१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ चरण सिँघ दे गृह पिंड सिम्मल सकोर ज़िला गुरदासपुर
अवतार पैग़ग्बर गुर कहिण आई ख़ुशीआं वाली रात, रैण भिन्नड़ी आपणा रूप बदलाईआ। चार जुग दी सांझी बणाईए इक जमात, मिल के वज्जे हक़ वधाईआ। आपणा आपणा लेखा नाल लईए हिसाब, पिच्छे रहिण किछ ना पाईआ। बिन अक्खरां तों वेखीए किताब, जिस दी वंड ना कोए वंडाईआ। फिर पुरख अकाल नूं करीए आदाब, पुरख अकाल सीस झुकाईआ। जिस ने सानूं दिता ख़िताब, मेहर नज़र इक उठाईआ। जो मँगण लग्गा अन्त जवाब, तलब सारे रिहा कराईआ। शहिनशाह भूप बण नवाब, नौबत नाम हक़ सुणाईआ। क़दमबोसी करीए आदाब, सजदा सीस झुकाईआ। बिना रसना कहीए सतिगुरु महाराज, साहिब तेरी सरनाईआ। तेरी सरन चरण गए लाग, सीस जगदीश इक निवाईआ। तेरे हुक्मे अंदर मज़हबी
❋
❋
कीता राज, कौमी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा इक सुहाईआ। अवतार पैग़ग्बर कहिण आया वक्त सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। करे खेल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादी धुर दा सज्जणा, साहिब स्वामी सोभा पाईआ। उस दे चरण धूढ़ी करीए मजना, सर सरोवर इक नुहाईआ। जिस ने इक्को निगाह वेखणा आहला अदना, वड्डा छोटा वंड ना कोए वंडाईआ। शब्दी हुक्म अंदर जिस ने सब नूं सद्दणा, शब्द संदेसा रिहा सुणाईआ। अमृत वेले उठ के सब ने भज्जणा, आउणा चाँईं चाँईंआ। नाम नगारा इक्को वज्जणा, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। करे खेल सूरा सरबंगणा, साहिब सुल्तान आपणा हुक्म वरताईआ। जिस झगड़ा मेटणा ख़ाकी बदना, बदी दा डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रूप दरसाईआ। तेई अवतार कहिण साडी निक्की निक्की गाथा, वखो वख नज़री आईआ। पैग़ग्बर कहिण असीं केहड़ी दस्सीए बाता, किछ कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। नानक गोबिन्द कहे सारे कहि दयो ओही पिता ते ओही माता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस ने शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान अक्खरां वाली दस्सी सिख्या ते रसना वाला पूजा पाठा, ते सिमरन जोग अभ्यास दृढ़ाईआ। सो खेल करे पुरख समराथा, साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। जिस दे चरण कँवल सब ने मथ्था टेकणा माथा, गुर अवतार पैग़ग्बर वखरा रहिण कोए ना पाईआ। जिस कलयुग अन्त श्री भगवन्त जग मेटणी कूड़ी अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ । चार वरन अठारां बरन इक्को बणे राखा, रखक हो के आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे गुर पैग़ग्बर अवतार, अवतरी ध्यान लगाईआ। मैं सब तों पिच्छों आया विच संसार, अन्त अख़ीरी फेरा पाईआ। पुरख अकाल ने कीता प्यार, सुत्त दुलारा ल्या बणाईआ। मेरा बंस सरबंस वार, मेरा लेखा दिता मुकाईआ। माछूवाड़े सूलां दी सेज सवाल, सत्थर यार वाला दरसाईआ। किरपा कर पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड्याईआ। ओस दे अग्गे बेनन्ती विच जा के करो सवाल, सीस जगदीश इक निवाईआ। असीं नढ्ढे तेरे बाल, नन्हे नन्हे तेरे चरणां विच दुहाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी तेरी आत्मा तूं सर्ब दा परमात्मा तूं पारब्रह्म आपणा ब्रह्म संभाल, तेरा तेरी झोली पाईआ। असीं सचखण्ड दुआर वसीए तेरी धर्मसाल, जोती जोत आपणा आसण लाईआ। दीनां मज़हबां दा रहे ना कोए जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत आपणी करनी लए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो गोबिन्द कहे कर के
❋
❋
