१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ चरण सिँघ दे गृह पिंड हेमराजपुर ज़िला गुरदासपुर
सदी चौधवीं कहे रावी रो रो बिन नैणां कहिंदी, कहि कैह रही सुणाईआ। चार जुग मैं वहिणां धार रही वहिंदी, जल थलां उत्ते वहाईआ। उच्चे नीवें थाँ रही ढहिन्दी, भज्जी वाहो दाहीआ। सच सिँघासण कदे ना बहन्दी, दिवस रैण आपणी सेव कमाईआ। मेरी निगाह होई इक दिन दिशा लहिंदी, काअबे रहे कुरलाईआ। मैं कदे उठदी कदे बहन्दी, की खेल
❋
❋
वरतणी ख्वाजे ख़िज़र दी, हुक्म नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की हुक्म हुक्म वरताईआ। रावी कहे मैं वेख्या दिशा लहिंदी, बिन नैणा नैण उठाईआ। मुहम्मद आशा की कुछ कहिंदी, कहि कहि रही सुणाईआ। उफ़ हाए, उह आ गया अमाम मैहन्दी, मेहरवान नूर अलाहीआ। जिस दा भाणा जुग चौकड़ी रही सहन्दी, सिर सक्कया ना कोए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणी कार कमाईआ। रावी कहे मैं रोवां मार दुहथ्थढ़ पिट्टां, पटने वाला वेस वटाईआ। जिस ने उम्मत हिसाब विच लेखा करना बटा, हिन्दसा हिन्दसे नाल बदलाईआ। चार जुग दे ग्रन्थां दी महिमा नालों अग्गे माण दवाउणा इक्को टप्पा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। दो जहानां मालक समझाउणा जिस दी सिफ्तां विच्चों सिफ्त करे अक्खर पप्पा, पूरन पारब्रह्म दृढ़ाईआ। सब दा लहिणा देणा लेखा पूरा करना पक्का, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर लेखे लाउणा चचा, अबिनाशी करता पुरख अकाल देणा वखाईआ। जिस दीन दुनी दा वेखणा चार कुण्ट दा हिस्सा, हिस्सेदारी फोल फोलाईआ। जन भगतां पिछला वखाउणा पिच्छा, पूरब दा पर्दा देणा उठाईआ। अग्गे साची दे के भिच्छा, ख़ाली भाण्डे देणे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे रावी तक्के राह, ओह रहिबर नूर अलाहीआ। पीरां दा पीर जाए आ, पैग़ग्बरां दा पैग़ग्बर फेरा पाईआ। निउँ के सीस लवां झुका, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दोए जोड़ मँगां दुआ, वास्ता इक्को अग्गे रखाईआ। मेरे महबूब हक़ ख़ुदा, ख़ुद तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी मेट वबा, धुर तबीब लए अंगड़ाईआ। भगत उधारना तेरी अदा, अदब देणा समझाईआ। नाम भण्डारा दे ग़िज़ा, भुक्खयां भुक्ख मिटाईआ। साचा मार्ग इक समझा, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। नज़री आ हर घट थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। सब दा बण पिता माँ, पूत सपूते गोद उठाईआ । क्यों मानव हँस होए काँ, काग वांग रहे कुरलाईआ। क्यों पैग़ग्बरां दोष लगाया खा के गाँ, सूरां जगत वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला देणा उठाईआ। रावी कहे मैं तक्कां धुर दा रस्ता, चुरासी वेख वखाईआ। बन्न्ह के बैठी बस्ता, आपणी गंढ्ढ घुटाईआ। किस वेले हुक्म मिले उत्तों अर्शां, अर्शी प्रीतम वेस वटाए धरनी उत्ते फ़र्शा, फ़ैसला हक़ सुणाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बणे मर्दा, मदद अवर ना कोए रखाईआ। शरअ दीआं झूठीआं भन्ने करदां, मोह विकार गवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरीआं करे शर्तां, शरअ दी धार दए उलटाईआ। साडीआं आसां वेखे अर्ज़ां, बेनन्तीआं ध्यान लगाईआ। अन्त अख़ीर जिस दी गर्ज़ा, गर्ज़े कि ओहो मिले चाँईं चाँईंआ। कलयुग पुठ्ठीआं सिध्धिआं करे नरदां, नर नरायण दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्दां, दर्दीआं
❋
❋
दु:ख गवाईआ। मेरी थोड़्ही जेही श्रद्धा, रावी कहि सुणाईआ। मैं भगत सुहेला वेखणा बरदा, जो बरी आपणा आप कराईआ। मैनूं बचन याद आ गया चिर दा, चिरी विछुन्नयां दयां सुणाईआ। गुर अर्जन दा तिन्न वार अक्खां विच्चों हन्झू मेरे विच सी गिरदा, त्रै लोक दा रस दिता वखाईआ। मेरा अन्तर हिरदा खिड़दा, खिड़की दिती खुल्हाईआ। मैं रो के किहा किस वेले दर्शन होवे ओस पिर दा, जो प्रीतम इक अख्वाईआ। अर्जन किहा जिस वेले कल कल्की आवे फिरदा फिरदा, फिरत फिरत आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा लेखा ओस दे कोलों निबड़दा, लहिणा दए चुकाईआ। ओस ने निशाना लाउणा पंजां गुरमुखां नूं तेरे चिक्कड़ दा, चकना चूर करे लोकाईआ। बिरख सुहाउणा इक किक्कर दा, जिस दा पूरब लहिणा सोभा पाईआ। एह खेल होणा अगम्मी मित्र दा, जो मित्रां लए मँगाईआ। भेव खोल्हणा चोटी सिख़र दा, अन्त अख़ीर वेख वखाईआ। ओह समां होणा अगम्मा लेख लिखण दा, लिख्त विच वड्याईआ। समां सुहञ्जणा होणा साची सिख्या सिक्खण दा, सिख सतिगुर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे