पुस्तकालयभाग २१

२९ माघ शहिनशाही सम्मत ४ जुगिंदर सिंघ दे गृह पिंड तलवाड़ा

सदी चौधवीं कहे मेरा वक्त अन्त अख़ीरी, आख़र अक्खरां वाल्यो दयां जणाईआ। करे खेल मेरा परवरदिगार दस्तगीरी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे कोल दो जहानां अमीरी फ़कीरी, फ़िकरे सोहले नाद रागां विच जणाईआ। जो झगड़ा मुकावे शाह हकीरी, शहिनशाह इक्को नूर अलाहीआ। दीन दुनी दी मेट दिलगीरी, दिलदार हो के वेख वखाईआ। जिस दी धार बेनज़ीरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर फ़रमाना इक उपजाईआ। सदी चौधवीं कहे धुर दा मालक दस्से इक अदाब, अदब इक जणाईआ। पर्दा लाहे नक़ाब, नूर ज़हूर रुशनाईआ। भेव खोल्हे राज़, ममता मोह मिटाईआ। हक़ी दस्से निमाज़, वेला वक्त जणाईआ। कवण अगम्म आग़ाज़, पर्दा दए चुकाईआ। नेत्र खोल्ह जाग, निंदरा दए मिटाईआ। बख्श इक वैराग, वैरी दए भजाईआ। बण के कन्त सुहाग, आत्म सेज सुहाईआ। कर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। शब्द सुणा नाद, सोई सुरती उठाईआ। अमृत जाम प्याए बुझाए प्यास, तृष्ना दए गवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरी करे आस, आशा वेखे थाउँ थाईंआ। सच दवारे कर निवास, सम्बल डेरा इक सुहाईआ। जिथ्थे कदे ना होए विनास, जम्मण मरन ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक आलीशान, महबूब नूर अलाहीआ। वस्से हक़ मकान, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे सूर्या चन्द ना कोई भान, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। चौदां तबक ना कोए निशान, चौदां लोक ना वंड वंडाईआ। रसना जिह्वा ना कोए गाण, खाणी बाणी ना कोए सुणाईआ। पवण पाणी ना कोए मसाण, ततव तत ना वंड वंडाईआ। ना कोई सीता ना कोई राम, बंसरी काहन ना कोए जणाईआ। ना कोई पैग़ग्बर करे सलाम, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। ना कोई मन्त्र सतिनाम, ना कोई डंका फ़तिह वजाईआ। ना कोई ज़िमीं ना असमान, मण्डल मण्डप ना कोए रखाईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील क़ुरान राग ना कोए अल्हाईआ। ना कोई लख चुरासी देवे दान, विष्न ब्रह्मा शिव ना सेव कमाईआ। सो खेल करे मेहरवान, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं अन्त अख़ीर होई हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। पैग़ग्बर चार दिन दे महिमान, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। फिर वसणा पए उत्ते असमान, ज़िमीं ना कोए वड्याईआ। करे खेल धुर अमाम, हरि करता नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहारा दो

❋

❋

जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हुक्मे अन्तर निरंतर आपणा हुक्म वरताईआ।

३० माघ शहिनशाही सम्मत ४ ज्ञान चन्द दे गृह तलवाड़ा

सदी चौधवीं कहे आउण लग्गा ख़ुशीआं वाला महीना, रुत्त आपणी रिहा बदलाईआ। जिस महीने विच प्यार बणया सी जल मीना, आदि दी खेल बणाईआ। राम वशिष्ट नूं मिल के कीता सी ठांडा सीना, धार धार विच मिलाईआ। वेद व्यास बिन विद्या दे बल तों चीना, निरगुण निरवैर अक्ख मिलाईआ। कृष्ण ने भेद खोल्हया लोक तीना, त्रैलोकी वंड वंडाईआ। मूसा हो के हीना, क़दमां सीस झुकाईआ। ईसा हक़ ख़ुदा चीना, रूप चर्चां विच वेख वखाईआ। मुहम्मद आसा रखी विच मदीना, मक्का राह तकाईआ। नानक मज्झीं चारदे आया पसीना, रुत पिछली वेख वखाईआ। गोबिन्द पाखर पाई नीले उत्ते ज़ीना, ज़िमीं असमान वज्जी वधाईआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल मेरा मालक जद वेखां ते नवां नवीना, नव जोबन सोहणा नज़री आईआ। ना ओह नर ना ओह मदीना, जोती जाता नूर अलाहीआ। सदा चाढ़्हे रंग भीन्ना, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे धार कमीना, कामल मुर्शद होए सहाईआ। जन भगतां दस्से किस बिध मरना ते किस बिध जीणा, जीवण जुगत जगत कवण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर इक्को वार करे अधीना, अधीनगी दरगाह साची दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे महीना आवण वाला चंगा, जो मेरी क़िसमत दए बदलाईआ। चाढ़्हे अगम्मा रंगा, रुतड़ी रुत महकाईआ। बख्शे साचा संगा, सगला संग बणाईआ। दीन दुनी वखाए दंगा, झगड़े विच दुहाईआ। शाह सुल्तान होवे नंगा, सिर ओढ्ढन ना कोए पहनाईआ। भार चुक्के गुर अवतार पैग़ग्बर कोई ना कंधा, कन्ढ्ढी बैठे डेरा लाईआ। सतिगुरु बणे कोई ना बन्दा, बिना शब्द सतिगुरु नज़र कोए ना आईआ। जिस दी इक्को मंज़ल ते इक्को डंडा, डंडावत धुर दी दए सुणाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जिस महीने दी गुर अवतार पैग़ग्बर आपणे अंदर वेखदे गए सनदा, बिन अक्खरां हिन्दसिआं विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ बदलण वाला रुत्त, महीना फल्गुण नाल समझाईआ। जेहड़ा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रिहा चुप्प, ओह चार जुग दा लेखा रिहा मुकाईआ। शब्दी धार उठा के सुत, दूल्हा दो जहान बणाईआ। उजल कर के मुख, मुफ्त आपणा रंग रंगाईआ। दीनां मेट के दु:ख, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरा घुप, अन्ध अज्ञान दए गंवाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा प्रकाश आदि जुगादि कदे ना जावे छुप, अन्धेरे विच अन्ध ना कोए बणाईआ।

