश, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। असीं लोकमात सृष्टी दृष्टी अंदर आए आख, भविख्तां लिख्तां विच दृढ़ाईआ। अन्तिम लहिणा देणा पुरख अकाल कलयुग कायनात, दीन दुनी खोज खुजाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मिटे अन्धेरी रात, निरगुण नूर साचा चन्द चमकाईआ। चार वरन बणाए इक जमात, निरअक्खर धार विच्चों अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वस्त अमोलक काया गोलक हरि अन्तर आप टिकाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बर लओ अंगड़ाई, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। आपणी सिख्या सारे वेखो पढ़ाई, अक्खर अक्खर खोज खुजाईआ। की संदेसा दिता क़लम शाही, शहिनशाह नाल मिलाईआ। क्यों उम्मत उम्मती पई दुहाई, सांतक सति ना कोए कराईआ। क्यों ख़लक मख़लूक रहे कुरलाई, काया कुरह ना कोए सफ़ाईआ। किथ्थे छुपया पैग़म्बरो तुहाडा नूर अलाही, जिस्म इस्म विच करे ना कोए रुशनाईआ। क्यों बलहीण होए तुहाडे मुरीद कलमा रहे भुलाई, भरम ना कोए मिटाईआ। जे संभाल नहीं सकदे ते खड़्हीआं कर दयो बाहीं, ख़ाली हथ्थ दयो वखाईआ। हज़रत ईसा कहे दरोही तेरा नाम ख़ुदाई, ख़ुदगर्ज़ी नज़र कोए ना आईआ। जो गोबिन्द बूटा पुटया काही, साडी जड़्ह गया उखड़ाईआ। छोटे बच्चे नींहां हेठां हलूणे रहे लगाई, सदी चौधवीं कल्लर कंध उम्मत साडी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बर आपणा पूरब वेखो भविख्त लेख, लिख्त नाल मिलाईआ। किस बिध दीन दयाला धरे भेख, धुर दी भिख्या की जणाईआ। कवण सुहञ्जणे वस्से देस, दिशा कवण समझाईआ। जिस नूं वेखे अवतार पैग़ग्बर गुर ब्रह्म महेष, महिखासुर दैंत निउँ निउँ लागण पाईंआ। जिस ने दो जहान
❋
❋
लख चुरासी जीव जंत साध सन्त करने एक, एक एकँकार नज़री आईआ। सब दी बुद्धी कर बिबेक, बिरती सुरती निरती आपणे रंग रंगाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मानव मानस मानुख दस्से आपणी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मातलोक वसा के देस, दीन दुनी दे उजड़यां लए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण निराकार निरँकार शब्दी धार आपणी कल वरताईआ। पैग़ग्बर कहिण साडा इक्को वार सजदा, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। तूं मालक सचखण्ड घर दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। तेरे हुक्मे अंदर पंज तत काया चोला डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरे कलमे दा पैग़ग्बर कलमा रिहा पढ़दा, अल्ला हू हू नाअरा लाईआ। आदि जुगादि जो चाहे सो तूं आपे करदा, ख़ुद ख़ुदा तेरी वड्याईआ। तेरा अन्त खेल होणा नरायण नर दा, निरगुण नूरी नूर जोत करे रुशनाईआ। हउँ सेवक तेरा बरदा, ख़ादम क़दमबोसी कर के झट लँघाईआ। तूं पातशाह शाह शहिनशाह सचखण्ड निवासी अगम्मे दर दा, दरवेशां देणी माण वड्याईआ। तेरा हुक्म माक़ूल अवतार पैग़ग्बर मन्ज़ूर करदा, हज़ूर हाज़र तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा शब्द गुरु आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त तेरी खेल करदा, दूसर हुक्म ना कोए वरताईआ।
२७ माघ शहिनशाही सम्मत ४ अर्जन सिँघ दे गृह सलीमपुर ज़िला हुश्यिारपुर
गुर अवतार पैग़ग्बर खोल्हो अक्खीआं, आख़र अकल कलधारी रिहा जणाईआ। तुहाडे नाम क़लमे वालीआं मेरे नाल पत्तीआं, हिस्सेदारी मज़हबां वंड वंडाईआ। लोकमात मुरीद गुरमुख वेखो आपणीआं सख़ीआँ, काहन हो के ध्यान लगाईआ। सच दस्सो कवण मेरे प्रेम प्यार विच रत्तीआं, रतन अमोलक हीरा आपणा रूप गए बणाईआ । सति सन्तोख धीरज विच केहड़ीआं सतीआं, सति सतिवाद विच आपणा रूप समाईआ। काया मन्दिर अंदर वेखो किथ्थे जगण निरगुण धार मोमबत्तीआं, बातन भेव रहे ना राईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर नाल कीतीआं की पक्कीआं, वाहिदे आपणे आप विच जणाईआ। की कथा कहाणीआं भविख्तां विच दस्सीआं, दिह दिशा कर पढ़ाईआ। किस बिध अन्तिम होवण सच्चीआं, सच सच नाल मिलाईआ। किते गल्लां ना होवण कच्चीआं, कच्चा तन्द ना कोए वखाईआ । तुहाडीआं धारां होणीआं इक्ठीआं, दरगाह साची सोभा पाईआ।
❋
❋
