१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ लाल सिँघ दे गृह पिंड गुजरात
नी गंगा नी सुरस्ती आह लओ पाती, गोदावरी हस्स के रही सुणाईआ। भैणे किहदी चिठ्ठी किस ने वाची, पढ़ के दे सुणाईआ। अड़ीउ रावी ने घल्ली मेरे कन्ढ्ढे आउणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। तुसीं आउ बदल लओ आपणी हयाती, जीवण जुगत उलटाईआ। अग्गे सिफ्त सुणी तुसीं काग़ज़ाती, हुण दर्शन लओ पाईआ। पन्ध मुकाउणा वाटी, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म रिहा सुणाईआ। सुण के गंगा पै गई सोचीं, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। जमना हलूण के किहा, भैणे तेरा ते ओथे मित्र प्यारा रविदास चमारा मोची, पिछला नज़री आईआ। सुरस्ती कहे उह कल्ला नहीं उहदे नाल प्रीतम चोजी, सोहणा संग बणाईआ। गोदावरी कहे कमल्यो उहदे कोल उहदे भगत बैठे विच गोदी, मैं गोदावरी रो के दयां दुहाईआ। नी साडा चौहां दा पाणी ना होया निर्मल उह गुरमुखां दा बण गया धोबी, दुरमति मैल धवाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैग़ग्बर सन्त भगत जोगी, जुगती नाल सारे सीस निवाईआ। इक्को निगाह तक्के धोती टिक्का जञ्जू बोदी, बोदयां वाले वेख वखाईआ। जमना कहे गंगी ज़रूर नाल लै के जावीं रविदास वाली कौडी, कसीरा आपणे हथ्थ उठाईआ। निमस्कार करीं जा के हथ्थ लावीं गोडीं, सुरस्ती कहे भैणे नवीं बोली बोलीं, गुड
❋
❋
माॅरनिंग कहि के देणा सुणाईआ। एह ते गल्ल साडी पुराणी घरोगी, क्योंकि विचोला रविदास नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सुरस्ती कहे नी गंगा तैनूं सच कहिंदे गंगा माता, ते माँ आखण वाल्यां नूं कदी पिउ वी दईं वखाईआ। अग्गे ऐवें कही गए ओह पुरख बिधाता, पुरखोतम इक अख्वाईआ। भगतां जोड़े नाता, धुर दा मेल मिलाईआ। शब्दी दस्सदा आया गाथा, जुग जुग कर पढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां मनाउँदा रिहा आखा, हुक्मी हुक्म समझाईआ। सचखण्ड दवारे बणया रिहा राखा, जगत जहान नज़र ना आईआ। उहदा दर्शन पाउणा साख्याता, साखी पिछली देणी भुलाईआ। चरण चुम्म के बणा लै आपणा नाता, अगला जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा कहे मैं जगत दी माता ते ओस दी गंगी, चरणां विच रखाईआ। धूढ़ी नाल रिहा रंगी, आपणा रंग रंगाईआ। माण वड्याई दे के चंगी, चन्द वांग चमकाईआ। हुक्म दी ला पाबन्दी, वहिणां विच वहाईआ। मैनूं लिख के दिती इक संदी, सनद मेरे विच छुपाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढी, कंडा ख़ार चुभ्भे लोकाईआ। मैं आवां विच वरभण्डी, आपणा फेरा पाईआ। मैनूं सृष्टी कहे पाखण्डी, भेव ना किसे जणाईआ। आपणी खेल करे बहु रंगी, अनक कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। पवण देवे ठंडी, अगनी तत बुझाईआ। मेरी अक्ख रहे ना अन्धी, नेत्र दए खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गंगा कहे तूं क्यों हस्सी सुरस्ती, अंगी तन ना कोए छुपाईआ। भैणे मैनूं प्रेम वाली आ गई मस्ती, मैं बुढ्ढी नढ्ढी आपणा रूप बदलाईआ। मैनूं ख़ुशी होई मैं तक्कणा प्रीतम अर्शी , मालक धुरदरगाहीआ। मैं जुग चौकड़ी ख़सम नहीं कीता कोई फ़रज़ी, जो जंम्मआ ते मर जाईआ। इक्को बेनन्ती ते इक्को अर्ज़ी, इक्को दवारे दिती टिकाईआ। जिस वेले आवें बण के भगतां दा दर्दी, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। मैनूं वी सेवा बख्शीं आपणे घर दी, चाकर