३० माघ शहिनशाही सम्मत ४ जीआ लाल दे गृह तलवाड़ा

सदी चौधवीं कहे पहली फग्गण मुहम्मद ने कढ्ढी सी दोधी दन्दी, दिवस पिछला नज़री आईआ। ढाई साल ज़बान थल्ले रखी सी तन्दी, साफ़ गल्ल ना कहि सुणाईआ। अठारां महीने कंड रखी सी नंगी, माता ओढ्ढन ना कोए टिकाईआ। नौ वार आपणे पिता नूं गाल कढ्ढी सी गन्दी, रसना नाल हिलाईआ। तिन्न वार वेख्या चन्द नवचन्दी, अक्ख बचपन वाली खुल्हाईआ। सत्त वार माँ दी खिच्ची डंडी, कन्नां ताईं हिलाईआ। इक वार भैण नूं किहा रंडी, हस्स के दिता सुणाईआ। एह खेल बड़ी प्यारी चंगी, चंगी सब नूं नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद ढाई साल नहीं कटे वाल, बोदा सीस ना कोए सुहाईआ। रोटी ख्हाधी नहीं विच किसे थाल, हथ्थां विच रखाईआ । पुट्ठीं पैरीं भज्जदा सी आपणी चाल, रोज़ रोज़ रोज़ वार आपणा मता पकाईआ। सट्ठ कौडीआं कोल रखदा सी धन माल, क़ीमत ढाईआं टक्कयां वाली वखाईआ। छोटा हथ्थ विच फड़ के रखे जाल, ढाई ढाई नज़री आईआ। दो वेरां रिढ़ के डिगिआ विच पाणी ताल, जो ढाब छोटी नज़री आईआ। इक वेर उहनूं नज़री आया काल, जिस भय दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दे चाचे डब्बे रंग दी रखी सी कुत्ती, जो गिआरां साल जी के झट लँघाईआ। मुहम्मद पैरीं पाई नहीं सी जुत्ती, नंगी पैरीं चल के ख़ुशी बणाईआ। इक दिन माँ उहदी सी सुत्ती, महीना फल्गुण पहली वार नज़री आईआ। इस ने मथ्थे विच मारी मुक्की, सहजे दिता उठाईआ। उस ने धार गाई दो तुकी, तूं बच्चा मेरा मैं तेरी माईआ। मुहब्बत तेरी दी भुक्खी, क्यों रिहा सताईआ। मुहम्मद बोल के किहा उच्ची, कूक कूक जणाईआ। तूं क्यों नहीं मेरे नाल रुस्सी, मुखड़ा ल्या भवाईआ। ओह छेती नाल उठी, गलवकड़ी लई पाईआ। मेरी सीर धार नहीं टुट्टी, जेहड़ी तेरे मुख चुआईआ। मुहम्मद हथ्थ ला के किहा बुल्लीं बुट्टीं, वेख रस नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कथा कहाणी कोई रहिण ना देवे लुकी, लुकमान दा लहिणा लुकम्यां वाला अग्गे बणाईआ।

❋

❋

३० माघ शहिनशाही सम्मत ४ परमेशवरी राणी दे गृह तलवाड़ा

सदी चौधवी कहे पहली फल्गुण फुल्लां सोहे तख्त, तख्त निवासी आसण लाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सोहवण भगत, जन भगत मिले वड्याईआ। साढे अठ्ठ दा होवे वक्त, रैण रुतड़ी नाल मिलाईआ। पंज बूँदां कढ्ढणीआं रकत, पंज गुरमुख सेव कमाईआ। प्रभ खेल दस्सणा उत्ते अर्श, सचखण्ड वज्जे की वधाईआ। की खेल होणा उत्ते धरत फ़र्श, मातलोक पर्दा दए उठाईआ। वेखो इहो जिहा सोहणा अगला वरश, दरस दरस नाल बदलाईआ। इक छोटा कोल होवे परस, जो पैरिस दा लेखा दए मुकाईआ। चांदी दा होवे कलस, कायनात खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां दे के आपणा नूर जोत दी झलक, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ।

