२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
फल्गुण कहे मेरे नाल आई मेरी बहार, बाहरो बाहर ख़ुशी वखाईआ। मेघला बरसे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल रुत्त महकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो ख़ुशीआं दा करना इज़हार, सचखण्ड साचे ख़ुशी बणाईआ । किरपा करे आप करतार, क़ुदरत दा क़ादर नज़रीं आईआ। सदी चौधवीं कर बेदार, ग़फ्लत आलस दिती कढ्ढाईआ। सांझा दस्स इक प्यार, मुहब्बत विच जणाईआ। जन भगतां मिले अधार, सांतक सति सति वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। फल्गुण कहे मैं तक्कां राह कद का, पुरातन वेख वखाईआ। सहारा ल्या पुरख अकाल सद का, सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस खेल मुकाउणा दीन मज़हब हद्द का, वंडण वंड चुकाईआ। प्रकाश करना इक्को विश्व यद का, याददाशत आपणे नाल बणाईआ। पैंडा मुकाउणा रहिणा अलग दा, चार वरनां जोड़ जुड़ाईआ। रूप धर सूरे सर्बग्ग दा, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। दरगाह साची ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा अज्ज दा, गुर अवतार पैग़ग्बर ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फल्गुण कहे मेरी सोहणी रुतड़ी मौली, मौला दिती वड्याईआ। वेला वक्त आ गया हौली हौली, जुग चौकड़ी पन्ध चुकाईआ। मैं उच्ची कूक के पाउणी रौली, दो जहानां दयां सुणाईआ। जिस ने अमृत दिती पाहुली, पहिला लेखा रिहा चुकाईआ। प्रगट हो के उपर धौली, दया धर्म वेख वखाईआ। चार कुण्ट तक्कां रौली, हाहाकार विच दीन दुनी कुरलाईआ। अन्त किसे दी क़ीमत धेला पाई पई नहीं पौली, लेखा लेख ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग
❋
❋
रंगाईआ। फल्गुण कहे मेरा प्रेम दा वेखो फल, फलीभूत दए कराईआ। साहिब दा वेखो बल, बलधारी इक अख्वाईआ। मेरे साहिब दा वेखो दल, शब्द धार इक प्रगटाईआ। मेरे साहिब दा वेखो जल, जो अमृत रस चवाईआ। मेरे साहिब दा वेखो थल, जिथ्थे बालू रेत मिले वड्याईआ। मेरे साहिब दा वेखो पल, कोटन जुग बीतण चाँईं चाँईंआ। मेरे साहिब दा वेखो महल्ल, सम्बल बैठा डेरा लाईआ। मेरे साहिब दा घर तक्को धाम अटल, सचखण्ड दुआरा नज़री आईआ। मेरे साहिब दा रूप वेखो जो हर घट बैठा रल, आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे मैं होया फलीभूत, पंज भूतक दए समझाईआ। पुरख अकाल दा इक्को दूत, शब्दी धार वेस वटाईआ। जो लेखा जाणे पंज तत कलबूत, काया काअबा वेख वखाईआ। मेल मिलाए नाल महबूब, मुहब्बत विच जोड़ जुड़ाईआ। चार जुग दे शास्त्र देण सबूत, गुर अवतार पैग़ग्बर देण गवाहीआ । जिधर तक्को ओधर मौजूद, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जो पिछली करनी करे मनसूख़, अगला हुक्म आप समझाईआ । झगड़ा मुका के हरख दूख, सोग चिन्ता दए चुकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर के ईस मूस, मुहम्मद मोहर नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तत ततव सब दा जन्म कर्म करे महसूस, अभुल्ल प्रभू भुल्ल कदे ना जाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ अजीत सिँघ दे गृह गुमानपुर ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मेरी अन्त अख़ीर इक दुआ, दरगाह साची सचखण्ड दुआर आपणा ध्यान लगाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान महबूब ख़ुदा, ख़ुद मालक ख़ालक प्रितपालक तेरी आस तकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर पैग़ग्बरां कर अलविदा, वाहिदा सब दा वेख वखाईआ। इस्म विच जिस्म विच तेरे तों होए फ़िदा, फ़ितरत वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सच दुआर परवरदिगार तेरा समझे ना कोए मुद्दा, मुद्दत तों बैठी तेरा खेल वेख वखाईआ । नूर नूर नालों होया जुदा, जुज़ वखरा वखरा वंड वंडाईआ। मेरे साहिब सुल्तान घट निवासी दिलरुबा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मनज़ूमे ज़बल ज़ाकूल ज़जा ज़ाहरे ज़हूर तेरी रुशनाईआ। नव ज़ले मुज़सते कज़ूमे कवां क़ादरे क़ुदरत तेरी बेपरवाहीआ। चश्मे नज़ूअ गोशे ज़बूह तानिकशे नूज़ा वाहिदे ख़ुदा, नूर नुराने तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा
❋
❋