हो के सेव कमाईआ। सच पुच्छो मैं जुग चौकड़ी तूं मेरा मैं तेरा ढोला रही पढ़दी, एसे मस्ती विच गुर अवतार पैग़ग्बरां नाल अक्ख ना कोए मिलाईआ। वेखदी रही पूरब पच्छिम दक्खण दिशा चढ़दी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। वहिणां विच रही हड़्हदी, भज्जी वाहो दाहीआ। मैनूं याद सताउँदी रही नरायण नर दी, दिवस रैण चैन ना आईआ। बिरहों विछोड़े विच रही मरदी, मर जीवत आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करता कार कमाईआ। गंगा कहे तगड़ी हो भैण जमना, जम्मण वाला वेख धुर दा माहीआ। सुरस्ती कहे गंगा एह विचारी डरपोक ओस नूं वेख के एस ने कम्बणा, दंदोड़िके विच दन्दां लए हिलाईआ। फिर चार चुफेरे वेखे किथ्थे रविदास चम्यार जो गंढ्ढे तन्दना, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जमना
❋
❋
कहे तुसीं सच दस्सो की सारीयां इक्को प्रभू मन्नणा, कि होर वी कोई गुसाईंआ। गोदावरी कहे मैं ते पहिलों तक्कां गोबिन्द चन्नणा, जो चन्द नूर रुशनाईआ। जिस ने जगत जहान दा बणना थम्मणा, पृथ्मी आकाश हुक्म नाल बंधाईआ। ओसे दा हुक्म मन्नणा, ओसे दी इक सरनाईआ। गंगा कहे नी ओहो पुरख अकाल जिस रूप वटाया अन्न्हणा, अंन्हिआं करे रुशनाईआ। भगतां बेड़ा बन्न्हणा, बांदी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गोदावरी कहे नी दस्सो जाईए कदों, की सलाह पकाईआ। गंगा जमना सुरस्ती कहिण पहिलों सानूं दस्स असीं जम्मीआं केहड़ी यद्दों, ते केहड़ा साडा पिता माईआ। गोदावरी कहे पहिलों लँघो आपणी हद्दों, जगत वाला पन्ध मुकाईआ। पिछली कीती सारी रद्दो, माण अभिमान गवाईआ। रावी कंडे जा के ओस दी सरनी लग्गो, तुहानूं आपे दए समझाईआ। फिर भावें बुझो ते भावें जगो, एह तुहाडे हथ्थ वड्याईआ। मैनूं ते चाअ भज्ज चलीए अज्जो, पिच्छे आस ना कोए रखाईआ। गंगा कहे नी आह चार जुग दयां मुरदयां दीआं हड्डीआं पहिलों मेरीआं दब्बो, मैनूं साफ़ दयो कराईआ। सुरस्ती हस्स के कहे असीं कोई भार चुक्कण वालीआं नहीं गधो, पिट्ठां उत्ते लईए टिकाईआ। जमना विच्चों बोली मधों, मधुर धुन सुणाईआ। नी जे तुसां नहीं बणना हँस कग्गों, आपणा रूप लैणा वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म समझाईआ। गंगा कहे वेखो भैणो मेरे विच हड्डीआं वाले बोलण मुर्दे, सारे देण दुहाईआ। असीं सारे फिरदे तुरदे, लख चुरासी जोती रूप बदलाईआ। सानूं दरस नहीं होए सच्चे सतिगुर दे, जो बेड़े लए चढ़ाईआ। जुग जुग वहिणां विच रहे रुढ़दे, पार किनार ना कोए लगाईआ। साडे अंदर फ़ुरने रहे फुरदे, चार जुग ध्यान लगाईआ। किस बिध भगत सुहेले पार उतरदे, गंगा सानूं दस्स दे जगत माईआ। किथ्थों प्यार मिलदे सच्चे पितर दे, पिता आपणी गोद उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सारे गए मुकरदे, दाअवे नाल पार ना कोए लँघाईआ। पूजा पाठ विच लगा के आप लुक गए, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। किस बिध पैंडे अन्तिम मुकदे, पन्ध रहे ना राईआ। गोदावरी कहे नी गंगा इन्हां नूं दस्स दे जे कमल्यो ढोले गा लओ इक तुक दे, तुरत लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ । जमना कहे सख़ीओ केहड़ा पाउणा लबास, सोहणा रूप बणाईआ। सुरस्ती छोटी ते मख़ौलण कहे नेत्र कज्जल ना पाइओ किते शिवजी भज्ज के ना आ जावे उत्तों कैलाश, मोह मुहब्बत वाला वधाईआ। गोदावरी कहे शाबाश, सोहणी गल्ल दिती समझाईआ। गंगा कहे नी उह ते भोला नाथ, काम वासना ना कोए हल्काईआ। जमना कहे मोहणी पिच्छे ओस दा गया विश्वास, विषे विच आपणा लिंग वधाईआ। जमना कहे गोदावरी सुरस्ती नी सानूं काहदा