३० माघ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

पकौड़ा कहे मैं लँघ के आया कल्लर रक्कड़, सहजे सहजे पन्ध चुकाईआ। मैं तुलिआ नहीं किसे तक्कड़, तराज़ू विच ना कोए टिकाईआ। मैं जगत नाल लाउँदा आया टक्कर, आपणा जोर वखाईआ। कूक के कहिंदा आया वेखणा नहीं कोई फक्कड़, फ़कीर फ़िकरा ना कोए सुणाईआ। घुंमदा आया विच चक्र, चक्रवर्ती खोज खुजाईआ । जिधर तक्कया ओधर दिस्सया मकर, फ़रेबां विच सारे रहे फसाईआ। मेरी रही ना अक्कड़, हंगता दिती गवाईआ । जां तक्कया भगत भगवान इक दूजे नूं रहे जकड़, प्रेम नाता बंधन वाला पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पकौड़ा कहे मेरा स्वाद लूण मिर्च हल्दी नाल मसाला, मसाल मिसल ना कोए जणाईआ। मैं खेल वेख्या हाला, कथा कहाणी अज्ज दी दयां सुणाईआ। जन भगतां अंदर पुरख अकाल आपणे नाम दी फेरदा वेख्या माला, बिना मणक्यों मणका मन दा आप भवाईआ। नानक दी रबाब वजाओँदा सी बाला, भगतां दी रबाब प्रभ आपणे हथ्थ वजाईआ। मार्ग दस्सदा वेख्या सुखाला, सहज सहज सहज समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पकौड़ा कहे मेरा रसना नाल ल्यो स्वाद, आपणा वक्त सुहाईआ। मेरे विच मिर्च तेज़ ते सुभाअ रखणा याद, तेज रूप एहो नूर अलाहीआ। मैं दूर दुराडा आया भाज, भजन बन्दगी वाल्यो तुहाडा दर्शन पाईआ। मेरे चंगे हो गए भाग, भागां वाल्यां नाल मिल के वज्जे वधाईआ। मैं कोई जगत वाला नहीं खाज, प्रभू दे चरण आ के सीत प्रशाद

❋

❋

रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तुसां सारयां ने रखणा इक इतहाद, मसाल मेरी आपणी मिसल लैणी बणाईआ। पकौड़ा कहे मेरा रस लवे जीभ, जिह्वा वड वड्याईआ। एह खेल इक अजीब, अजब अजीब रिहा समझाईआ। जन भगतां साची दे के तरतीब, तर्हां तर्हां बख्शे माण वड्याईआ। दूर दुराडा चल के आया क़रीब, नेरन नेरा वेख वखाईआ। तुहाडी सब दी आसा मनसा पूरी होवे उम्मीद, जो पैरां उत्ते झुक के आपणा पन्ध मुकाईआ। साचे नाम दी मिले बख्शीश, रहमत प्यार वाली वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ।

पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे मैं पहली फल्गुण परवरदिगार तक्कया, नूर नुराना नौजवाना नूर अलाहीआ। जेहड़ा चौदां तबकां ना मिल्या मदीना मक्कया, काअबिआं विच नज़र कोए ना आईआ। जिस दे पिच्छे गुर अवतार पैग़ग्बर फिरे नट्ठया, जुग चौकड़ी बण बण पाँधी राहीआ। जिस नाम क़लमा धुर फ़रमान दस्सया, निर अक्खर विच्चों अक्खरां करी पढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समथया, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दी सरनाई विच विष्न ब्रह्मा शिव ढट्ठया, देवत सुर धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जेहड़ा कदी नहीं वसिआ, शिवदवाले मस्जिद मन्दिर मट्ठया, तीर्थ तट ना सोभा पाईआ। जिस दा अक्खरां वाला पत्थरां वाला नाम रसना जिह्वा रट्टया, सिफ्तां विच ढोले राग नाद गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया परम पुरख परवरदिगार, जिस निगाह विच्चों निगाह दिती बदलाईआ। मैं कर के निमस्कार, डंडावत बन्दना सजदा सीस झुकाईआ। ओस किहा इशारे नाल, सहज नाल उठाईआ। उठ वेख जगत संसार, वड संसारी हो के दयां समझाईआ। चार कुण्ट दह दिशा दिसे कंगाल, नाम धन नज़र कोए ना आईआ। मुर्शद मुरीद दोवें हल्ल कर ना सके सवाल, चेला गुर गुर चेला इक रंग ना कोए सुहाईआ। उच्ची कूकदे वेख गोबिन्द वाले बाल, जो धरनी धरत नीहां रहे हिलाईआ। चारों कुंट कूके कूक पुकारे काल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे आया फल्गुण लै के आपणी रुत, मेरी रुतड़ी नाल महकाईआ। किरपा करी अबिनाशी अचुत, मेहरवान नज़र उठाईआ। मैं छड्ड के तत्तां वाले बुत, बुतख़ाने आई तजाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां कोलों ल्या पुच्छ, आप आपणा भेव चुकाईआ। उन्हां ख़बर संदेसा

