पुस्तकालयभाग २१

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ गुरचरण सिँघ दे गृह पिंड कत्तोवाल ज़िला गुरदासपुर

रावी कहे मैं तट किनारे रही संवार, कन्ढ्ढी बहि बहि आपणी ख़ुशी मनाईआ। राह तकदी रही सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चार, चौकड़ी बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ख़बरां पुच्छदी रही कोलों पैग़ग्बर गुर अवतार, तत्तां वाल्यो दयो जणाईआ। की खेल करे मेरा निरँकार, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। की हुक्म सच्ची सरकार, सच संदेसा दयो सुणाईआ। सारे कहि के गए कलयुग अन्तिम आवे कल कल्की अवतार, निहकलंक रूप वटाईआ। मैं ख़ुशीआं विच करदी रही इंतज़ार, आप आपणी आस वधाईआ। कुछ संदेसा अर्जन दिता नाल प्यार, मुहब्बत विच सुणाईआ। तूं रहिणा ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर दयां पुचाईआ। जिस नूं कहिंदे परवरदिगार, शाह पातशाह नूर अलाहीआ। ओह बण के सांझा यार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। अमामां दा सिक्दार, पैग़ग्बरां दा दिलदार, मसीहां दा मसला हल्ल कराईआ। जलवा नूर कर उज्यार,

❋

❋

खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। दीन दुनी दा पिछला क़र्ज़ उतार, वेखणहार सर्ब संसार, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। साचा मार्ग दस्स आपणी धार, धरनी धरत धवल दए अधार, धर्म दा राह दए वखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बोल जैकार, शाह पातशाह शहिनशाह बण आप करतार, निरगुण निरवैर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा मेला मेल मिलाईआ। रावी कहे मैं तट किनारे कीते साफ़, सफ़ा प्यार दिती विछाईआ। कल्पणा रही ना कोए गुस्ताख़, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। रख के इक्को आस, आसां भरी दुहाईआ। मेरा आवे पुरख अबिनाश, हरि करता नूर अलाहीआ । जन्म कर्म दा कुकर्म करे मुआफ़, दुरमति मैल धवाईआ। सदी चौधवीं वेखे हक़ इन्साफ़, अदल विच वड्याईआ । जन भगतां पैज लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द अगम्मी दस्से बात, बातन पर्दा लाहीआ। अन्धेरी मेटे रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। दीन दुनी बणा के इक जमात, दीनां मज़हबां डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म देवे साथ, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ । दर सुहा के पुरख समराथ, हरि करता नूर अलाहीआ। लहिणा देणा चुकाए मेरा मात, धरनी धरत धवल रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे मैं तट किनारे कीते चंगे, सोहणे साफ़ कराईआ। वेखण आई जमना सुरस्ती गोदावरी गंगे, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर आवण पैरीं नंगे, बिन तन वजूद पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे मँग मँगे, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। देवत सुर देवण अनन्दे, रस देवे धुरदरगाहीआ। अष्टभुज शस्त्रां चण्डे, सिँघ अस्वार पई दुहाईआ। चार जुग आपणा भार चुक्क के कंधे, भज्जण वाहो दाहीआ। त्रैगुण माया मेट के पन्धे, सच दवारे डेरा लाईआ । पंज तत दे वेखणे बन्दे, बन्दगी वाले फोल फुलाईआ। साहिब स्वामी देवे संगे, सगला संग बणाईआ जन भगत सुहेले ला के अंगे, अंगीकार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे मेरा तट किनारा सोहणा, सोभावन्त सुहाईआ । जिथ्थे कलयुग जीवां काया कण्पड़ दुरमति मैल धोणा, पतित पुनीत बणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार प्रगट होणा, होका हक़ सुणाईआ। जन भगतां खुल्हाए आपणा लोइणा, लोचन इक वड्याईआ। ग़फ्लत विच किसे ना सौणा, सुत्तयां लए जगाईआ। परम पुरख दा खेल होणा मनमोहणा, मोहणीआं बैठण सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे मेरे अंदर चाउ घनेरा, घड़ी पल विसर ना जाईआ। कद आवे साहिब स्वामी मेरा, मोहे विछड़ी लए मिलाईआ। मेरे कन्ढ्ढी लावे डेरा, तटां दए वड्याईआ। बंने लावे बेड़ा,