चलो कौल इक़रार, वायदा धुर दा इक बणाईआ। वेखणा खेल सच्ची सरकार, हरि करता की कराईआ। जिस नूं झुकदे रहे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सीस निवाईआ। जिस दीनां मज़हबां दा सानूं बणाया मुख़त्यार, मुख़तारनामा साडे हथ्थ फड़ाईआ। अन्तिम सब दा लेखा रिहा विचार, विच्चर के कहि ना कोए सुणाईआ । सद्दे ओस दुआर, जिस दा पर्दा ना कोए उठाईआ। जिथ्थे गुर अर्जन मार के गया लकार, रावी दा कन्ढ्ढा ब्रह्मण्डां विच्चों सोभा पाईआ। ओथे जा के पैग़ग्बरो तुहाडा क़र्ज़ा मुकणा उधार, लेखा अवर रहे ना राईआ। अवतारो तुसां सब ने कर के निमस्कार, निउँ निउँ लगणा पाईंआ। गोबिन्द कहे मैं इक इकल्ला पुरख अकाल मेरा दयाल, दीन दयाल नज़री आईआ। जिस दे वस्स काल महाकाल, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे सारे ख़ुशी नाल पओ हस्स, गुर अवतार पैग़ग्बरो आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती धार जाणा नस्स, पैंडा पन्ध पन्ध रहे ना राईआ। तुहाडा ठीक वक्त ते ठीक टाईम ईसा दा कलाक कहे साढे दस, वध्ध घट्ट ना कोए कराईआ। हरि गोबिन्द दी धार तों ढाई सौ क़दम लहिंदे जाणा हट, सच किनारा वेख वखाईआ। ओथे गुर अर्जन दी महिमा नौ दिन गा के गए सी भट्ट, छत्ती रागां राग सुणाईआ। बाल्मीक दे वेले ओथे इक ब्राह्मण दा हुंदा सी हट्ट, पुस्तक राम नाम दे वेच के झट लँघाईआ। रविदास दे वेले ओथे रहन्दा सी इक भोला जट्ट, मस्ती विच प्रभ दा राह तकाईआ। त्रेते विच रावी तिन्न सौ अठहत्तर साल वगी सी एसे तट, लहर लहर नाल टकराईआ। द्वापर विच तिन्न दिन पांडो एथे गए सी कट, युधिष्टर उँगली नाल निशान लगाईआ। हरिगोबिन्द एथे गड्ड के गया सी काना काही दा गट्ट, जिस नूं पाणी दी धार अज तक ना कोए रुढ़ाईआ। फिर मार के खण्डे दी सट्ट, ज़ोर नाल दबाईआ। सब दी याद पुराणी मैं निशाना लावां जिथ्थे आवे पुरख समरथ, भुल्ल विच भुल्ल रहे ना राईआ। फिर उत्ते रख के सुक्के पत्त, पत्ते दरख़तां दे लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द कहे अवतार पैैंगम्बरो सारे कसके जाइओ कमरकसे, आपणा बल धराईआ। वेख्यो कोई डरपोक ना बणयो राह विच किसे नूं पै ना जाए गशे, क्यों बहुते मच्छ कच्छ राह विच नज़री आईआ। आपणे आपणे नाल लै के जाइओ दीनां मज़हबां वाले पटे, पटने वाला सब नूं करे अगवाईआ। फेर पता नहीं तुहानूं थोड़्हे समें तों बाद प्रभ ने कर देणा नाम कटे, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। इक्को शब्द गुरु जो सब दा मालक उह सच दा खोल्हे हट्टे, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जन भगत सुहेले धुर प्यार विच रत्ते, रतन अमोलक हीरे लए बणाईआ। तुहाडे लेखे पाए तुहाडे ख़ते, खाता अवर ना कोए खुल्हाईआ। क्योंकि मैं
❋
❋
पुरख अकाल दी बुला के आया फ़तिह, एसे कर के दूजा डंका रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। रावी कहे मैं उडीकां, ज़िमीं असमानां नैण उठाईआ। आ गई ओह तरीका, जिस तारीख़ तों बिना तवारीख तों गुर अर्जन मैनूं गया समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं वी ओसे दीआं उम्मीदां, जो चौदां तबकां आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा खेल होणा बीस बीसा, बीसवीं सदी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे ओधरों गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रहीआं नठ, इक दूजी वल्ल भज्जण चाँईं चाँईंआ । छेती करो झट, आपणी लओ अंगड़ाईआ। चलीए ओस तट, जिथ्थे मिलणा धुर दा माहीआ। सच दवारे जाईए वस, आपणा पन्ध मुकाईआ। गंगा कहे कमल्यो ख़ाली नहीं जाणा हथ्थ, कुछ प्रभ दी भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। रावी कहे गुर अवतार पैग़ग्बर मैनूं हुंदे दिसण इक्ठे, सचखण्ड साचे नज़री आईआ। सूरबीर नौजवान हट्टे कट्टे, रंग रंग विच्चों बदलाईआ। इक दूजे नूं कहिण अवतारो पैग़ग्बरो सारयां उह गाउणे टप्पे, जेहड़े टप्पे मातलोक विच काया मन्दिर अंदर आए गाईआ। सब ने किहा असीं तूं मेरा मैं तेरा नाम जपे, सृष्टी तों राम कृष्ण अल्ला सतिनाम वाहिगुरु आए जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ। रावी कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणा गुंद रहीआं सीस, मेंढी सोहणी लई बणाईआ। चलीए ओस दवारे जिथ्थे इक्को मिले हदीस, इक्को सच पढ़ाईआ। इक्को कलमा इक्को गीत, इक्को नग़मा दए सुणाईआ। इक्को परम पुरख परमात्म इक्को मीत, आत्म मेला मेले सहज सुभाईआ। सदा वसिआ रहे चीत, मन चित ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। सब दी काया करे ठंडी सीत, अगनी तत