पुस्तकालयभाग २१

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ चरण सिँघ दे गृह पिंड अन्तोर

नारद किहा गंगा चिठ्ठी दा पासा परत, परत के वेख वखाईआ। लेखा लिख्या पुरख अबिनाशी आउणा उपर धरत, धरनी धरत सोभा पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरी करनी शर्त, शरअ दए बदलाईआ। सब दी आसा पूरी करे मन्ने अर्ज़, आरज़ू वेख वखाईआ। सप्त ·षीआं जेहड़ी गर्ज़, गर्ज़े कि सारी पूर कराईआ। चार जुग दी फोल के फ़रद, लेखे हक़

❋

❋

दए दृढ़ाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, हर तन हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा पढ़ीआं तिन्न तिन्न कतारां, सतरां वेख वखाईआ। मैं घोली तैथों वारां, आपा भेंट कराईआ। जमना वेख के पै गई विच विचारां, आप आपणे विच डुबाईआ। सुरस्ती बण विच्चों हुश्यिारा, चलाकी नाल समझाईआ। नी गोदावरी आह वेख खेल निआरा, तैनूं दयां समझाईआ। चिठ्ठी विच लेखा प्रभू आदि अन्त दा कुँवारा, सुहाग आपणा ना कोए वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैग़ग्बरां नूं देंदा गया लारा, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। अर्जन ने कढ्ढआ हाढ़ा, मिन्नतां विच दुहाईआ। पुरख अकाल इक वार आ विच संसारा, आपणा फेरा पाईआ। बण धुर दा लाड़ा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। नी ओह आउणा आपणी धारा, नर निरँकारा वेस वटाईआ। चिठ्ठी उत्ते लेख लिख्या उहनूं कहिणा कल कल्की अवतारा, कल कलेश दए गवाईआ। सांझा बणे मीत प्यारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सुहाए इक दुआरा, दरबारा इक वड्याईआ। उहनूं वेखणा असीं सारीआं रावी किनारा, कन्ढ्ढा इक्को इक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा पढ़दी पढ़दी हो गई चुप, उँगली मुख विच रखाईआ। जमना पई उठ, इशारा सुरस्ती वल कराईआ। गोदावरी दा फड़ के गुट्ट, हलूणा दिता लगाईआ। तिन्ने गंगां नूं रहीआं पुच्छ, की सोचां विच आपणा आप डुबाईआ। गंगा कहे मैं हैरान हो गई जिस दा इक्को गोबिन्द सूरा पुत्त, शब्दी शब्द रूप वटाईआ। उह वस के साढे तिन्न हथ्थ काया बुत, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। जोत जगाए अबिनाशी अचुत, निरगुण नूर डगमगाईआ। मैनूं ऐं दिसदा सब दा पैंडा रिहा मुक, अग्गे हुक्म ना कोए चलाईआ। सब दा पाठ होणा इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। उने चिर नूं नारद आ गया फेरदा हथ्थ बोदी, हस्स हस्स रिहा सुणाईआ। नी मैं होर तक्कया गोबिन्द इक्को सोहे प्रभ दी गोदी, गोदावरी तैनूं लारे देण वाला नज़री आईआ। तूं बणी रही कमली कोझी, चरण छोह सार ना पाईआ। सुरस्ती कहे इहनूं भुलेखा लग्गा कि शायद एह कोई जोगी, जोगीआं वाला वेस वटाईआ । जमना कहे इहनूं शक्क पै गया खवरे एह कोई संसारी भोगी, वासना विच भज्जा वाहो दाहीआ। गंगा कहे नहीं नी आह वेख चिठ्ठी थल्ले लिख्या वेदीआं तों बण के सोढी, आपणा रूप वटाईआ। गुरमुखां चुक्की फिरे मोढीं, मुढला आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नारद कहे गंगा ज़रा वेख सत्तवीं सतर, सोलां अक्खरां वाली नज़री आईआ। फेर वेख अगला अंक जिस दा हिन्दसा सत्त दो बहत्तर, भगतां दए वड्याईआ। फेर वेख बिना लेख तों पर्त्त, जिस दी समझ ना कोए