❋

❋

दिता कुछ, जो भविख्तां विच गए दृढ़ाईआ। एसे कारण सच दवारे गए पुज्ज, जिथ्थे पूजा पाठ इक्को नूर अलाहीआ। अग्गे भेव रहे ना गुज्झ, पर्दा दए उठाईआ। सति धर्म दी साची आवे सुध, दीन मज़हब दा लेखा दए मुकाईआ। निर्मल होवे बुध्ध, मन कल्पणा ना कोए कुरलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे फल्गुण तेरी अजब बहार, रुतड़ी रुत महकाईआ। मैं वेखां भगतां दी गुलज़ार, जो महकण थाउँ थाईंआ। इक्को अमृत बख्शां धार, निझर झिरना आप झिराईआ। प्रभू दे बणे बरख़ुरदार, अज़ीज़ हो के सीस निवाईआ। नाता तोड़ जगत संसार, कूड़ी क्रिया गए तजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बोल जैकार, धुर दा ढोला रहे गाईआ। खेल वेखणा गुरु अवतार, पैग़ग्बर नैण उठाईआ। सब दा लहिणा देणा क़र्ज़ा मुकणा उधार, पूरब लेखा रहे ना राईआ। अगला हुक्म वरते मेरे निरँकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतां हुंदा रिहा दरस, जुग जुग प्रभ ने दया कमाईआ। पहली फल्गुण सब ते हुंदा रिहा तरस, अन्तर आत्म वज्जदी रही वधाईआ। अमृत मेघ धार रिहा बरस, बरसी सतिजुग तों चली आईआ। तेई अवतारां दे नाँ एसे तारीख विच होए सी दरज, वेद व्यासा दए गवाहीआ। एसे विच सब नूं नाम धन दा मिलदा रिहा खरच, प्राचीन दा भेव खुल्हाईआ। एसे महीने पहिले दिन ईसा धार जणाई चर्च, चार कुण्ट नज़री आईआ। एसे दिन अकाल पुरख परमात्म अवतार बणाउण दी आसा रखी उत्ते अर्श, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। एसे दिन ब्रह्मा सुत नूं दर्शन दिता उत्ते फ़र्श, सन्त कुमार रंग रंगाईआ। एसे दिन गुर अवतार पैग़ग्बरां दी सुणदा रिहा अर्ज़, वल्ल बेनन्ती ध्यान लगाईआ। एसे दिन शुरु तों बद्दल प्या सी गरज, हवा पाणी नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे फल्गुण रुत्त वड गुणी, गहर गम्भीर दिती वड्याईआ। एसे दिन लछमी दे सिर ते लाल दिती सी चुन्नी, चिट्टी धार सुहाईआ। ओस ने उत्ते रखी सी दिन उन्नी, उन्नीसे विच मुहम्मद ईसा बीसे नाल समझाईआ। एसे विच्चों धार निकली मुस्लिम सुन्नी, हुक्म आदि आदि वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जिस वेले निरगुण सरगुण नूं लाई लग्न, आपणा भेव खुल्हाईआ। जगत मर्यादा वास्ते आदि विच बिना खोपरे तों बणाया सगन, मेहर नज़र उठाईआ। सन्तकुमार लग्गा मँगण, ब्रह्मा बेटा सीस निवाईआ। तेरी प्रीती विच हो के मग्न, तेरे विच समाईआ। किस बिध संसार विच पए गंढ्ढण, नाता जोड़े लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल किहा निरगुण सरगुण मेरी धार सुत, धुर दा खेल खिलाईआ।

❋

❋

निरगुण सरगुण दोहां दा होवे जुट्ट, जोड़ी इक्के दर बणाईआ। ओह फल्गुण पहली सी साची रुत, रुतड़ी नाल वड्याईआ। करया खेल अबिनाशी अचुत, चार जुग दे शास्त्र वेद समझ किसे ना आईआ। की जाणे मानस मानुख, बुद्धी ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जगत विवहार, गुर चेला वंड वंडाईआ। सच्चे सतिगुरु दा प्यार, जोटा खोर दए गवाहीआ। बदाम छुहारे जिस दे नाल, किशमिश सोभा पाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, आदि विच दिती समझाईआ। एह रुपईए धाहां रहे मार, कूक कूक सुणाईआ। किस बिध चले जगत विहार, एह वी देणा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा सुण संदेसा इक्को वार, एकँकार आप जणाईआ। जगत माया माया विच प्यार, माया नाल सृष्टी बंधन दिता वखाईआ। एह खेल रहिणा जुग चार, कलयुग अन्त अत्त वेख वखाईआ । सगन मनाउणा तत शरीर अवतार, पैग़ग्बरां एहो गंढ्ढ पवाईआ। एहो गुरु गुरदेव करन प्रणाम, मेहरवान दए समझाईआ। अन्तिम एसे दा होणा जगत निशान, निशाने वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। चार जुग निरगुण सरगुण चलदा रहिणा विवहार, विवहारी आप कराईआ। माण मिलदा रहिणा पैग़ग्बर अवतार, गुरु गुरदेव सोभा पाईआ। सदी चौधवीं सब दा लहिणा देणा देणा निवार, बाकी नज़र कोए ना आईआ। सन्त सुहेले लैणे उठाल, चार वरनां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तर आत्म बख्श प्यार, प्रीतम धुर दा लए मनाईआ। झगड़ा मुकाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। शब्द गुरु होवे दलाल, विचोला इक्को सोभा पाईआ। नाम भण्डारा दए माल, धन दौलत इक्को इक वरताईआ। किरपा कर दीन दयाल, दीनां वेखे चाँईं चाँईंआ। नाता तोड़ जगत मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ धर्मसाल, गुरुदुआर काया मन्दिर अंदर इक वखाईआ। जिथ्थे वस्त अमोलक अनमुलड़ा लाल, नाम ख़ज़ीना दिता टिकाईआ। अगम्मी जोत बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए समझाईआ। निझर झिरना मारे अगम्म छाल, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। एह खेल करे पुरख अकाल, हरि करता नूर अलाहीआ। जिस वेले दीन दुनी गुरु अवतार पैग़ग्बर ना सकण संभाल, वारस नज़र कोए ना आईआ। योद्धा सूरबीर प्रगटे पुरख अकाल, नौजवाना मर्द मर्दाना धुरदरगाहीआ। उह सन्त सुहेले गुरमुख हरि सज्जण करे परवान, जन भगतां वेख वखाईआ। जो गुरु अवतार पैग़ग्बरां मिलदा रिहा दान, जुग जुग धुरदरगाहों आप वरताईआ। सो पुरख अकाल हो के मेहरवान, लोकमात वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो सुणो मेरी आवाज़, धुर दा हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाला खोल्हण लग्गा राज़, पर्दा अंदरों दए चुकाईआ। तुहानूं खाणी पए ना कितों निआज़, ख़ाली हथ्थ ना कोए