❋
❋
डर, हुण ते साडे कोल आ गया साडा बाप, जिस दे भय विच विष्न ब्रह्मा शिव सारे सीस निवाईआ। चोरी ना करयो सच दस्स दयो भैणो जे कोई कीता पाप, अक्ख गुनाह वाली ना लैणी छुपाईआ। पहिलों ही जा के गोदावरी कहे रावी नूं दईए आख, कन्नां विच सुणाईआ। रावी कहे मैं दूर दुराडी सुणदी तुहाडी बात, रमज़ इशारा मेरे अंदर आईआ। क्यों गुरु अर्जन मैनूं बेनन्ती करन दी दस्स गया जाच, जिस वेले मेरे विच वड़ के पुरख अकाल दे चरण ध्यान लगाईआ। ओस वेले उहदा सरीर रिहा नहीं सी माटी काच, पाणी विच पाणी जल विच जल जोत विच जोत मिल के अरदास दिती सुणाईआ। ख़बर पुज्जी उत्ते आकाश, झट पुरख अकाला पहुंचिआ पास, रावी कहे मेरा उखड़ गया स्वास, थर थर कम्बी नेत्र रोई तेरी दरोही तेरे वरगा अग्गे नज़र कोए ना आईआ। ओह कर के हास बिलास, मेरे मथ्थे ते रख के हाथ, चरणां उत्ते टिका के माथ, कहि के गया ख़ास, जिस वेले आवां बण के पुरख अबिनाश, जन भगतां होवे साथ, कलयुग मेटां अन्धेरी रात, तेरी बदल देवां ज़ात, ज़ात आपणी नाल मिलाईआ। रावी कहे भैणो जेहड़े मर्ज़ी पाओ कपड़े, आपणे तन शृंगार बणाईआ। वेख्यो किते बाहरों ना बण जाइओ बगले बप्पड़े, अंदरों करनी सफ़ाईआ। जेहड़े प्रभ दे कोल अप्पड़े, उहनां दे रविदास वांगूं पाटे चीथड़े सोहणे नज़री आईआ। उन्हां दे सोहणे लग्गदे छप्परे, कुल्ली कक्खां मिले वड्याईआ। तुहाडे किनारयां उत्ते ब्राह्मणां बड़े फरोले पत्रे, गायत्री मन्त्र पढ़ पढ़ के होम यज्ञ कराईआ। बड़यां ने भेंटा लईआं बक्करे छत्रे, छत्रधारी राजे गए फेरीआं पाईआ। अग्गे वेखो जिधर जांदे ओधर वज्जदे लफ्फड़े, राए धर्म दए सज़ाईआ। चुरासी विच जकड़े, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। सारीआं कहिण हाए एह बचन हक़ड़े बकड़े, हउक्यां विच दुहाईआ। रावी कहे एसे कर के तुहानूं चल के आउणा पैणा जंगल कल्लर रक्कड़े, कान्नयां काहीआं विच आपणा पन्ध मुकाईआ। गंगा कहे राह विच सुणया बड़े ख़तरे, ठग्ग चोर यार बैठे डेरा लाईआ । रावी कहे ऐवें ना करो नख़रे, की मैनूं रहीआं सुणाईआ। गोबिन्द वांगूं आपणे यार दे विछा दयो सत्थरे, भय भउ दोवें दए चुकाईआ। फेर पढ़ने पैण ना कोई मन्त्रे, निमन्त्रन देण कोए ना आईआ । गोदावरी कहे भैणो मेरे कोल गोबिन्द दी पुराणी र्शीणी याद ढाई सन्तरे, जो मातलोक छड्डण तों पहिलों मेरे विच गया रखाईआ। मेरी आसा रोंदी अन्तरे, मेरा अन्तश्करन रिहा कुरलाईआ। उह नारद आ गया नी कुड़ीयो मैनूं कुछ पढ़ लैण दयो मन्त्रे, ओअँग जल पाणी, गंगा जल जाणी, इन्द इंद्रासण सिँघ सिँघासण मुनी जन जाणी, बिसन बिसन बिस हरे, बाशक तशक तेरी बाणी, वेख्यो कुड़ीयो मुटिआरो किते विष्नूं दी जा के बण ना जाइओ सवाणी, ओह बड़ा चलाक जिस वेले चाहे सब दा बण जाए हाणी, झट पट आपणा रूप बदलाईआ। नी ओह होर वेखो ओह जुलाहा कबीर मोढे ते
❋
❋