❋

❋

समझाईआ। फेर तक्क, जां गंगा तक्कण लग्गी अक्खां विच्चों वहि गया अथ्थर, नेत्र नीर वहाईआ। नारद ने हलूण के किहा रो ना औह वेख गोबिन्द सुत्ता विछा के सत्थर, सोहणी सेज बणाईआ। नी तूं टक्करां मारदी रही नाल पत्थर, भज्जी वाहो दाहीआ। हुण रहिण नहीं देणा किसे दा मकर, फ़रेबां डेरा ढाहीआ। दुनियां दा उलटा करना चक्र, चकरवर्ती देणे खपाईआ। किसे ब्राह्मण नूं वेखण नहीं देणा गृह नछत्र, कुण्डली रास ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा कहे इस चिठ्ठी दा इक होर तीजा सफ़ा, जो सफ़ा पिछली रिहा उठाईआ। उस विच्चों भगतां होणा नफा, घाटे विच लोकाईआ। नारद किहा कुछ मैनूं दे दे गफ्फ़ा, जे तेरे विच वड्याईआ। जमना हौली जेही नारद दे सिर ते मारदी धफ्फा, हासे विच सुणाईआ। सुरस्ती पिच्छों मार के जफ्फा, मूँह दे भार सुटाईआ। मुनी होण लग्गा ख़फ़ा, तिन्नां ने ताली दिती वजाईआ। गोदावरी भज्ज के आई, रिषी जी, केहड़ा जाप जपा, मैनूं दे दृढ़ाईआ। फेर गुस्से विच होर तपा, अक्ख लाल कराईआ। चौहां मिल के किहा आह वेख लै पप्पा, जो पूरन ब्रह्म नज़री आईआ। साडा ओस दे नाल कौल इक़रार पक्का, जो लेखे सब दे वेख वखाईआ। सानूं रावी दा आ गया सद्दा, जाणा चाँईं चाँईंआ। नारद जी साडे वास्ते कोई लिआइओ घोड़ा टट्टू यक्का, यक्क हुक्म सुणाईआ। तुसीं जगत दे परोहत उत्ते चढ़न नूं लभ्भ ल्यो गधा, दो जहानां विच रलण कोए ना पाईआ। गलों लाह ल्यो झग्गा, जञ्ञू लओ लटकाईआ। हथ्थ विच फड़ ल्यो डब्बा, राह जांदे जाणा खड़काईआ। जे थक्क गए किसे डिग्ग पिउ विच खड्डा, डूँघी डल डेरा लाईआ। नारद किहा एहदी की वजह, मैनूं दयो समझाईआ। गंगा किहा पुरख अकाल ने भेख पाखण्ड नूं देणी सज़ा, धोखे वाला रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत बणाए जो चलण उस दी रज़ा, रज़ा आपणी विच चलाईआ। देवे नाम अमृत दा रसा, रस इक्को इक चखाईआ। नारद कहे जे रस देवे ते मैं ज़ोर नाल भज्जां, तुहाडे नालों पहिलों पन्ध मुकाईआ। सुरस्ती किहा ऐवें ना मार कच्छां, बोदी ना हिलाईआ। जे तूं पहिलों गया तैनूं भगतां ने बन्न्ह लैणा नाल नौ हथ्थ रस्सा, फेर सके ना कोए छुडाईआ। कन्नां नूं हथ्थ ला ला अग्गे तों साडे कोल आउण लग्गयां लौहणा नहीं कदे झग्गा, ख़ाली धोती ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा कहे चिठ्ठी विच लिख्या कोई विच आ ना जाए ओपरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जमना कहे नारद तूं किथ्थों आया सिर कढ्ढया वांग गिरी खोपरा, धड़ सिर जुट्ट बणाईआ। नारद मख़ौल विच कहे मैं प्रभू दा नाले पुत्त ते नाले पोतरा, तुहानूं पता नहीं अजे मिली नहीं वड्याईआ। गंगा धक्का मारया जा किथ्थे बन्न्ही फिरें लंगोटड़ा, जंगलां विच मूँह भवाईआ। हथ्थ विच डिंगा

❋

❋

टेडा फड़ लै सोटड़ा, चारे कुण्टां आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहिंदा नी वड्डीओ चलाको, की मैनूं रहीआं जणाईआ। आपणा आप सांभो, खुल्ही मेंढी सीस गुंदाईआ। अग्गा पिच्छा आपणा नापो, लम्बाई की चौड़ाईआ। करवट विच करवट आपणी साधो, सिदक नाल उठाईआ। की लेखा दस्स के गया तुहानूं कृष्ण बंस यादो, यादव की चतुराईआ। क्यों पाणी पींदा रिहा विच्चों ढाबो, कृष्ण ने उँगली छूह तुहाडे नाल मुख ना कदे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे किते बण ना जाइओ चलाक, आपणी आप करो वड्याईआ। ज़रा एधर ल्यो झाक, तुहानूं दयां वखाईआ। नावीं सतर जेहड़ी ख़ाली लई राख, उस नूं वेखो निगाह टिकाईआ। सारीआं मन्नयां वाक्, बैठीआं निगाह उठाईआ। जां वेख्या तां प्रभू दी इक्को ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नी तुसां इस नूं वेखणा साख्यात, छमी नमी आपणा रूप बदलाईआ। तुहानूं फेर आवे विश्वास, जिस वेले विश्व दा भेव खुल्हाईआ। नारद छेती नाल जमना सुरस्ती दे कन्न फड़ के किहा नी तक्कोगीआं उत्ते आकाश, आपणी अक्ख उठाईआ। गोदावरी सुरस्ती किथ्थे वेखोगीआं प्रकाश, मैनूं दयो जणाईआ । चारे हो गईआं उदास, हैरानी अंदर आईआ। नारद किहा ओह वेखो मार झाक, रावी कन्ढ्ढा सोभा पाईआ। जिस दे चरण चुंमे धरती मात, जिस नूं निउँ निउँ सारे सीस निवाईआ। नाल भगतां दी जमात, सोहणा रंग रंगाईआ। चारे कहिण मुनी जी, रिषी जी, महात्मा जी, पंडत जी, कुछ शतानी दा खवाइओ सानूं प्रशाद, तेरी शतानी विच नुरानी नज़री आईआ। नारद किहा सुणो मेरी आवाज़, मैं खोल्ह के दस्सां राज़, जिस कौडे कंधारी दी नानक रखी लाज, उह रस लिआवे चुक्क कमाद, मुख सब दा मिट्ठा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद देवणहार वड्याईआ। नारद कहे नी छोकरीओ, शक विच ना कोए वड्याईआ। प्रभू दीओ पोतरीओ, की ब्रह्मा तुहाडा पिता माईआ। जग विच सोतड़ीओ, की विष्नूं तुहाडी अक्ख खुल्हाईआ। नैणां विच रोतड़ीओ, शंकर त्रसूल नाल डराईआ। केहड़ी बन्द होईओ कोठड़ीओ, किस गृह डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा कहे पढ़दी पढ़दी ने वेख्या इक होर चौथा अंक, चार जुग दा लेख समझाईआ। रावी कन्ढ्ढे कुछ आसा रख के गया जनक, जिस दी सीता सपुत्तरी राम नाल प्रनाईआ। जिस लक्कड़ी दा बणया सी धनुश, ओह लक्कड़ी एसे रावी दे कन्ढ्ढे तों गई आपणा पन्ध मुकाईआ। जेहड़ी यादव सी बंसी, यदू बंस दा पहिलां जिस दा नाम नीदू, उहदी माता इस रावी कन्ढ्ढे दे रहिण वाली नज़री आईआ। नौ पहर तपस्या कीती सी तट किनारे भरिंगू, बिना स्वास तों ध्यान लगाईआ। तिन्न