तन वजूद पंज तत रिहा ना मिट्टीआं, शरीर शरअ ना कोए वखाईआ। की नाम वालीआं पढ़ के आए पट्टीआं, संदेसे विच दयो सुणाईआ। की दीन इस्लाम दीआं खोल्हीआं हट्टीआं, हटवाणे हो के हट्ट चलाईआ। की कथा कहाणीआं रटीआं, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर आपणी तक्को क़िसम, क़िस्मत वेखो जगत लोकाईआ। की धुर दा दस्सया इस्म, आज़म इक जणाईआ। की भेव खुल्हाया जिस्म, ज़मीर दिता बदलाईआ। की नूर चलाया चश्म, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दस्सो की खेल होणा अन्तिम पच्छिम, पसचाताप विच दुहाईआ। की हुक्म वरतणा दक्खण, पर्दा दयो उठाईआ। किस बिध सब दा किहा आया कटण, कटाकश धुर दा इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर की किहा दस्सया पंज भूत, भविख्त दयो जणाईआ। किस बिध झगड़ा मिटे कलबूत, क़लमा दयो सुणाईआ। सृष्ट सबाई करे महिफ़ूज़, हिफ़ाज़त करे जगत लोकाईआ। सच वखाए मंज़ले मक़सूद, घराना इक्को इक दृढ़ाईआ। जिथ्थे मिले हक़ महबूब, मेहरवान महबूब नूर अलाहीआ। जिधर तक्को उधर मौजूद, दो जहानां सोभा पाईआ। दीन मज़हब दी मेटे हदूद, गृह इक्को इक वखाईआ। कूड़ी क्रिया कर नेसतो नाबूद, सच सुच लए प्रगटाईआ । भगत सुहेले बणा के पूत, सपूत आपणी गोद उठाईआ। सतिगुर शब्द बणा के दूत, दुतिया भाउ दए गवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कराए कूच, कूचा गली करे सफ़ाईआ। सच सुहञ्जणी करे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मेहरवान हो के अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए उठाईआ। मन कल्पणा अंदरों कढ्ढे कुट्ट, कुटिया काया करे सफ़ाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता वेख वखाईआ। किसे दी समझ विच ना आवे ना बुद्धी सके सोच, अक़ल आक़ल ना कोए दृढ़ाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़ग्बर रहे लोच, लोचा सब दी पूर काईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त साहिब सतिगुर इक्को बहुत, अवर लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो दस्सो कथा कहाणी, कहावत की जणाईआ। किस बिध लेखा मुके चारे खाणी, ख़ानाबदोश होए लोकाईआ। किस बिध पर्दा खुल्ल्हे चारे बाणी, बावा आदम अम्मां हव्वा नाल सालाहीआ। किस बिध खेल करे शहिनशाहानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कसे इक रुहानी, रहमत हक़ कमाईआ। दीन दुनी रहे ना कोई बेईमानी, बेवा रूप ना कोए जणाईआ। सब दा भाग उदय करे पेशानी, मस्तक नूर जोत रुशनाईआ। जन भगतां लेखा जाणे आवण जाणी, जानणहार दया कमाईआ। सदी चौधवीं करे धुर दी मेहरबानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी मंज़ल दस्स आसानी, बिना एहसान गुरमुख इन्सान आपणे रंग रंगाईआ।
२८ माघ शहिनशाही सम्मत ४ नसीब कौर दे गृह पिंड सरीं पुर ज़िला हुश्यिार पुर
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ कलयुग समां अख़ीर, आख़र अक्खरां वाली वेख पढ़ाईआ। साबत रिहा ना कोई पीर फ़कीर, साध सन्त ना जगत वड्याईआ। झगड़ा दिसे शाह हकीर, ऊँच नीच रिहा कुरलाईआ। मदद करे ना कोए दस्तगीर, दस्तबरदार होई लोकाईआ। लोकमात धर्म दी धार दिसे ना कोए लकीर, राह सच ना कोए वड्याईआ। दीनां मज़हबां धरे ना कोए धीर, धुर दी धार ना कोए समझाईआ। चार कुण्ट दह दिशा माया ममता मोह विकार हँकार घत्ती फिरे वहीर, वहिणां विच सृष्टी दृष्टी रिहा रुढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई शरअ दी बज्झे विच ज़ंजीर, बोध अगाधे तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूसर अवर ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी अगम्मी वेख लिख्त, निरवैर निराकार निरँकार खोज खुजाईआ। साचा रिहा किसे ना इष्ट, सचखण्ड निवासी तेरा दरस कोए ना पाईआ। कूड़ कल्पणा वधी विच सृष्ट, दीन दुनी होई हल्काईआ। चार जुग दी तेरे कोल फ़रिसत, दो जहानां नज़री आईआ। लहिणा दस्स के गया रामा नाल वशिष्ट, जगत विषे तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरी आसा इक रखाईआ । गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ आपणी वेख लै चारे खाणी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। माण रिहा ना चारे बाणी, चारे वरन रहे कुरलाईआ। चौथे जुग अमृत रस मिले किसे ना पाणी, आबेहयात ना कोए पिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणे कोई ना हाणी, आत्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वधी बेईमानी, सच शब्द ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण वेख आपणी सदी चौधवीं दी धार, मुहम्मद कूक कूक सुणाईआ। ईसा कहे बीसवीं दी तक रफ्तार, जो रफ्ता रफ्ता पन्ध मुकाईआ। पिछले जुग दे सोहले देण तेई अवतार, वेद व्यासा करे शनवाईआ। नानक वजा के निरगुण नाम सितार, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। गोबिन्द कहे कल कल्की अवतार, निहकलंक तेरी वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करन विचार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई
❋
❋
कुकर्मां विच आपणा कर्म जणाईआ। झगड़ा प्या शिवदवाला मठ गुरुदुआर, दूई द्वैती पन्ध ना कोए मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साचे घर मिले ना किसे आप निरँकार, निराकार नज़र किसे ना आईआ। दह दिशा होया धूआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जो भविख्तां विच तेरा शब्द संदेसा गए विचार, लिख लिख लेख अक्खरां नाल वड्याईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पूरा कर विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा होया अन्तिम अन्त, अन्तश्करन वेख जगत लोकाईआ। मेहरवान महबूब धुर भगवन्त, मेहरवान तेरी सरनाईआ। साचा दिसे धर्म दा ना कोई सन्त, सज्जण सच ना कोए वड्याईआ। कलयुग गढ़ बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए जणाईआ। बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, जो निरअक्खर दए समझाईआ । आपणा सदी चौधवीं दा अन्त वेख लै सम्मत, समां समें नाल भुगताईआ। साडे विच रही कोई ना हिम्मत, कलमयां विच दुहाईआ। जिधर तक्कीए चार वरन तेरे निन्दक, धुर दा गीत ना कोए सुणाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर कहिण प्रभ तेरे अग्गे साडी मिन्नत, सचखण्ड दवारे दरगाह साची सीस निवाईआ। साडी मेट दे अन्तिम चिन्नत, जगत रोग सोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल वेख थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा रिहा कोई ना मज़हब, इस्म इस्लाम ना कोए जणाईआ। चारों कुंट अन्धेरा ग़ज़ब, तेरी गर्ज़ ना कोए जणाईआ। धर्म दुआर दिसे ना अदब, बेअदबी विच दुहाईआ। असीं झुकदे तेरे क़दम, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे मद्धम, अमृत मेघ इक बरसाईआ। लोकमात जीव जंत चार कुण्ट दह दिशा तैनूं लभ्भण, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। त्रैगुण माया सृष्टी साड़े अगन, कूड़ी तृष्ना ना कोए बुझाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड दवारे निरगुण धार बैठों मग्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा रिहा कोई ना ज़ोर, जोरू ज़र मिली वड्याईआ। तेरे हथ्थ सब दी डोर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। चार कुण्ट दिसण ठग चोर, धर्म दा रूप ना कोए रंगाईआ। तेरा मन्त्र फ़ुरना फ़ुरे ना किसे फोर, रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ होई जगत हल्काईआ। जिधर तक्कीए अन्धेरा घोर, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर पारब्रह्म परमेश्वर तेरी लोड़, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पैग़ग्बर बिन हथ्थां हथ्थ रहे जोड़, निउँ निउँ सीस निवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं साहिब तेरे अज़ीज़, आजज़ हो के सीस निवाईआ। दीन दुनी विच रही ना कोए तमीज़, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। सति
❋
❋
धार दी दिसे कोई ना ईद, कलमा हक़ ना कोए सुणाईआ। सृष्टी सुत्ती ग़फ्लत नींद, नेत्र लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं तेरी सारे करन उडीक, ज़िमीं असमानां राह तकाईआ। तेरे विच इक तौफ्ीक़, ताक़तवर तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुरु अन्त सारे होए ज़ईफ़, ज़ईफ़ुल उमर नज़री आईआ। तेरा शब्द गुरु करे तसदीक़, शहादत इक भुगताईआ। कलयुग अन्तिम वेला नज़दीक, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। तूं मालक ख़ालक लाशरीक, वाहिद तेरी सरनाईआ। साडी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना पिछली रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच कलमा सच नाम तेरी सति होवे हदीस, हज़रतां तों परे आपणी दस्स पढ़ाईआ।