चुक्की आउँदा ताणी, भार सवा मण टिकाईआ। गंगा कहिंदी नारद जी तुहाडे पिच्छे कौण, झट वेख के कहिंदा एह ब्रह्मा दी मिशराणी, सुरस्ती मस्ती विच भज्जी आईआ। नारद करे एह वड्डे घर दी ते एहदी जुत्ती पुराणी, वेखो नज़री आईआ। उस रो के किहा मैं इक अर्ज़ सुणाणी, सच सच जणाईआ। वे नारदा पखण्डीआ मुशटंडया कुछ सुणया ई, नहीं भाबो, वे प्रभू ने काने दी मधाणी नाल रिड़कणा पाणी, हाए हाए एह की खेल कराईआ। वे किथ्थे जाऊ विष्नूं दी लक्षमी शंकर दी पार्बती ब्रह्मे दी सवाणी, सारयां दी करन लग्गा सफ़ाईआ। नारद कहे नी दस्सां, नानक तीर मार के गया शब्द कानी, निक्की नन्ही बच्ची नूं दिता नाम दान बण के दानी, ओह ओस प्रभू दी बण गई गोली, जिस दा रविदास चमारा हाणी, बेपहिचाणी आपणी कार कमाईआ। सुरस्ती तेरे थाँ ओस दी जुत्ती होवे नवीं ते पैरों लाहे पुराणी, प्राण अधारी दए वड्याईआ । सुरस्ती कहे जाह वे जाह की मातलोक दी पढ़दा बाणी, मैं आपणे ब्रह्मे नूं कहिण आई जिस सृष्टी दिती रचाईआ। नारद कहे ओ कमलिए उह शहिनशाह सुल्तानी तख्तनिवासी हुक्मरानी, विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी निक्की जिही निशानी, जिस वेले चाहे ओसे वेले करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ओधरों गंगा कहे जमना तूं लाई धोती ते मैं लावां साड़्ही, सलवार सुरस्ती वंडे आईआ। गोदावरी कहे तुसीं तिन्ने शुकीनणां रोंदीआं रहो ते मैं बण जावां ओस प्रभू दी लाड़ी, जेहड़ा ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जमना कहे नी ओह मुच्छां वाला कि मूंड मुंडाया कि केसा धारी कि लम्बी रखे दाढ़ी, सुरस्ती कहे नी नहीं ओह नूर नुराना नूर जोत रुशनाईआ। नी ओस नूं घोड़ी कौण चाढ़्ही पाणी कौण वारी, तन करे कौण शृंगारी, केहड़ा पिता ते केहड़ी उहदी माता प्यारी, गोदावरी कहे नहीं नी उह ते सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रावी कहे आउण लग्गीआं चार जुग दे लिआउ भुम्गे, जो भेंटा झोलीआं विच पाईआ। पूज के आइओ आपणे गुग्गे, जो दुध्धां सीरां मुख लगाईआ। छड्ड के आइओ आपणे हुद्दे, माण ना कोए वड्याईआ। चल के आउणा उत्ते बसुधे, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे किनारे पहुंचणा जिस वेले अठारां फग्गण सूरज उग्घे, घड़ी पल फ़र्क रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। रावी कहे वेख्यो किते मेरी ना कराइओ तौहीन, पहिलों दयां जणाईआ। जे बणना तुसां शौकीन, तन शृंगार बणाईआ। एह मार्ग बड़ा महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भगतां वांग करयो यकीन, भरोसा इक रखाईआ। सिख्यो सच तालीम, इक्को इक पढ़ाईआ। मालक इक अज़ीम, आलीशान नूर अलाहीआ। जिस ने सब दी करनी तनज़ीम, आपणा हुक्म वरताईआ। कमल्यो कुछ भण्डारा लै के आइओ
❋
❋
नाल नमकीन, सवा पा सोभा पाईआ। किसे दी बुद्धी अंदरों ना होवे मलीन, ममता मोह बाहर रखाईआ। इक्को शब्द लैणा चीन, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। मुखों कहिणा असीं मस्कीन, निम्रता विच सीस निवाईआ। एह खेल होणा उत्ते ज़मीन, धरनी धरत धवल दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद फिर आ गया नी नढ्ढीओ मैनूं बणा लओ लागी, बिना ब्राह्मणां कारज रास ना कोए कराईआ। गंगा तूं गिट्टे कोलों दाग़ी, वेख लै अक्ख उठाईआ। जमना तेरी नक्क दी लम्मी हाडी, बहुता उच्चा कम्म किसे ना आईआ। सुरस्ती तेरी निक्की जेही बाडी, बहुती निक्की नूं पसंद ना कोए रखाईआ। गोदावरी तूं बड़ी लाडली लाडी, लाडो कहि के तैनूं दयां सुणाईआ। गोबिन्द आया तूं ओस वेले नहीं जागी, आपणा वक्त ल्या गवाईआ। नारद कहे जे तुसीं मैनूं ब्राह्मण नहीं बणाउणा ते मज़दूर बणा के चुका लओ भाजी, पर मैं भाजी भजन बन्दगी वाली मोढ्ढे टिकाईआ। फेर झट रूप बदल ल्या पा के गल विच माला मणके कहे नी मैं बण गया हाजी, चलो तुहानूं उडा के मक्के मदीने दयां पुचाईआ। गंगा बोल के किहा झट जवाबी, एह की