❋

❋

वार शंकर ने रावी विच धोता सी आपणा लिंगू, नपड़द हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सुरस्ती कहे मुनी जी तुसीं मुनीश्र कि मुशटंडे, मैनूं दयो जणाईआ। नारद खलो के इक टंगे, कन्न हथ्थां उत्ते रखाईआ। अक्खां मीट के कहे वेखो मैं चढ़ गया उपरले डंडे, जिथ्थे प्रभू डेरा लाईआ। जमना ने हसदी हसदी ने उहदीआं नासां विच निक्के निक्के दे दिते गंढ्ढे, ज़ोर नाल दबाईआ। साह बन्द होया ते ज़ोर नाल खंघे, ते बाहर दिते कढ्ढाईआ। गुस्से विच किहा तुसीं कम्म नहीं कीते चंगे, हासी मेरे नाल उडाईआ। उने चिर नूं श्री भगवान आ गया पा के कॅपड़े गंदे, ग़रीबां वाला वेस वटाईआ। हथ्थ विच फड़े होए सुक्के मंडे, मुखों कहे कोई भिच्छया दयो पाईआ। नारद ने ओहो फड़ के गंढ्ढे, झोली दिते टिकाईआ। श्री भगवान ने झोली चों कढ्ढ के गोदावरी गंगा नूं वंडे, आह फड़ के लओ खाईआ। उन्हां दन्द पीह के आपणे दन्द भन्ने, एह बुढ्ढा की करे शुदाईआ। इन्हां विच की अनन्दे, जेहड़ा सानूं रिहा चखाईआ। जाह उन्हां नूं दे जेहड़े तेरे वरगे भुक्खे नंगे, असीं गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सानूं ते लोक कहिंदे एह साडीआं माईआ। पुरख अकाल इक दम आपणा रूप बणाया सूरे सरबंगे, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी कल धराईआ। याद रखयो इहो गंढ्ढे ते इहो सुक्के मंडे, जिस वेले आवां विच ब्रह्मण्डे, भाग लगावां अर्जन दी धार ते रावी कन्ढ्ढे, तुहानूं भजा के लिआवां नाल शब्द डंडे, भज्जो वाहो दाहीआ। ओथे मेरे भगत होणगे संगे, जेहड़े सब तों उत्तम श्रेष्ट ते सारयां नालों होवणगे चंगे, तुसां दन्दीआं पीसीयां ओह खावणगे नाल दन्दे, तुसां रो रो के कहिणा भोरा साडी झोली दयो पाईआ। मैं कक्खां दी सेज उत्ते लेटांगा रावी कन्ढ्ढे, आपणा आसण सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। चारे हैरान होईआं किथ्थों आ गया अछल अछल्ल, आपणा वेस वटाईआ । प्रगट होया केहड़े पल, आउँदा जांदा राह ना कोए तकाईआ। प्रभू फेर वड़ गया काया वाली झल्ल, नेत्र नैण ना कोए वड्याईआ। फेर खलो के विच जल, जल रिहा छड़काईआ। फेर हौली हौली प्या चल, भज्जे वाहो दाहीआ। फेर आ के उपर थल, घुटने लए टिकाईआ। फेर सारीयां नूं किहा ध्यान रखयो जिस वेले मैं आपणा सवाल कीता हल्ल, गेड़ा सब नूं दयां दवाईआ। तुहानूं ज़रूर आउणा पए चल, हुक्मे अंदर पन्ध मुकाईआ। सारा लेखा कुछ अज्ज कुझ समझा देणा कल्ल्ह, क्योंकि कल्ह तों अगले कल्ल्ह झोलीआं देणीआं भराईआ।