मैं तक्कां राह अख़ीरी, आख़र ध्यान लगाईआ। किधरों आ जावे तक़दीरी, तक़दीर मेरी दए बदलाईआ। दीन दुनी दी कट ज़ंजीरी, शरअ दए उलटाईआ। जिस दे कोल होवे ग़रीबी अमीरी, दोवें धार वहाईआ। चरण छुहावे मेरे नीरी, नैणां नीर वहाईआ। कुछ आशा रखी भगत कबीरी, काअबिउँ परे दिती दुहाईआ। एह खेल बेनज़ीरी, नज़रीआ दए बदलाईआ। मेरा दाता गहर गम्भीरी, गहर गवर वेख वखाईआ। कुछ लेख लिखाउणा कश्मीरी, हरि गोबिन्द आस तकाईआ। जिस नूं बख्शी मीरी पीरी, ओह पीरां दा पीर वेख वखाईआ। जिस दी सारे कहिंदे गली भीड़ी, राह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां चढ़ाए आपणी सीढ़ी, डण्डा धुर दा नाम हथ्थ फड़ाईआ। रावी कहे मैं भज्जी नठ्ठी टप्पी, आपणा ज़ोर लगाईआ। मैं चार जुग दे शास्त्र वेखे गप्पी, गपौड़यां विच वड्याईआ। पढ़न वाल्यां साची मंज़ल किसे ना टप्पी, टप्पयां विच झट लँघाईआ। रसना नाल सारे गुर अवतार पैग़ग्बर कर के गए पक्की, पारब्रह्म दी गंढ्ढ पवाईआ। मैं जां वेख्या ते सारे हो गए शक्की, शिकवा सारे गए गवाईआ। किसे ने सीता सुरती किसे ने राधा मैं कहिंदी एह सारयां तों वखरी रामरखी, रखने विच लुक के आपणा झट लँघाईआ। जो आया सो चला के गया छोटी नाम दी हट्टी, कट्टी वच्छी वंड वंडाईआ। रावी कहे मैं वी वहिंदी रही धार मट्ठी मट्ठी, हौली हौली चली वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। रावी कहे मैं वेखदी रही गुर अवतार पैग़ग्बर लैंदे गफ्फे, झोलीआं अग्गे डाहीआ। ख़ुशीआं विच उदों हस्से, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ख़ुशी मनाईआ। सदी चौधवीं
❋
❋
कलयुग अन्तिम सारे फसे, बंधन सके ना कोए छुडाईआ। दीनां मज़हबां पा के रट्टे, झगड़े रहे कराईआ। वंड वंड के तत अठ्ठे, आपणी कीती चतुराईआ । अल्ला वाहिगुरु नाम सति राम कृष्ण असीं सब तों अच्छे, अच्छी कीती जणाईआ। धोती बोधी जञ्ञू टिक्का सुन्नत तेड़ बन्न्हा के कच्छे, कच्छां मार के ख़ुशी बणाईआ। अन्त अख़ीर वेख्या सारे फिरदे नस्से, पुरख अकाल भय रिहा जणाईआ। नाले इक दूजे नूं पुच्छण केहड़ा नाम ते केहड़े चंगे टप्पे, कलमे किस वड्याईआ। केहड़ा गुरु ते केहड़ा स्वामी केहड़ा मुर्शद केहड़ा लैंदा टके, क़ीमत कवण रखाईआ। जां वेखण ते सब दे घर घर रट्टे, रट्टा सके ना कोए मुकाईआ। जां वेखण दीन मज़हब दे पट्टे, लिख्त लिख्तां विच लोकाईआ। रावी कहे मेरी आसा ख़ुशीआं विच हस्से, हस्ती तक्कणी बेपरवाहीआ। ओह वक्त समां आया मसे, मसां मसां आपणा पन्ध मुकाईआ। जेहड़े काग़ज़ गुर अवतार पैग़ग्बरां कोलों प्रभ दी महिमा कर के अजे नहीं छपे, ओह छुपिआं होइआं दा पर्दा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणी धार ते आपे जपे, जपावणहारा आप अख्वाईआ।
सतिगुर सो जो विछड़यां जोड़े, विछोड़ा दए कटाईआ। सतिगुर सो जो डुबदयां बौहड़े, जगत जहान लए तराईआ। सतिगुर सो जो सिखां दे पिच्छे दौड़े, जगत विकार ना वंड वंडाईआ। सतिगुर सो जो गुरमुखां तों खा के पत्थर रोड़े, आपणी ख़ुशी बणाईआ। सतिगुर सो जो मन चंचल ताईं मोड़े, मुड़ मुड़ आपणे चरण लगाईआ । सतिगुर सो जो दिन थोड़्हे करे विछोड़े, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिगुर सो जो छड्डे कदे ना पिच्छा, पापां वल ना ध्यान लगाईआ। सतिगुर सो जो अपराधीआं उत्ते करे रच्छा, दुखियां दु:ख गवाईआ। चरण सिँघ तूं अज्ज दा नहीं तूं गोबिन्द वाला सिखा, जामा मलीन दरसाईआ। तेरा काग़ज़ पिछले जन्म मरन दा चिट्टा, एह शाही लेख बणाईआ। एस ज़िंदगी दा वेख लै सिट्टा, तेरे अग्गे रिहा वखाईआ। एह शीशा कदे ना भज्जे नाल इट्टां, पत्थरां नाल ठुकराईआ। तूं जन्म विच निक्का, कर्म विच वड्याईआ। पुरख अकाल जिस दा बण गया पिता, जुग जन्म दे विछड़यां गोद उठाईआ। जेहड़ा पिछल्यां साथीआं नाल सी हिस्सा, ओह तैनूं दिता खवाईआ। अग्गे लेख अगम्मा लिखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। एह अक्खर कहिण तेरी भरीए गवाही, शहादत रूप रूप भुगताईआ। अग्गे होवे ना कदे जुदाई, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल बेपरवाही, बेपरवाह होया सहाईआ।
❋
❋