वर, साहिब सतिगुर मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कां चार चुफेरा, नव नौ चार खोज खुजाईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दिसे अन्धेरा, निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। हउमे हंगता गढ़ तोड़े ना कोए करे मेहरा, माया ममता विकार ना कोए मिटाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया सब नूं दित्ता गेड़ा, गेड़े विच दीन दुनी चक्र रही लगाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बन्न्हे ना कोई बेड़ा, नईआ नौका नाम नज़र किसे ना आईआ। साढे तिंन हथ्थ काया माटी वजूद उजड़दा दिसे खेड़ा, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच मेल ना कोए मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार ढाहे कोई ना ढेरा, तामस तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। जिधर तक्कां झगड़ा प्या गुरु गुर चेरा, चेला गुर गुर चेला इक रंग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दुआर एकँकार घर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट भज्जी, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। सच धार किते ना लभ्भी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वेखे थाउँ थाईंआ। जलवा जोत ना तक्कया रब्बी, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। माया ममता विच सृष्टी दृष्टी बद्धी, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। साध सन्त जगत फ़कीर लभ्भदे गद्दी, गदागार रूप ना कोए वटाईआ। मोह विकारा वहिंदी नदी, शौह दरया पार ना कोए लँघाईआ। सच प्रीत परमात्म नाल ना किसे लग्गी, आत्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिधर तक्कां जीव जंत करदे बदी, बदकारी वेखी थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक्को ओट तकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं अन्त करां अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। अवतार पैग़ग्बरो सारे दयो साथ, सगला संग संग बणाईआ। दीन दुनी दा वेखो हालात, हालत विगड़ी कूड़ लोकाईआ। साची दिसे ना कोए जमात, पट्टी नाम ना कोए पढ़ाईआ। सदका रिहा ना किसे आयत, शरअ शरायत रही कुरलाईआ । फिरी दरोही कायनात, नौ खण्ड सत्त दीप धीर ना कोए धराईआ। की खेल करे प्रभ शायद, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा तुहाडे नाल अहद, अन्त अख़ीर लेखा दए मुकाईआ। धुर दा हुक्म करे राइज, राज राजाना नूर अलाहीआ। सब दा कलयुग अन्तिम कढ्ढे नताइज, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। करे खेल मालक वाहिद, लाशरीक दया कमाईआ। तुसां अग्गे रहिणा नहीं किसे अलाहिद, नर नरायण आपणी कल वरताईआ । मातलोक विच्चों अन्तिम होणा ग़ाइब, सचखण्ड दरगाह साची जोत विच समाईआ। एह खेल प्रभू दा अजीब होणा अजाइब, अजब निराला आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सदी चौधवी कहे मेरा संदेसा अवतार तेई, त्रैगुण अतीते दयां जणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद वेखो आपणा हक़ सनेही, साहिब
❋
❋
सुल्तान दयां समझाईआ। जिस कारण नानक चुभ्भी मारी विच बेईं, धार जल जल विच समाईआ। उह किसे ना समझी धुर दी पेशीनगोई, अक्खरां विच लेख ना कोए बणाईआ। दरगाह साची जिस ने तुहाडे नाम दी पाई दरोही, दरोही दरोही तेरा खेल दए वखाईआ। जिस दी समझ ना पावे कोई, कुतबख़ान्यां विच लेख ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे पैग़ग्बरो नानक मिल्या जलधार, धार विच समाईआ । पुज्जा सच दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। नूर जोत होया उज्यार, जोत जोत विच मिलाईआ। संदेसा दिता अगम्मी सरकार, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। जा के वेख जगत संसार, संसारी भण्डारी सँघारी समझ कोए ना पाईआ। दे के नाम अपर अपार, अपरम्पर स्वामी झोली दिती भराईआ। भेव खोल्ह के अगला लेखा दिता विखाल, बिन नैणा नैण उठाईआ। नानक तेरा अन्त गोबिन्द धार लेखे लावीं बाल, बाला नाउँ आपणा आप प्रगटाईआ। इस तों अगला होर अहिवाल, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया वधे जहान, जहालत विच दुहाईआ। साचा रहे ना धर्म ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ । कूड़ी क्रिया होए प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग जीव दिसण बेईमान, बेवा रूप होए लोकाईआ। साचा चमके ना कोई भान, अन्ध अन्धेरा ना कोए गवाईआ। जोती जगे ना शमांदान, शमस तबरेज़ नेत्र रो के मारे धाईंआ। चार वरन अठारां बरन करे ना कोई किसे कल्याण, क़लमा कायनात ना कोए दृढ़ाईआ। ओस वेले किरपा करे श्री भगवान, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। सब दा लहिणा देणा चुकाए आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, सम्बल सोभा इक सुहाईआ। जिस नूं समझे ना कोए इन्सान, बुद्धी तों परे आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा इक सुणावांगा। निरगुण निरवैर निराकार रूप प्रगटावांगा। नाम सति बोल जैकार, भेव अभेद खुल्हावांगा। चार वरन कर प्यार, दूई द्वैती पन्ध मुकावांगा। कूड़ी क्रिया मेट अंध्यार, अन्ध अज्ञान गवावांगा। साचा मन्दिर कर उज्यार, ज़हूर इक्को इक वखावांगा। शब्दी धार कर गुफ्तार, गुफ्त शनीद राग अलावांगा। धरनी धरत धवल धौल पा सार, महासार्थी हो के रथ चलावांगा। लहिणा देणा पूरा कर गुरु अवतार, पैग़ग्बरां झोली मात भरावांगा। सतिजुग सच कर उज्यार, सति सति डंका इक वजावांगा। धुर दा हुक्म मिले सच्ची सरकार, सिर सिर सब दे आप मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। मेहरवान वेख वखाएगा।