❋

❋

जगत वहिण ना कोए वहाईआ। धर्म वसावे खेड़ा, वज्जे नाम वधाईआ। नौ हथ्थ दा नाल होवे जेड़ा, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। जिस कारण मारना फेरा, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। मोहे सज्जण मिले साहिब प्रभ मोरा, मिल मिल वज्जे वधाईआ। मेरे अन्तर निरंतर ख़ुशीआं दा बादल होवे घनघोरा, आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक सुहाईआ। रावी कहे मेरे साहिब तक्कीं ना बालू रेत, रीतीवान तेरी सरनाईआ। मैं मँगदी तेरा हेत, प्रीतम बेपरवाहीआ। दरस नेतन नेत, निज लोचन नैण रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर हो गए केत, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। तेरा आया किसे ना भेत, बेअन्त कहि के सारे गए गाईआ। मेरा लिख्या किसे ना लेख, ओट तेरी गए समझाईआ। मैं रख के धुर दी टेक, बैठी राह तकाईआ। मेरे साहिब सुल्तान आ के वेख, आख़र पन्ध मुकाईआ। मैं तेरे चरण झाड़ां नाल आपणे धर्म धार दे केस, सोहणा जोड़ कराईआ। बेशक मेरे कन्ढ्ढे आया नहीं दस्मेश, पार ब्यासों गया समझाईआ। जिस वेले मिटाउणे मुल्ला शेख़, फेर आवां चाँईं चाँईंआ। मेरा प्रभ आदि मेरा साहिब एक, जिस दे गुर अवतार पैग़ग्बर अनेक, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जिस वेले आवे माझे देस, मजलस भगतां नाल बणाईआ। धुर दा मालक बण नरेश, नर नरायण दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे मस्तक लावे मेख, धूढ़ी नाम वाली रमाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ जवंद सिँघ दे गृह नवां पिंड ज़िला गुरदासपुर

रावी कहे मेरे तट किनारे रहे कुद्द, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों उपजाईआ। क्यों संदेसा दे के गया बुध, बुद्धी तों परे परे समझाईआ। जिस कारण सब कुछ रिहा सुझ, सोझी समझ मेरे विच आईआ। जिस कलयुग कूड़ा मेटणा जुग, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सो स्वामी निरगुण धारों आवे उठ, जोती जोत कर रुशनाईआ। तेरे उपर जाए तुठ्ठ, मेहर नज़र इक उठाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत सुहेले थोड़्हे लै के मुठ, मुट्ठी राख तेरे विच सुटाईआ। इक खोपरा लिआवे जुट्ट, दोहां दा मेला दए मिलाईआ। इक काला गाना बन्न्ह के गुट्ट, सगन राम वाला भुगताईआ। तेरा भाग ना जाए निखुट्ट, निहकरमण रूप ना कोए वखाईआ। साफ़ करा के तेरा अनोखा बुत, बुतख़ाने दी लोड़ रहे ना राईआ। वेस वटा के अबिनाशी अचुत, पतिपरमेश्वर आपणा परदा लाहीआ। तेरा बदल देवे रुख़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। रावी कहे मेरे तट किनारे ख़ुशीआं नाल रहे नच्च, अग्गा पिच्छा नज़र किसे

