पुस्तकालयभाग २१

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ बंता सिँघ दे गृह पंज गराईआं ज़िला गुरदासपुर

तेई अवतार कहिण चार जुग दे चुकीए काग़ज़, दो जहानां बिन अक्खरां लेख बणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे उम्मत दी वेखीए साज़श, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। दस गुर कहिण मन कल्पणा वेखीए साज़श, क्षर्त्री ब्राह्मण शूद्र वैश फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द कहे भगत सुहेले तक्कीए आजज़, गुरमुख गुर गुर वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे कवण करे हक़ इबादत, नाम कलमा धुर दा नग़मा अगम्म गाईआ। कूड़ी क्रिया बदल के आदत, सच सुच्च समझाईआ। अक़ल बुद्धी तों परे समझ लिआक़त, सुरती शब्द नाल मिलाईआ । उस दी देणी सर्ब शहादत, अन्त कन्त भगवन्त दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दीन दुनी दी वेखीए अन्तरगत, इष्ट देव गुरदेव स्वामी खोज खुजाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़दयां क्यों विगड़ गई मत, मनमति विच सृष्टी दृष्टी होई हल्काईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिले ना किसे समरथ, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। माया ममता मोह विकार

❋

❋

हँकार विभचार कुकर्म भ्रष्टाचार सब नूं पाई नक्थ, साध सन्त जीव जंत बच्या नज़र कोए ना आईआ । सदी चौधवीं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हर घट अंदर उबले रत्त, अमृत मेघ आबेहयात जाम ना कोए प्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण चलो वेखीए जगत जहालत, बुध्ध बिबेक ना कोए बणाईआ। साचा नाम नज़र ना आवे धुर दी निआमत, ख़ाली भाण्डे काया कासे नज़री आईआ। जिस कूड़ क्रिया दी कर के आए ममानत, माया ममता मोह विकार हँकार डेरा ढाहीआ। उह कलयुग कूड़े सब नूं कीती सिख़ावत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश घर घर दिती वरताईआ। जिधर तक्कीए अल्ला राम वाहिगुरु दे नाम दी पई अदावत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई प्रभ दे नाम तों करन लड़ाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत पुतला वेख बनावट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर कहिण की होया दीन दुनी दी बुद्धि, आक़ल अक़ल ना कोए जणाईआ। नीती दिसे किसे ना सुधी, बसुधा रो रो दए दुहाईआ। पीर पैग़ग्बरो अन्तिम सब दी औध मुकी, अगला लेखा अवर ना कोए बणाईआ। जेहड़ी रमज़ शब्द इशारे विच दस्स के आए गुज्झी, भविख्तां विच लिख्तां विच इक्को राह जणाईआ। ओह धार निरगुण निरवैर निराकार निरँकार होवे ऊग्घी, परवरदिगार सांझा यार करे रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया माटी तन वजूद वेखे झुग्गी, परदयां अंदर पर्दा आप फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करनी कार कमाईआ। तेई अवतार कहिण प्रभ लेखा देवणहारा दस्ती, दस्तबरदार करे लोकाईआ। कूड़ी क्रिया लौहण वाला मस्ती, गढ़ हँकार दए तुड़ाईआ। सचखण्ड निवासी खेल करे प्रीतम अर्शी , ब्रह्म पारब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़ग्बर कहिंदे गए धार धुर दी, धर्म दवारे सोभा पाईआ। ओह आसा मनसा पूरी करे अनन्दपुर दी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां तों बाहर भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पैग़ग्बर कहिण की बस्ता वेखीए किताब, कुतबख़ाने फोल फुलाईआ। परवरदिगार सांझा यार धुरदरगाही सब दी रखे याद, याददाशत ना कदे भुलाईआ। जिस ने लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी कीती आबाद, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। सो अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर सब दा अन्तिम वेखे राज, मुमताज़ हो के पर्दे ओहले दए चुकाईआ। जिस दा नाम क़लमा शब्द अगम्म रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणा के आए आवाज़, रागां नादां सोहल्यां ढोल्यां विच गाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी अन्तिम दीन दुनी दा वेखे समाज, नौ खण्ड पृथमी सत्त दीप मानव मानव खोज खुजाईआ। सब