❋
❋
सदी चौधवीं वेस वटाएगा। रूप अनूपा आप प्रगटाएगा। शाहो भूपा खेल खिलाएगा। सति सरूपा सोभा पाएगा । पंज तत भूता रंग रंगाएगा। वेखे चारे कूटा, दह दिशा फोल फुलाएगा। सति धर्म दा ला के बूटा, अमृत सिंच हरा कराएगा। नाम ख़ुमारी दे के हूटा, दो जहानां पार कराएगा। कलयुग कूड़ रहिण ना देवे झूठा, सच सुच उपजाएगा। नानक सतिगुर शब्द अन्तिम आपे आप होवे तुट्ठा, दूजा नज़र कोए ना आएगा । भगत सुहेला आत्म धार रहे कोई ना तुट्टा, विछड़यां मेल मिलाएगा। सन्त सुहेला रहे कोई ना सुत्ता, सुरती शब्दी आप जगाएगा। गुरमुख बणा के आपणा सुता, सोहणी गोद उठाएगा। गुरसिख तृष्ना रहे कोई ना भुक्खा, आत्म तृप्त आप कराएगा। सच दुआर दा दे के सुखा, सुखआसण आप टिकाएगा। जिस वेले गुर अवतार पैग़ग्बरां पैंडा मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताएगा। सतिजुग साचे कोई ना पीवे हुक्का, नड़ी मुख ना कोए लगाएगा। चार वरन होवे कोई ना दुक्खा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मेल मिलाएगा। बिना सतिगुर शब्द तों रहे कोई ना उच्चा, ऊँच नीच दा डेरा ढाएगा। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब स्वामी बणे सुच्चा, सुच संजम इक समझाएगा। पंज तत पुतला मानव मानुखा, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाएगा। सदी चौधवीं कहे मेरा भेव खुल्हा दे प्रभ, हरि करते वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दी यद्द, बंस सरबंस रहे सुहाईआ। नाम ख़ुमारी देवे मदि, मधुर धुन राग सुणाईआ। दीपक दीया जाए जग, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। त्रैगुण मेटे अग्ग, हउमे रोग गवाईआ। जगत वासना मेटे हद्द, हदूद आपणी दए समझाईआ। जिथ्थे रहिणा ना पए अलग, जोती जोत विच समाईआ। झगड़ा मुक जाए मास नाड़ी हड्ड, ततव तत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सूरा सर्बग्ग, साहिब सुल्तान मर्द मर्दान नौजवान मेहरवान महबूब इक्को नज़री आईआ।
३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ सवरन सिँघ दे गृह पिंड गुमानपुर ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल कहे उठ शब्द सुत सूरबीर योद्धे, बलधारी लै अंगड़ाईआ। तुध बिन सृष्टी कोई ना सोधे, सूझ समझ ना कोए बदलाईआ। चार जुग दे वेखो जञ्ञू बोदे, धोती मस्तक टिक्के फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां वेखे अरदासे
❋
❋
सोधे, दुआ विच ख़ुदा अग्गे सीस निवाईआ। जिस कारण रखदे गए रोज़े, राज़क रिज़क रहीम मनाईआ। गाउँदे आए सलोके, धुर दा क़लमा नाम कर शनवाईआ। जगत जहान तकदे आए मौके, वक्त सुहञ्जणा फोल फुलाईआ। मन बुद्धी तों परे सोचदे रहे सोचे, अनभव दृष्टी दिती दृढ़ाईआ। जिस साहिब दा दर्शन रहे लोचे, निज लोचण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी खोज कोई ना खोजे, सदी चौधवीं भेव कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक प्रगटाईआ। शब्द गुरु उठ बलवान, हरि करता आप उठाईआ। चार जुग दा वेख विधान, जो गुर अवतार पैग़ग्बर आए बणाईआ। दीन मज़हब वेख ईमान, इस्म जिस्म फोल फुलाईआ। की संदेसा देवे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील क़ुरान बाईबल तुरैत कहि के की सुणाईआ। शब्द धार करे की वख्यान, गुरु ग्रन्थ की वड्याईआ। की निरगुण सरगुण मारे बाण, अणयाला तीर चलाईआ। की खेल ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। की गुर अवतार पैग़ग्बरां भविख्तां दिता फ़रमान, फ़ुरने अंदर शब्दी फ़ुरना इक सुणाईआ। किस बिध सृष्टी होवे कल्याण, क़लम कवण मिले वड्याईआ। कवण उत्तम नाम, जो रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाईआ। किस बिध साहिब मिले सुल्तान, हरि करता नूर अलाहीआ। किस बिध अमृत रस मिले पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। किस बिध मंज़ल होवे आसान, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। किस बिध सचखण्ड दुआर मिले मकान, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरे नाम अनोखे, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान वेखे पोथे, काग़ज़ क़लम स्याही अक्खरां वड वड्याईआ। बुद्धी विच दीन दुनी सारी घोखे, निरगुण धार तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। करे प्रकाश ना निर्मल जोते, अन्ध अन्धेर ना कोए गवाईआ। कर्म कुकर्म ना जावण धोते, दुरमति मैल ना कोए सफ़ाईआ। दुनीदार वेखे रोते, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सच दुआर कोई ना सोचे, बुध्ध बिबेक ना कोए बणाईआ। बाहरों काया माटी भाण्डे दिसदे पोचे, अन्तर पापां भरी लोकाईआ । गुर अवतार पैग़ग्बरां नाल हुंदे धोखे, मुरीद मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। कूड़ कुकरमी वेखे बहुते, सच धर्म ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, मेहर निगाह इक उठाईआ। पुरख अकाल तेरा जपदे अल्ला वाहिगुरु राम, जै जै नाअरे अनक लगाईआ। सिफ्तां वाली करन कलाम, क़लमे कायनात सुणाईआ। अन्तर मिले ना किसे धुनकान, अनादी नाद ना कोए शनवाईआ। दासन होए ना धुर अमाम, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। दीनां मज़हबां विच सारे कीते ग़ुलाम, ग़ुरबत विच लड़ाईआ। हिस्सा वंडया नाल इन्सान, इन्सानियत
❋
❋
हथ्थ किसे ना आईआ। मन कल्पणा सारे कुरलाण, ममता मोह जगत हल्काईआ। क्षत्री शरअ बणी शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। तेरा दिसे ना धर्म निशान, धर्म दुआरा ना कोए सुहाईआ। कूड़ी क्रिया ना मिटे जहान, जहालत अंदरों ना कोए कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म होवे ना किसे ज्ञान, तूं मेरा मैं तेरा धुर दा राग ना कोए गाईआ। माया ममता पींदे जाम, अमृत रस ना कोए चखाईआ। शब्द गुरु कहे मेरे मेहरवान, महबूब तेरी सरनाईआ। हुक्म दे दे हुक्मरान, हकूमत दीन दुनी दयां बदलाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग करां सच्चा इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। पिछली सब दी करनी कर नाकाम, नाउँ निरँकारा तेरा इक्को इक सुणाईआ। भाग लगा के काया साढे तिन्न हथ्थ ग्राम, गृह मन्दिर दयां सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच मेला मेल मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे आत्म परमात्म जोड़ां रिश्ता, नाता इक्को इक बणाईआ। लेखा रहे ना किसे हथ्थ फरिश्ता, जबराईल मेकाईल असराईल असराफ़ील रहे ना कोए वड्याईआ । जो चार जुग प्रभ खेल कीता तूं आहिस्ता आहिस्ता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। जिस दा लहिणा देणा चुकाउणा दीदा दानिस्ता, गुर अवतार पैग़ग्बरां झोली पाईआ। भेव रहे ना स्वर्ग बहिश्ता, बहिरहाल दयां जणाईआ। जो आसा रखी राम वशिष्टा, विषयां तों परे दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर फ़रमाना अगम्म सुणाईआ। शब्द गुरु कहे हुक्म दे दे हुक्मरान, हकूमत दो जहानां दयां बदलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, निशाना धर्म दयां झुलाईआ। चार वरन अठारां बरन होवे इक ज्ञान, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़हब मेट तमाम, पंज तत इन्सान दयां वखाईआ। सब दे अन्तर इक्को राम, इक्को अल्ला वाहिगुरु नूर अलाहीआ। इक्को क़लमा सारे गावण कलाम, इक्को ढोला राग अल्हाईआ। इक्को मन्दिर होवे हक़ मकान, जिथ्थे मिले महबूब नूर ख़ुदाईआ। सच धर्म दा उठावां अक़दाम, क़दीम दा लेखा दयां मुकाईआ। आत्म ब्रह्म होवे पछाण, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्ध अज्ञान, ममता मोह रहे ना राईआ। तूंही तूंही सारे गाण, तुध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तान, वाली दो जहान अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, हरि पुरख निरँजण तेरी शरनाईआ। एकँकारे दे दान, आदि निरँजण जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करते किरपा कर महान, श्री भगवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। पारब्रह्म कर प्रधान, शब्द गुरु सीस निवाईआ। ब्रह्म दी करां जगत पछाण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर करदे गए कल्याण, क़लमा कायनात सुणाईआ। सब दा लेखा मुकावां आण, सदी चौधवीं रहिण ना पाईआ। सतिजुग सति धर्म सच होवे प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाईआ।
❋
❋
शरअ दा रहे ना कोए बेईमान, शैतान अंदरों दयां कढ्ढाईआ । तूं मालक ख़ालक प्रितपालक शाह पातशाह शहिनशाह श्री भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भगत दुलारा नौजवान, मर्द मर्दाने तेरे अग्गे सीस निवाईआ।