२८ माघ शहिनशाही सम्मत ४ दयाल सिँघ दे गृह पिंड डड ज़िला हुश्यिारपुर
सदी चौधवीं कहे प्रभ दीन दुनी होई अन्धी, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत दवारे होई गन्दी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साचे नाम दी दिसे ना कोए सुगंधी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दीन मज़हब औझड़ दिसदी डंडी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करन लड़ाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत चन्द ना दिसे किसे नौचन्दी, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना संगी, तन वजूद माटी ख़ाक नाता जगत लोकाईआ। दूई द्वैती शरअ दी ढाए कोई ना कंधी, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। सच दुआर दी दिसे ना कोए पाबन्दी, मन कल्पणा सारे रहे कुरलाईआ। कलयुग वेला अन्तिम दिसे कन्ढ्ढी, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। जेहड़ी गुर अवतार पैग़ग्बरां कथा कहाणी आखी छन्दी, भविख्तां विच तेरा नाम वड्याईआ। सो सब दी पूरी सनद वेख सन्धी, वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, वाहवा तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू चारों कुण्ट दिसे अन्धेरा, अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। चार वरन प्या झगड़ा झेड़ा, सुल्हकुल तेरी समझ किसे ना आईआ । साढे तिन्न हथ्थ सब दा उजड़दा दिसे खेड़ा, गृह मन्दिर अंदर वज्जे ना कोए वधाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर बन्न्हे कोई ना बेड़ा, निरगुण नूर नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम उलटा दिसे गेड़ा, सृष्टी दृष्टी साचा राह गई भुलाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म उत्ते कर मेहरा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दूर दुराडे वस नेरन नेरा, निज घर आत्म पर्दा दे उठाईआ। तेरा शब्दी धार सुत सति स्वामी धुर दा शेरा, भबक इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे दीन दुनी जांदी रुड़्हदी, वहिंदे वहिण जगत लोकाईआ। किसे समझ ना आवे शब्द साचे गुर दी, सतिगुर मेल ना कोए कराईआ। मस्तक रेख समझे कोए ना धुर दी, पर्दा उहला ना कोए उठाईआ। सब दी सुरती होई मुरदी, बिन तेरी किरपा लए ना कोए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एह खेल तेरी कमज़ोर दी, जोरू ज़र दा झगड़ा दे गवाईआ।
२८ माघ शहिनशाही सम्मत ४ हज़ारा सिँघ दे गृह पिंड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिारपुर
सदी चौधवीं कहे प्रभ तेरे नाम बहु बिध भांत, लोकमात अगणत अगणत नज़री आईआ। लोकमात मेटे ना कोई अन्धेरी रात, सति धर्म दा साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म जोड़े कोई ना नात, पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्तां वाली गाथ, अक्खरां नाल दस्सी जगत पढ़ाईआ। तेरा भेव खोल्हे ना कोई पुरख समराथ, काया मन्दिर गृह होए ना कोए रुशनाईआ। दीन मज़हब झगड़ा पाया ज़ात पात, मानव मानव वंड वंडाईआ। दर्शन दिसे ना किसे तेरा साख्यात, सति सरूप नज़र कोए ना पाईआ । धरनी उपर खेल वेख प्रभू मात, चार कुण्ट दह दिशा फोल फुलाईआ। साचे नेत्र खुल्ही किसे ना जाग, आलस निंदरा ग़फ्लत विच सुत्ती कूड़ लोकाईआ। दुरमति मैल निरंतर धोवे कोई ना दाग़, पतित पुनीत जगत ना कोए कराईआ। अन्तर आत्म उपजे ना कोए वैराग, वैरी पंच विकार अंदरों ना कोए कढ्ढाईआ। माया ममता मोह अंदरों करे ना कोए त्याग, दूई द्वैती डेरा कोए ना ढाहीआ। त्रैगुण माया बुझे किसे ना आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सज्जण स्वामी मिले ना कन्त सुहाग, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ दीन दुनी भुल्ली तेरा नाउँ, नर निरँकार तेरा दरस कोए ना पाईआ। काया मन्दिर सोहे ना किसे गाउँ, गृह नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। दीन दयाल तेरी सरना लागे ना कोए पाउँ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ सारे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर निथाव्याँ मिले कोई ना थाउँ, दरगाह सच महल अटल चढ़न कोए ना पाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच पकड़े कोई ना बाहों, जुग जन्म दे विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। सब दी हँस बुद्धी होई काउँ, काग वांग कुरलाईआ। भवजल पार करे ना कोई शौह दरयाउँ, वहिंदा वहिण ना कोए वहाईआ। तख्त निवासी तुध बिन करे ना कोई सच न्याउँ, अदल इन्साफ़ हक़ ना