❋

❋

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ रावी कन्ढ्ढे

रावी कहे मैं एथे वगी सां जुग ढाई, आपणा रुख़ ना कदे बदलाईआ। बणी सां पाँधी राही, चली चाँईं चाँईंआ। राजा बलि एथे रह के गया सी दिन बाई, जिस दी बाईबल विच हज़रत ईसा दए गवाहीआ। सप्त ·षी नौ दिन एथे बणे रहे शुदाई, प्रभ दरस दे के लुक्या हथ्थ किसे ना आईआ। राम दे जिस पहली वार नौंह लाहे सी नाई, उहदा एथे हुंदा सी पिता माई, भूमिका जन्म वाली सुहाईआ। कृष्ण ने पहलां हथ्थ लाया सी जिस गांई, ओह वी एथों दी जम्म जाई, मथरा विच जा के क़ीमत तरयासी दोने पाईआ। जिस ने पहलां गाँ ज़िबह कीती ओह इथों ढाई मील ते रहन्दा सी कसाई, मूसा मुरीद हो के आपणी सेव कमाईआ । जेहड़ी ईसा दे गल विच पाई फाही, सतरंग दा धागा एथे दे रहिण वाला ललारी रंगदा सी चाँईं चाँईं, जो तिन्न पीहड़ीआं पहलों उजड़ के योरोशलम डेरा लाईआ। जेहड़ी मुहम्मद ने तसबी पहिले दिन हथ्थ उठाई, ओह वी एधरों गया सी पंजाबी कोई राही, मणका तिन्न भेंट चढ़ाईआ। जेहड़ी मज्झ नानक सी चराई, ओह वी एसे थाँ तों ढाई महीने दी बच्ची ते क़ीमत पई सी रुपईए ढाई, नानक दा दर्शन पाईआ। जेहड़ी अंगद गोदड़ी हेठ विछाई, उह ओथों दा इक सी भराई, जेहड़ा लै के गया चाँईं चाँईंआ। जेहड़ी अमरदास दी तेड़ बन्न्हण वाली हुंदी सी घाई, ओह वी एथों दा लै के गया इक पौली पाही, जिहनूं जुलाहा कहि के जगत गाईआ । जिस दिन रामदास पहिले दिन चने भट्ठी विच लए भुन्नाई, उह कड़ाही एसे थाँ दे लुहार घड़ाईआ। जिस खौंचे नाल तत्ती रेत सीस विच पाई, उह चन्दू कोल लै के आया एथों दा सी जवाई ते नाम नजीबू सोभा पाईआ। जेहड़ी हरि गोबिन्द लड़ी लड़ाई, मीरी पीरी तलवार तन छुहाई, उहनूं सिकल करन वाला एथों दा बुढ्ढा बांह दा टुंडा आपणी कार कमाईआ। जेहड़ी हरिराए पहली जुत्ती चरण छुहाई, उह एथों सत सीवां दूर पंज मील लम्बाई, सत्त सत्त उँगलां पक्के मेचे दे मोजे लै के गया चाँईं चाँईंआ। जिस वेले बाल अवस्था हरि कृष्ण देह तजाई, उहदी निगाह एसे कन्ढ्ढे आई, मेरे वास्ते एह कुझ ल्यांदा नहीं चाँईं चाँईं, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। जिस ने दिल्ली चांदनी चौक थल्लउँ धरती साफ़ कराई, उह एथों दा सी ग़रीब जिस दी ना कोई भैण ना कोई भाई, नेत्र रो के धाह मार के वास्ता ख़ुदा दे अग्गे पाईआ। जिन्हां गोबिन्द दी डोली सी उठाई, उन्हां दे पिउ दी नानी एथों दी सी माई, पेका पिछला सोभा पाईआ। जिस वेले गोबिन्द माछूवाड़े सत्थर सेज वछाई, निगाह चारों कुण्ट उठाई, दो जहानां फिरया चाँईं चाँईं, रावी कहि के रही सुणाई, क्यों ब्यास तों पार बैठा मेरा माही, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। गोबिन्द किहा मैं तक्कां ओस शहिनशाही, जेहड़ा तेरा मेरा मेला लए मिलाईआ। पिछल्यां जुगां दी कटे जुदाई,