३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ हरनाम सिँघ दे गृह पिंड गुमानपुर ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे प्रभ दा इंतज़ार करदी रावी, बाल्मीक रवी ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा नाल गुर अर्जन वाली भावी, भावना दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस ने भगत भगवान दी तराज़ू करनी सावीं, कंडा इक्को तोल तुलाईआ। दीन दुनी ते होणा हावी, हौक्यां विच वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां सद्दणा बिखड़े राहवीं, तबकां लोकां पन्ध मुकाईआ। आप बण के बहणा बावी, बाबा आदम सीस निवाईआ। पुरख अकाल खेल करना नाल चावीं, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। सन्त सुहेले उठाउणे पकड़ बाहवीं, हलूणा आपणा धुर दा नाम लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रौला पैणा वांग कावीं, काग काग वांग कुरलाईआ। माण रहिणा ना शहिर गरावीं, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। इल्म धार होणी नथावीं, सच धार ना कोए वखाईआ। विछोड़ा दिसे पुर्तां मावीं, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। लहिणा चुक्कणा तेग़ बहादर पातशाह नावीं, जो अन्त गया सुणाईआ। झगड़ा पैणा दो थावीं, पर्दा दे उठाईआ। जगत वहिण वेखणा दर दरयावीं, थल रेता नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर आपणा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे राह तक्के रावी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। गुरमुखां दे कोल होणा हथ्थ विच इक इक्क मंडा, निमक नाल जोड़ जुड़ाईआ। जोड़ बणे प्याज़ गंढ्ढा, वड्डा छोटा ना कोए वखाईआ। सब ने खाणा नाल दन्दां, दाहड़ थल्ले ना कोए दबाईआ। मुखों गाउणा सोहँ छन्दा, ढोला इक अलाहीआ। नाल बरतन रखणा सागर गंगा, किशन सिँघ हथ्थ उठाईआ। विंगा टेडा होवे डंडा, पंज गुरमुख मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ । गोबिन्द धार होवे खण्डा, खड़ग नाल सुहाईआ। तेली दे ताड़े दा होवे तन्दा, ढाई हथ्थ विच लम्बाईआ। बिना कुंजी तों होवे जिंदा, धात लोहा सोभा पाईआ। पंजां गुरमुखां मस्तक लाया होवे बिन्दा, वृंदावन दा लेखा वेख वखाईआ। इक गुरसिख बणया होवे छिन्दा, सतिगुर गोदी विच सुहाईआ। सब
❋
❋
ने पाणी पाउणा उत्ते पिंडा, वस्त्र तन ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक सुणाईआ। रावी कहे पंज वेरी सब ने कहिणा मुखों राम, धुर दे राम तेरी दुहाईआ। पंज वेरां मुखों कहिणा काहन, धुर दे काहन तेरी सरनाईआ। पंज वेरीं मुखों कहिणा धुर दे अमाम, मैहन्दी तेरी रंगली नज़री आईआ। पंज वेरी मुखों कहिणा सतिनाम, नानक निरगुण नाल रलाईआ। पंज वेरी मुखों वाहिगुरु करनी कल्याण, फ़तिह ज़ोर ज़ोर बुलाईआ। पंज वेर जैकारा लाउणा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हथ्थ छाती उत्ते अटकाईआ। पंज वार प्रदक्खणा कर के सारयां करनी प्रणाम, चक्र फ़क्कर वाला बणाईआ। पंज वेरां सब ने उँगलीआं पाउणीआं विच कान, दोवें हथ्थ टिकाईआ। पंज वेरां सब ने मुखों मँगणा प्रीती दान, निउँ निउँ ससि निवाईआ। पंज वार उपर प्रकाश तक्कणा सूर्या भान, निगाह असमान उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे रावी कन्ढ्ढे पैणी ठंड, हरि ठंडक इक वरताईआ। गुरमुखां कन्नी नाल कन्नी लैणी गंढ्ढ, कल्ला रहिण कोए ना पाईआ। सब ने घुट्ट के रखणे दन्द, मुखों बोल ना कोए सुणाईआ। अक्खां मीट के लैणा अनन्द, प्रभ अमृत दे बरसाईआ । हुक्म इक्को लैणा मन्न, मनसा पिछली रहे ना राईआ। फेर सब ने कहिणा धन्न धन्न, धन्न तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो तुसीं मेरे चन्न, धन्न जणेंदी माईआ। फेर नाल खड़िआ खाणा अन्न, मंडा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे जुग चौकड़ी रही रोंदी, हन्झूआं नीर वहाईआ। ख़ुशी विच ना रही सौंदी, सुखआसण ना कोए टिकाईआ। वहिणां विच रही भाउँदी, भवजल विच दुहाईआ। औंसी रही पाउँदी, जगत वंड वंडाईआ। ढोले रही गाउँदी, जुग जुग नाम बदलाईआ। खेल तकदी रही हउमे हउँ दी, हँ ब्रह्म ना कोए जणाईआ। कोटन कोटि दुनियां मेरे विच रही नहाउँदी, इश्नान जगत वाला वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे रावी कन्ढ्ढा इक उडीक, वेला वक्त इक ध्यान लगाईआ। जिस दी नेड़े आई इक तारीक, तवारीख दए बदलाईआ। जन भगतां मिले भीख, भिच्छया दए वरताईआ। इक नाल लोहे दी रखणी ज़रूर सीख, दोवें मुख तिक्खे कराईआ। सदी चौधवीं दा नाल होवे तवीत, अगला भेव दए खुल्हाईआ। एह मेरी आसा मनसा उम्मीद, वेखे मेरा माहीआ। जन भगतो करां ताकीद, सब नूं दयां सुणाईआ । किसे सौणा नहीं ग़फ्लत नींद, हलूणिआं नाल उठाईआ। मेरे हुलारिआं वाली पींघ, ज़िमीं असमानां झूला दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ।