❋

❋

दा लहिणा देणा अन्त अख़ीर करे बेबाक, लेखा लोकमात अवर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी हुक्म वरताईआ। गुर दस कहिण वेखीए लोकमात दी धरती, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। जिथ्थे प्रगट होवे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाला अर्शी, निरगुण नूर नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी चार जुग दी सिफ्तां वाली पर्ची, प्राचीन दा पर्दा रही उठाईआ। किसे समझ ना आवे सम्मत सम्मती की साल बसाल खेल होवे बरसी, भेव अभेदा सके ना कोए खुल्हाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैग़ग्बर पुरख अकाल अग्गे दे के गए सारे अर्ज़ी, आरज़ू बेनन्ती इक जणाईआ। जिस वेले दीन दुनी विच रिहा कोई ना दर्दी, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। मन ममता होई बेगर्ज़ी, गर्ज़ लोड़ ना कोए वखाईआ। हँकारी दशा होई जग दी, जागरत जोत ना कोए जगाईआ। त्रैगुण माया अगनी होणी वगदी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। खेल वेखणी दीन मज़हब हद्द दी, ज़ात पात करे लड़ाईआ। ओस समें पुरख अकाल दीन दयाल गुर अवतार पैग़ग्बरां आसा तैनूं सद्द दी, तुध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण सचखण्ड दवारे सारे करो त्यारी, दरगाह साची मुकामे हक़ लओ अंगड़ाईआ। वेखीए खेल जोत निरँकारी, जो निरवैर निराकार निरँकार आपणी कार कमाईआ। तक्कीए अमृत जल धारी, ठंडा ठारी वेख वखाईआ। जिथ्थे अर्जन आवाज़ मारी, रावी कन्ढ्ढा आस लगाईआ। सो बालू रेत करे पुकारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारी, डंडावत बन्दना इक्को रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कूक कूक पुकारी, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ । तेरा लहिणा देणा दए उधारी, ईसा मूसा मुहम्मद नाल मिलाईआ। तेई अवतार चरण धूढ़ी लावण छारी, मस्तक टिक्के रहे रमाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पारब्रह्म प्रभ आई तेरी वारी, त्रैलोकी नाथ सार कोए ना पाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह आदि जुगादि सच्चा सिक्दारी, हुक्मराना नौजवाना मर्द मर्दाना इक्को इक सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे चरण कँवल पनिहारी, सेवक हो के साची सेव कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरी सृष्टी दृष्टी अंदर होई दुख्यारी, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार लग्गी बीमारी, जगत तबीब शमां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ । रावी कन्ढ्ढे तेरे अग्गे आपणी आशा दस्सीए सारी, समें दे नाल समां टकराईआ। जिस नूं चार जुग लिख सक्कया ना कोए लिखारी, काग़ज़ क़लम शाही कातब मिली ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण

❋

❋

नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दूजा अवर ना कोए सिक्दारी, शाह पातशाह शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ प्रीतम कौर दे गृह पिंड ठीकरी ज़िला गुरदासपुर

गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण लै के जाईए पिछली सन्धी, सनद चार जुग दी हथ्थ उठाईआ। जिस दे विच्चों दीन मज़हब दी निकले पाबन्दी, मानव मानुख मानस वंड ना कोए वंडाईआ। चुरासी धार रहे ना बन्दी, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। नेत्रहीण सृष्टी रहे ना अन्धी, ज्ञान नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। जो भविख्तां विच आपणी आसा इक्को लँघी, पेशीनगोईआं विच दृढ़ाईआ । सो सदी चौधवीं पिट्ठ सब दी होई नंगी, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ । मन कल्पणा वासना होई गन्दी, सुगंधी नाम ना कोए भराईआ। दीन मज़हबां दी बिखड़ गई डंडी, रास्ता बरास्ता भुल्ली जगत लोकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा होई पाखण्डी, पारब्रह्म प्रभ भेव ना कोए खुल्हाईआ। बिन हरि कन्त सुहागी होई रंडी, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। बिन शब्द गोबिन्द दिसे ना कोई जंगी, पंच विकार कटार ना कोए डराईआ। सति सच दा दिसे कोई ना संगी, सगला संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ नूं वखाईए ओह फ़रिसत, जिस विच फ़ैसला हक़ सुणाईआ। झगड़ा रहे ना स्वर्ग बहिश्त, दोज़ख़ वंड ना कोए वंडाईआ। प्यार दिसे ना माशूक इश्क, हक़ीक़ी मजाज़ी ना कोए वखाईआ। बोदी जञ्ञू ना दिसे तिलक, मूंड मुंडाए ना सोभा पाईआ। रसना जिह्वा ना दिसे निन्दक, कल्पणा कूड़ ना कोए कुरलाईआ। दर ठांडे सारे करदे मिन्नत, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। सदी चौधवीं रही ना कोए हिम्मत, हौसले रहे ढाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले वेख आपणी सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए मिल्लत, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। घट घट अन्तर निरंतर मनुआ करे इल्लत, इल्म आलमा चले ना कोए चतुराईआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना करे कोई ना हिम्मत, हौसले सारे बैठे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सचखण्ड दवारे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण आपणी आपणी जाईए लै के फ़रद, बिना हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जिस विच लेखा दिसे शरअ छुरी करद, क़ातल मक़तूल दोवें रूप वटाईआ। सच मुहब्बत रिहा कोई ना दरद, दीनां नाथ ना कोए सहाईआ। जिस विच कल कल्की अमाम कीती अर्ज़, निहकलंक तेरी

❋

❋

शरनाईआ। सो किस बिध पूरा करे आपणा फ़रज़, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बणे मर्द, दूसर मदद ना कोए कराईआ। उच्ची कूक सुणाईए गरज, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त तेरा खेल असचरज, अचरज विच अचरज तेरा भेव कोए ना पाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ करतार सिँघ दे गृह पिंड भूमली ज़िला गुरदास पुर

गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ तों गल्ल सुणीए अगली, साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान दए जणाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार की खेल होणा सृष्ट सगली, गृह ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणा हुक्म वरताईआ। की दशा होणी टिल्ले पर्बत समुंद सागर जूह उजाड़ पहाड़ जंगली, डूँघी कंदर वहिंदी धार की की खेल वरताईआ। किस बिध तेरी धार चमके नूर नुराने रंगली, सच स्वामी अन्तरजामी भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी अन्तश्करन विच होई कमली, वस्त अमोलक काया गोलक हक़ हक़ीक़त विच ना कोए वखाईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान दर दरवेश हो के इक्को मँग मँग लई, मांगत हो के दर ठांडे झोली डाहीआ। चार जुग दे विछड़े इक्ठे होए सारे तेरे संग लई, सगला संग सूरे सरबंग इक्को दर देणा बणाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी आत्म सब आपणे नाल गंढ्ढ लईं, गंढ्ढणहार स्वामी आपणी दया कमाईआ। असीं सब ने आसा रखी तेरे नाम अनन्द लई, अनन्द अनन्द अनन्द विच्चों देणा प्रगटाईआ। जो कुछ कौल इक़रार कीता गुजरी चन्न लई, माछूवाड़े पर्दा आपणा उठाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर साडी औध हंढ्ढ लई, सदी चौधवीं आपणा पन्ध जणाईआ। दीन मज़हब झगड़ा पाया दूई द्वैती कंध लई, धर्म दी धार परवरदिगार एकँकार तेरे विच समाईआ। हुण प्रकाश मँगीए निज नेत्र लोचण नैण जगत अंध्यारे अन्ध लई, ज्ञान नेत्र देणा खुल्हाईआ। की हुक्म वरतणा तेरा ब्रह्मण्ड लई, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर की आपणी खेल खिलाईआ। असीं आसा रखी साहिब सुल्तान सूरे सरबंग लई, शहिनशाह पातशाह तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआर एकँकार इक इकल्ले तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण चलो सुणीए अगम्म सलोका, जो निरअक्खर धार दए दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीर सब नूं इक्को मौका, मुकम्मल हुक्म दए समझाईआ। सति धर्म दा मार्ग केहड़ा सौखा, दीन मज़हब तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दी समझ ना जाणे कोई पुस्तक पोथा, विद्या विच ना