❋
❋
कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सदी चौधवी कहे प्रभ तक लै आपणी दीन दुनी दी धार, सृष्टी दृष्टी खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म रिहा ना कोए प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए दुष्वार, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। जिधर तक्कां काम क्रोध लोभ मोह हँकार, माया ममता सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया वेख्या गढ़ हँकार, हउमे हंगता ना कोए गवाईआ। साचा सन्त भगत तेरा दिसे ना कोई ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सीस ना कोए निवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप गुर अवतार पैग़ग्बर तेरा करदे इंतज़ार, मर्द मर्दाने तेरा राह तकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तैनूं कहि के आए कल कल्की अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जिस दा नाम डंका धुर दा कलमा सुणना अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह देणा दृढ़ाईआ। चौथे जुग लहिणा देणा पूरब क़र्ज़ उतार, भेव अभेदा खोल्ह थाउँ थाईंआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गई हार, अन्तिम हौसले सारे गए ढाहीआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी पावे कोई ना सार, महासार्थी साचा नज़र कोए ना आईआ। नेत्र रो रो करां गिरयाज़ार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। आसा लै के आई तेरे दरबार, दरगाह साची सीस निवाईआ। सतिजुग साचा कर उज्यार, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी दरगाह साची सखचण्ड सच्ची सरकार, आहला अदना नौजवानां दो जहानां वेखे थाउँ थाईंआ।
२८ माघ शहिनशाही सम्मत ४ लाल सिँघ दे गृह पिंड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिारपुर
सदी चौधवीं कहे मैं थक्की टुट्टी, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। की निमस्कार करां मेरी ताक़त रही ना गुट्टीं, घुटने टेक के रही कुरलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मेरी पत गई लुट्टी, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। साबत दिसी कोई ना काया कुटी, कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। चौदां तबक फिरदयां परवरदिगार मेरी घस गई जुत्ती, रविदास चमारा गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। निरगुण धार तेरे विच्चों सुत्ती उठी, आपणी लई अंगड़ाईआ। जां तक्कां मेरी ख़ाली दिसे मुट्ठी, वस्त सच रही ना राईआ। मैं मुहम्मद दी करदी रही बुत्ती, बुतख़ाने वेख वखाईआ। साची वसी अन्त ना रुती, रुतड़ी रुत ना कोए महकाईआ। उम्मत दी जड़्ह रही पुट्टी, पटने वाला रिहा उखड़ाईआ। नाता तुट्टण लग्गा मासी फुफ्फी, कूड़ी क्रिया
❋
❋
डेरा ढाहीआ। साहिब सुल्तान मेहरवान इक बचन रही पुच्छी, पेशीनगोईआं तों परे देणा समझाईआ। केहड़ी भगतां मंज़ल देवें उच्ची, उच्च अगम्म अथाह देणा दृढ़ाईआ। किस बिध तेरे नाल आत्म परमात्म लग्गी रहे रुची, रचना धुर दी देणी समझाईआ। शब्दी धार रहे ना गुज्झी, मेला मिले चाँईं चाँईंआ। दीपक जोत रहे ना बुझी, सच चराग़ करे रुशनाईआ। जन भगतां उत्तम होवे बुद्धि, बिबेक रूप वटाईआ। मेरी अन्तिम औध मुक्की, मुकम्मल दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे निउँ निउँ लागां पाईंआ। सदी चौधवीं कहे मेरी ख़ाली वेख कन्नी, कायनात विच वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल धुर दा धनी, वड भण्डारी सोभा पाईआ। मेहरवान महबूब अन्त अख़ीर मेरी मन्नीं, मिन्नतां कर कर सीस निवाईआ। जेहड़ी धार तूं आपणी धार