❋
❋
सदी चौधवीं कहे रावी कन्ढ्ढे कोल होवे इक अस्त्र, जगत रूप वखाईआ। प्रभू दा शब्दी धार होवे वस्त्र, तन वजूद सोभा पाईआ। सब ने पढ़ना धुर दा मन्त्र, तूं ही तूं राग अलाईआ। लेखा वेखणा अन्तर, अन्तश्करन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे हरिजन रहिणे नहीं बगले बप्पड़े, गुरमुख हँस बणाईआ। पढ़ने नहीं पैणे पत्रे, वरक्यां ना कोए उलटाईआ। जन्म मरन दे मेटणे ख़तरे, ख़तरा रहे ना राईआ। पहुंचणा ओस पतणे, जिथ्थे हरि गोबिन्द ध्यान लगाईआ। हरिजन हथ्थों जाण मूल ना सक्खणे, वस्त हथ्थो हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणा चारों कूट, दह दिशा ध्यान लगाईआ। रावी कन्ढ्ढा ओह मज़बूत, जिस दी धार ना कोए समझाईआ। पुरख अकाला दए सबूत, चार जुग दा भेव खुल्हाईआ। हरि संगत होए मौजूद, कन्ढ्ढी वाले डेरा लाईआ। गोली दा लाल रंग दा होवे सूट, नीली बिन्दी मथ्थे विच लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे रविदास ने बन्न्ह के आउणा नीली पग्ग, गुरमुख आपणा रंग बदलाईआ। तीर कमान रख्या होवे उपर कंध, बग़ल विच लटकाईआ। नौ गुरमुख होण संग, अग्गे पिच्छे चलण चाँईं चाँईंआ। भाग रहे ना किसे मंद, मंदभागां दए वड्याईआ। कक्खां दी सेज बणाउणी पलँघ, आसण इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे रावी सुहाउणा तट, तुट्टयां नाल मिलाईआ। गुरमुख सारे बणणे भट्ट, ढोला धुर दा धर्म धार गाईआ। इक दूजे दे उत्तों सारयां जाणा टप्प, वारी वारी लँघाईआ। माण ताण दा नाता तोड़ना पक्क, हलीमी ग़रीबी समझाईआ। जगत माया रहे ना तप, तृष्ना देणी गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं खेल करना विच पाणी, जल जल धार वहाईआ। मेरी गोली काने दी बणा के लिआवे मधाणी, सिरी निरी काना नज़री आईआ। मैं सोहणी बणां सवाणी, सुघड़ सुचज्जी सोभा पाईआ। छाण के वेखां चारे खाणी, लख चुरासी सोभा पाईआ। फेर मैनूं सारे कहिण महाराणी, घर शहिनशाह सोभा पाईआ। मेरी सब तों तरल जवानी, जोबन ज़िबह ना कोए कराईआ। जन भगतां पिच्छे कटां जगत बदनामी, बदीआं दा डेरा ढाहीआ। जन भगतो तुहाथों इक इक्क रुपय्या उथ्थे लैणी सलामी, पाणी विच चरण टिकाईआ। नाले ओह लिखाउणी बाणी, जो ख़ास गोबिन्द मँग मँगाईआ। सब नूं इक इक्क बूँद प्याउणा पाणी, चुल्लीआं नाल उठाईआ। अगली दस्सूं फेर कहाणी, जिस दा भेव ना कोए सुणाईआ। धुर दा हुक्म होणा ऐलानी, औध रही विहाईआ। मैं फिरना उपर असमानी, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे चार जुग दा दीवानी, झगड़े पिछले रिहा मुकाईआ।
३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सदी चौधवीं कहे सब दा मुख होणा वल उत्तर, पूरब पच्छिम दक्खण खेल खिलाईआ। किसे दे गोदी कुच्छड़ चुक्या ना होवे पुत्तर, इकल्ला इकल्ला नज़री आईआ। अंदर भाउ ना होवे दुत्तर, दुतिया भाओ ना कोए बणाईआ । सारे प्रभ दा करन शुकर, शुक्रिए विच सीस निवाईआ। कर के कौल ना जाणा मुकर, इक़रार देणा तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे मैं गुर अवतार पैग़ग्बरां नाल मिल के करां स्वागत, सभा धर्म धार बणाईआ। प्रभू मेरी झोली पाउणी मेरी करनी कीती दी लागत, लेखा लेखे विच्चों चुकाईआ। सब दी बदल देणी आदत, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैनूं सांझी दस्सणी इबादत, जो भगतां दिती दृढ़ाईआ। मैं खावां अगम्म निआमत, बिन रसना रस चखाईआ। कूड़ी क्रिया ना रहे अलामत, इल्म आलम ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे सुण रावी सख़ीऐ, अंक सहेली दयां जणाईआ। जंगल बेल्यां दे विच वसीए, टिल्ले पहाड़ां ठोकर खाईआ। उच्चे थाउँ नीवें नूं नस्सीए, भज्जीए वाहो दाहीआ। किस औकड़ विच फसीए, फाँसी ना कोए कटाईआ। उठ वेख जिस प्रभ दे चरणां हेठां वसीए, जुग जुग सेव कमाईआ। उस नूं वखरा रहिणा दस्सीए, दर्दां नाल जणाईआ। निउँ निउँ चरणां ढठ्ठीए, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सच दा लाहा खट्टीए, मिले माण वड्याईआ। धूढ़ी चरण चट्टीए, दुरमति मैल गवाईआ। तन काया चोली रत्तीए, रंग अगम्म रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे ढाई गज़ लिआउणा खद्दर, ख़ादम सेव कमाईआ। मेरी पुराणी सध्धर, आसा विच रखाईआ। जिस दीन दुनी देणी बदल, बदला दए चुकाईआ। ओह साचा करे अदल, इन्साफ़ इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे ढाई सेर भुन्ने होवण चने, गोबिन्द आस जणाईआ। इक सौ इक भन्ने होवण गन्ने, मेला सिँघ हथ्थ छुहाईआ। जन भगतो मुखों कहिणा साहिब साडीआं मन्ने, साडी चले रज़ाईआ। की होया जे माल चराया धन्ने, तुहानूं रस दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे रावी कन्ढ्ढे नाल लिआउणा खुरपा, जो तत्ती