❋

❋

कोए वड्याईआ । बुद्धी विच करे कोई ना सोचा, अक़ल चले ना कोए चतुराईआ। जगत नेत्र कोई वेखे ना लोचा, नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सो साहिब सतिगुर किस बिध शब्दी धार देवे होका, हुक्म हाकम दए दृढ़ाईआ। कवण नाम चलाए नूह नौका, नूर अलाही जिस विच दीन मज़हब दा नहीं कोई धोखा, ज़ात पात वंड ना कोए कराईआ। इक्को प्रकाश मिले नूरी जोता, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण चलो वेखीए अगम्म नज़ारा, की नज़रीआ दए बदलाईआ। की लहिणा देणा चुकावे रावी किनारा, अर्जन बैठा ध्यान लगाईआ। की हुक्म शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह की जणाईआ। की लहिणा देणा पूरा करे अवतारा, पैग़ग्बरां झोली दए भराईआ। गुरु गुरदेव देवे की इशारा, बिन सैनत अक्ख उठाईआ। जिस दा लहिणा देणा कागत क़लम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी भेव सके ना कोए जणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी करे खेल आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सच संदेसा नर नरेशा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को देवे परवरदिगारा, सांझा यार लाशरीक वाहिद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण उस प्रभू निव निव करीए निमस्कारा, झुक झुक सजदा सीस झुकाईआ । जिस दा आदि जुगादि जुगा जुगन्त आदि अन्त ना पारवारा, भेव अभेद सके ना कोए दृढ़ाईआ। उस दा लहिणा देणा वेखीए विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं सब दा दए उधारा, बीस बीसा हरि जगदीसा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक अवतारा, अवतर नित नवित्त निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप अनूप बदलाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ जोगिंदर सिँघ दे गृह पिंड डडवां

तेई अवतार कहिण आपणी वेखीए पोथी पुस्तक, ज्ञान ज्ञान विच ध्यान लगाईआ। पैग़ग्बर कहिण आपणी खेल वेखीए जेहड़ी निरगुण धार मुर्शद, मुरीदां मुफ्त नाम वरताईआ। गुरु गुरदेव कहिण जगत जहानों कर के फ़ुरसत, फ़रमांबरदार हो के सेव कमाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दी जाणा उल्फत, आदि अन्त जुगा जुगन्त खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं कहे अन्त अख़ीर कोई ना धोवे मैल दुरमति, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण वेखीए सृष्टी रोती, बिन नैणां नीर वहाईआ। सुरती उठे