बुझाईआ। एह बचन सुण के नारद कोल आ के ज़ोर नाल मारी इक चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। तुसीं किथ्थे जाणा ग़ौर नाल तक्को परमात्मा नेड़े कि मैं तुहाडे नज़दीक, नेड़े आ के सन्मुख तुहानूं दरस दिखाईआ। कुछ मँग लओ मैथों भीख, भिच्छया तुहाडी झोली पाईआ। जे ना मन्नो ते दोहां पास्सयां तों तिक्खी वखावां सीख, आर पार तुहाडे दयां कराईआ। तुसीं मेरे ते मैं तुहाडा गावां गीत, आत्मा नूं आत्मा मिल के वज्जे वधाईआ। ओस प्रभू दी काहदी उडीक, जेहड़ा साहमणे नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह ते बड़ा झगड़ालू बड़ा लड़ाका वड्डा शरीक, जिस ने गुर अवतार पैग़ग्बर बणा के दीन मज़हब विच दुनियां दिती लड़ाईआ। मेरे विच बीबीयो बड़ी तौफीक़ आउ तुहाडे सिर ते हथ्थ दयां टिकाईआ। तुहानूं पता नहीं उस ने सदी चौधवीं दे गल विच पा के तवीत, उहनूं वी ल्या भरमाईआ। उह जादूगर बड़ा ख़बीस, भय विच सारयां नूं रिहा डराईआ।
❋
❋
मुहम्मद कन्नां विच उँगलां पा के उहदा कलमा पढ़े नाले पढ़े हदीस, निउँ निउँ सलाम कराईआ। राम नूं ओस ने जंगलां विच दिता घसीट, सीता पिच्छे देंदा फिरे दुहाईआ। कृष्ण नूं रुकमणी पिच्छे भज्जणा प्या दे के पीठ, चलया वाहो दाहीआ। तुसीं केहड़ा लभदीआं जगदीश, जिस ने ब्रह्मा नूं पुत्री उत्ते दिता डुलाईआ। तुसीं केहड़ा समझदीआं अज़ीज़, जिस ने मोहणी रूप कर के शंकर दा अन्तर दिता हिलाईआ। तुसीं किहदे गाउंदीआं गीत, जेहड़ा विष्नूं नूं लक्षमी पिच्छे फिराईआ। इक मैं उच्चा सुच्चा ते सति धर्म विच ठीक, जे तुसीं चारे मन्नो ते फेर लवां प्रनाईआ। ते जे इक जणी कहो ते सारयां नूं दे के पीठ, आपणा पिच्छा जावां परताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल कराईआ। नारद कहे नी रावी ते इक वहिण वाली नदी, बेले काहीआं विच आपणा झट लँघाईआ। मेरी ते पुराणी गद्दी, मैं सब दा पातशाह शहिनशाह अख्वाईआ। पर मैं आउँदा कदी कदी, जिस वेले किसे नूं औकड़ पए तुहाडे वरगीआं नूं लवां बचाईआ। मेरा जीअ करदा तुहानूं पा के विच डब्बी, डब्ब विच लै के समेरू पर्बत तों पिच्छे दयां टिकाईआ। जिथ्थे वगदी नहीं कोई नदी, ना कोई साल ना कोई सदी, ना कोई सदमे विच दुहाईआ। अजे ते मैं तुहानूं सिफ्त दस्सी आपणी अध्धी, बहुता भेव ना कोए खुल्हाईआ। जे तुसां मेरा हुक्म ना मन्नया ते चलीआं गईआं बदोबदी, ते राह विच झगड़ा लैणा पाईआ। जे चुप चुपीतीआं लँघीआं मैं खड़ाक सुण लैणा तुहाडी अड्डी, जे पब्बां भार चलो तुसां लम्मीआं होणा तुहाडी बोदी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा कहे मुनी जी किहा की, मैनूं दयो जणाईआ। नारद कहे हां जी हां जी हां जी, चौंहां दिती वड्याईआ। जमना कहे रिषी जी तूं मेरा पिउ ते मैं तेरी धी, मेरे सिर ते प्यार दयो टिकाईआ। नारद कहे गुस्से विच मैं एह चलण नहीं देणी लीह, ना मैं कोई स्त्री विआही ते ना कोई मेरी होई धी, जम्मण वाली तेरी केहड़ी माईआ। सुरस्ती हस्स के किहा मुनी जी ज़रा जल लओ पी, आपणा आप ठंडा लओ कराईआ। गोदावरी छेती नाल उहदे सिर ते मल दिता घी, जे सोहणे बणना धुप्प विच आपणी टिंड लओ चमकाईआ। उने चिर नूं पुरख अकाल इक रूप भेज दिता ना पता लग्गा शेर बब्बर ना पता लग्गे शींह, भय आपणा रिहा वखाईआ। इक दम बरसण लग्गा मींह, अन्ध अन्धेरी दिती चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे एह ओधर हो रिहा विहार, मैं सच दयां सुणाईआ। नारद दा दिसे ना कोए अख्त्यार, बेअख्त्यारी विच कुरलाईआ। जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी सारीआं होण त्यार, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। जिस तरीके नाल राह विच्चों आउणा उहदा लेखा दस्सणा कल्ल नाल प्यार, क़लम स्याही जोड़ जुड़ाईआ। सब दा मेला होणा तट किनार, तट पिछला
❋
❋
नज़री आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर आवण आपणी धार, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ । अगला खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दऐ दृढ़ाईआ। सवा दस नूं सब ने पहुंच जाणा ओस किनार, जिस दी आसा सर्ब रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पावे सार, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा भेव खुल्हाईआ।