❋
❋
रेत हिलाईआ। मैं वेखण जावां तुरकां, तुरत आपणा क़दम उठाईआ। जगत जहान बणाउणा मुर्दा, मरिआं ना कोए जिवाईआ। परदा लौहणा सच्चे सतिगुर दा, गुरु गुरदेव इक अख्वाईआ। साचा मन्त्र जाए फुरदा, फ़ुरने बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे मेरा खेल होणा अनडिठा, नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। प्रभ दा भाणा मन्नणा मिट्ठा, सिर सके ना कोए उठाईआ । सब दा लेखे वाला चिठ्ठा, हरि करता फोल फुलाईआ। जन भगतो नाल लिआउणा इट्टा, इंच चार चार सोभा पाईआ। उस दा इक पासा कीता होवे चिट्टा, डब्ब रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दए माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे सब ने हिरदे होवण सोधे, पुनीत रूप वटाईआ। रावी दा कन्ढ्ढा प्रभ दी बैठणा गोदे, गोदावरी दा लेख मुकाईआ। पंज कौडीआं पंज नाल लिआउणे घोगे, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। रावी कहे मैं वेखणा आपणा राम, रमईआ राम दुहाईआ। तक्कणा धुर दा काहन, घनईआ वेख वखाईआ। मिलणा ओस अमाम, जो अमलां तों बाहर डेरा लाईआ। वेखणा खेल तमाम, किस बिध तमअ दए गवाईआ। झगड़ा मेटे काया माटी चाम, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन हो के भाग हिस्सा झोली देवे पाईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
रावी कहे मैं रोवां मार के भुब्बी, बिन नैणां नेत्र नीर वहाईआ। कलयुग जीवां मूर्ख होई बुद्धि, बिबेक नज़र कोए ना आईआ। मेरा वहिण वहे चहुं जुगी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं भज्जी नठ्ठी कुद्धी, चली वाहो दाहीआ। वहिणां विच वहिण बण के रुझी, आपणा झट लँघाईआ। इक अगम्मी आवाज़ सुणी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह दिता दृढ़ाईआ। याद कर लै अर्जन वाली रुत्ती, शहादत दे भुगताईआ। मैं उबड़ वाही उठी, नैण ल्या खुल्हाईआ। मेरी खुल्ही होई गुत्ती, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। पैरीं पा ना सकी जुत्ती, अंगी अंग ना कोए लगाईआ। मैं वेख के होई दुखी, दुखड़ा रिहा सताईआ। भाग लग्गा ना मेरी कुखी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। बौहड़ी कलयुग गई लुट्टी, लुटेरे पए थाउँ थाईंआ। जगत विकार फड़ फड़ कुट्टी, अंगहीण दिता बणाईआ। मेरी धार प्यार टुट्टी, टुट्टयां गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। हुण वेखां केहड़ी गुठी, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। मैं कर कर थक्की बुत्ती, बुतख़ान्यां पई दुहाईआ। मेरे किनारे राख लिआउणी
❋
❋
इक मुट्ठी, वध्ध घट्ट ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे मैं रोवां मारां कूकां, कूक कूक सुणाईआ। आपणा हार शृंगार फूकां, सेज सुहञ्जणी ना कोए वड्याईआ। साड़ां आपणयां सूटां, तन शृंगार ना कोए बणाईआ। वेखां चारे कूटां, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण अक्ख खुल्हाईआ। जां वेख्या जगत जहान झूठा, सच्चा संगी ना कोए अख्वाईआ। सच पुच्छो मेरे विच गुर अर्जन ला के गया अंगूठा, अन्त अख़ीर निशान बणाईआ। बिना भगतां तों धर्म दा रहे कोई ना बूटा, सिम्मल रूप जगत लहराईआ। सच नाम दा लए कोई ना झूटा, मूँह दे भार डिग्गे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रावी कहे मैं वेखां दीन दुनी अन्धी, अन्धलापन बणाईआ। लग्ग के झूठे धंदीं, धन्न दौलत कीता हल्काईआ। आसा हो गई मंदी, मनसा मोह हल्काईआ। दुहागण हो गई रंडी, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। सच प्रीत कोए ना गंढ्ढी, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। सब दी पिट्ठ दिसे नंगी, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैं मँग रही मँगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे लई लिआउणी इक कंघी, रंग लाल वेख वखाईआ। इक गुरमुख बणया होवे भंगी, भंग पी के चले चाँईं चाँईंआ। इक ने मच्छी नेज़े उत्ते होवे टंगी, उच्ची उच्ची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रावी कहे मैं रो के मारां भुब्बां, बौहड़ी कर दुहाईआ। प्रभ दा समझे कोई ना मुद्दा, मुद्दत दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। रोंदी वेखी बसुधा, धरनी दए दुहाईआ। कलयुग कूड़ा वेख्या जुगा, जुगती ना कोए जणाईआ। गुरमुख विच होवे उग्घा, जिस उग्घण आथण मिले वड्याईआ। बाकी प्रभ दे नाम दा खांदे भुग्गा, कलयुग सन्त कूड़ दुहाईआ। मेरा मन नहीं लगदा उका, रो के दयां सुणाईआ। साहिब सुल्तान सीस झुका, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा आ के मेटे दुक्खा, दुख्यारन हो के रही सुणाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ महिन्दर सिँघ दे गृह पिंड दईआ ज़िला गुरदासपुर