❋

❋

फैलाईआ। किरपा करे आप महाराज, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। तुहाडा सब तों उत्तम श्रेष्ट धुर दा नाम खाज, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। तुहाडे उत्तों वार के जगत दा रिवाज, पिछला लेखा दिता मुकाईआ। एहो गोबिन्द चोग पाउँदा सी आपणे बाज़, ख़ुशीआं नाल आप खवाईआ। जिस शरअ विच्चों क़ानूंन, जिस शरअ विच्चों काइदे, जिस शरअ विच्चों धर्म, जिस शरअ विच्चों दुआर, जिस शरअ विच्चों परिवार, जिस शरअ विच्चों निरँकार, जिस शरअ विच्चों सच्ची सरकार, जिस शरअ विच्चों गुरसिखां बख्श्या राज, रहमत आप कमाईआ। सीस जगदीश सुहा के ताज, तख्त निवासी वेख वखाईआ। जन्म जन्म दा कर्म करम दा दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत आप कराईआ। गुरमुखो पिछला ख़ुशीआं वाला महीना लंघया माघ, अग्गे फल्गुण गया आईआ। तुहाडी आत्म सेजा उत्ते जाणा बिराज, घर घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो तुसां सौणा आपणी निंदरा, सुख आसण डेरा लाईआ। शब्द गुरु तुहाडे अंदर वड़ के बजर कपाटी दा तोड़े जंदरा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दए बदलाईआ। जिस राम दी पूजा करदे बन बिन्दरा, उह काहन तुहाडी सेव कमाईआ। जिस नूं कहिंदे सुरप्त राजा इंदरा, तुहाडे चरणां हेठां हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कोई हथ्थ उत्ते पर्बत चुकणा नहीं मिन्दिरा, दो जहान इशारे नाल उठाईआ। किसे नूं लुकणा पए ना किसे कुंदरा, कुंदरां विच ना डेरा लाईआ। कोई रुकावट ना पावे तुहानूं सुखमन ईड़ा पिंगला, त्रैकुटी ना कोए वड्याईआ। माला मणका फेरना पए ना नाल उँगला, मन दा मणका दए भवाईआ। रातीं सुत्तयां दीआं अंदरों खोल्ह देवे गुंझला, राह इक्को दए वखाईआ। जिथ्थे वेद पुराणां मूल नहीं पुज्जणा, ओथे भगतां मिले वड्याईआ । ओथे सूर्या चन्द्रमा कोई नहीं उग्गणा, मण्डल मण्डप ना सोभा पाईआ। जिस दा किसे नूं कदे आया नहीं सुफ़ना, ओह धाम दए वखाईआ। पूजा पाठ करदयां बिना सतिगुरु तों पैंडा किसे नहीं मुकणा, मंज़ल हक़ ना कोए पुचाईआ। गुरमुखो बिना गोबिन्द तों गोदी किसे नहीं चुक्कणा, पुरख अकाल दे चरणां ना कोए टिकाईआ। कलयुग कूड़ा बूटा ज़रूर सुक्कणा, हरया सिंच ना कोए कराईआ। धुर दे साहिब दा भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस ने दीन मज़हब दा बूटा पुट्टणा, आत्म ब्रह्म सर्ब दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सोहणा सुहञ्जणा बरस, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। जन भगतो सब तों उत्तम परम पुरख दा दरस, जो दीदा दानिस्ता करे रुशनाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि जगत शुकीन ते धर्म दा रखे परस, माया ममता हथ्थ ना कदे उठाईआ। वेख्यो जगत तृष्ना विच कदे ना जाइओ परच, प्राचीन दा लेखा रिहा मुकाईआ। जे यसू नूं तक्कणा ते वेखो आपणे काया चर्च, मुहम्मद