१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ रावी दा कन्ढ्ढा शब्दी धार गुर अवतार पैग़ग्बरां दा पुज्जणा, शब्द रूप
गुर अवतार पैग़ग्बरां गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दा इकट्ठयां होणा, नारद दा पुज्जणा,
भगत भगवान दा इक्ट्ठ होणा, सब दा पूरब लेखा चुकाउणा, शब्द दी धार विच्च
धर्म धार दी गोली जुगिंदर कौर लाल सूट पा के विहार कारण साथ सी
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दिवस आया अठारां फग्गण, फल्गुण रुत्त मिली वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दीपक जोती लग्गा जगण, दो जहान नौजवान मर्द मर्दान करे रुशनाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना लग्गा गज्जण, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर रिहा सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां चार जुग दयां विछड़यां रिहा सद्दण, सद्दा शब्द नाम जणाईआ। लेखा मँगण लग्गा पूजा पाठ सिमरन बन्दगी भजन, अक्खरां अक्खरां फोल फुलाईआ। सच अखाड़ा विच उजाड़ां लग्गा लग्गण, जिस दा लेख जुग चार ना कोए सुणाईआ। नाम निधाना लग्गा वज्जण, भगतां अन्तर निरंतर करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं सारे विच इक कतार, लाईन इक्को इक बणाईआ। किसे सिर ना टोपी ना पगड़ी ना दस्तार, मूंड मूंडाया वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई शस्त्र ना कोई वस्त्र ना कोई तन कटार, धनुश बाण कंध ना कोए उठाईआ। ना कोई शिष्य ना मुरीद ना कोई सेवक ना कोई नारी कन्त करे प्यार, तन वजूद सोभा कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआर जिस वेले निकले बाहर, सो पुरख निरँजण हरिपुरख निरँजण एकँकार आदि निरँजण मेहर निगाह इक उठाईआ। अबिनाशी करते श्री भगवान पारब्रह्म दिता इक प्यार, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। अग्गे खड़्हे वेखे विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तत्तीसा वारो वार, सुरप्त निउँ निउँ लागे पाईंआ। गण गंधर्ब गावण आपणी वार, किन्नर यच्छप राग सुणाईआ। शिवलोक ब्रह्मलोक इंदलोक
❋
❋
तज आए ओस दुआर, जिस दा आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ । रवि ससि सूर्या चन्न धूढ़ी चरण मँगण छार, गल पल्लू रहे पाईआ। जिस वेले मण्डल उत्ते ठोकर दिती मार, बिना क़दम क़दम टिकाईआ। धाहीं मार के रोए सितार, सतह बुलंदी उत्ते देण दुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो असीं अठ्ठे पहर तुहाडा वेखदे रहे संसार, दीन दुनी खोज खुजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नाम कलमा रिहा ना कोए अधार, बेड़ा पार ना कोए कराईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर साचा नूर ना कोए उज्यार, प्रेम प्रीती हक़ ना कोए कमाईआ। जे चंगा करो एथों मुड़ जाओ आपणी धार, धरनी क़दम ना कोए टिकाईआ। तुहाडा रिहा ना कुछ अख्त्यार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए मुनार, साढे तिन्न हथ्थ दुहाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए विचार, मन मति होई हल्काईआ। किसे दी पैज सके ना कोए सुआर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेट सके ना कोई काम क्रोध लोभ मोह हँकार, जगत तृष्ना ना कोए बुझाईआ। तुहाडे दीन मज़हब होण ख़ुआर, बदी घर घर डेरा लाईआ। धुर दा नाम बणया तकरार, झगड़े विच दुहाईआ। सारे प्रभू दे अग्गे जा के दयो इक़बाल, हल्फ़ीआ लिख के बयान वखाईआ। साडी शरअ होई शैतान, शरीअत विच कुरलाईआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, अमल दिसे ना कोए लोकाईआ। तूं साहिब सदा मेहरवान, महबूब तेरी वड्याईआ । लेखा वेख जगत जहान, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जां असीं मण्डल लँघे, आपणी हालत बदलाईआ। अग्गे नारद बहि गया आ के उत्ते मंजे, बिना दाउण तों आसण लाईआ। लै के ढाई हथ्थ दी तन्दे, आपणी सतार