❋

❋

विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। रावी रो पई चरणीं ढहि पई दुहथ्थढ़ मार के कहे मेरी कीती भुल्ल बख्शाईं, तेरे हथ्थ वड्याईआ। क्यों गुर अर्जन आपा आप मेरे विच टिकाई, मैं निभागण जिस ने उहदी तपदी खल्ल ठंडे पाणी नाल बुझाई, छाले छाले नज़री आईआ । उस ने ओस वेले इक तुक गाई, मैनूं हौली जिही सुणाई, जिस वेले आवे साहिब गुसाईं, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। रावी कहे मैं इक दिन बड़ी रोई, हाए हाए कर सुणाईआ। पैग़ग्बरां दी दिती दरोही, अवतारां नाम ध्याईआ। मैं कूक के किहा आण मिलावे कोई, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। जिधर तक्कां सब दी सुरती खोई, अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मिली किते ना ढोई, सोभा दर कोए ना पाईआ। मैं किहा हुण मैं मोई, किधरे जावां किधरे नस्सां, टिकाणा नज़र कोए ना आईआ। फेर मैनूं ऐं दिसदा जिवें कबीर नाल होवे लोई, माला प्रेम वाली होवे प्रोई, सुरत निरत होवे यकसोई, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैं सहिमी कबीर पुच्छया की तेरी वस्त खोई, मैनूं दे दृढ़ाईआ। मैं किहा मैनूं प्रभ नहीं मिल्या एसे कर के होई अधमोई, कमर टुट्टी हाए, चलण दी हिम्मत रही ना राईआ। कबीर किहा जेहड़ी गल्ल तैथों सब ने लकोई, मैं तैनूं सब दयां जणाईआ। उठ हथ्थ पैर इक्ठे कर के मेरे साहिब अग्गे कर अरजोई, अर्ज़ दे जणाईआ। अज्ज तों प्रभू मैं तेरी होई, नाते सारे दिते तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कबीर अजे रिहा दस्स, रावी नूं रिहा समझाईआ। ओधरों नारद आ गया झट, ताली पुठ्ठी सिध्धी वजाईआ। जुलाहिआ पिच्छे हट, भगत बण के प्रभ नूं ऐवें रिहा वड्याईआ। चल तैनूं वखावां दुर्गा ज्वाला जिस दी जोत जगे लट्ट लट्ट, पहाड़ां विच्चों नज़री आईआ। ऐवें कहिंदा एं उह वस्से घट घट, जे घट घट विच वसदा ए ते मेरी बोदी देवे उखड़ाईआ। छेती नाल मार के ढाई टप्प, विच आसण बैठा लाईआ। भार गोडयां उत्ते रख, हथ्थ छाती उेते अटकाईआ। ओए जुलाहिआ, ज़रा वेख ओह पुरख अकाल दीन दयाल सब दा मालक ते सब दा कन्त ते सति सरूप जट्ट, जागरत जोत डगमगाईआ। झट आपणा मरोड़ के नक्क, विंगा ल्या बणाईआ। जे तेरे ते तेरे प्रभू दा है वस्स, एहनूं सिध्धा दे कराईआ। मख़ौल नाल हीं हीं कर के प्या हस्स, जे मेरा हासा नहीं चंगा लगदा, आपणे प्रभू नूं कहि मेरे दन्द दे कढ्ढाईआ। फेर इक दम हथ्थ मार के उत्ते पट्ट, बाज़ू ज़ोर नाल घुंमाईआ। अक्खां पुठ्ठीआं कर के किहा मैनूं उह दिसदा रावी दे तट, कलयुग अन्तिम बैठा डेरा लाईआ। जिस ने शरअ दी रहिण नहीं देणी कोई वट्ट, वट बन्ने सारे देणे ढाहीआ। जुलाहिआ, फेर तूं वी मुच्छ नहीं सकणी कट, अल्ला हू दा नाअरा कोए ना लाईआ। तुसीं अक्खरां विच किहा ओह पुरख समरथ, मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची नज़र इक उठाईआ। रावी कहे मैं इक दिन आपणी आसा विच आस मँगी, सच ध्यान लगाईआ। जे मेरा मालक मेरी आ जावे कन्ढ्ढी, आपणा डेरा लाईआ। फेर मैं दो जहानां भज्जां नठ्ठां टप्पां कुद्दां सब नूं कहां वे गुर अवतार पैग़ग्बरो मैं हुण नहीं होणा रंडी, रंडेपा रिहा ना राईआ। मेरी टुट्टी जाए गंढ्ढी, नाता लए मिलाईआ। पिछली रहे ना कोए पाबन्दी, होए आप सहाईआ। मेरे कन्ढ्ढे आ के ओस बहिणा नहीं किसे मंजी, मजलस भगतां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद आ किहा ओ रावीए, हो गए तिन्न साढे, रब्ब साडा कि तुहाडा मैनूं दे समझाईआ। तूं ते वस्स पै गई ए डाहढे, ऐवें डर डर के आपणा झट लँघाईआ। मैं ते सब दे नाल हेरा फेरी दे झण्डे गाडे, गाॅड नालों पहिलों गाईड बण के सब नूं दयां जणाईआ। तूं ऐवें सिफ्त करदी कमलिए प्रभ दे भगत सदा हुंदे सादे, मेरे वांग मुच्छ दाढ़ी साफ़ कर के टिंड ना कोए चमकाईआ। साडा खेल चलया आया पिच्छों पिउ दादे, परोहती विच बड़ो्हती जगत बणाईआ। मेरी गल्ल सुण आपां दोवें सांझे कर लईए इरादे, सलाह इक्को इक पकाईआ। तूं जोड़ी वजावीं ते मैं वजावां वाजे, तेरा मेरा रूप बण के प्रभ दा रूप वटाईआ। असीं दोवें होईए वडभागे, चलीए चाँईं चाँईंआ। तूं पिच्छे ते मैं आगे, बोदी दे इशारे नाल तैनूं दयां समझाईआ। जे इक वेरां मेरे कंठ लागें, तैनूं सचखण्ड तों अगले घर दयां पुचाईआ। तूं बण के मेरी लाडो ते मैं लडावां तैनूं लाडे, सोहणी गोद सुहाईआ। ओधरों सुरस्ती आ गई एह किधरों आ गया मगाउणा दादे, आपणा फेरा पाईआ। नारद ने ओसे वेले ओसे पासे लहिंदे वल मूँह कीता नी सुण लओ तुसीं प्रभ ने कुछ नवां रूप बणाउणा काअबे, काअबे वाले उठ के तुहाडा माण देणा गवाईआ। तुहाडे पुठ्ठे करने छाबे, वस्तू देण डुल्हाईआ। फेर कहोगीआं सानूं सच किहा बोदी वाले बाबे, नाले रोवो नाले मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे नारद कोई चंगी सुणा साखी, मैनूं दे समझाईआ। नारद कहे ना कोई मेरी ताई ना कोई मेरी चाची, जे तूं चंगी बणना ईं ते मैं तैनूं आख देवां भाबी, भाबो कुछ मैनूं दे खवाईआ। तूं किॅडी चंगी जे कृष्ण दी बण जांदी राधी, मन्दिरां विच बहि के आपणी ख़ुशी मनाईआ। रावी कहे मुनी जी मैं चंगी सिध्धी सादी, जोबनहीण अख्वाईआ। इक्के प्रभ नूं रही अराधी, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। कदी ते आवेगा बण के पाँधी, तट मेरे फेरा पाईआ। मैं ओसे दा राह रहिणा तकांदी, भावें कोटन कोटि जुग बीतण किसे वल्ल ना अक्ख उठाईआ। मैनूं ओट ओसे दे नाउँ दी, जो नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। मैं सारे छड्डे जिन्हां ने वंड कीती सूर गाँ दी, चोपाइआं उत्ते आपणा धर्म गए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, सद आपणी दया कमाईआ। नारद कहे रावी साढे तिन्न वज्जे, वज्ज वज्ज के रहे सुणाईआ। रावी उठ के पैर दब्बे, अग्गे गई आईआ। दस्स पुरख अबिनाशी किथ्थे लभ्भे, इशारा दे जणाईआ। नारद किहा आह वेख मैं पाया आपणे एस डब्बे, आपणे अंदर ल्या छुपाईआ। मैनूं एह लभ्भे, दूजे नज़र किसे ना आईआ। रावी किहा ऐवें ना कर दग़े, फ़रेबां विच वक्त लँघाईआ। नारद किहा मैं हुणे वखावां हब्बे, तैनूं दयां जणाईआ। ओसे वेले आपणे दोवें हथ्थ बद्धे, रावी दे चरणां सीस निवाईआ। रावी किहा, हैं, एह की, नारद किहा ओह तेरे विच वस्से, नूर नुराना सोभा पाईआ। दोवें खिड़ खिड़ा के हस्से, ताली हथ्थां वाली लगाईआ। रावी किहा सदी चौधवीं फिर होवांगे इक्ठे, जिस वेले प्रभ आपणा फेरा पाईआ। नाल पिछले लै के आउणे पटे, लेखा देणा मुकाईआ। जिस ने मेटणे सब दे रट्टे, लहिणा झोली पाईआ। तारने पत्थर वट्टे, होणा आप सहाईआ। भगतां संग रखे, मेला धुरदरगाहीआ। सब नूं वेखे इक्को अक्खे, दीन मज़हब ना वंड वंडाईआ। कौल इक्करार हो गए पक्के, वायदे लए पकाईआ। साढे तिन्न वजे ज़रूर आवे सोलां फग्गण शहिनशाही सम्मत चार सच्चे, सच देवे वड्याईआ। बाकी रात नूं दसूंगी पते, जेहड़े गुर अवतार पैग़ग्बरां संदेसे दिते पहुंचाईआ। नारद कहे नहीं, मेरा अंदर होर कुछ दस्से, मैं तैनूं दयां सुणाईआ। अज्ज पहली भेंट प्रभ दी भगतां नाल ते भगवन उन्हां नूं मिट्ठे देवे रसे, गन्ना गन्ना वंड वंडाईआ। कल्ल्ह नूं फेर दस्सूंगी बाकी की कुछ रख्या हथ्थे, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणे देणे सब दे पूर कराईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ बचन सिँघ दे गृह पिंड सिंमल सकोर ज़िला गुरदासपुर