❋

❋

ना आईआ। मैं उठ के वेख्या झट, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। रोंदे वेखे अठसठ, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। हरि का नाम रिहा कोई ना रट, रट्टा प्या जगत लोकाईआ। नाम अलूणी सिल लए कोई ना चट्ट, चेटक माया ममता मोह वधाईआ। नाड़ी नाड़ी उबले रत्त, लख चुरासी रही कुरलाईआ। वस्त अमोलक किसे ना आवे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। पंच विकारे पाई नथ्थ, ततव तत ना कोए तुड़ाईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बर मार्ग गए दस्स, दीन दुनी गई भुलाईआ। मन कल्पणा विच रहे नस्स, तृष्ना कूड़ होई हल्काईआ। निज नेत्र खुल्ही किसे ना अक्ख, दोए लोचन दरस कोए ना पाईआ। सब दा काया खेड़ा हुंदा दिसे भट्ठ, कलयुग भठियाला अगनी रिहा डाहीआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दा कर के गए जस, वेद पुरनां सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब मेरा समरथ, हरि करता नज़री आईआ। सदी चौधवीं हो प्रगट, नूर नुराना डगमगाईआ। मेरे आउण वाला तट, किनारे दए वड्याईआ। मैं लाहा लैणा खट्ट, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरी उजल होणी मत, दुरमति रहे ना राईआ। मेरा नाता होवे पक्क, वायदा पूर कराईआ। ओह मालक हक़ीक़त हक़, लाशरीक नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म होणा यक्क, यकतरफ़ कार कमाईआ। सब दी जाणे मित गत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जो काहन गया दस्स, सो बंसरी धुन सुणाईआ। मैं जोड़ के दोवें हथ्थ, बिन हथ्थां सीस निवाईआ। चरण कँवलां ढठ्ठ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रावी कहे मेरे तट किनारे होवण सोभावन्त, सोभावन्त सुहाईआ। मेला मिले श्री भगवन्त, जो निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। जो आदि जुगादी कन्त, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा किसे ना पाया अन्त, बेअन्त कहि के सारे गाईआ। जिस नूं खोजदे साध सन्त, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस दी महिमा सदा बेअन्त, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गाउँदी मंत, ढोले सिफ्तां वाले सालाहीआ। ओह सब दा तोड़े गढ़ हंगत, हउमे दए गवाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, अगली सिख्या दए समझाईआ। भगत सुहेले तारे साची संगत, सगला संग निभाईआ। मेरी मन्न के जुग जुग दी मिन्नत, दर ठांडे चरण टिकाईआ। ग़मी मिटाए चिन्नत, हरख सोग गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुहाए मेरी अगम्मी सिम्मत, जिस दिशा दी सार कोए ना पाईआ।

❋

❋

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ चरण सिँघ दे गृह नवां पिंड

रावी कहे मेरे तट किनारे वेख सुथरे, सोहणे साफ़ नज़री आईआ। सूफ़ी फ़कीर लाउँदे मुजरे, होके हक़ हक़ सुणाईआ। बीते याद करदे दिन गुज़रे, माज़ी वेख वखाईआ। बिन प्रभ मानस जन्म किसे ना सुधरे, साधक सिद्ध ना कोए कराईआ। बिन पारब्रह्म पार कोई ना उतरे, सच किनार ना कोए लगाईआ। जेहड़े हरफ़ हरूफ़ क़लम शाही नाल उकरे, मन्त्रां कलमयां विच जणाईआ। ओस करनीउँ कदे ना मुकरे, जो भविख्त गया दृढ़ाईआ। जोती धारों आपे उतरे, जन्म देवे कोई ना माईआ। भगत होण ना देवे नाशुकरे, शुकरीआ सब तों रिहा कराईआ। जेहड़े एस दवारिउँ उखड़े, दो जहान ना कोए वड्याईआ। मेरे किनारे जन भगतां दे धोवण आए मुखड़े, अमृत आपणा नाम लिआईआ। उलटे गर्भ ना होवण रुक्खड़े, रुख़स्त लख चुरासी विच्चों पाईआ। जन्म मरन दे मेट के दुखड़े, दुखियां दर्दीआं दर्द वंडाईआ। सोहणी सुहञ्जणी करे रुतड़े, प्रेम महक महकाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुतड़े, चेतन हो के दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। रावी कहे मेरे तट किनारे वेखे ना टेडे विंगे, सिध्धा आपणा ध्यान लगाईआ। जेहड़ी कहिंदे धौल चुक्की धवल सिंगे, धरती भार उठाईआ। रावी कहे ओह खेल प्रभू दा निजे, मैं सहज दयां जणाईआ। जिस दी नींह कोई ना चिणे, ओह धरनी सोभा पाईआ। जिस ने कोट ब्रह्मण्ड खण्ड पता नहीं बणाए किन्ने, गुर अवतार पैग़ग्बर समझ किसे ना आईआ। जो आया सो करदा गया बिने, बेनन्तीआं विच जणाईआ । लेखा लिख के गए त्रैलोकी धार तिन्ने, दीन दुनी वंड वंडाईआ। जिस धरती विच्चों पाणी अगम्मा सिंमे, उस दा वहिण ना कोए जणाईआ। जिस दी कुख विच्चों निंमे, ओह प्रभू जणेंदी इस दी माईआ। जिस ने बणाए रात दिने, सूर्या चन्द कर रुशनाईआ। ओह लेखा इस दा आपे मिणे, ओड़क ओड़क कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वरताईआ । रावी कहे धौल चुक्के कोई ना भार, आपणा बल ना कोए रखाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, जिस ने आपणी चरण धूढ़ नाल धरती दिती बणाईआ। खिच्ची रखे नाल प्यार, सहारा अवर ना कोए रखाईआ। अमृत दे के रस धार, चरणोदक इस दे विच टिकाईआ। जिस दी पा सक्कया ना कोए सार, अन्त कहिण कोए ना पाईआ । सत्त ज़िमीं सत्त असमानां कहि के गए उच्चार, एह निक्की जिही वड्याईआ। लख पाताल आकाशां नानक दिते वखाल, ओह एहो कहि के शुकर मनाईआ। इस तों परे वेख किसे नहीं पाई सार, समझ विच समझ ना कोए जणाईआ। साहिब मेरा सब दा मालक इक मुख्त्यार, अगणत अनन्त नज़री आईआ। मैं उहदे चरण चरणोदक दी उह अनोखी धार, जिस दी बूँद