विच्चों जम्मी, आपे बणयों धुर जणेंदी माईआ। उस दा बेड़ा अन्तिम बन्न्ही, बन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। वेखीं खेल करीं ना कलयुग कूचा गली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं अन्त अख़ीर की प्रभू दस्सां, दस्सण दी लोड़ रही ना राईआ। सच दस्स किहदे दवारे वसां, परवरदिगार देणा समझाईआ। चौदां तबकां बदल के आई अक्खां, नेत्र मुहम्मद ना कोए मिलाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, एह की तेरी बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा मेरीआं फिर फिर थक्कीआं लत्तां, बलहीण दयां दुहाईआ। पता नहीं की उम्मत दी होई मत्ता, बुध्ध बिबेक ना कोए वखाईआ। सब दे अंदर पाणी उबले तत्ता, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरा प्यार ना दिस्सया रता, रतन अमोलक हीरा रूप ना कोए बदलाईआ। भैण भाई रिहा ना सका, पिता पूत ना जोड़ जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावे कोई ना टप्पा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। भेव अभेदा खोल्हे तेरा कोई ना हक़ा, हक़ीक़त हक़ ना कोए जणाईआ। सच दवारे साहिब सुल्तान तेरे दस्सां, दह दिशा वेख वखाईआ। मैं अन्त अख़ीर तेरे दवारे बोलण आई अच्छा, दूजा लफ्ज़ ना कोए सुणाईआ। वेखीं हुण किते घल्ल ना देवीं लोकमात मच्छां कच्छां, गुर अवतार पैग़ग्बरां संदेसा जगत सुणाईआ। अन्त अख़ीर सदी चौधवीं दीन दुनी दिसे भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़ ना कोए वड्याईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच हरिजन भगत वेख आपणा बच्चा, जो इष्ट दृष्ट तेरे विच समाईआ। धर्म दी धार होया पक्का, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन अठारां बरन दीन दुनी कर रच्छा, रच्छक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
❋
❋
२९ माघ शहिनशाही सम्मत ४ करतार सिँघ दे गृह पिंड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिारपुर
सचखण्ड दवारे सच बेनन्ती करे विष्न, विष्नूं विश्व ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां तेरा इजलास वेख्या शिशन, शाह पातशाह शहिनशाह सोहणा सोभा पाईआ। सच स्वामी पैग़ाम लग्गा दस्सण, सति सच सच जणाईआ। चार जुग अल्ला वाहिगुरु सतिनाम राम कृष्ण तेरे नाम दा लैंदे रहे कमिशन, मातलोक खेल खिलाईआ । जगत वडयाउँदे रहे तन वजूद राम कृष्ण, ईसा मूसा मुहम्मद सोभा पाईआ । नानक गोबिन्द दस्सदे रहे तेरा मिशन, मशीर बण के होका गए सुणाईआ । अन्त धरनी धरत धवल धौल मूल ना दिसण, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। सरीर माटी सब दा दिस्सया मिथन, मिथ्या कूड़ लोकाईआ। जो तेरी महिमा सिफ्त दस्स के गए सिखन, सिख्या जगत समझाईआ। क़लम शाही शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरानां लेखा लिखण, ग्रन्थां ताईं गुरु मात समझाईआ। उह तेरे नाम प्रभ पैसिआं टक्यां धेल्यां उत्तों विकण, तेरी क़ीमत हट्टो हट्ट पवाईआ। चार जुग दे नाँ अन्त कलयुग रोवण विलकण, कूक कूक सुणाईआ। तेरी धार खेल प्रभू बाज़ी तिलकण, सम्भल क़दम ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं सारे लग्गे ख़िसकण, पल्लू आपणा आपणा छुडाईआ। नव नौ चार निरँकार तेरी धार मूल ना दिसण, दह दिशा ना अक्ख खुल्हाईआ। दीनां मज़हबां दा वंड के हिस्सण, मानव दिते टकराईआ । जीव जंत सारे पिट्टण, रो रो रहे सुणाईआ। खेल खिला के मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ पत्थर इट्टण, तेरीआं मूर्तीयां गए वखाईआ। अन्त समां आए ना कोए नजिट्ठ ण, मेहर नज़र ना कोए टिकाईआ। साचा रस मिले किसे ना मिट्ठण, कूड़ कुड़िआर होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। दरगाह साची सचखण्ड विष्न करन लग्गा पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सुण साहिब मेरे निरँकार, निरवैर दयां समझाईआ। असीं बालक सेवादार, सद सद सेव कमाईआ। तेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। जो वेस वटाए गुरु अवतार, पैग़ग्बर रंग रंगाईआ। दस्स के आए जगत संसार, तेरा नाम ख़ुदाईआ। लिखदे रहे नाल इज़हार, सिफ्तां विच सालाहीआ। दुनी दीनां विच कर गिरफ्तार, बंधन आए पाईआ। मज़हबां