❋

❋

ना किसे सोती, शब्दी नाद ना कोए शनवाईआ। आत्म परमात्म बणे कोई ना गोती, चार वरन अठारां बरन भरम भुलाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना चोटी, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले फिरदे कोटन कोटी, जोग अभ्यास विच ध्यान लगाईआ। सति धार दा बणे ना कोए माणक मोती, गुरमुख हँस काग रूप ना कोए बदलाईआ। गृह मन्दिर अंदर जगे किसे ना जोती, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल रखे कोई ना ओटी, धुर दा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दवारे आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दीन दुनी दी अन्तर वेखीए दिशा, काया काअबा मन्दिर फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी किस दी साची इच्छा, निरिच्छत प्रभ दा नाम ध्याईआ। सच दवारे किस नूं पाउणी भिच्छा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। मंज़ल पन्ध मुकाउणी सवा गिट्ठा, जगत पैमाना नाप ना कोए जणाईआ। झगड़ा मुकाउणा पत्थर इट्टां, पुरख अकाला इक्को सोभा पाईआ। चार जुग दे शास्त्र नाम वड्याई सिफ्तां वालीआं चिट्टां, चेटक दीन दुनी जणाईआ। बिन भगतां प्रभ दी चरण धूढ़ लग्गे किसे ना टिक्का, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रमाईआ। पुरख अकाल मिले ना पिता, पतिपरमेश्वर गोद ना कोए उठाईआ। जग नेत्र लोचण दोए किसे ना दिसा, दिब्ब नेत्र निज नैण ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं सब नूं दे के पिठा, परम पुरख प्रभ बैठा मुख छुपाईआ। हउमे रोग लग्गा जग खिटा, हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। अन्त अख़ीर सब दा निकलणा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी जगत लोकाईआ। बिन सतिगुर शब्द लेखा होवे किसे ना चिट्टा, तत्तां करे ना कोए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो अवतरा मीत, सहज सहज सुणाईआ। सब ने गाउणा इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा ढोला धुरदरगाहीआ। पिछली बदल देणी रीत, रीतीवान आप सुणाईआ। इक्को साहिब झुकणा सीस, जगदीश होए सहाईआ। पिछला पीसण जुग चौकड़ी ल्या पीस, चार वरनां फेर फराईआ। जिस दी करदे रहे उडीक, ओह हुक्म इक वरताईआ। जिस ने बदल देणी तवारीख, तारीख आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर हुक्म सुणाईआ। परवरदिगार कहे सुणो पैग़ग्बरो धुर फ़रमान अगम्म, अगम्मड़ा हो के दयां जणाईआ। झगड़ा छड्डणा काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी लैणी बदलाईआ । हरख सोग रहे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ । सब ने रसना जिह्वा बिन कहिणा धन्न धन्न, प्रभू धन्न तेरी वड्याईआ। आपणा आपणा बेड़ा सब ने लैणा बन्न्ह, पतण वेखणा धुरदरगाहीआ। होए वस्सेरा बिन छप्पर छन्न, शाह सुल्तान इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर,

❋

❋

सच संदेसा इक उपजाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो गुरु गुरदेव, आत्मा दयां जणाईआ। आत्म परमात्म साची सेव, धर्म दी धार इक अख्वाईआ। धुर दा नाम अगम्मा मेव, बिन रसना रस चखाईआ। गाउणा पए ना किसे जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए अल्हाईआ। निरगुण हो के खोल्हां भेव, अभेव दयां दृढ़ाईआ। धाम सुहञ्जणा सदा निहचल निहकेव, सति सतिवादी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर कहिण लोकमात सारे बणो सज्जण, रीती सचखण्ड समझाईआ। इक्को चरण प्रीती करो मजन, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। पूजा पाठ बन्दगी इक्को होवे भजन, सिमरन इक्को इक दरसाईआ। इक्को वस्त सारे मँगण, झोली इक्को अग्गे डाहीआ। इक्को चाढ़्हे प्रभू रंगण, नर नरायण दया कमाईआ। इक्को रखे आपणे अंगण, गोद सुहञ्जणी आप टिकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर धुर फ़रमाना इक्को मन्नण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक जणाईआ। सच संदेस सुणो फ़रमाना, हरि करता आप दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मिटे कूड़ निशाना, चार कुण्ट होए रुशनाईआ। खेले खेल वाली दो जहानां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर नाम चलाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्द मर्दाना, मदद देवे थाउँ थाईंआ। सृष्टी दृष्टी अंदर देवे इक ज्ञाना, अज्ञान अन्धेरा दूर कराईआ। अमृत रस बख्शे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाउणा गाणा, गावत गा गा ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त लेखा जाणे जीव जहाना, जागरत जोत बिन वरन गोत नूर ज़हूर एकँकार एका एक करे रुशनाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ जगीर सिँघ दे घर पिंड सोहल