रावी कहे मैं पंजाबी हिन्दी उर्दू अंग्रेज़ी विच भेज्या काट, कार्ड दिता घलाईआ। अवतार पैग़ग्बरो गुरु गुरदेव आउणा मेरे घाट, तट किनारा सोभा पाईआ। मंज़ल विच्चों मंज़ल मुक्के वाट, पैंडे विच्चों पन्ध देणा चुकाईआ। सतारां फग्गण दी चलणा पिछली रात, अठारां फग्गण नूं पहुंचणा चाँईं चाँईंआ। तुहाडी सारयां दी इक्को होवे जमात, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। नाल लै के आइओ आपणे नाम कलमे दी दात, जो दीनां मज़हबां गए वरताईआ। चार जुग दे लै के आइओ काग़ज़ात, लेखा आपणे नाल रखाईआ। पिच्छे रहे ना किसे दा जज़बात, जज़बा आपणे विच जज़ब कराईआ। तुहाडी सब दी वेखणी ख़िदमात, जो ख़ादम हो के गए कमाईआ। इक सुणाउणी अगम्मी बात, बातन पर्दा

❋

❋

देणा उठाईआ। की खेल वरतणी मात, धरनी धरत धवल कार की कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। रावी कहे सब दा लबास होवे धर्म दी धार, मज़हबी वंड ना कोए वंडाईआ। धुर दी इक्को होवे गुफ्तार, अल्ला वाहिगुरु ओम नाम ना कोए सहाईआ। इक्को सजदा होवे निमस्कार, डंडावत इक्को सोभा पाईआ। इक्को नूर जोत होवे उज्यार, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। इक्को गृह दिसे सच्चा घर बार, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सांझा बणे प्यार, इक्को मित्र प्यारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे गोबिन्द आपणे नाल लिआवीं चण्डी, इष्ट इक्को इक दरसाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी पाखण्डी, माया ममता मोह विकार हँकार करे सफ़ाईआ। दीनां मज़हबां दी साफ़ करनी डंडी, डंडावत इक्को इक जणाईआ। दुनी रहिण नहीं देणी अन्धी, अन्ध अज्ञान देणा मिटाईआ। सच नाम दी ला पाबन्दी, पारब्रह्म देणा सझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गा के छन्दी, सहिसा रोग ना कोए गवाईआ । हउमे गढ़ तोड़ना कंधी, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे राम नाल होवे राम सीता, राम राम दुहाईआ। कृष्ण नाल मिलावां कृष्ण जोड़ा होवे जीता, त्रैलोकी नाथ अगली गाथ इक सुणाईआ। पैग़ग्बरो आबेहयात सब ने होवे पीता, ख़ुमारी धुर दी सच चढ़ाईआ। गुरु गुरदेव रस लै के आउणा ठांडा सीता, अगनी तत ना कोए तपाईआ। सब ने झगड़ा मेट के आउणा ऊचां नीचां, ज़ातां पातां वंड ना कोए वंडाईआ। पिछला भुल्ल जाणा वेला बीता, अग्गे परदा लैणा उठाईआ। लहिणा देणा मुका के आउणा हस्त कीटा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। सारयां प्रभ दवारे कढ्ढ के आउणीआं लीका, लाईन लाईन नाल मिलाईआ। मुखों कहिंदे आउणा प्रभू तेरे नाल सब दीआं प्रीतां, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस दीआं चार जुग करदे रहे उडीका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। ओह साहिब मिले प्रभ ठाकर ठीका, ठोकर नाम लगाईआ। जिस दा मार्ग अन्त बारीका, जग नेत्र वेखण कोए ना आईआ। दीन मज़हब दा मेटे शरीका, शरकत कूड़ी दए गवाईआ। आत्म परमात्म मिलण दा दस्से हक़ तरीका, हक़ीक़त हक़ीक़त विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रावी कहे गुर अवतार पैग़ग्बर आउणा मेरे किनारे, तट हट्ट वड्याईआ। मेरे शब्दी धार इशारे, निशानिआं विच सुणाईआ। सोहणा इक दवारे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लाउणे हक़ जैकारे, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। किरपा करे आप निरँकारे, हरि करता वड वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं इक्ठे आवांगे सारे, सरन इक्को इक जणाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त प्रभ दे बणे रहे पनिहारे, सेवक

❋

❋

हो के सेव कमाईआ। मँगां मँगदे आए कल कल्की होए अवतारे, निहकलंक नाउँ प्रगटाईआ। जिस नूं अमाम मैहन्दी कहिण सारे, महासार्थी नूर अलाहीआ। ओह खेल करे जग आपणी धारे, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। रावी कहे मेरी चरण कँवल निमस्कारे, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रावी कहे सारयां आपे जाणा आ, आजज़ हो के सीस निवाईआ। मेरे दूर होवण गुनाह, पापां डेरा ढाहीआ। सारे मिल के पुरख अकाल लईए मना, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस ने जुग चलाउणा नवां, सतिजुग सच प्रगटाईआ। मैं ओस दी चरणी ढह्वां, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। बदल देणा समां, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म कोई कर ना सके मन्हा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिस नूं दीन दुनी मज़हब दा लालच नहीं कोई तमां, कलमयां तमन्ना ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता इक अख्वाईआ। रावी कहे तुसां आउणा पूरे सत्त, आपणी ख़ुशी मनाईआ। तुसां मन्नणा इक्को कमलापति, परमेश्वर नूर अलाहीआ। जिस दा गाया जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। ओह सब दी पूरी करे अस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। रावी कहे बाकी कल्ल नूं देणा दस्स, अगला भेव चुकाईआ। की खेल करे पुरख समरथ, हरि करता नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सर्ब कला समरथ, समरथ स्वामी इक अख्वाईआ।