रिहा वजाईआ। ओए गुर अवतार पैग़ग्बरो तुसीं ते कदी हुंदे सो पंजां तत्तां वाले बन्दे, लोकमात सेव कमाईआ। दस्सदे सो दीनां मज़हबां वाले डंडे, डंडावत आपणी आपणी जणाईआ। मैनूं ते कहिंदे सो ब्राह्मण शैतान पंडे, ऐवें बोदी रिहा हिलाईआ। हुण दस्सो तुसीं की बहिण जाणा रावी कन्ढ्ढे, ओथे कोई मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ मसीत चर्च गुरुदुआर नज़र कोए ना आईआ। पाणी नाल हो जाओगे ठंडे, कोई मुरीद कोई सिख तुहाडे उत्ते टेक ना कोए रखाईआ। जिधर वेखोगे दीन मज़हब वखरे वखरे झण्डे, एका रंग ना कोए मिलाईआ। तुसीं ते दस्स के आए प्रभ मिलण दे राह चंगे, तुहाडे मन्नण वाले इक दूजे नूं रहे डराईआ। आह वेखो लेख पुरख अकाल संदे, जिस ने सनद मेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो आह लै लओ मेरी मंजी दी सेज, जे तुहानूं गद्दीआं विच वड्याईआ । जिस ने तुहानूं दिता भेज, ओहो शरअ दा दिसे कसाईआ। आपणा नाम कलमा आपणी
❋
❋
पा लओ विच जेब, अंदर लओ छुपाईआ। मैनूं दस्सो पैग़ग्बरो तुहाडे कोल केहड़ी कतेब, सफ़ा सफ़ा दयो उलटाईआ। ओह प्रभू बड़ा करन वाला फ़रेब, धोख्यां विच सब नूं रिहा फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। मुनी कहे मेरी वेखो तुलसी माला, मणके ज़ोर ज़ोर नाल भवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो तुसीं ते मज़हबां दा दुनियां नूं ला के आए ताला, मैं तुहाडी कुंजी चुरा के प्रभ दे सिँघासण थल्ले दबाईआ। तुसीं जा के वेखो दुनियां दा हाल हाला, मौजूदा अक्ख उठाईआ। फल रिहा ना किसे डाला, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सिम्मल रूप रहे लहराईआ। सवेरे उठ के तुहानूं जपण फेर दुपहर नूं तुहानूं कढ्ढण गालां, क्यों भुक्खे मर्दे जिन्हां दे बच्चे, ओह सिआपे कर के तुहाडे आपणा झट लँघाईआ। की, दस्सो ग़रीबां लई परोस के लै चले जे थाला, सचखण्ड विच्चों दरगाह साची विच्चों मुकामे हक़ विच्चों एह काग़ज़ां वाले बस्ते की उन्हां नूं दयोगे खवाईआ। तुसीं कोई रईस नहीं, राजे नहीं, शहिनशाह नहीं, पातशाह नहीं, कि तुसीं उन्हां तों लैण चले जे हाला, उन्हां तों उगराही करन वास्ते भज्जे चाँईं चाँईंआ। रावी दे कन्ढ्ढे पहुंचणा नहीं सुखाला, पहिलों आपणी त्रैगुण माया दा तोड़ो जंजाला, फेर वेखो पुरख अकाला, की सब दा पिता माईआ। मैं दस्सणा नहीं चौहन्दा कुछ बाहला, एह तां थोड़्हा जिहा दिता अहिवाला, बाकी जा के वेखणा नेत्र नैण अक्ख अक्ख उठाईआ। नारद कहे मेरी मंजी दे वेखो ना टुट्टे होए संघे, डोरी डोरी ना कोए बंधाईआ। एहो जेही हालत होई जो दुनियांदारी दे बन्दे, बन्दगी वाला नज़र कोए ना आईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना विच गंदे, दुरमति मैल अंदरों करे ना कोए सफ़ाईआ। तुहाडे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी बस्ते बन्न्ह के घर घर पुस्तकां वाले रूप टंगे, पर आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मेरी सिख्या सुण लओ मैं ग़रीब निमाणा, जे जाणा ते जाएओ सारे पैर नंगे, आपणी ख़ुशी बणाईआ। इक्को वार सारयां ने वाह लैणे कंघे, तुहानूं पता, प्रभू वेहणा रंग लाल लाल कंघा तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। इस विच उह आदि अन्त दा अनन्दे, जिस विच्चों अनन्द लै के परमानंदे, परमानंद विच्चों अनन्द विच आईआ। एसे धार दी धार विच पवित्र हुंदे पापी गंदे, दुरमति मैल होए सफ़ाईआ। तुसीं दीन मज़हब इक कर दयो मानस मानस इक्को रंग जाण रंगे, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जेहड़ी पिच्छे बीती उह पिच्छे गई हंढ्ढे, अगला मार्ग लओ समझाईआ। तुहाडे राह बिखड़े पंजां तत्तां विच जिस तरह एह विंगे टेडे डंडे, पंज भूतक सरीर तों बाहर सारे सिध्धा राह इक्को दयो वखाईआ। फेर वेख्यो खेल सूरे सरबंगे, की आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों तुसीं इक दूजे
❋
❋