❋

❋

बूँद आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्ची सरकार, मेरा सुहाए तट किनार, जिथ्थे गुर अवतार पैग़ग्बरां दा लग्गणा दरबार, दरबारी हो के वेख वखाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ दुरगी दे गृह नवां पिंड

रावी कहे इक दिन आए सप्त ·षी, वस्त्र तन ना कोए रखाईआ। उन्हां उँगलां नाल इक पट्टी आप लिखी, लिख के ख़ुशी बणाईआ। मैं ग़ौर नाल तक्कया मैनूं मूल ना दिस्सी, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। मैं गुस्से विच आ के खिझी, ज़ोर नाल दिता जणाईआ। एह की धार बारीक निक्की, मैनूं दयो समझाईआ। अत्री ने चपेड़ मारी मेरी विच गिच्ची, मूँह दे भार सुटाईआ। कमलिए आह वेख सदी चौधवीं दी अन्तिम मिती, तैनूं दयां वखाईआ। जेहड़ी प्रभ दे चरणां विच टिकी, दूजा स्थान ना कोए वड्याईआ। मेरे मस्तक नूं लग्ग गई मिट्टी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। धार नज़र आई चिट्टी, आपणा रंग बदलाईआ। मैनूं हाहे उत्ते दिसी टिप्पी, हँ ब्रह्म नूर अलाहीआ। एह प्रभू दी सिखी, जो तन वजूद नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे उन्हां मेरी फेर इक लकीर, लहिंदे चढ़दे लाईन लगाईआ। मेरा जिगर दिता चीर, अंग पीड़ पीड़ कराईआ। मेरी टुट्ट गई हड्डी रीड़्ह, दु:ख विच दुहाईआ। उन्हां हस्स के किहा आह वेख जगत शरअ ज़ंजीर, जो गुर अवतार पैग़ग्बरां दिते बणाईआ। फेर वखाई अगली तस्वीर, नूर नूर रुशनाईआ। फेर नज़री आया कबीर, बिना जन्म तों सोभा पाईआ। फेर खण्डा दिस्सया गोबिन्द वाली शमशीर, दोवें धार चमकाईआ। फिर रोंदे वेखे शाह हकीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। फेर तक्कया बेनज़ीर, नूर नुराना नूर अलाहीआ । फेर सहज नाल दस्सी तदबीर, तरीका इक दृढ़ाईआ। जिस ने बदलणी तेरी तक़दीर, ओह साडा मालक धुरदरगाहीआ। एह खेल करे कलयुग अन्त अख़ीर, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी बदल देवे ज़मीर, ज़ामन इक्को इक रखाईआ।

❋

❋

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ शहिनशाह जी दे नाल पिंड कलीच पुर ज़िला गुरदासपुर

पूरब जन्म दा लहिणा तेरा, तेरा हो के दए चुकाईआ। तूं रातीं दर्शन कीता मेरा, तैनूं लभ्भण वास्ते आपणा पन्ध मुकाईआ। इधर ओधर मार के गेड़ा, फड़ ल्या आपणी बाहींआ। तेरा अन्तिम कर के जाणा नबेड़ा, मानस जन्म लेखे लाईआ। चुरासी चुका के जाणा गेड़ा, जन्म मरन विच ना फेर आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहरवान मेहरवान सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ बलदेव राज दे गृह पिंड कोठी भीम पुर