गुर अवतार पैग़ग्बर चार जुग दी वखाओ आपणी लिखी होई तख्ती, अक्खरां नाल अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। की परम पुरख परमात्म पारब्रह्म परवरदिगार बख्शिश बख्शी, रहमत रहीम रहम कमाईआ। की नाम कलमा शब्द संदेसा दिता धुर दे अर्शी , धुर फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। की अन्त अख़ीर तुसां दरगाह साची दिती अर्ज़ी, बेनन्ती सच सच सुणाईआ। क्यों कलयुग अन्त दीन दुनी होई बेदर्दी, दर्द सके ना कोए वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरे नाम चले फ़रज़ी, हक़ीक़ी नाम ना कोए जणाईआ। मन कल्पणा होई गरज़ी, बुध्ध बिबेक ना कोए समझाईआ। चार कुण्ट अन्धेर गर्दी, सति धर्म

❋

❋

ना कोए वखाईआ। किसे समझ नहीं आपणे घर दी, गृह मन्दिर पर्दा ना कोए उठाईआ। हालत विगड़ी नारी नर दी, नर नरायण नज़र किसे ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही ढोले सृष्टी सारी पढ़दी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। की धार दस्सी चोटी जड़्ह दी, चेतन भेव कवण चुकाईआ। जिधर वेखो कायनात दीनां मज़हबां विच लड़दी, ज़ात पात पई दुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो की खेल कलयुग कल दी, कला विच्चों कलाधारी दयो समझाईआ। की खेल होणी जल थल दी, महीअल परदा देणा उठाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पतिपरमेश्वर की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो चार जुग दा आपणा वेखो लेख, जो क़लम शाही काग़ज़ नाल जुड़ाईआ। जिस विच भविख्तां दा दे के आए संदेस, कलमा नाम अगम्म अथाहीआ। जो साहिब स्वामी अन्तरजामी आदि जुगादि रहे हमेश, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं मालक ख़ालक प्रितपालक मन्न के आए नरेश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं पिता मन्नया गुर दस्मेश, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, महिख़ासुर सीस निवाईआ। उह सदी चौधवीं अन्त अख़ीर देवे की संदेस, धुर दा नग़मा नाम सुणाईआ। जिस दे सारयां होणा पेश, पेशीनगोईआं वेख वखाईआ। धर्म रिहा ना किसे देस, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पई दुहाईआ। आत्म परमात्म करे कोई ना हेत, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। दर्शन करे कोई ना नेतन नेत, निज नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। क्यों सब दे हुन्दयां विगड़ी खेड, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। क्यों अल्ला वाहिगुरु नाम सति खाधा वेच, क़ीमत ग्रन्थां रहे पाईआ। की समझाया धुर दा देस, मण्डल मण्डप पुरी लोअ आकाश पाताल पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो चार जुग दा लेखा वेखो धुर दी बाणी, अगम्म अगम्मड़ा रिहा जणाईआ। की संदेसा दिता चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहीआ। की अमृत रस पिआया अगम्मा पाणी, बूँद स्वांत चुआईआ। की सुरत शब्द मिलाया हाणी, घर घर विच वज्जी वधाईआ। की दस्सी कथा कहाणी, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। की गृह वखाया पद निरबाणी, दर घर साचा इक सुहाईआ। की पुरख अकाल दी दस्सी निशानी, अल्ला वाहिगुरु राम कृष्ण ओम सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर घर साचा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो की मेरे नाम दी कीती ख़तोख़ताबत, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ । की संदेसा दिता मेरी बाबत, बाबल कवण नूर अलाहीआ। किस बिध मैनूं कर के आए साबत,