१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ सन्तोख सिँघ दे घर पिंड सिंमल सकोर ज़िला गुरदासपुर

रावी कहे सदी चौधवीं क्यों बाहर खलोती, ख़ालस ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। आ के वेख प्रभू दे भगत धुर दे माणक मोती, अनमुलड़े नज़री आईआ। जिन्हां दे अंदर इक्को प्रेम दी जोती, दूजा नूर ना कोए रुशनाईआ । चार वरनां दिसे सांझी गोती, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। हथ्थ विच फड़ के विंगी टेडी सोटी, पगडंडीआं दा झगड़ा दए मुकाईआ। मेरी धार रहिण नहीं दिती इकलौती, इक इकल्ली दा नाता ल्या बणाईआ। जुग चौकड़ी रही सोती, सुत्ती लई उठाईआ। मैं प्रेम प्यार दी बंधी तेड़ धोती, धर्म दी धार गंढ्ढ पवाईआ। निगह मार के वेखी, लोकमात दो जहानां खोज खुजाईआ। जिधर तक्कया सृष्टी दृष्टी अंदर सारे पढ़दे पत्तरिआं वाली पोथी, पारब्रह्म दा ध्यान ना कोए लगाईआ। जगत बुद्धी हो गई थोथी, पतित पनीत ना कोए कराईआ। मैं सोच रही सां सोची, समझ समझ विच्चों प्रगटाईआ। मैनूं रविदास

❋

❋

दिस्सया जो गुरमुख बणया चुमिआरा मोची, अक्खरां गंढ्ढ पवाईआ। मैनूं ख़ुशी होई बहुती, हिरदे अन्तर वज्जी वधाईआ। क्यों सदा प्रभू मन्नदा आया उहदी, आदि दी रीती चली आईआ। जिस ने आपणी आत्मा सोधी, मन दी मैल धवाईआ। भगतां नूं लै के बैठा अगम्मी गोदी, जिस दे चरण चुंमण वास्ते गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती भज्जीआं आवण वाहो दाहीआ। मैं वी हथ्थ लगाउणा उस दी गोडीं, सतिकार नाल सीस निवाईआ। सदी चौधवीं कहे रावी आह कौण, रावी कहे एह सवेरे तिन्न वजे दा नारद आ गया हिलाउँदा बोदी, उँगलां कन्नां विच फिराईआ। करदा फिरे कौडी कौडी, कौडी हथ्थां विच लटकाईआ। इहदे कोल की जां तक्कया चार जुग दी शरअ रखी उत्ते मोढ्ढीं, कंधे मार के चले चाँईं चाँईंआ। नाले छोटी जिही इस ने पत्तयां दी बणाई बोगी, हस्स के कहे इहदे विच अल्ला ते वाहिगुरु ओम हरीओम तत सति रख के मैं पृथ्मी दा चक्र रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे की आउणा पुरख अबिनाशी, सच सच समझाईआ। रावी कहे जिन पैग़ग्बरां दिती फाँसी, फ़ैसला हक़ सुणाईआ। सदी चौधवीं कर के हासी, हथ्थ पैरां नाल छुहाईआ। नी किते प्रभू पंडत बण के चलया नहीं गया काशी, जां गोदावरी गंगा जमना सुरस्ती दे तटां उत्ते फेरा पाईआ। क्योंकि पिछल्यां ग्रन्थां उन्हां दा बणाया साथी, ओथे ही खेल खिलाईआ। रावी किहा मैं कथा सुणावां साची, सच दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले गुर अर्जन ने देह तजाई काची, तत्तां नालों कीती जुदाईआ। मैनूं लिख के दे गया इक पाती, बिन अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। आह वेख जिस वेले होई कलयुग अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। फिर आवे पुरख अबिनाशी, करनी दा करता फेरी पाईआ। सदी चौधवीं तूं वी होणा उस दी दासी, मैनूं गुर अर्जन लिख के गया फड़ाईआ। उहदे कोल ओह नाम जेहड़ा चार जुग दे वज्जे होइआं जिंदरिआं नूं इक्को वार लाए चाबी, ताले अल्ला तुआला सब दे दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वी ओसे नूं रही अराधी, इक्को दा ध्यान रखाईआ। की वेस करे की भेस धरे की देस वरे, ओह छैल छबीला नौजवाना मर्द मर्दाना, रावी किहा मेरे प्यार विच ओह नूर नुराना पंज आबी, पंजां दा मालक नज़री आईआ। जिस ने चिन्ता सर्ब गवाउणी साडी, दु:ख रहे ना राईआ। सारयां नूं कर देणा आंढी गुआंढी, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। इक्को नाम निधान देवे धुर दा पंडत बण के बोध अगाधी, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। रावी कहे मैं थोड़्हा सुणया जिस वेले ज़ोरावर फ़तिह सिँघ नूं प्यार दिता सी गुजरी दादी, मस्तक चुम्म के पिट्ठ थापी दिती लगाईआ। बच्चयो मैनूं अज्ज ख़ुशी मैं बिना गोबिन्द तों तुहाडी कीती शादी, लाड़ी मौत नाल प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। बच्यां किहा धन्न वड्याई तेरी अम्मां, अम्मढ़ी