दी कराई निंदा, मुस्लिम हिन्दू सिख वंड वंडाईआ। आदि तों वेखो पुरख अकाल दा जन भगत बच्चा धुर दा छिन्दा, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। जिस नूं ना कोए हरख सोग ना चिन्दा, ग़मी ग़म ना कोए रखाईआ। बण के पारब्रह्म दी बिन्दा, ब्रह्म आपणा करे रुशनाईआ। उह साहिब दाता गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। जिस दा अमृत धार सागर सिन्धा, दो जहानां रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। तेई अवतार कहिण मुनी जी कर जाओ चुप, की सानूं रहे समझाईआ। पैग़ग्बर कहिण सदी चौधवीं अन्धेरा घुप, असीं सारे वेख वखाईआ। गुरु दस कहिण एह ओसे प्रभू दी रुत्त, जो आदि अन्त आपणी कार वरताईआ। नारद कहे तुसीं ओसे तों लओ पुच्छ, जो सब किछ रिहा कराईआ। मैं ते एनां जाणदा जिंना चिर तुसां ओस दे नाम दी सांझी ना कीती तुक, आत्म परमात्म ढोला गाईआ। उनां चिर झगड़ा नहीं जाणा मुक, मुकम्मल करे सफ़ाईआ। तुसीं वेख्यो आपणे बुत, बुतख़ाने खोज खुजाईआ। केहड़ा शरीर जिस विच वसदा नहीं अबिनाशी अचुत, निरगुण नूर ना करे रुशनाईआ। मैं धरती तों उत्ते मण्डल तों थल्ले पाउण विच बैठा लुक, आसण आपणा इक जमाईआ। आउ जे तुसां जाणा ते तुहाडे बस्ते लवां चुक, भार अगला लवां वंडाईआ। पैग़ग्बरो आपणी कीती उत्ते क्यों आपे रहे थुक, की होया जे सदी चौधवीं नेड़े आईआ। प्रभ नाल आकड़ के झगड़ा लओ पा ओ ख़ुदा इक्क, तुहाडी उम्मत वाले किन्ने पुत्त, सारे इक्ठे हो के रौला दयो पाईआ। नाले पिट्टो हू हक़ ख़ुदा तेरे पिच्छे कटाई मुच्छ, लबां वंड वंडाईआ। अग्गे अवतारां दिता अमृत घुट, असीं आबेहयात आए प्याईआ। फेर वेख्यो तुहाडा ख़ुदा आपे कर जाए चुप, तुहाडे पिच्छे भज्जे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ । नारद कहे अवतारो तुसीं चले किस दे कोल, मैनूं दयो जणाईआ। जिस तुहानूं तोल के आपणे नाम वाले तोल, पत्थरां दे बुत बणा के मथ्थे दिते टिकाईआ। ओस प्रभू दा की हुक्म मन्नणा जेहड़ा हुक्म देवे गोल मोल, गुज्झा भेव ना कदे खुल्हाईआ। मैं ते मार के कहूं ढोल, ओह अछल छलधारी उस नूं मिलण कोए ना जाईआ। जिस ने पैग़ग्बरो तुहानूं होर, अवतारो तुहानूं होर, गुरुओ तुहानूं होर दस्स के बोल, ओसे बोली विच टक्करां दितीआं लवाईआ। आप सचखण्ड बैठा अडोल, तुहाडा धरती उत्ते डाह के घोल, बिना पिठ लवाई तों दिवस रैण रिहा लड़ाईआ। उस नूं कहो तुसीं, असीं भाणा मन्नदे, एह प्रभू साडे दे चोहल, जो चोल्यां अंदर झगड़ा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणा खेल कराईआ। नारद कहे सतिगुर जी दह दिशा नमस्ते, दस गुरु इक्को जोत नज़री आईआ। तुसीं ते चार वरनां इक आए दस्सदे, इक्को करी पढ़ाईआ। जे चार वरनां दे सांझे हुंदे
❋
❋
फेर केस क्यों सिर धरदे, नवीं कीती वड्याईआ। ते सिँघ बण के दो जहानां नाल क्यों लड़दे, जे सारयां दा पिता पुरख अकाल उहो जम्मण वाली माईआ। जे तुहाडे विच समथया आह मेरी मंजी ते बहि के लोकमात विच सब दे साफ़ कराओ हिरदे, अग्गे जाण दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहानूं वेख के तुहाडे मुरीद ते तुहाडे सिख विगड़े, गुस्से विच आ के सगों होर करन लड़ाईआ। तुसीं निशाने दस्स दयो इक्को सिख़र दे, जिस मंजल ते चढ़ के मुड़ के उतर कोए ना जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण, ओ नारद बहुमत्ती, की मता रिहा जणाईआ। नारद जी झट निमाणा हो के कहे जजमानो मैं ते कहिंदा इक्को मन्नो कमलापती, क्यों अल्ला वाहिगुरु राम दे झगड़े दिते पाईआ। तुहानूं स्वाद की आया आपणी आपणी चला के हट्टी, मैनूं दयो समझाईआ। तुहानूं रस की आया वखरी वखरी पढ़ा के पट्टी, हिस्सयां विच अक्खरां विच आए पढ़ाईआ। दस्सो, इस विच्चों की लाभ होया ते केहड़ी खट्टी खट्टी, ना राम बदलया, ना प्रभू कृष्ण बदलया, ना अल्ला बदलया, ना सतिनाम बदलया, ना वाहिगुरु बदलया सब दा मालक इक्को उही नज़री आईआ। पई मैनूं सच दस्सो, उठ के थर थर कम्बण लग्गा, अवतार पैग़ग्बरो तुहाडे कोल केहड़ा नाम चंगा जिस चंगे दे नाल हुंदी गति, जेहड़ा नाम माढ़ा उह मेरे मंजे दे पावे थल्ले दयो दबाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सारे खिड़ खिड़ा के पए हस्सी, हस्स के दिता जणाईआ। नारद कहे, एह मैनूं नहीं लगदी गल्ल अच्छी, मेरे साहिबो, सच दयां सुणाईआ। तुसीं