रावी कहे मैं आपणे तट किनारे पोचां, साफ़ सुथरे रही बणाईआ। अठ्ठे पहर आपणे अंदर सोचां, सोच समझ ना कोए चतुराईआ। पुरख अबिनाशी दर्शन लोचां, लोचण नैणां राह तकाईआ। उच्ची कूक सुणावां होका, हुक्म बेपरवाहीआ। सुनेहड़े देवां परलोका, चौदां तबकां करां जणाईआ। मैनूं मिलणा साचा मौका, मुकम्मल मेला लए मिलाईआ। जिस दे विच अर्जन लाया गोता, अगनी तत बुझाईआ। मेरा भाग उठाया सोता, सुत्ती अक्ख खुल्हाईआ। नाम जणा के नौका, बेड़ा गया बन्हाईआ। माण गवा के हउँ का, हँ ब्रह्म समझाईआ। खेल वेखणा प्रभ दे नाउँ का, जो आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रावी कहे मैं तट किनारे कीते पधरे, इक्को रंग रंगाईआ। मेरी आसा मनसा सुधरे, मिले मेल बेपरवाहीआ। मैनूं लभ्भना ना पए किधरे, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। आपणी धारों आपे निकले, निरवैर रूप बदलाईआ। मेहरवान हो के आवे मित्रे, मित्र प्यारा आप अख्वाईआ। मेरे दूर करावे ख़तरे, ख़ातरखाह ना कोए रखाईआ। जिस अर्जन ने चौदां सौ तीह अंक लिखे पत्रे, उह पतण बहि के गया समझाईआ। जिस दी धार भगत बहत्तरे, सत्तरां रंग वखाईआ। ओह खेल खेले उत्तर पूरब पच्छिम दक्खणे, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। तेरे भाण्डे भरे सक्खणे, अमृत धार वहाईआ। देवे वड्याई अलख अलखणे, अलख अगोचर दया कमाईआ। चल के आए तेरे घाट पत्तने, तट किनारे सोभा पाईआ। तूं आपणे दुखड़े ओस दे अग्गे रखणे, रो रो देणा जणाईआ। जिस ने तेरे प्यार विच सुक्के मंडे छकणे, जन भगतां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। रावी कहे मेरे तट किनारे रंगीले, रंगत गए बदलाईआ। मेरी मन्ज़ूर होई अपीले, प्रभ दिती माण वड्याईआ। आवे किसे बहाने हीले, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दे वस्त्र सूहे चिट्टे लाल काले पीले,

❋

❋

नीले रंग वखाईआ। उस दा राह तक्कण जल होड़े मीने, मच्छ कच्छ ध्यान लगाईआ। जिस ने मेरे बूँद रस पीणे, प्रेम प्रीती नाल रखाईआ । फेर खेल करना मक्के मदीने, चरण चरण विच्चो बदलाईआ। पैग़ग्बर जिस दे होणे अधीने, सिर सके ना कोए उठाईआ। फिर भगतां दे चरण रखणा उपर सीने, सांतक सति सति कराईआ। एह खेल होणा फल्गुण महीने, रुतड़ी दस अठ्ठ महकाईआ। लेखे मुकणे मरने जीणे, जीवण जुगती दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे मेरे कन्ढ्ढे वेखणे उच्चे, ऊँच अगम्म दिती वड्याईआ। जिथ्थे भगत पहुंचणे सुच्चे, सोहणा प्रेम वधाईआ। भाग लग्गणा काया जुस्से, जिस्म ज़मीर बदलाईआ। सुहञ्जणी होणी रुत्ते, ख़ुशी मात महकाईआ। मैं वी वौहणी आपणी गुत्ते, मेंढी सीस गुंदाईआ। गोली मेरे विच्चों भरे पंज बुक्के, बुकल आपणी विच टिकाईआ। पंज मकई दीआं छल्लीयां दे होणे तुक्के, पूरे साफ़ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैग़ग्बरां सब दे कोलों लेखे पुच्छे, पिच्छे रहिण कोए ना पाईआ।