❋

❋

काया काअबे विच बैठा आबेहयात रिहा प्याईआ। जे नानक दी तड़प, घर विच्चों खोज के घर विच लैणा टिकाईआ। जे तुहानूं गोबिन्द दी गर्ज़, ते गोबिन्द चल के तुहाडे घर विच डेरा लाईआ। जिस ने मात पिता बच्चयां दा समझया नहीं कुछ हरज, बंस वार के सहँस लए प्रगटाईआ। ओह ज़रूर तुहाडा वंडे दरद, दुखियां दु:ख गवाईआ। अज्ज भावें कोई ना करे अर्ज़, सब दा रोग देणा मिटाईआ। सतिगुर शब्द मर्दाना मर्द, मॅदद करे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वेख्यो परस, तुहानूं दयां वखाईआ। तुहाडा ख़ुशीआं वाला बरस, उम्मत रही कुरलाईआ। मुहम्मद दा देणा क़र्ज़, मक़रूज रिहा चुकाईआ। चारों कुण्ट उडणी गरद, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म समझाईआ। सदी चौधवीं कहे सारे होवो सावधाना, अक्खां लओ खुल्हाईआ। पुरख अकाल करो चरण ध्याना, नीती नीती विच्चों बदलाईआ। तक्को खेल ज़िमी असमाना, जो दो जहानां रिहा कराईआ। जो लख चुरासी होवे मेहरवाना, महबूब नूर अलाहीआ। धर्म झुलाए इक निशाना, नव नौ चार आप उठाईआ। सृष्टी दी दृष्टी दा बणे काहना, नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं जन भगतो बणी मँगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। जेहड़ी पिछल्यां चहुं जुगां दयां ग्रन्थां दी पढ़ी पंगती, इहदे विच दयो टिकाईआ । सच प्यार बणाउणा साचा संगती, चार वरन इक सरनाईआ। गढ़ रहे ना हउमे हंगती, कूड़ कुड़िआर देणा तजाईआ। पुच्छणा पुच्छणी नहीं किसे मूल जा के पंडती, गृह नछत्र ना फोल फुलाईआ। एह कथा कहाणी अन्त दी, अन्त दए समझाईआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे साध सन्त दी, बिना शब्द गुरु तों गुरु ना कोए अख्वाईआ। जवानी रहिणी नहीं किसे नार कन्त दी, बुढेपा सब दे उपर छाईआ। आवाज़ रहिणी नहीं पिछले मंत दी, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। रुत मौलणी परम पुरख दे नाम वाली बसन्त दी, ख़िज़ां कूड़ दए मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो पिछला इहदे विच पाइओ पाठ पूजा, जो पिच्छे ल्या कमाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रिहओ कोई ना दूजा, दुतिया भाउ ना कोए रखाईआ। पिछला भाण्डा होण लग्गा मूधा, प्रभ अंदरों करे सफ़ाईआ। अन्त अख़ीरी रो के गया बुधा, बिन नैणां नीर वहाईआ। जिस वेले मेरा मालक आवे उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। ओस वेले ओहदा समझे कोई ना मुद्दा, मुद्दत दीआं पेशीनगोईआं इशारिआं वालीआं नज़री आईआ। जिस ने बदलणा कलयुगा, कल कलकाती मेटे कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतो मँगती नूं दे दयो दान, इक

❋

❋

टंग ते मँग मँगाईआ। जे मन्नणा इक भगवान, हथ्थ दयो उठाईआ। जे किसे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अठसठ कीता इश्नान, उह वी इहदे विच दयो टिकाईआ। जे किसे ब्राह्मणां नूं दिता दान, उह वी लेखा लओ मुकाईआ। वेख्यो तत्तां वाला कोई ना मन्नयो काहन, तत्तां वाला राम अन्त साथ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो जे किसे पिच्छे मथ्थे लाया तिलक, त्रसूल संधूर नाल बणाईआ। जे किसे हनूवन्त दी मारी किलक, कूक कूक सुणाईआ। जे दुर्गा दा मन्न के इष्ट, सीस ल्या निवाईआ। उह भगतां दी आ जाओ विच लिस्ट, फ़रिसत पिछली रिहा वखाईआ। जे किसे ने लोकमात झूठा प्यार कीता इश्क, उह वी इस दे विच दयो पवाईआ। वेख्यो जगत याराने लाउण वाल्यो ना जाइओ ख़िसक, एह हुक्म धुरदरगाहीआ। जिन्हां ने खा के हराम कीता निमक, ओह वी आपणी कीती इहदे विच लओ छुपाईआ। जे पुरख अकाल उत्ते भरोसा करना ते गोबिन्द उत्ते रखणा सिदक, हथ्थ सीने उत्ते लओ टिकाईआ। जे निन्दक बणना फेर भगतां विच रहिणा नहीं मिन्ट, सच जगह नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे जे मन्नया कोई पीर, लालां वाल्यां सीस निवाईआ। जे सजदा कीता किसे फ़कीर, क़बरां ख़ाक धूढ़ रमाईआ। जे किसे कढ्ढी तक्कीए जा लकीर, नक्क ज़िमीं उत्ते घसाईआ। उह सारे ऐस विच रख दयो नाल तरतीब, हौली हौली विच टिकाईआ। फेर नाम दा रहिण नहीं देणा कोई ग़रीब, काया मन्दिर देणा भराईआ। एह खेल प्रभू ने करना अजीब, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। पढ़नी पए ना क़ुरान मजीद, निमाज़ रोज़ा ना कोए वड्याईआ। तुहाडे काया अंदरों तुहाडा मिल जाए तबीब, रोग हउमे दए गवाईआ। साचा मन्दिर वखा मसीत, मसला अगला हल्ल कराईआ। सिरफ़ तुसां गाउणा तूं मेरा ते मैं तेरा गीत, सोहँ नाम अलाहीआ। झगड़ा मिट जाए हस्त कीट, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जन भगतो आपणा इस विच पाइओ कर्म कांड, सब कुछ सतिगुर झोली पाईआ। जिस दे कोल सत्त रंग दी डांग, सत्त ज़िमीं सत्त असमानां मुहम्मद दा लेखा चरणां हेठ रगड़ाईआ। जो ईसा कहि के गया नाल टंग उस नूं लँघाउणा हेठों दी टांग, हुक्म बेपरवाहीआ। लेखा मुकणा दो जहान लोक परलोक ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड, ब्रह्माद ब्रह्म वेख वखाईआ। जन भगतां नंगी ना होवे कंड, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नहीं बहुता कूणा, उच्ची उच्ची ना बोल सुणाईआ। मेरा परस अजे ऊणा, सक्कया ना कोए भराईआ। मैनूं अगले साल दुनियां नूं ला लैण दयो हलूणा, शाह सुल्तानां दयां हिलाईआ।