तेरी पिछली मिटे लिखी शाही, शहिनशाह अगला आपणा रंग रंगाईआ। अज्ज सारे मिल के तैनूं देण आए वधाई, पिछला मूल चुकाईआ। एह गुर संगत तेरी बण गई फेर भैण भाई, मेला सांझा ल्या कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चरण सिँघ एह चिठ्ठी गई पाट, पटने वाला दया कमाईआ। क़लम शाही दा लिख्या काट, तेरे कर्मां नूं कटाकश गया लगाईआ। जिस कारण रख्या सांभ, आपणे दर टिकाईआ। उस दा इहो मिल्या लाभ, हरि संगत मिल के ख़ुशी बणाईआ। अग्गे सवाल दा सी जवाब, जो लिख्या दिता समझाईआ। हुण सजदे वाला आदाब, मुसलिआ ग़ुस्ल धुर दा दयां कराईआ। जेहड़ा भुन्न के खाधा कबाब, दन्दां हेठ दबाईआ। उहदा अग्गे मिले ना कोए अज़ाब, अज़ीअत तों दयां छुडाईआ। लेखा मँगे ना कोए हिसाब, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जदों तक्कें ते नज़र आवां आप, आप आपणा दरस वखाईआ। तूं पुत्तर मैं तेरा बाप, आत्म परमात्म खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ दे के फेर आपणा जाप, जग जीवण दाता आपणे घर वसाईआ।
१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ राज सिँघ दे घर पिंड हेमराज पुरा
रावी कहे गुरु तत्तां वाली मोमबत्ती, थोड़्हा समां जग के फेर आपणा आप बुझाईआ। साहिब सतिगुरु आदि जुगादि दा कमलापती, पतिपरमेश्वर जुग चौकड़ी करे रुशनाईआ। जो नाम वस्त देण वाला रती रती, थोड़्ही थोड़्ही आप वरताईआ। जगत वाला रख के हिस्सा पत्ती, नाम दे पत्तया उत्ते डेरे दिते लगाईआ। थोड़्ही थोड़्ही कथा कहाणी दस्सी, सिफ्तां विच सालाहीआ। लेख लिखा के नाल क़लम मस्सी, मस्स स्याही नाल दृढ़ाईआ। जिस समें जेहड़ी गल्ल लग्गी अच्छी, ओहो गुरुआं दिती समझाईआ। तन माटी प्रीत रख के कच्ची, कच्चे भाण्डे भन्न वखाईआ। की हो गया जे अर्जन बहि गया लोह तत्ती, तत्ती तवी ते बहि के आपणा झट लँघाईआ। कथा कहाणी दस्स के गया सच्ची, शब्द शब्द विच शनवाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी रसना नाल जपी, जप जप जाप ना कोए बणाईआ। जिंनां चिर पुरख अकाल ना मिले सतिगुर समर्थी, जन्म कर्म दा लेख ना कोए मुकाईआ। मैं वी नानक राहीं जगी होई मोमबत्ती, अन्तिम जोत बाणी विच मिलाईआ। जिथ्थे कदे बालू रेत सी तपी, हुण पाणी दे वहिणां विच आपणा राह वखाईआ। जिस ने सब दा लेखा करना नफ़ी, नफ़ा नुकसान ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे गुरु बत्ती मोम, मोमन काफ़र वंड वंडाईआ। लोकमात बणा के निक्के निक्के होम, होमलैंड गए जणाईआ। दीन मज़हब
❋
❋
वंड वंडा के कौम, कामन दा झगड़ा गए गवाईआ । मेरे नाम सिफ्तां वाले गाउण, वखरे वखरे ढोले राग सुणाईआ। बन्दना डंडावत सजदे करदे रहे नाल धौण, पेशानी मस्तक वाली निवाईआ। नाले दस्स के गए गुरु पाणी पाउण, माता धरत महतु वड्याईआ। जीवां जंतां नूं मेरा नाम कलमा लै के आए परचाउण, आप परच के दूज्जयां गए परचाईआ। मेरी महिमा सिफ्त आए लिखाउण, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। मेरा अमृत मेघ आए बरसाउण, सेवक हो सेव कमाईआ। मेरा घर आए समझाउण, सिख्या विच दृढ़ाईआ। दीन दुनी दी वंडां आए पाउण, हिस्सयां विच हिस्सा बणाईआ। बिना सतिगुरु तों सहाई होवे कौण, गुरु गुर सारे सतिगुर दी आस रखाईआ। जो आया चार दिन दा परौहण, जीवण आपणा गया लँघाईआ। मेरे नाम तों मेरा नाम लै के अगले रस्ते तों आया तिलकाउण, तिलकणबाज़ी विच आपणी खेल खिलाईआ। डंडे नाल खण्डा आया खड़काउण, वंडां विच दुहाईआ। जगत वासना आया तड़फाउण, सांतक सति ना किसे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। रावी कहे गुरु अर्जन किहा गुरु तत्तां वाली बुरजी, बुरज मुनारा रहिण कोए ना पाईआ। थोड़्ही थोड़्ही ख़बर दे के धुर दी, संदेसयां विच सुणाईआ । मातलोक विच आवण ते फेर जावण पैरीं मुड़दी, एथे आपणा घर ना कोए बणाईआ। इक्को ओट रखण साचे सतिगुर दी, जो सच दा मालक सच विच समाईआ। जिस दी धार कदे ना रुढ़दी, वहिणां विच ना कोए वहाईआ। रावी कहे मेरे कन्ढ्ढे लिआउणी इक ढेली गुड़ दी, अगला सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। रावी कहे गुरु मन्नण वाले भाणा, भाणा भाणे विच समाईआ। सतिगुर सब दा इक्को राणा, जो आदि अन्त अख्वाईआ। गुरु गाउँदे सतिगुरु दा गाणा, गा के आपणा झट लँघाईआ। जे सतिगुरु ना होवे ते गुरु होवे बेप्राणा, जीवण दी आस ना कोए बणाईआ। बिना सतिगुरु तों गुरु मातलोक निथावां, जिंनां चिर सतिगुरु शब्द ना देवे गुरु करे की पढ़ाईआ। क्यों गुरु दीआं दुनियां वरगीआं लत्तां बाहवां, नौ दवारे सृष्टी रूप दरसाईआ। सतिगुरु दी किरपा गुरु दे अंदर आवे ओह नावां, जो नौवां दवारिआं दा लेखा दए छुडाईआ। सतिगुर आपणे तोल तोल के गुरु नूं करे सांवां, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। रावी कहे उस सतिगुरु तों बलि बलि जावां, जिस सतिगुर ने गुर अर्जन अर्ज़ दिती जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा लख चुरासी गरावां, गृह गृह भीतर वेख वखाईआ।
❋
❋
१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ महिन्दर कौर दे गृह काला नंगल