दिता सुणाईआ। नारद हस्स के कहिंदा जाह नी शुकीनणे तेरे पैर केहड़ी गुरगाबी, सिर ते अनाबी लीड़ा मुहम्मद वाला नज़र कोए ना आईआ। जमना किहा नारद जी एह ते साडी भैण महिताबी, तेरे वरगे पंडत वेख के लोट पोट हो जाईआ। सुरस्ती कहे हाए उह आ गया शहिनशाह जिस नूं कहिंदे सिँघ पंजाबी, पंजा आपणा रिहा उठाईआ। नारद गल विच पल्लू पा के कहे मैं कोई नहीं करदा ख़राबी, मैं ते प्रभू दी ख़बर आया सुणाईआ। कढ्ढ के किताब कहे नी बीबीओ मैं बड़ा हिसाबी, कुण्डलीआं तिन्नां दीआं वेख वखाईआ। ते कलयुग दा मूल मैं वड्डा क़ाज़ी, शरअ दे फ़तवे सारयां उत्ते लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग चढ़ाईआ। रावी कहे भैणो मेरे घर आउणे भगत परौहणे, सोहणा प्रेम लिआईआ। तुसां सोहणे गीत गाउणे, गोबिन्द गुरु ते गोबिन्द माहीआ। मैं सोहणी रेत उत्ते बहाउणे, जो अर्जन दे सीस ते बहि के ते पुरख अकाल दे चरणां हेठां आईआ। फेर बचन करने मन भाउणे, आसां पिछलीआं अग्गे रखाईआ। जिस ने वस्त्र लाल पाउणे, उह गोली धुर दी सेव कमाईआ । रविदास दे लेखे अगले साल लिखाउणे, इक्की हज़ार दए गवाहीआ। ओस इट्ट दे मुल्ल पाउणे, जिस नूं बाबूपुर मिली वड्याईआ । रावी कहे मैं अजे होर बथेरे खेल खलाउणे, हौली हौली दयां सुणाईआ। जन भगतो तुसीं आपणे हथ्थ आपे पा ल्यो आपणी धौणे, हलूणा आपे ल्यो लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा हुक्म वरताईआ।
❋
❋
रावी कहे गुर अर्जन दे चरणां नाल मेरे विच आ गई इक कीड़ी, चरण चुम्म चुम्म ख़ुशी मनाईआ। मैनूं कहे रावी तेरे घर आई ते मैनूं डाह दे पीहड़ी, कुछ दे माण वड्याईआ। रावी कहे मैं ते भरी नीरी, पाणी दे वहिण वहाईआ। कीड़ी किहा कमलिए इहदे कोलों मँग लै जेहड़ा मालक मीरी पीरी, दया दए कमाईआ । रावी कहे मैं चरण छूह के किहा अर्जन जे तूं मिल्या एसे तरह मेरा साहिब मिले तक़दीरी, मेरी तक़दीर दए बदलाईआ। आसा एहो अख़ीरी, आख़र दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रावी कहे मेरी अंदरों दलील गिड़ी, चक्र दिता लगाईआ। मैं गोडयां भार रिढ़ी, लम्मी पै के सीस निवाईआ। उने चिर नूं ओथे आ गई बोदी वाली चिड़ी, चुंज भर के बोदी दिती हिलाईआ। इशारे नाल कहि गई नी रावी अर्जन मातलोक दी सीढ़ी, जे इहदे उत्ते चढ़ जाएं सचखण्ड पुरख अकाल कोल तैनूं दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। रावी किहा नी तेरा भला, भले घर दीए मैनूं दिता समझाईआ। ओह उडदी उडदी कहि गई हला, आपणी आवाज़ विच ढोला गाईआ। रावी याद रखीं उह साहिब नहीं आउणा कल्ला, भगतां नाल लिआईआ। उहदे नाल होणा डल्ला, जे उह डल्ला चंगा होवे मैनूं वी फड़ के तेरी भेंट कराईआ। फिर मैं दस्सांगी एस दा की फला, वक्त नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जो करना सो कर के दए वखाईआ। रावी कहे मेरे विच कई तरे ते कई डुब्बे, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। कई मरे ते कई उगे, आपणा आपणा फल झोली पाईआ। एसे तर्हां कई बीत गए जुगे, चौकड़ीआं पन्ध मुकाईआ। मेरे पार कोई ना पुज्जे, उरार सारे तारीआं लाईआ। मैं इक गल्ल पुज्छणी जन भगतो प्रभू दा विहार चंगा कि घर दे झुग्गे, झुग्गीआं वाल्यो देणा समझाईआ। जेहड़ा तुहाडे पिच्छे तुहाडी मंज़ल पुज्जे, पूजनीक हो के दर दर फेरा पाईआ। तुसीं उन्हां धंदयां विच रुझे, जेहड़े कम्म किसे ना आईआ। मेहर कर के तुहानूं बणाई जांदा उच्चे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सरन