❋

❋

फेर मेरा भाग वधणा दूणा, मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। परस कहे वेखो मैनूं कवण भरदा, भार आपणा विच रखाईआ। मैं वी ओस प्रभू दा बरदा, जो बन्दीख़ाने रिहा तुड़ाईआ। जुग चौकड़ी रिहा डरदा, आपणा मूँह ना कोए खुल्हाईआ। लुक लुक अंदर रिहा वड़दा, बाहरों ना लई अंगड़ाईआ। मैनूं शौक आया हुण फग्गण महीना चढ़दा, चढ़दी दिशा दए दुहाईआ। लहिंदे मानव वेखणा सड़दा, आतश जगत ना कोए बुझाईआ। एह खेल मेरे प्रभू दे घर दा, अवर ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। परस कहे मैनूं समझयो ना कोई चमड़ा, जगत खल्ल वड्याईआ। मैं ते दस्सण आया तुहाडा पुरख अकाल अगम्म अगम्मड़ा, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। वेख्यो आपणे सतिगुर नूं लालच दयो ना कदी कोई दमड़ा, माया मोह विच ना कोए फसाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों तन माटी ख़ाक निकम्मड़ा, सच वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। परस कहे जन भगतो इहदे विच पाओ आपणा कुकर्म, बाकी रहिण कुछ ना पाईआ। सब दा इक्को साचा धर्म, दीन मज़हब ना वंड वंडाईआ। अन्तर रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। तुहाडा पुरख अकाल दे घर जरम, जोत अकालण तुहाडी जम्मण वाली माईआ । इक्को साहिब दी लग्गणा सरन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस दे हथ्थ अन्तिम मरन, मर जीवत लए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं की कहोगे एह फूलां राणी, फूलां सेज सुहाईआ। मैनूं की कहोगे एह धुर दी सवाणी, हरि सोहणा कन्त हंढ्ढाईआ । मैनूं की कहोगे एह केहड़ी पढ़दी बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी जिस दा भेव कोए ना पाईआ। मैनूं की कहोगे एह केहड़ा पींदी पाणी, जिस दा अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती राह ना कोए समझाईआ । मैनूं की कहोगे एह केहड़ा रखदी हाणी, जिस दी आयू आदि अन्त ना कोए दृढ़ाईआ। मैनूं की कहोगे एह कोई जीवत जीव प्राणी, स्वासां नाल आपणा झट लँघाईआ। मैनूं की कहोगे एह फिरदी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेस वटाईआ। मैनूं की कहोगे एह बुढ्ढी नढ्ढी कि जोबनवन्ती तरल जवानी, सोहणे रूप विच समाईआ। मैनूं की कहोगे की कहे कथा कहाणी, की गावत राग अलाईआ। जन भगतो जे सच पुच्छो मैं तुहाडे प्रेम मस्तानी, मस्ती विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। प्रभू दे दर दी सेवकण अधीनगी विच निमाणी, निरमाणता विच सेव कमाईआ। जे फेर पुॅछो ते लख चुरासी दी जाण जाणी, हर घट अंदर वेख वखाईआ। जे फेर पुच्छो मेरा डेरा उपर असमानी, मातलोक विच जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जे फेर पुच्छो गुर अवतार पैग़ग्बरां लवां क़ुरबानी, एह मेरी धार धुर दी चली आईआ।

❋

❋

जे फेर पुच्छो सारी फोल्यो आपणी आपणी मंज़ल रुहानी, प्रभ किरपा सचखण्ड दयां पुचाईआ। तुहाडी काया जूह रहिण नहीं देणी बेगानी, घर साचे दयां वसाईआ। क्यों तुसां सदी चौधवीं उत्ते कीती बड़ी मेहरवानी, मेहरवान हो के भगत दवारे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे गोली जुगिंदर पाणी दा लिआवे ग्लास, किरपा करे बेपरवाहीआ। जन भगतो अज्ज मँगो जो तुहाडी आस, सब दी झोली दयां भराईआ। सब कुछ ओस दे पास, जो तुहाडा मालक पारब्रह्म अख्वाईआ। कदी ना समझयो वस्से उपर आकाश, हर घट अंदर डेरा लाईआ। तुहाडा बाहरों तन चमड़ा नाड़ी हड्ड मास, अंदर निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तुसीं ओस प्रभू दी आत्मा ख़ास, जिस नूं परमात्मा कहि के गुर अवतार पैग़ग्बर गए गाईआ। वेख्यो मन दे अधीन हो के हो ना जाइओ बदमाश, बुद्धी दा डेरा ढाहीआ। क्यों तुहाडा सतिगुरु तुहाडा जन्म करे रास, जो आदि जुगादि दा पिता माईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अंदर निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दी धार इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे ख़बर आ गई महीना आउण वाला चेत्र, चित्त सब दा देणा बदलाईआ। मैं ढाई घंटे खुल्ल्हे रखांगी नेत्र, लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जो इक हिन्दसा तक्कया उत्ते पेपर, उह सब नूं दयां समझाईआ। किस तर्हां दुनियां दा अन्तिम हुंदा छेकड़, शरअ दे ज़ंजीर दए कटाईआ। क्यों एह समझयो ना एह परस नवें ज़माने दा मेकर, मेकअप करन दी लोड़ रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द चेला सिँघ वांग रेंज टेकर, पैमाने सब दे वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे पाल सिँघ आह लै अमृत धार, सब दे उत्ते दे वरसाईआ। आह लै प्रभू दा पिछला इक प्यार, प्रेम रस वखाईआ। फेर तक्कणी नवीं बहार, गुलशन आपणा रंग वखाईआ। जन भगतां पैज संवार, जन्म जन्म दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। देवत कहिण सदी चौधवीं सानूं अमृत मिलदा सी विच कलश, बरतन पिछला इक वखाईआ। हुण खेल वेख्या उत्ते फ़र्श, आप आपणी खेल जणाईआ। फल्गुण दा पुराणा बरस, जन भगतां भर भर ग्लास मुखड़े रिहा उलटाईआ। अग्गे रहे ना जन्म दी कोई हरस, मरन दा पन्ध मुकाईआ। एह वी साहिब सतिगुर दा तरस, अणमँगी दात झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ । सदी चौधवीं कहे मैं जाणा रावी कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढे ते बैठे सारे लैणे उठाईआ। जेहड़ी गुर अर्जन ने मँग सी मँगी, उहदा पर्दा देणा खुल्हाईआ। गिआरां दिन एह खेल होणी चंगी, जिस दा भेव शास्त्र सिमरत