गुर अवतार पैग़ग्बरो नाम कलमे दीआं खोल्हो गंढ्ढां, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हुक्म जणाईआ। जिस नाल सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पाईआं वंडां, दीनां मज़हबां हिस्सयां विच रखाईआ। जगत वासना रखीआं कंधां, दूई द्वैत जणाईआ। बन्दगी विच फसा के बन्दा, बंधन आपणा ल्या पवाईआ। केहड़ी मंज़ल केहड़ा डंडा, पौड़ा कवण वड्याईआ। की खेल विच वरभण्डा, ब्रह्मण्डां की वड्याईआ। की आत्म परमात्म दस्सया अनन्दा, निजानंद की शनवाईआ। की लेखा लहिणा मुके सूर्या चन्दा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। क्यों जगत जहान होया निज नेत्र अन्धा, लोचण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। की बोध अगाधी बण के पंडा, जीउ पिंड आए दृढ़ाईआ। क्यों मन हँकारी विकारी होया गंदा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। सारे कढ्ढ के वखाओ आपणी सनदा, सनद पिछली नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो आपणी दयो शहादत, शहिनशाह दयो समझाईआ। क्यों दीन दुनी दी लिआक़त, बुद्धी बिबेक ना कोए कराईआ। की संदेसा दिता मारफ़त, सूफ़ीआं सफ़ा आए बदलाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीनां मज़हबां करे ना कोए हिफ़ाज़त, मेहरवान सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। क्यों आत्म परमात्म छुट्टी रफ़ाक़त, रफ़ीक फ़रीक़ रूप वटाईआ। किधर नाम गया कलमा धर्म धार दी निआमत, निहकरमी कर्म दयो दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दा मचलका लए ज़मानत, ज़ामन दामनगीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों दीन दुनी होया सदमा, दुखड़े विच दुहाईआ। जे तुसीं झुकदे प्रभू दे क़दमां, क़दीम दी रीती चली आईआ। क्यों झगड़ा पाया तन शरीर बदना, माटी ख़ाक वंड वंडाईआ। क्यों रहिणा दस्सया अलग्गणा, वखरा दर सुहाईआ। चारे कुण्ट वेखो तन माटी दिसे सक्खणा, नाम वस्त ना कोए रखाईआ। की खेल करे अबिनाशी करता अलख अलखणा, अगोचर नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं किसे दा चले कोई ना यतना, यथार्थ चारों कुण्ट पई दुहाईआ। क्यों गोबिन्द छड्डया पटना, पौंटा पाटल वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर घर साचा इक वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेनज़ीर, परवरदिगार तेरी शरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त तेरे कोल शरअ ज़ंजीर, नाम कलमे बंधन विच बंधाईआ। तेरे हुक्म दी कर के आए तकरीर, तहिरीर विच वड्याईआ। तूं पातशाह असीं फ़कीर, शाह हकीर तेरी सरनाईआ। हुजरे हक़ आवाज़ लगाई इक
❋
❋
कबीर, काअबिआं परे सुणाईआ । परवरदिगार दीन दुनी दी बदल दे ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। हर घट अन्तर निरंतर तेरी ताअसीर, निरगुण नूर जोत आत्म ब्रह्म रुशनाईआ। हउमे हंगता कट दे पीड़, दूई द्वैत डेरा ढाहीआ। अमृत बख्श दे ठंडा नीर, सीर आपणा जाम पिलाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच बदल तक़दीर, तोबा तोबा तेरा नाम दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरा खेल नूर अलाही पक्का, पाकीज़ा वड वड्याईआ। मुहम्मद कहे इक्को महबूब देण लग्गा धक्का, ज़ोरावर तेरी सरनाईआ। लेखा मुकणा मदीना मक्का, काअबिआं पए दुहाईआ। झगड़ा पैणा बूरा कक्का, कायनात वेख वखाईआ। तेरा लेख अलखणा अलखा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। मेरा पूरा होण वाला अन्त अख़ीरी पटा, पटने वाले मिले माण वड्याईआ। मेरा चीथड़ वेख पुराणा फटा, तन लिबास ना कोए हंढ्ढाईआ। परवरदिगार सांझे यार नूर अलाही बेपरवाही तेरी सरनाई ढठ्ठा, क़दमबोसी विच मदहोशी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त धुरदरगाही सच्चा, सति सच सच तेरी सरनाईआ।
१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ कर्म सिँघ दे गृह निआशाला
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू तेरा चार जुग दा नाम कलमा दस्सया बण के कातब, क़लम शाही क़ाग़ज़ां उत्ते जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेद दस्सदे रहे हो मुख़ातब, मुख रसना जिह्वा नाल करी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बणे रहे आजज़, निम्रता विच निउँ निउँ सीस निवाईआ। सेवादार बण के ख़ादम, ख़ालक ख़लक तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी मोहण माधव, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरे नाम दी करदे आए सिफ्त, अक्खरां विच वड्याईआ। जगत इशारा दे के स्वर्ग बहिश्त, शरअ विच समझाईआ। तेरा नूर अलाही वखरा वखरा इष्ट, दीनां मज़हबां विच वंड वंडाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी कीती लिख्त, हरफ़ां हरूफ़ां मेल मिलाईआ। भगती जोग जुगती दस्सी खोल्हणी दृष्ट, दीदा दानिशता नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण
❋
❋
प्रभ तेरे नाम दी जुग जुग कीती बदली, सतिजुग त्रेता द्वापर वंड वंडाईआ। दो जहानां बणया कोई ना अदली, हक़ इन्साफ़ ना कोए कराईआ। दीनां मज़हबां विच तेरी दुनियां क़त्ली, क़त्लेआम दिती कराईआ। अल्ला वाहिगुरु नाम दे फिरदे रहे पत्तणी, कंढ्ढयां उत्ते डेरा लाईआ। तेरा नाम अमोलक आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को रतनी, रतन अमोलक सोभा पाईआ। किसे समझ ना आई यथार्थ यतनी, यके बाद दीगरे देंदे आए दुहाईआ। सिफ्त करदे आए काग़ज़ां पत्रीं, अक्खरां नाल वड्याईआ। वंड वंडाई शूद्र ब्राह्मण वैश क्षत्री, ख़तरा घर घर दिता रखाईआ। तेरा नाम मिल्या किसे ना असली, सच दी धार ना कोए जणाईआ। तेरी दीन दुनियां खेल कीती नक़ली, मानस मानव वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दीन दुनी विच पाया वैर, नाम कलमा वंड वंडाईआ। दीन मज़हब बणा के वरताया कहर, सांतक सति ना कोए कराईआ। मानस मानस कीते ग़ैर, गहर गम्भीर तेरी बेपरवाहीआ। नाम कलमे ढोले गीत सुणाए बण के शाइर, शरअ दी वंड आए पाईआ। तेरा नाम प्याला बणाया ज़हर, विष घर घर रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, सच मार्ग इक समझाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरा नाम ज़हर प्याला, दीन दुनियां नज़री आईआ। अल्ला वाला राम कहि के होए ना कोए मतवाला, वाहिगुरु वाला अल्ला ना कोए ध्याईआ। एह की खेल कराया शाला, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। सानूं दीनां मज़हबां दा पा जंजाला, हिस्सयां विच दिता वंडाईआ। माणस माणसां कोलों कराउँदे रहे हलाला, खण्डा खड़ग चमकाईआ। तोड़ सक्कया ना कोई त्रैगुण जगत जंजाला, माया ममता ना कोए मिटाईआ। किसे तों अधीन होया ना काल महाकाला, आपणा तन सरीर ना कोए बचाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सदी चौधवीं वेख लै हाला, हालत विगड़ी कूड़ लोकाईआ। फल रिहा ना किसे डाला, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे रोवण मारन धाहींआ। सतिगुर शब्द नज़र ना आए कोए दलाला, धर्म विचोला सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, इक्को तेरा नाम वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरा कलमा दस्सया कायनात, काअबिआं विच वड्याईआ। अमृत जणाया आबेहयात, जीवण ज़िंदगी दे बदलाईआ । तेरा नूर दरसाया साख्यात, स्वच्छ सरूपी तेरी कीती वड्याईआ। आत्म परमात्म जणाया नात, अल्ला हू अन्ना हू कहि सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू तेरी किरपा नाल दुनियां विच झगड़ा पाया काग़ज़ात, तेरे नाम नूं वखरिआं वखरिआं लेखां विच दिता लिखाईआ। किसे ने ईसाई पारसी मुस्लिम बणाई जमात, कोई हिन्दू सिख बणा के आपणी कर के आया वड्याईआ। प्रभू तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे ना
❋
❋
समझया खेल तमाश, ख़ालक ख़लक की तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर असीं सारे होए उदास, हैरानी अंदर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण देवे साथ, सगले संगी बहु रंगी आपणा खेल खिलाईआ।
१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ अजीत सिँघ दे गृह पिंड कत्तोवाल
सदी चौधवीं कहे मैं कढ्ढदी रही हाढ़े, दरोही दरोही दरोही तेरा नाम दृढ़ाईआ। किरपा कर मेरे अमाम सच्ची सरकारे, शाह सुल्तान तेरी सरनाईआ। मैं बिन अक्खां नैण उघाड़े, चौदां तबकां बाहर वेख वखाईआ। कवण कूटे निरगुण नूर होवे उज्यारे, जोती जाता करे रुशनाईआ। जिस दा राह तकदे पैग़ग्बर गुर अवतारे, जुग चौकड़ी अक्ख खुल्हाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निहकलंक लए अवतारे, कल कल्की वेस वटाईआ। दिस ना आए दोए लोचन विच संसारे, सहिसा रोग ना कोए मिटाईआ। मैनूं गुर अर्जन दस्स के गया सदी चौधवीं उस दा मेला होणा अन्तिम रावी किनारे, रवादारी समझ किसे ना आईआ। चार जुग दे छोटे छोटे इशारे, पेशीनगोईआं विच समझाईआ। प्रभ दा अन्त ना कोई पारावारे, बेअन्त कहि के पल्लू रहे छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मेहर मँगी तेरी, मेरी रहमत विच दुहाईआ। धर्म अमाम पावीं फेरी, बेपरवाह नूर अलाहीआ। मेरा लहिणा अन्त नबेड़ीं, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। जगत जहान तारीं बेड़ी, खेवट खेटा रूप