विच बण हुश्यिार, हुश्यिारी आपणी आए दृढ़ाईआ। तेरा समझया ना किसे खेल अपार, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर हुक्म करें त्यार, त्रैगुण अतीते आप वरताईआ । कलयुग वेख आपणी धार, धरनी धरत धौल धवल खोज खुजाईआ। साचा रिहा ना कोए दुआर, धर्म दवारे रोवन मारन धाईंआ। साचा वणज ना कोए व्यपार, नाम हट्ट ना कोए चलाईआ। किथ्थे गए तेरे चार जुग दे सिक्दार, सिर सके ना कोए उठाईआ। वेख वध्या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, हउमे अगनी तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे तेरी आस रखाईआ। दरगाह साची विष्न कहे वेख लै आपणी ख़लकत, ख़ालक ख़लक फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मलकीअत रही किसे ना मिलकत, वारस नज़र कोए ना आईआ। मन कल्पणा मेटे कोई ना हरकत, हरस हवस ना कोए बुझाईआ। तेरे पैग़ग्बरां गुर अवतारां पाई शिरकत, शरीके दा तरीका दीन मज़हब आए समझाईआ। मेरी निगाह जांदी विच मशरक, मग़रब अक्ख बदलाईआ। इक दूजे दी होणी आपस विच नफ़रत, नफ़ा नुक़सान ना कोए समझाईआ । साची समझे कोई ना हसरत, हासल ज़रब नज़र किसे ना आईआ। पिछला लेखा सब दा वेखे जो दीन दुनी कीता बिछरत, बशर्ते आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। विष्न कहे प्रभू तूं सरगुण आदी खेल कीता शुरु, शाइरी सिफ्तां वाली जणाईआ। तत्तां वाले बणा के गुरु, विषयां विच दिता लगाईआ। झगड़यां विच करा के दुड़ू दुड़ू, मज़हबां विच टकराईआ। हुक्म विच किहा बुरी करनों कोई ना मुड़ू, बुरा आपणा नाम बणाईआ। भण्डारा अक्खरां वाला दे के किहा कदे ना थुड़ू, थोक हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जेहड़ा मंज़ल मेरी तुरू, तुरत होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा हरि, दरदवंद तेरी सरनाईआ। विष्न कहे गुर अवतार पैग़ग्बर बणाए लोकमात तन माटी, ततव तत जणाईआ। अंदर रख के नूर जोत बाती, बातन कीती रुशनाईआ। आप बण के धुर दा कमलापाती, परमेश्वर हो के करें पढ़ाईआ। उहनां नूं स्त्री मर्द बणा के साथी, भोग जगत वाले भुगाईआ। एह खेल तेरी अबिनाशी, चार जुग समझ किसे ना आईआ। नाले सतिगुरु नाले जगत कांड दे नाती, धीआं पुर्तां संग निभाईआ। नाले शब्द सुनेहड़ा देवें पाती, नाले शस्त्रां नाल लड़ाईआ। नाले खेल दस्सें इक ज़ाती, नाले मज़हबां विच फसाईआ। नाले इल्म दस्सें सफ़ाती, नाले अक्खरां नाल वड्याईआ। नाले आपणा बणा के दरसी, नाले स्त्रिीयां पिच्छे जंगलां विच भवाईआ। नाले आपणी दस्स के हाटी, नाले जगत हटवाणे दिते अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस तकाईआ। विष्न कहे प्रभ जे गुर अवतार पैग़ग्बर भोगदे रहे भोग, भोगी लोकमात अख्वाईआ। उन्हां अंदर संसारीआं वाला रोग, ममता मोह वधाईआ। उन्हां दा भिखारीआं वाला जोग, दर तेरे मँगण थाउँ थाईंआ । उन्हां अंदर चिन्ता वाला सोग, मज़हबां वंड वंडाईआ। उन्हां अंदर हउमे वाला रोग, तेरे नाम दी करन लड़ाईआ। उन्हां अंदर दीन दुनी विजोग, जो घर बार तजाईआ। उन्हां दी मनुशां वरगी चोग, खा पी के झट लँघाईआ। उह बच्चयां वांग बैठे माँ दी गोद, सीर मुख नाल चुंघाईआ। उन्हां अक्खरां वाले पढ़े बोध, तेरी सुणी सच पढ़ाईआ। उन्हां जगत सेजा माणी मौज, सीस उत्ते
❋
❋
छत्र झुलाईआ। उन्हां सैंट लवाए कनौज, सुगंधी विच समाईआ। ओह तीर तरकश कमान शस्त्र नाल रखदे रहे फ़ौज, फ़ौजदार बण के करन लड़ाईआ। थोड़्हा थोड़्हा मोढ्ढयां उपर चुक्की फिरदे रहे बोझ, ज्यों चेले प्रभू मुरीद रहे तकाईआ। आपणे आप दी करदे रहे सोध, प्रभू तूं नाते दिते जोड़, उह तैनूं याद करदे रहे रोज़, रोज़े रख के सीस निवाईआ। तूं थोड़्ही थोड़्ही नाम दी दिन्दा रिहों चोग, रसीए आपणा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि सज्जण तेरी सरनाईआ। विष्न कहे गुर अवतार पैग़ग्बर माँ पिउ दे बणाए टब्बर, बिना रकत बूँद तों जन्म कोए ना पाईआ। उन्हां दे अंदर निरगुण धार उतर, शब्दी शब्द शनवाईआ। ओह सदा सदा करदे रहे तेरा शुकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। चार जुग चार कुण्ट तूं थोड़्हा थोड़्हा हिस्सा दीन दुनी दा वंडया उन्हां दिती मज़हबां वाली नुक्कर, कोने गुठां विच लगाईआ। उन्हां मुरीद शिश सिख सिँघ थोड़े्ह