चार जुग चक्र मार के आए, किसे नौ खण्ड पृथ्मी नौ दवारे शब्द दी डोर नाल नहीं बद्धी, सारी सृष्टी नूं दृष्टी विच इक ज्ञान ना कोए कराईआ। दीनां मज़हबां दी वंड के हद्दी, गुरुआं पैग़ग्बरां अवतारां दी चला के गद्दी, आपणा वक्त आए लँघाईआ। मैनूं ते ऐं जापदा तुहाडी दीन दुनियां जिवें नेज़े ते टंगी मच्छी, जल विच्चों थल विच दए दुहाईआ। धन्न भाग जे तुहाडे दर्शन होए अज्ज मसीं, मसीह जी हज़रते ईसा हज़रते मूसा मुसलसल दयो समझाईआ। तुसां केहड़ी कथा मुहम्मद जी मुहम्मदीआं ताईं दस्सी, सदी चौधवीं राह तकाईआ। तुसीं पैग़ग्बर कि रसूल कि नबी, मैनूं दयो दृढ़ाईआ। जे कोई तुहाडी उम्मत नूं हो जाए हभी, नबी दसो, तबीब बण के किस तरह मर्ज़ दयो गवाईआ। क्यों शहादत देण लग्गी चार जुग दी पुराणी रावी नदी, जो वहिणां विच वहिण रही वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो मेरा जीअ करदा तुहाडे चरण चुम्मां, जे चरण ना चुम्मण दयो तां आपणा मुख तुहाडे मथ्थे उत्ते लगाईआ। पैग़ग्बरो एह दस्सो की वड्याई तुहाडे दिन विच जुम्मा, शुकर परोहत शुकर कर के एसे दा झट लँघाईआ। मुहम्मद कहे मैं इक दिन तोड़िआ सी तुंमां, रसना नाल
❋
❋
चख्खया कौड़ा नज़री आईआ। फिर मैं चौदां तबक घुम्मा, भज्जिआ वाहो दाहीआ। ध्यान कीता मेरे परवरदिगार ने मैनूं आपणे प्रेम दा दिता मुम्मा, रस दिता चखाईआ। मेरी ज़ुबान ते छोटा जिहा छाला प्या मुड़ के बण गया वड्डा गुंमा, गल्ल करन दी वाह रही ना राईआ। कलमा पढ़ ना सकां ते बिना कन्नां तों सुणां, ते दीद ईद होए रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। मुहम्मद कहे मुनी जी मेरी पंज दिन हिल ना सकी ज़बान, मुखों कहि ना कुछ सुणाईआ। मैं पंजां दिनां विच पंज वेरां अंदरे अंदर गाई क़ुरान, काया कुरहे विच टिकाईआ। फेर झुक के कीता सलाम, सजदा नूर ख़ुदाईआ। उस वेले हुक्म होइओ, मुहम्मदा तेरा दु:ख थोड़्हा बाकी जिस वेले बण के आवां अमाम, तेरा लहिणा दयां मुकाईआ। एसे कर के पंज दिन खाधा नहीं तुआम, कौल मुहम्मद पूर कराईआ। फेर उह कल्ल्ह जुम्मा आया ते बणा ल्या पीण खाण, दु:ख दर्द रिहा ना राईआ। नारद एह उसे दा हुक्म ते ओसे दा फ़रमान, मुहम्मद कहि के रिहा दृढ़ाईआ। असीं बरदे धुर दे ग़ुलाम, ग़ुलामी विच भज्जे चाँईं चाँईंआ। जिस सदी चौधवीं खेल करना तमाम, तमन्ना सब दी दए मिटाईआ। धुर दी गोली करे प्रणाम, जो वस्त्र आई बदलाईआ। एह खेल श्री भगवान, धुर दा मालक आप समझाईआ। हस्स के नारद कहिंदा गुर अवतार पैग़ग्बरो तुहानूं डंडावत करां बन्दना करां निमस्कार करां, सजदा करां कि कहां सलाम, तुसीं आए इक घर चों, जाणा इक घर, हुण दस्सो केहड़ा तुहाडा नाम, किस नाल तुहाडा अदब लवां कराईआ। सारे गुर अवतार पैग़ग्बर हो गए हैरान, एह किथ्थों मिल गया शैतान, ते नारद फेर कहे नहीं तुसीं ते सर्ब मेरे जजमान, तुहाडे कोल वखरे वखरे भण्डारे, किसे कोल अल्ला, किसे कोल राम, किसे कोल वाहिगुरु, किसे कोल काहन, किसे कोल सतिनाम जेहड़ा तुहाडी मर्ज़ी ओह मेरी झोली दयो पाईआ। जे प्रभू इक ते तुसीं वी इक फेर क्यों सिफ्तां वाले नामां विच उहनूं करदे बदनाम, झगड़े मज़हबां वाले पाईआ। एथे छड्ड के जाओ आपणा आपणा इस्लाम, ना कोए मज़हब ना अक़वाम, सारे सांझा उठाओ इक दाम, दामनगीर इक्को लओ मनाईआ। फेर जाइओ विच जहान, रावी कन्ढ्ढे पहुंचिओ ख़ुशी होए महान, रूप धरयो ना कोए इन्सान, पंजां तत्तां रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ । नारद कहे मेरे नाल कर ल्यो वायदा, मांगत हो के मँग मँगाईआ। मशवरा कर ल्यो बाक़ाइदा, अग्गे सके ना कोए उलटाईआ। तुसीं एथों बैठे दीन दुनी दा लाओ जाइज़ा, हर घट अंदर वेख वखाईआ। सच दस्सयो राम कृष्ण अल्ला वाहिगुरु सतिनाम किस दे अंदर हैगा, जे है ते उस नूं प्रभ दे नाल दयो मिलाईआ। नहीं ते तुसीं उन्हां तों हो जाओ अलाहिदा, क्यों झगड़यां विच वक्त लँघाईआ। जिस दा दस्सो तुहानूं ना कोई
❋
❋