आए नहीं वेंहदा कोझे कमले ना बदमाश लुच्चे, फड़ बाहों पार कराईआ । जिन्हां वल तक ल्या कोट जन्म दे पापी हो जाण सुच्चे, माणक मोती हीरे लए बणाईआ। जन भगतो रावी कहे तुहाडा साहिब ते मेरा सतिगुरु आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगतां नाल कदे ना होवे गुस्से, जे कोई भगत रुस जाए ते उहदे चरणां उत्ते आपणा आप टिकाईआ। जो कोई मैथों मेरे साहिब दा प्यार पुच्छे, मेरी रसना कहिण कोए ना पाईआ। रावी कहे एह रस किसे नहीं लुट्टे, लटेरयो लुट्ट लओ लुट्टेण दा वेला गया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच नाल मिलाईआ। औह वेखो भज्जी आउँदी चौधवीं सदी, नंगी पैरीं वाहो दाहीआ।
❋
❋
रावी मैं नहीं समझया तूं कोई वगण वाली नदी, वहिण पाणी वाले वहाईआ। मैनूं अचानक ख़बर होई नी ओस सांभ लैणा जो दो जहानां मालक गद्दी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हुण गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सदाईआं अज्जी पज्जीं, पत्र पत्रिका इक घलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं केहड़ी कच्ची, बुध्धहीण अख्वाईआ। मैं वी मालक मन्नया इक्को नूर रब्बी, दूजे अक्ख ना कदे मिलाईआ। मैं सारी सृष्टी छड्डी, दीन दुनी तजाईआ। एसे दी चरणी लग्गी, जो देवणहार सरनाईआ। वेखीं रावी मेरे नाल ना करीं ठग्गी, चोरी चोरी कन्त ना लईं मनाईआ। मैं वी पौंटे पा के नच्ची मार के अड्डी, भगत गवाह देणे भुगताईआ। प्रभ ने आदि तों लै के अज्ज तक जेहड़ी भगत आत्मा वरी उह फेर कदी नहीं छड्डी, हड्डीआं मसाणां विच आत्मा बिबाणा विच आपणे घर लै जाईआ। पर एह समां मिलदा कदी कदी, जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। भावें कोटन हो जाण रसूल नबी, पैग़ग्बर फेरा पाईआ। एह मौज एह बहार एह ख़ुशी भगतां नूं कदे नहीं लभ्भी, कि प्रभू आप लभ्भ लभ्भ के आपणे गले लगाईआ। उफ़, रावी कहे मेरी पीड़ होई बक्खी खब्बी, खबरे की दिता सुणाईआ। गंगा कहे नी एह बड़ी शरारतण जमना राणी कब्बी, तैनूं हुज्ज मार के सट्ट दिती लगाईआ। सुरस्ती मख़ौल नाल चुक्क लिआई मंजी, जे बहुता दु:ख ते इहदे उत्ते दयां लिटाईआ। झट जोत अगम्मी जगी, इक्के वार होई रुशनाईआ। ना कोई पसली रह गई ते ना कोई हड्डी, ना कोई जमना सुरस्ती गोदावरी गंगी, ना कोई तन वस्त्र भूशन पहने ना कोई दिसे नंगी, ना कोई साथण ना कोई मजाजण ना कोई संगी, जिधर तक्कां उधर आप आपणी खेल करे बहुरंगी, सूरा सरबंगी आपणी दया कमाईआ। रावी कहे भैणो जे आउ वेस कर के आइओ दिहाती, पिंडां नगरां वाला दयां जणाईआ। जे शहिरनां बण के आईआं सारयां साधूआं दी खुल्ह जाऊ समाधी, अक्खां मीट समाधी लाउण वाले अक्खां तुहाडे वल टिकाईआ। जिन्हां दे मुख विच होवे सीता राम कृष्णा राधी, ओह तुहाडी सूरत वेख के कहिण एह किथ्थों आवे साडी भाबी, भजड़ा पिट्टी पन्ध मुकाईआ। मुर्शदां दे मुरीद कहिण मसीतां विच बैठे एह कोई महिताबी, किसे महिरम दा राह तकाईआ। चर्चां विच बैठे पोप कहिण एह कोई फुल्ल गुलाबी, ख़ुशबू देण वास्ते आया चाँईं चाँईंआ। मन्दिरां विच बैठे कहिण एह साथण पुराणी साडी, विछड़ी मिली चाँईं चाँईंआ। गुरुदवारयां विच बैठे कहिण भरावो मेरे बण जाओ जांञी, इन्हां लईए प्रनाईआ। रावी कहे किते वेख्यो मेरी ना करयो हानी, सच दयां सुणाईआ। इक वार सब ते आउँदी जवानी, जोबन आया अन्त ढल जाईआ। तुसां भगतां दे कोल आउणां उन्हां दी खाणी महिमानी, भगतां वांगू सिध्धे सादे कपड़े लैणे पाईआ। रल के विच बहिणा बणयो ना कोई बेगानी, बेगमां वाला रूप वटाईआ। तुहानूं वी निमक वाली सुक्की रोटी पैणी खाणी, दन्दां नाल चबाईआ। गंगा गोदावरी जमना