थोड़्हे चुक्के आपणे कुच्छड़, बाकी सार कोए ना पाईआ। दुनियांदारां वांग जगत साक सज्जण सैण पिता पुत्त भाई भैण चाचा ताया बणदे रहे फुफ्फड़, नाता सृष्टी वाला बणाईआ। तेरी किरपा नाल तेरे दवारे गए अप्पड़, दर तेरे सीस निवाईआ। तेरे भण्डारे दा रुखा सुक्खा खांदे रहे टुक्कर, टुकड़े तेरे मँग के झट लँघाईआ। सदी चौधवीं आपणी करनी तों कोई ना सके मुकर, लेखा देवण थाउँ थाईंआ। जिन्हां ने खेल खिलाया अदुतर, दुतिया भाउ देणा समझाईआ। तूं सब तों अन्तिम आएयों पुच्छण, लेखा लैणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं आएयों गोदी चुक्कण, गोदड़ी वाले फोल फुलाईआ।
२९ माघ शहिनशाही सम्मत ४ दरबारा सिँघ दे गृह पिंड गालड़ी
विष्नूं कहे क्यों गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे नाम तों आए बहिसी, बहिस मुबाहसे विच तेरे नाम वड्याईआ । कवण आदि कवण अन्त कवण हैसी, की सिख्या सब नूं दिती समझाईआ। साहिब सतिगुर कवण रहसी, किस मिले वड्याईआ। की क़लमा तेरी फ़रमाइशी, सिफ्तां विच सालाहीआ। गुर अवतार किथ्थों दे रिहाइशी, घराना तेरा कवण सोभा पाईआ। की प्रभू तूं आपणे नाम लोकमात भेजदा रिहों नुमाइशी, नवें नवें रूप दरसाईआ। चार जुग तेरे नाम दा बणया हमाइती, शत्रु बण के करदा रिहा लड़ाईआ। तेरी खेल आदि अन्त वैसी दी वैसी, विश्व विच अपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दे खुल्हाईआ। विष्नूं कहे प्रभ तेरा नाम केहड़ा अदद, सति दे समझाईआ।
❋
❋
राम अल्ला वाहिगुरु विच वेखीं तशदद्, मिल के संग ना कोए निभाईआ। इन्हां विच्चों तूं किस दी करदा मदद, सिर किस दे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। विष्नूं कहे प्रभू तेरे नाम दी वड्याई की, वड्डे देणा जणाईआ। जिस नाम ने दुनियां विच वंडां वाली पाई नहीं लीह, लाईन चक्र बंधाईआ। दीनां मज़हबां रख के नींह, झगड़े वाला महल्ल सुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान तेरे नाम दी बण गए कीअ, रूप चाबी दिता समझाईआ। जिस नूं समझे ना कोई जीअ, जीवण विच भेद किसे ना आईआ। आपणा खेल रख वसीह, नाम पैमाने नाल दीन दुनी दिती मिणाईआ। हे प्रभू एह वखरा वखरा तूं किथ्थों कढ्ढें आपणा बी, जो गुर अवतार पैग़ग्बरां दे अंदर उगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वरदाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। विष्नूं कहे प्रभू तेरे नाम दी वेखी नाम नाल टक्कर, टाकरा गुर अवतार पैग़ग्बर गए कराईआ। पता नहीं तूं केहड़ी धार विच पकड़, आपणे राग नाद ढोले गवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां दीन दुनी मज़हबां विच दिती जकड़, डोरी अल्ला वाहिगुरु नाम नाल बंधाईआ। तूं किस बिध सारी दुनियां तोलें आपणे तक्कड़, कंडे हक़ चढ़ाईआ। किरपा कर दस्स कलयुग छेकड़, छेद उत्तों पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं तेरा अन्त अख़ीर जेकर, साहिब सतिगुर देणा समझाईआ। गुर अवतार तेरे नाम दे टेकर, बोझ थोड़्हा थोड़्हा कंधिआं उत्ते टिकाईआ। तूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा बदलदा रिहों मेकर, मारक अक्खरां वाले लगाईआ। पता नहीं गाउँदे गए कितने केकड़, केती ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं क़ायम रिहा कोई ना छेकड़, छड गए कूड़ लोकाईआ। रविदास दा लेखा सारी धरनी विच्चों मानस दा हिस्सा साढे तिन्न हथ्थ दा एकड़, जिस दा तूल अर्ज़ ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरबान तेरी वड्याईआ। विष्नूं कहे मैं तेरे उत्तों घोल घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। चार जुग गुर अवतार पैग़ग्बर तेरी नवीं बोलदे गए बोली, बोलीआं पा के जगत सुणाईआ। संदेसे देंदे गए हौली हौली, हर हिरदे कर जणाईआ। अन्तिम रुत किसे ना मौली, मौला वेख थाउँ थाईंआ। झगड़ा प्या उपर धौली, धौल धरनी दए दुहाईआ। किसे दी क़ीमत रही ना पौली, साचे हट्ट ना कोए विकाईआ। तन्द टुट्टण लग्गा अन्तिम मौली, मौला मुख छुपाईआ। रस रिहा ना अन्तिम पाहुली, हक़ीक़ी जाम ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैग़ग्बर चार जुग दे परौहणा परौहणी, सरीर अन्तर आत्म दोवें नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