प्रगटाईआ। अग्गे रहे ना कोई झेड़ी, झगड़ा देणा मुकाईआ। दीनां मज़हबां दी छेड़ जो छेड़ी, तुध बिन करे ना कोए सफ़ाईआ। चारों कुण्ट होणी रैण अन्धेरी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उम्मत नबी रसूलां वधणी बथेरी, मानव मानव रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी आसा वड्डी लम्मी, शब्दी धार समझाईआ। मैं तत्ती तवी वेख कम्बी, तोबा तोबा कर सुणाईआ। नेत्र रो पई धरनी अम्मी, बिन नैणां नीर वहाईआ। जिस दे छाले पए चम्मी, चम्म दृष्टी बैठा डेरा ढाहीआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़मी, प्रभ भाणे विच समाईआ। उच्ची कूक पुकार किहा पुरख अकाल खेल करनी नवीं, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे अर्जन दस्सी अगम्म निशानी, निशाने निछावर दिते कराईआ। उम्मत नबीआं
❋
❋
होणी बेगानी, बेवा रूप लोकाईआ। जलवा रहे ना कोए नुरानी, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया चढ़े तुग्यानी, जगत वहिणां विच वहाईआ। कलमे वाले करन बेईमानी, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। ओस वेले परवरदिगार धुर दे मेहर करनी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण नूर जोत प्रगटे नुरानी, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जन भगतां मंज़ल दस्से रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। रावी दा निर्मल करे पाणी, चरण कँवल छुहाईआ। सृष्टी दृष्टी होए नादानी, विद्वानी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग मार्ग दस्स आसानी, असल दरअसल राह समझाईआ।
सदी चौधवीं कहे मैं धुर दी धार लक्षमी, विष्नूं अंस सरबंस सुहाईआ। लेखा जाणां उत्तर पूरब दक्खण पच्छिमी, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। जगत मर्यादा वेखां रसमी, समाज राज खोज खुजाईआ। भेव अभेदा तक्कां जिस्मीं, काया माटी फोल फुलाईआ। इष्ट वेखां धुर दा इस्मी, आज़म कवण नूर रुशनाईआ। मानव ज़ाती तक्कां क़िस्मी, रूप अनूप वेख वखाईआ। भज्जी फिरां सारी सिम्मती, निरगुण हो के वाहो दाहीआ। अन्त अख़ीर सब दे विच वेखां बेहिम्मती, हौसला हक़ ना कोए वधाईआ । दीन दुनी होई हराम निन्दकी, सज्जण मीत ना कोए वड्याईआ। गुर चेल्यां दीआं कढ्ढण मिन्नती, दूरों सीस निवाईआ। दृष्टी होई निन्दकी, निन्दिआ विच कुरलाईआ । वड्याई रही ना किसे बिन्द की, रकत बूँद ना रंग रंगाईआ। पूजा रही ना देवत सुर इन्द की, विष्न ब्रह्मा शिव ना सीस निवाईआ। धार रही ना गुर अवतार पैग़ग्बर सागर सिन्ध की, अमृत बूँद जाम ना कोए प्याईआ। रागनी रही ना जीउ पिंड की, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए शनवाईआ। खेल मिटी ना हउमे चिन्द की, चिन्ता चिखा ना कोए बुझाईआ। अन्त अख़ीर मेरी प्रभ दे लेखे ज़िंदगी, जीवण ओसे दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेरा संग निभाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ओसे राम दी सीता, जो रमिआ सर्ब लोकाईआ। जो आदि जुगादी धुर दा मीता, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। जिस दा दर अगम्मा ठांडा सीता, अगनी तत ना कोए जलाईआ। नाम निधाना गाए गीता, गहर गम्भीर करे शनवाईआ। साचा कलमा दस्से हदीसा, हज़रतां आप पढ़ाईआ। लख चुरासी जाणे नीता, नीतीवान फोल फुलाईआ। भेद वेखे हस्त कीटां, ऊचां नीचां खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां देवे सीटां, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर बणाए नाल इट्टां,
❋
❋
पत्थरां रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं सब दा कढ्ढे आप सिट्टा, सिट्टेबाज़ी ला ख़लक ख़ुदाईआ। लेखा साफ़ दिसे किसे ना चिट्टा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर पुरख अकाल मन्नया किसे ना पिता, गोबिन्द कूक कूक गया सुणाईआ। एसे कर के पूरन होए किसे ना इच्छा, आत्म ब्रह्म ना वज्जे वधाईआ। पिछला याद ना आवे पिच्छा, अग्गे पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। अन्त अख़ीर करे कोई ना रिच्छा, सहायक होए ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं धुर दी राधा, काहन इक्को इक मिलाईआ। जेहड़ा लेखा जाणे सन्तां साधां, सूफ़ीआं वेख वखाईआ। नाम जणाए बोध अगाधा, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। धुन नाद वजाए अनहद नादा, अनरागी राग सुणाईआ। सतिगुर सब दा होवे सांझा, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे वाद विवादा, विख अमृत रूप बणाईआ। शाहो भूप बणे सच राजा, शाह सुल्तान इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी रच रच काजा, करनी दा करता कार कमाईआ। सदी चौधवीं वेखे खेल तमाशा, कलयुग दाता बेपरवाहीआ। सब दीआं पूरीआं करे ख्वाहिशां, निराशा रहिण कोए ना पाईआ। साचे सम्बल करे वासा, सम्भल आपणा क़दम टिकाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाशा, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। जन भगतां सज्जण साका, गुरमुखां रंग रंगाईआ। काया माटी खोल्ह के ताका, परदा दए गवाईआ। नज़री आवे धुर का आक़ा, मालक नूर अलाहीआ। ज़िमीं असमानां बदले ख़ाका, ख़ानगाहां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक इक अलाह, इलाहुल आलमीन अख्वाईआ । जो दो जहानां बण मलाह, खेवट खेटा सोभा पाईआ। साचा कलमा दए दृढ़ा, कायनात पढ़ाईआ। हदीसां विच दस्स दुआ, निमाज़ां विच सीस झुकाईआ। रहिबर बण के रहनुमा, रस्ता रिहा वखाईआ। पैग़ग्बरां दे के आपणा नाँ, नाम निधाना इक समझाईआ। मुहब्बत विच हो मेहरवां, महबूब दया कमाईआ। दीनां मज़हबां वंड वंडा, हिस्सा दीन दुनी रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजा, लोआं पुरीआं फोल फुलाईआ। बन्दे बन्दगी विच बदला, आपणे नाम नाल करे जणाईआ। उह मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाह, सचखण्ड निवासी नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। आत्मा कहे मैं ओसे दी सुरती, जो शब्द नाद शनवाईआ। मैं ओसे दी मूर्ती, जो पुरख अकाल अख्वाईआ। मैं ओसे दी तूरती, जो तुरिया तों परे करे शनवाईआ। जिस खेल मुकाई नेड़े दूर दी, घर घर विच डेरा लाईआ। मैं जोत प्रकाश हाज़र हज़ूर दी, जो हिरदे रिहा समाईआ। जो आसा मनसा सब दी पूरदी, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस कलयुग बुद्धी रहिण नहीं देणी मूढ़ दी, मूर्ख मूढ़ चतुर सुघड़
❋
❋
सुजान बणाईआ। इक माटी ख़ाक दे के चरण धूढ़ दी, टिक्के सब नूं देणे लाईआ। नूर बख्श के निरगुण नूर दी, नूरी चन्द देणे चमकाईआ। गढ़ तोड़ हउमे ग़रूर दी, ग़ुरबत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। लेखे लाउणी सेवा गुरमुख मज़दूर दी, जो चाकर हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ । सदी चौधवीं कहे मेरी चार जुग दी आसा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां वेखदी रही तमाशा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा संग निभाईआ। हथ्थ विच फड़ के फिरदी रही ख़ाली कासा, क़सम खा के दिन्दी रही दुहाईआ। वेखो बिना पुरख अकाल तों पूरा करयो ना किसे ते भरवासा, जो जम्मया सो अन्त मर जाईआ। एथे ओथे देवे कोई ना साथा, सगला संग ना कोए बणाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों किसे कम्म नहीं आउणा पूजा पाठा, सिमरन जोग अभ्यास ना कोए वड्याईआ। सोहे कोई ना तीर्थ ताटा, जिथ्थे प्रभ चरण कँवल ना आप छुहाईआ। वस्त मिले किसे ना हाटा, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवे देवी लाटा, अष्टभुज नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बिन पुरख अकाले दीन दयाले सदी चौधवीं मुक्के मूल ना वाटा, पैंडा पन्ध ना कोए चुकाईआ। नाले रोवां ते नाले मेरा निकले हासा, सदी चौधवीं रही सुणाईआ। कुछ लहिणा देणा दिसे बाका, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं याद आया पिच्छा, गुर अर्जन रिहा जणाईआ। जिस ने रावी कन्ढ्ढे रखी इच्छा, अन्त अख़ीर प्रभ दे विच ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बिन तेरी किरपा साडी समझे कोई ना सिखा, सिख्या चले ना कोए चतुराईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक एकँकार इक्का, इक इकल्ले तेरी सरनाईआ। तेरी चरण धूढ़ मस्तक ला के टिक्का, टिकटिकी तेरे विच लगाईआ। तेरा दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल निक्का जेहा कित्ता, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। जिधर वेखां तूं सब दी माई सब दा पिता, आत्म दा दाता नज़री आईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैग़ग्बर तेरी सिफ्तां वाली कहाणी महिमा वाला दस्सदे किस्सा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तेरा नाम वड्याईआ। कुछ मेहरवान महबूब मैनूं आपणे प्रेम दी दे दे चिटा, जिस दा लेखा जगत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ होया मेहरवान, मेहर नज़र लई उठाईआ। गुर अर्जन कर ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सारी सृष्टी वेख परेशान, तेरी अगनी जगत रही तपाईआ। पैग़ग्बर रहे कोई ना माण, कलमा कायनात ना कोए चतुराईआ। चार कुण्ट फिरे शैतान, शरअ विच दुहाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक होवण बेईमान, बेवा रूप लोकाईआ। इक्को नूर होवे