❋

❋

वेद पुराण अञ्जील क़ुरान कहिण कोए ना पाईआ। जिस हुक्म नाल गुर अवतार पैग़ग्बरां उत्ते दीन मज़हब दी लग्गदी रही पाबन्दी, उह भेव देणा खुल्हाईआ । क्यों निशान बणाया तारा चन्दी, मुहम्मद मिली वड्याईआ। उह लेख दस्सणा जेहड़ा बिना अलिफ़ ये तों लिखी गई सन्धी, अक्खरां वाला अक्खर ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच धार इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगत प्यारे प्रभू दे बच्चे, आपणा बचपन वेख वखाईआ। जो अन्तर निरंतर रहे जपे, हिरदे अंदर ध्यान लगाईआ। दीन दुनी विच हो गए पक्के, नाता इक्को नाल रखाईआ। चार वरन समझ के भाई भैण सके, ज़ात पाती डेरा ढाहीआ। इक्को धूढ़ी टिक्का लावण मस्तक मथ्थे, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। परम पुरख दी धार अंदर रते, रतन अमोलक हीरे आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म कहे मैं धुर दा वड्डा, वड्डे ने वड्डी दिती वड्याईआ। जुग जुग देवां सद्दा, सुनेहड़ा राम दुहाईआ। दो जहानां फिरां भज्जां, चलां वाहो दाहीआ। अवतार पैग़ग्बर गुरु वधावां अग्गा, भेव अभेद खुल्हाईआ। दीन मज़हब वंडां वंडा, एह मेरी बौह चतुराईआ। निरगुण सरगुण खेल खिलावां दग़ा, जगत फ़रेब नाल बंधाईआ। सच प्यार दा बख्शणा रसा, मज़ा इक्को इक चखाईआ। अन्तिम सब दे उत्ते वारद कर के क़ज़ा, लेखा सब दा दयां मुकाईआ। भावें परम पुरख दी चलदे रहे विच रज़ा, अन्त रहिण कोए ना पाईआ । सचखण्ड दुआर सब दी इक्को जगह, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जो आवे पहली चेत, सुरती चेतन कराईआ। इक्को होवे हेत, हितकारी रूप वटाईआ। दर्शन करना नेत, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। इक इक्क फुल्ल सब ने करना भेंट, दूर नेड़ा ना कोए वखाईआ। साहिब सतिगुर दा नंगा होवे पेट, रूप अचरज नज़री आईआ। दो सहारा होवे टेक, टिक्का नूरी नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चेत कहे गुरमुखो आउणा बण के चातर, चातरक रूप बणाईआ। तुहाडी औदयां दी प्रेम नाल होवे ख़ातर, सेवा सतिगुर सच कमाईआ। सब नूं सुनेहड़ा अगम्मा मिले पात्र, पत्रका इक जणाईआ। भेव खोल्हे अगम्मा बातन, शब्द करे शनवाईआ। इक इक्क सारे नाल लै के आइओ दातन, एह गोबिन्द पिछली मँग मँगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। फल्गुण कहे जन भगत पंज दे दयो रक्त, बूँद बूँद छुहाईआ। हुण धर्म दा आया वक्त, पिछली गई पढ़ाईआ। खेल वेखणा जगत, दीन दुनी खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां करना खेल उपर अर्श, फ़र्श पए दुहाईआ। भगत

❋

❋

सुहञ्जणा बरस, बरस इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत पंज इक इक्क बूँद देणा ख़ून, पंज लओ अंगड़ाईआ। जिस नाल धर्म दा बणे मज़मून, अगला मसला हल्ल कराईआ। शब्द दा बणे क़ानूंन, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए चुकाईआ। ख़ून कहे मैं करना ख़ून ख़राबा, दीन दुनी खार वखाईआ। भेव चुकाउणा दो दोआबा, आबेहयात कवण वड्याईआ। की धार बणाउणी दुआबा, मालवा माझा जम्मू जम्हा कराईआ । जिस दा सारे लैंदे रहे ख्वाबा, उह ख़बर देणी सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां रखणहारा लाजा, लाजवन्त श्री भगवन्त आदि अन्त इक अख्वाईआ।