❋

❋

सबूत साबत दयो जणाईआ। क्यों वख वख मेरी बन्दगी जणाई इबादत, हिस्सयां विच मेरा नाम वंडाईआ। की मेरी समझी तुसां ताक़त, ज़ोरावर कवण अख्वाईआ। की रसम चलाई समाजिक, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड दिती वंडाईआ । की वस्त अमोलक दे के आए निआमत, निरगुण सरगुण झोली पाईआ। की दस्स के आए साहिब सही सलामत, आदि जुगादि जुग चौकड़ी एका रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों मज़हबां बणाई रीत, रीतीवान पुच्छ पुछाईआ। क्यों मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ बणाई मसीत, चर्चां गुरुदवारयां की वड्याईआ। क्यों अक्खरां दस्सी हदीस, क्यों अक्खरां करी पढ़ाईआ। क्यों सब ने मेरी रखी उडीक, कलयुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की वेस वटाईआ । क्यों सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलदी आई तवारीख, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। क्यों नाम कलमा ढोला बदलदा रिहा गीत, सिफ्तां विच सिफत सालाहीआ। क्यों सदी चौधवीं सब दी बदल गई नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए प्रीत, प्रीतम मिल के ना वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड दुआरा आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर अन्तिम आपणा दयो लेखा, हरि करता इक दृढ़ाईआ। चौथे जुग ना रहे भुलेखा, चारे खाणी चारे बाणी पर्दा लाहीआ। की दे के आए मेरा संदेसा, फ़रमान धुरदरगाहीआ। क्यों मूंड मुंडाए टिक्का बोदी जञ्ञू बणा के क्यों खेल खिलाई धारी केसा, मुच्छ दाढ़ी की वड्याईआ। क्यों जीवण जीवण विच्चों कीता भेंटा, आपणा आप मिटाईआ। क्यों पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार समझया खेवट खेटा, दो जहानां नौंजवाना मर्द मर्दाना लख चुरासी बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। क्यों शब्द गुरु गुरदेव स्वामी आदि जुगादि पारब्रह्म पुरख सुल्तान दा इक्को बेटा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नित नवित्त सदा रहे हमेशा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां दिन्दा रिहा संदेसा, निरगुण हो के सरगुण करी पढ़ाईआ। जन भगतां सन्तां कर के आत्म हेता, परमात्म हो के मेल मिलाईआ। क्यों सदी चौधवीं मुहम्मद मिल्या ठेका, बीसवीं सदी ईसा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो कलयुग वेखो अन्तिम धार, कूड़ी क्रिया वहिण वहाईआ। सति धर्म ना रिहा विच संसार, कूड़ कुकर्म पई दुहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होवे विभचार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पढ़ पढ़ थक्का जगत संसार, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, दीन दुनी रही कुरलाईआ। नाम शब्द धुन आत्मक सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। घर दीया बाती

❋

❋

कमलापाती निरगुण जोत करे ना कोए उज्यार, अन्ध अन्धेरा दूर ना कोए कराईआ। अमृत बूँद स्वांती मिले ना ठंडी ठार, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होया धूआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मन कल्पणा सब नूं कीता गिरफ्तार, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ । जिधर तक्को काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आशा तृष्ना भज्जे वाहो दाहीआ। तुहाडे हुन्दयां दीन दुनी क्यों होई दुख्यार, लिख के दयो समझाईआ। जा तक्को सारे कहो प्रभू साडा नहीं कुछ अख्त्यार, बेअख्त्यार होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेले खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी कार कमाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ शम्भू नाथ दे नाल गुरदास पुर