❋
❋
प्रधान, जोती जाता डगमगाईआ। जो झगड़ा मेटे ज़िमीं असमान, जीव जहान वेख वखाईआ। साचे भगतां कर पहचान, चुरासी विच्चों मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अर्जन किहा मेरे परम पुरख अकाल, अकल कलधारी दे जणाईआ। की सृष्टी दा होवे हाल, हालत कवण बदलाईआ। चारों कुण्ट कूके काल, कला तेरी बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए बणाईआ। तूं दाता दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। परम पुरख परमात्म हो के मेहरवान, मुहब्बत विच समझाईआ। मेरा शब्द गुरु आदि जुगादी सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं तत करां प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ वखाईआ। लेखा मुका के सीता राम, गोपी काहन आपणे विच समाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद चुका के कान, कलमा अगला दयां दृढ़ाईआ। झगड़ा मेट दीन इस्लाम, इस्म आज़म इक जणाईआ। धुर संदेसा दयां पैग़ाम, पैग़ग्बरां तों परे पढ़ाईआ। सो वेला वक्त लैणा पहिचाण, बेपहिचाण रिहा जणाईआ। जिस वेले रावी कन्ढ्ढे आवे निगाह मारे निगाहबान, बिन नेत्र नैणां अक्ख खुल्हाईआ। रीती नीती बदले जगत जहान, मनमति पिछली दए मिटाईआ। रावी कन्ढ्ढा होणा प्रधान, जिस दी बन्दा सार कोए ना पाईआ। ओस वेले गुर अर्जन तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दा, सोहँ सच आवाज़ लगाईआ । तूं मेरा मैं तेरा नूरी चन्दा, मेरे बिन तेरी करे ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाल झट किहा अर्जन ओह वेख गोबिन्द वाला खण्डा, सूरबीर तेरा नूर लवां प्रगटाईआ। जिस दा वासा रखां उपर ब्रह्मण्डा, वरभण्ड दयां वड्याईआ। ओह क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सब नूं समझे चंगा, हिन्दू मुस्लिम वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बख्श इक अनन्दा, पुर अनन्द वज्जे वधाईआ। गुर अर्जन किहा मेरे दीन दयाल दीनां बंधू, तेरी इक सरनाईआ। की लहिणा मेरे नाल रखाया चन्दू, धुर दे चन्द कर रुशनाईआ। पुरख अकाल किहा एह रावी तेरी मँग मँगू, अन्त प्रभ दे अग्गे वास्ता पाईआ। जिस ने भंग पी के बण के आउणा भंगू, उहदा लेखा पिछला नाल मिलाईआ। परवरदिगार आदि जुगादी ढंगू, भेव आपणे विच छुपाईआ। जेहड़ा आर पार किनारा तेरा लँघू, लग मातर डेरा ढाहीआ। गुर अर्जन प्यार विच दीदार विच इज़हार विच उधार विच तिन्न वार वहाए हन्झू, ख़ुशीआं वहिण वहाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले मैं लहिणा देणा मुकाया धोती बोदी जञ्जू, मूंड मुंडाया सुन्नत वाला लेखा पूर कराईआ। फेर दीन दुनी दा दाता बण के दीना बंधू, दीन मज़हब दे बंधन दयां कटाईआ। जन भगतां रंग अनोखा रंगू, जो एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रावी कहे मैं सुण के अनोखी बात, आपणे अन्तर लई अंगड़ाईआ। कवण वेला होवे अन्धेरी रात, कलयुग
❋
❋
अन्धेरा छाईआ। फेर आवे मेरा पुरख अबिनाश, आपणा वेस वटाईआ। भगतां रखे साथ, सगला संग जणाईआ। पूरी करे गाथ, वायदा तोड़ निभाईआ। सुहाए किनारा ताट, आपणा चरण छुहाईआ। कूड़ी मेटे वाट, सच लए प्रगटाईआ। आसण लाए बिना खाट, कक्खां सेज सुहाईआ। गीत गंवाए बण के भाट, गुरमुख राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे मैं अज्ज तों उठी, आपणे घर लई अंगड़ाईआ। मैं हथ्थ लाया आपणी दोहीं गुट्टीं, बिन उँगलां रही दबाईआ। मेरा नेत्र कोई होर रिहा पुट्टी, सहज नाल उठाईआ। वेखीं किते धोखे नाल ना जावीं लुट्टी, कलयुग कूड़ अन्धेरा छाईआ। रावी किहा मैं गुर अर्जन कोलों चोरी चोरी सी गल्ल पुच्छी, निशानी दस्स जा आपणे माहीआ। अर्जन किहा ओस दिन ओस ने पैरीं पाउणी नहीं जुत्ती, जोड़ा चरण ना कोए छुहाईआ। भगतां दी मंज़ल कर के उच्ची, सेवा सच दी लैणी कमाईआ। तेरी फेर सुहाउणी रुत्ती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। रावी कहे मैं ख़ुशीआं नाल कूक कूक उच्ची, नाअरा सच दिता लगाईआ। मैं ओस वेले धार गाई दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला राग सुणाईआ। मैनूं ख़ुशी होई साधां सन्तां तों मिलणी छुट्टी, जगत आशक माशूकां संग ना कोए बणाईआ। मेरी पुराणी धार चरोकणी टुट्टी, पुरख अकाला मेल मिलाईआ। मैं ओसे ते आपणी डोरी सुट्ठी, जो सुत्तयां लए जगाईआ। जन भगतो मेरे नाल मिल के तुसां सब मनाउणी ख़ुशी, ख़ुशहाली विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि आपणी दया कमाईआ।