❋
❋
सुरस्ती कहिण जे उह संघ विच फस गई किथ्थों पीवांगीआं पाणी, सानूं दे समझाईआ। रावी किहा नी उह जीव आधार प्राणी, अमृत रस आपणा मुख चुआईआ। गोदावरी अक्खां चुकीआं, रावी किते ओस दे नाल उह ते नहीं जेहड़ा बच्चयां दी दे के गया क़ुरबानी, गोबिन्द सूरा संग रखाईआ। रावी किहा गोबिन्द बिना प्रभू दी कोई ना दस्से निशानी, भगतां उत्ते कोई ना करे मेहरवानी, मेहरवान हो के मेहर नज़र ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर घर साचा इक सुहाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ कंस राज दे गृह पिंड गुजरात ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जे रावी कन्ढ्ढे जाणा करो ध्यान, अन्तर अन्तर आपणी लिव लाईआ । सच दवारिउँ मँगो दान, निमाणीआं हो के झोली डाहीआ। किरपा कर श्री भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। सानूं तुर के आउणा बड़ा महान, पन्ध दूर दुराडा नज़री आईआ। बण जाओ बाल अंञाण, बच्चयां वांग शोर मचाईआ । नेत्र हन्झू वहिण वहान, अथ्थरां धार बणाईआ। फिर आपे तुहानूं शब्दी भेज दए बबाण, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडा पुज्जणा होवे आसान, मुश्किल हल्ल कराईआ। छड्ड जाओ ज़िमीं असमान, मध्ध आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडा होवे आप सहाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ दर्शन लाल दे गृह पिंड गुजरात
प्रभ दा शब्द अगम्मी बबाणा, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। जिस उत्ते चढ़े ना कोई राजा राणा, पातशाहां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस वेले होवे आप मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। आपणे भगतां करे परवाना, आपणे रंग रंगाईआ। फेर बख्शिश करे उह विच जहाना, जिस दी बाडी जगत ना कोए समझाईआ। हरिजन प्यारे बणा प्रधाना, सहज नाल विच टिकाईआ। हुक्मे अंदर होवे रवाना, आवे जावे चाँईं चाँईंआ। एहो खेल श्री भगवाना, जो हरि करता आप कराईआ। नारद कहे ओस नूं निउँ निउँ करो प्रणामा, सीस जगदीश झुकाईआ। फेर सुणो अगम्मी कलामा, सोहँ ढोला बेपरवाहीआ। तक्को धुर दा अमामा, निरगुण नूर अलाहीआ। जिस ने भेजे कृष्णा काहना, राम सीता दया कमाईआ। जिस तुहाडा बणाया निशाना,
❋
❋
लोकमात वज्जी वधाईआ । सो साहिब सच्चा सुल्ताना, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ चरण सिँघ दे गृह पिंड अन्तोर ज़िला गुरदासपुर
रावी कहे गुर अर्जन दे के गया पाती, बिन अक्खरां अगम्म लिखाईआ। जिस वेले प्रगट होवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले बणाए साथी, सगला संग उपजाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरी करे आखी, आख़र भेव चुकाईआ। लहिणा देणा वेखे त्रैलोकी नाथी, काहना इक वड्याईआ। जो सीता राम दस्सी बाती, बातन पर्दा दए खुल्हाईआ। जिस पैग़ग्बरां दिती हयाती, जीवण जुगत समझाईआ। उह खेल करे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी कथा कहाणी साची, शब्द बोध समझाईआ। बुद्धी विच किसे ना वाची, नेत्र नैण ना कोए वखाईआ। ओह लहिणा देणा वेखे चार जुग दा बाकी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे चिठ्ठी दा अगम्म मज़मून, मैं