सदी चौधवीं कहे मैं भिखारन हो के मँगदी, दरगाह साची सचखण्ड दवारे झोली डाहीआ। मैं सूरत तक्कां अगम्मी ओस गोबिन्द चन्न दी, जो निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दी ख़ुशी आदि अन्त बन्द बन्द दी, बन्दगी विच मशंदगी रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने धरनी धरत धवल छड्डी पुर अनन्द दी, धुर दे अनन्द विच गया समाईआ। उस दी खेल
❋
❋
वेखणी लोकमात चार कुण्ट जंग दी, जंगजू बहादर आपणी दया कमाईआ। सृष्टी दृष्टी जगत हँकारी वेखणी हँ दी, हँ ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां रोज़ बरोज़, शबे शब ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला करे चोज, चोजी प्रीतम नूर अलाहीआ। चार जुग दा तक्के जोग, जगत जुगीशर खोज खुजाईआ। दीन दुनी दा वेखे रोग, हउमे हंगता विच दुहाईआ। चिन्ता ग़म तक्के सोग, लख चुरासी फोले थाउँ थाईंआ। आत्म परमात्म होया विजोग, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। साची चुक्के कोई ना गोद, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। धुर संदेसा देवे कोई ना बोध, बुद्धी तों परे ना कोए पढ़ाईआ । आत्म रस ना भोगे भोग, भसमड़ रूप ना कोए वटाईआ। नाम संदेसा जणाए ना कोए सलोक, सोहला धुर ना कोए अल्हाईआ। झगड़ा प्या चौदां लोक, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। सच नाम दी मिले कोई ना मौज, मजलस हथ्थ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे चार जुग भज्जी नठ्ठी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर वेखे साध सन्त फ़कीर हठी, जती सती खोज खुजाईआ। नाम भण्डार जगत वंड हिस्सयां वाली वेखी पत्ती, चार वरन अठारां बरन खोज खुजाईआ। मन कल्पणा चार कुण्ट दह दिशा हर हिरदे वेखी तत्ती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कल्पणा पवित्र रहिण ना दिती मत्ती, बुध्ध बिबेक ना कोए कराईआ। चार वरन अठारा बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खेल वेख्या अक्खीं, अक्खर वक्खर भेव ना कोए खुल्हाईआ। सच धार दी सच दुआर बणी कोई ना सख़ी, आत्म परमात्म गोपी काहन, रूप ना कोए बणाईआ। सति धर्म दी पत रिहा कोई ना रखी, रखक रक्ख्या करे ना थाउँ थाईंआ। जगत विकार हँकार विभचार दी वहिंदी नदी, वहिण वहिणां विच्चों वहाईआ। चार जुग दी मुकण लग्गी गद्दी, गदागर होवे ख़लक ख़ुदाईआ। लहिणा देणा मुकण लग्गा चौधवीं सदी, सदमे विच पए दुहाईआ। आसा मनसा ख्वाहिश रहे किसे ना दब्बी, गुर अवतार पैग़ग्बरां मनसा पूर कराईआ। वरते हुक्म खेल अलाही रब्बी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। दीन मज़हब दी पार करावे हद्दी, हद्द हदूद हक़ महबूब इक्को दए जणाईआ। जिस दी जोत बिन वरन गोत अगम्म अथाह जगी, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। हँस बुद्धी बणाए कग्गी, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। साचे नाम दी दे के मधी, मधुर धुन इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां नूर नुराना, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस ने बदल देणा ज़माना, ज़ाहर ज़हूर दया कमाईआ।
❋
❋
धर्म झुलाए इक निशाना, नौ खण्ड वज्जे वधाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माणा, चार वरनां रंग रंगाईआ। साचे नाम दा दस्स पैमाना, पैमाइश आपणे विच प्रगटाईआ। धुर दा दे के नाम निधाना, ज्ञान नेत्र दए खुल्हाईआ। हंगता गढ़ तोड़ अभिमाना, निवण सु अक्खर इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म जणा के काहना, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। साचा मन्दिर सुहा मकाना, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाणा, गहर गम्भीर पर्दा दए उठाईआ। अमृत रस निझर झिरना दे के पीणा खाणा, मन कल्पणा कूड़ गवाईआ। मुहब्बत विच हो के मेहरवाना, महबूब आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मालक इक श्री भगवाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दे गुर अवतार पैग़ग्बर होए ग़ुलामा, बरदे बण बण सीस निवाईआ। ओस दा वज्जणा इक दमामा, जिस नूं मन्नया मैहन्दी अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। ओह पहर के आपणा जामा, जानणहार नूर अलाहीआ। लहिणा देणा चुका के ज़िमी असमाना, समां अन्तिम दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जीव जंत जहाना, आदि अन्त जुगा जुगन्त जुग करता आपणा हुक्म वरताईआ।