की परम पुरख अबिनाशी इक इकांत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। की शब्द धार खेल अबिनाश, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। की विष्न ब्रह्मा शिव लख चुरासी ज़ेवरात, गहिणे ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान धरनी धरत धवल धौल नज़री आईआ। की करनी करतब सृष्टी दृष्टी अंदर कायनात, त्रैगुण माया पंज तत मन मनुआ वंड वंडाईआ। की बोध अगाध शब्द अनाद धुन आत्मक अगम्मी राग, बिन रसना जिह्वा ढोला धुर संदेस सुणाईआ। की गुर अवतार पैग़ग्बर तन वजूद पहन के माटी ख़ाक, दीन दुनी विच फेरा पाईआ। की हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी ज़ात पात, दीन मज़हब नाउँ धराईआ। की ईश जीव खेल तमाश, की आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा आपणा वेस वटाईआ। की ब्रह्म की पारब्रह्म प्रकाश, की अन्ध अज्ञान अन्धेरा सोभा पाईआ। की सोना की स्वर्न, की नेत्र हरन फरन, की जन्म की मरन, की मंज़ल की पौड़ी चढ़न, की सिमरन की पूजा पाठ की सरनाई की सरन, चरण कँवल गुरदेव कवण समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। की सोना सच नाम, जिस नूं अल्ला वाहिगुरु राम ओम हरी ओम तत सति कहि के गाईआ। की सोना शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान की गुरु ग्रन्थ नाल वड्याईआ। की सोना सति धर्म एथे ओथे दो जहानां जगत निशान, चार वरनां अठारां बरनां कवण भेव खुल्हाईआ। की सोना रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्तां वाला गान, की काग़ज़ क़लम शाही लेख दए बणाईआ। की सोना आत्मा की सोना परमात्मा की बुद्धी तों परे ज्ञान, की बिना नाद शब्द विश्व दा भेद दए जणाईआ। की सोना मिट्टी विच मिल के मिट्टी ते

❋

❋

विकदा फिरे हट्टी विच दुकान, पैसिआं वाली क़ीमत पाईआ। की सोना सति सरूप दा दिसे सच विधान, जिथ्थे विद्या अकल बुद्धी कम्म ना आईआ। की सोना अलिफ़ ये ऊड़ा ऐड़ा ईड़ी सस्सा हाहा, की ए बी सी डी करे कल्याण, अक्खरां वाली अक्खर वंड वंडाईआ। जिस दा सोने तों परे निशान, जिथ्थे ना ज़िमीं ना आसमान, ना कोई पुट्टण खोदण वाली खान, ना कोई करन वाला पहचान, धातू धात नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा इक दर, जिस गृह परमात्मा परमात्मा परमात्मा आपणे विच समाईआ। की सोने दी जगत शहादत, ज़ेवरात नाल वड्याईआ। की सोना धुर दी इबादत, बन्दगी नाम कलमा रूप धराईआ। की सोना लख चुरासी जीव जंत दी आदत, मन मति बुध्ध नाल टकराईआ। की सोना सच नाम सख़ावत, बख्शिश रहमत नज़रीं आईआ। की सोना जगत जीव बणावे अदावत, दीन मज़हब वंड वंडाईआ। बिना सोने तों बिना सरूप तों जो आदि जुगादि सही सलामत, सो स्वामी अन्तरजामी देणा समझाईआ। जिस दी कुठाली विच पा के बणे ना कदे बनावट, अगनी नाल जला के सुनिआरा फूक ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा ओह वर, जिथ्थे ना कोई सोना ना कोई चांदी, ना कोई गुर अवतार पैग़ग्बर ना कोई तत वजूद दिसे बांदी, ना ईश जीव जगदीश ना पारब्रह्म ब्रह्म, ना शब्द नाद धुन, ना शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी, ना साध सन्त फ़कीर, ना विद्या दे अक्खरां वाली कोई लकीर, ना कोई रसना जिह्वा वाली तक़रीर, ना कोई शहिनशाह, ना कोई पातशाह ना कोई फ़कीर, ना कोई दरवेश ना कोई मँगता ना कोई हउमे ना कोई हंगता, मोह विकार विभचार कुकर्म भ्रष्टाचार, ना कोई जन शक्ती ना कोई भगती सिमरन पूजा पाठ दिसे पत्र, ना कोई तीर्थ तट ना कोई शिवदवाला मठ दिसे खेत्र, ना कोई दिवस ना कोई मास ना कोई रुत्त बसन्त मौले चेत्र, आदि अन्त एकर मेकर छेकड़ प्रैज़ेन्ट पास्ट फ़िऊचर फ़िऊचर तों लास्ट की आपणा खेल खिलाईआ।