समझ सकी ना राईआ। निम्रता विच हो ममनून, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। की इस दे विच क़ानूंन, धारा कवण वड्याईआ। अर्जन किहा ओसे नूं मालूम, जो हुक्म संदेसे रिहा दृढ़ाईआ। मैं वी बाल अञ्याणा मासूम, नन्हा नज़री आईआ। जेहड़ा शरीर तों महिरूम, जोती जोत विच समाईआ। ओह दस्से आपणा आपे सच असूल, असलीअत इक जणाईआ। जिस दा हुक्म वरते माक़ूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। रावी तैनूं देवे चरणां दी धूल, धूढ़ी भगतां ख़ाक रमाईआ। आवे दर ज़रूर, आवे हज़ूर नूर अलाहीआ। दीन दुनी दा वेखे क़ुसूर, लख चुरासी फोल फुलाईआ। असीं बरदे उहदे मज़दूर, तत्तां वाली सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। रावी कहे दस्स सतिगुर की लेखा लिख्या, बिन क़लम शाहीआ। मैनूं नेत्र नाल ना दिस्सया, रो के दयां दुहाईआ। मेरा अन्तर अन्तर पिटिआ, बौहड़ी बौहड़ी कर जणाईआ। की इस विच लेखा पाया नाल हिस्सया, कवण वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ। अर्जन कहे इहदा भेव अक्खरां तों बाहर, विद्या वंड ना कोए वंडाईआ। रावी तेरे कन्ढ्ढे आ के आपे करे ज़ाहर, तेरे पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले दुनियां सारी होई कायर, कर्म कांड विच कुरलाईआ। सच दवारयो होई ग़ैर, गहर गम्भीर ना कोए मिलाईआ। जग सागर सके कोई ना तैर, तीर्थ तट गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती
❋
❋
रोवे मारे धाईआ। ओस वेले करे प्रभ आपणी मेहर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जेहड़ा शाह सुल्तान सूरबीर वड्डा केहर, भबक सबक नाल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे मेरा सिर गया दुख, निम्रता विच दुहाईआ। अर्जन इक दस्स दे तुक, बहुता ना समझाईआ। गुर अर्जन किहा हुण ना मैथों पुच्छ, पुच्छण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले साहिब स्वामी गया पुज्ज, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। सब कुछ जाए सुझ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। रावी कहे ओह केहड़ा होणा तिउहार, सच दे समझाईआ। तेरे चरण कँवल निमस्कार, निउँ निउँ लागां पाईंआ। गुर अर्जन किहा सोलां फग्गण सुहञ्जणी होए बहार, सम्मत शहिनशाही चार नाल वड्याईआ। तेरा लेखा दस्से अगम्म अपार, अलख अगोचर पर्दा लाहीआ। चिठ्ठी दा मज़मून सहज दए सिखाल, औखा राह ना कोए जणाईआ। जिस नूं झुकदे शाह कंगाल, ओह सहज होवे सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला लए मिलाईआ। रावी कहे की गोबिन्द शब्द गुरु कि अर्जन धार, की राम कृष्ण ईसा मुहम्मद मूसा की वड्याईआ। खेल दस्स कर प्यार, अपरम्पर देणा जणाईआ। मैनूं वहिंदी नूं बीत गए जुग कोटन कई हज़ार, मेरी आसा पूर ना कोए कराईआ। आ आ चले गए मात तत अवतार, पैग़ग्बर गुरु फेरीआं पाईआ। फिरदे गए तट किनार, कंढिआं उत्ते डेरा लाईआ। मेरा असल किसे ना कीता इज़हार, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। सन्मुख हो के करी ना किसे ग़ुफ्तार, ग़ुफ्त शनीद ना ढोला गाईआ। मैं चौहन्दी ज़रूर जिस वेले आए कल कल्की अवतार, अमाम अमामा होए सिक्दार, संदेसा देवे आपणी धार, वारता पिछली दए समझाईआ । सो वक्त सुहञ्जणा सोलां फग्गण साढे तिन्न मेरा सोहे किनार, वज्जे सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा जाण सर्ब संसार, सृष्टी दी दृष्टी आपणे हथ्थ रखाईआ।