❋

❋

सीस निवाईआ। सानूं नज़र आउँदा साडे पिता ने बदल देणा समां, पुरख अकाल दया कमाईआ। उस ने मार्ग लाउणा नवां, वाग गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। की भरोसा जगत वाल्यां दमां, जो आइआ सो चल जाईआ। धन्नभाग जे धर्म दी ख़ातर साडा लग्गे चम्मा, हेत गुरमुखां वाला तोड़ निभाईआ। सानूं ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़मा, क्यों प्रभ नाल मिल के असीं ख़ुशी ग़मी दोवें दिते तजाईआ। फिर दोहां ने आपणे हथ्थ रख के उत्ते कन्नां, थोड़्हे बाहर नूं खिचाईआ। गुस्से विच आण के किहा वेखीं किते साडे अंदरों डोल ना जाईं साडया मना, मन कल्पणा विच हल्काईआ। क्योंकि गुरु अर्जन ने लिख के चौदां सौ तीह पन्ना, नानक मोहर दिती लगाईआ। गोबिन्द दे हिस्से आया इक्को कन्ना, जिस कन्ने दी समझ किसे ना पाईआ। जिस ने दीन मज़हब दा तोड़ना बन्ना, हद्द हदूद देणी गवाईआ। भगत सुहेले वसदे वेख के छप्पर छन्ना, आपणी गोद लैणे बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे रावी जिस वेले राज ने पहली लाई इट्ट, ज़ोरावर सिँघ दे सज्जे चरण दे अंगूठे नाल छुहाईआ। फ़तिह सिँघ ने सहजे पुच्छया की तैनूं आ गई फ़िट, मैनूं दे समझाईआ। ओस हथ्थ विच्चों फड़ के चिट्ट, हथ्थ विच दिती बदलाईआ। हुण दोवें अडोल हो के पुरख अकाल दी जोत विच जाईए टिक्क, टिकटिकी इक्को नाल रखाईआ। एह बचन कहि के दोवें आत्मा दी धार परमात्मा विच गए लिट्ट, दु:ख रोग ना कोए सताईआ। सदी चौधवीं कहे रावी ओस वेले मैं दोहथ्थड़ मार के पई पिट्ट, मेंढी खोह के दिती दुहाईआ। रावी कहे मेरे हन्झूआं दी धार उस वेले लम्मी हो गई सवा गिट्ठ, पाणी बूँद बूँद टपकाईआ। पुकार के किहा प्रभू तेरा खेल तूं आपे लईं नजिट्ठ , दूजे चले ना कोए चतुराईआ। फिर क़दमां उत्ते सिर दिता सिट, निरमाणता विच सीस निवाईआ। मैनूं याद आ गया कुछ अर्जन चिठ्ठी दे पिछले पासे गया लिख, लाईनां दो ढाई बणाईआ। जिस दा मज़मून गोबिन्द उनां चिर प्यारे कर ना सके सिख, जिंनां चिर आपणे बच्चे ना भेंट कराईआ। उनां चिर सृष्टी ना सके जित्त, जिंना चिर माया ममता शौह दरया ना जगत रुढ़ाईआ। रावी किहा गुर अर्जन मैं उस दी किस तरह रखां सिक, आपणी आस वधाईआ। गुर अर्जन किहा रावी जिस वेले पुरख अकाल दे नाल मिल के होया इक्क, जोत शब्द रूप प्रगटाईआ। फेर तैनूं आवे दिस, तैनूं लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी अक्ख खुल्हाईआ। रावी कहे जिस वेले नींह आई उत्ते छाती, वड्डे छोटे वज्जी वधाईआ। उस वेले गुरु अर्जन देव दोहां नूं देवण आया थापी, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। दूल्हिओ दुलारयो गोबिन्द दे लाड़यो तुहाडे पिच्छे गोबिन्द ने फेर उधारने कोटन पापी, पतित पुनीत कराईआ। उन्हां दे मुखों बुल्लां विच निकली हासी, अंदर अंदर

❋

❋

ख़ुशी उपजाईआ। साडा सुनेहड़ा देणा जा के पुरख अबिनाशी, तेरी किरपा नाल बिपता नज़र कोए ना आईआ। गुर अर्जन किहा बच्चयो इधर वेखो जिथ्थे गोबिन्द ने चरण छुहाउणा नहीं आपणी घाटी, जीवत जी फेरा कदे ना पाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त होवे अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उस वेले पुरख अकाल नूं लै के साथी, सज्जण हो के वेस वटाईआ। जिस रावी ने मेरे चरणां दी धूढ़ मस्तक लाई ख़ाकी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। उस दी जा के लाहे उदासी, चिन्ता दए गवाईआ। ज़ोरावर फ़तहि सिँघ ने किहा साडा लहिणा अजे फेर कुछ बाकी, उस दे नाल मिल के असीं हिसाब लईए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी साची खेल खिलाईआ। रावी कहे साहिबज़ादयां किहा हुण तां असीं आउँदे विच कंध, दुश्मण देण सज़ाईआ। फिर असीं ख़ुशी नाल वारना आपणा बन्द बन्द, बन्दगी दा नूरी राह चलाईआ। परमात्मा ने गीत गाउणा आत्म परमात्म छन्द, ढोला इक अलाईआ। असां भगतां दी ख़ातर भगत दवारे दीआं नींहां विच आ के लैणा अनन्द, आपणा आप प्यार प्रीती विच भेंट कराईआ। गुर अर्जन किहा शाबाश, पुरख अकाल सदा बख्शंद, बख्शिश जुग जुग झोली पाईआ। जिस दे तुसीं दुलारे नंद, अनन्दपुर वासी आपणा संग नाल रखाईआ। रावी कहे एह अज्ज दी नहीं मेरी पुराणी मँग, छोटे छोटे बच्चे मेरी शहादत देण भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बख़शिंद, बख्शणहार इक अख्वाईआ।