नफ़ा ना कोई फ़ायदा, ऐवें पन्ध मार के आपणा वक्त रहे लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मेरे राम, राम तेरी दुहाईआ। मेरे काहन, काहन तेरी वड्याईआ। मेरे अल्ला रहमान, तेरी सच सरनाईआ। मेरे साहिब सतिनाम, तेरा ढोला गाईआ। मेरे वाहिगुरु बलवान, चौथे जुग तेरे चार अक्खरां ओट तकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो तुसां वाहिगुरु वडयाया, आत्मा किथ्थे गई जिस दा मेल मिलणा आण, जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मेरी बेनन्ती मन्नय पहिलों रावी कन्ढ्ढे जा के भगतां तों एह गंवाइओ गाण, पिछला लेखा पिच्छे रहे ना राईआ। फेर ओह सुणयो फ़रमान, जो भगत भगवन्त मिल के रहे सुणाईआ। तुसीं चलो ते मैं गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वल्ले मार आवां ध्यान, क्यों सवेरे साढे चार दा वक्त इश्नान कर के उन्हां वी आउणा चाँईं चाँईंआ। ते ओधरों की खेल करे भगवान, काने दी मधाणी लै के वेखो रिड़कण लग्गा जहान, इस तों वड्डी जहालत की नज़री आईआ। मैं ते की आखां जे तुसीं चंगे होवो ते एथों पिछांह मुड़ जाओ आराम नाल जा के वसो आपणे मकान, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। ओह रावी कन्ढ्ढा ओथे ते भगतां नूं खाणा पैणा सुक्का मंडा ते नाल इक इक्क गंढ्ढा, रस भोग पदार्थ नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच जैकारे सब दे वारो वारी लए लगाईआ । पंज वार प्रभू प्रदक्खणा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। जन भगत सुहेला रहे कोई ना सक्खणा, नाम भण्डारे दए भराईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर प्रेम दी लै के आए दक्षिणा, सब दे अन्तर रहे टिकाईआ। काहन खवावण आया मक्खणा, सोहणा रूप बदलाईआ। राम दा बेर प्यार दा चक्खणा, जो भीलणी आस तकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद छड्ड के धुर दा वतना, पैंडा ल्या मुकाईआ । नानक निरगुण धार बोल जैकारा अलखणा, संदेसा दिता दृढ़ाईआ । गोबिन्द वासी पटना, मेहर नज़र उठाईआ। रविदास ने तीर कमान निशाना छड्डणा, कंधे उत्ते ल्या टिकाईआ। सच दमामा इक्को वज्जणा, इक्को राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पैग़ग्बर कहिण सदी चौधवीं साडी विचोली, विचला भेव खुल्हाईआ। जिस दी धर्म दी धार गोली, वस्त्र लाल रंग वड्याईआ। दीन दुनी दी खेल देणी होली, हुलीआ सब दा देणा बदलाईआ। जेहड़ी नीली धार मथ्थे डोल्ही, बिन्दी लई लमकाईआ। असमानां उत्ते पैणी रौली, दो जहान देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जिन्हां मस्तक लाई धूढ़ी, पंजे हथ्थ देण उठाईआ। मुखों कहिण सब दी आसा होई पूरी, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर देण मन्ज़ूरी, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ । सानूं इहो कम्म ज़रूरी, जिस कारण
❋
❋
आए चाँईं चाँईंआ। बाकी रहे ना किसे दी मज़दूरी, जो तेरा नाम ध्याईआ । सब सृष्टी दिसदी कूड़ी, कूड़ विच कुरलाईआ। जिंनां चिर तेरा दरस ना होवे नूरी, नूर जोत ना कोए रुशनाईआ । परम पुरख परमात्म सानूं कलयुग अन्तिम नाता तोड़ना पैणा मजबूरी, एहो तेरे हथ्थ वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी गढ़ होया ग़रूरी, हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पंज गुरमुख जिन्हां मस्तक लाया गारा, निउँ के सीस देणा झुकाईआ। पुरख अकाल तेरी करदे रहे इंतज़ारा, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। इशारा देंदे रहे गुरु अवतारा, पैग़ग्बर बोल जणाईआ। कल कल्की आए चवीवां अवतारा, निहकलंका नूर रुशनाईआ। अमाम अमामा बण सिक्दारा, जोती जाता वेस वटाईआ। भाग लगाए ओस किनारा, जिथ्थे अर्जन गया दृढ़ाईआ। जिथ्थे चार जुग दा सब ने तक्कया सहारा, ओट इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। गुरमुख नाल जो गुरमुख नौ, नौ जैकारे देण लगाईआ। जिस कारण जुग चौकड़ी आए भौं, चुरासी विच रूप बदलाईआ। चारे खाणी आए सौं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सेज हंढ्ढाईआ। कितों मिल्या ना साचा नाउँ, नाउँ नर निरँकार ना कोए मिलाईआ। ख़ाली रिहा काया गाउँ, मन्दिर वज्जी ना कोए वधाईआ। नाता छड्ड गए पिता माउँ, साक सज्जण संग ना कोए रखाईआ। हँस बुद्धी होई काउँ, काग वांग कुरलाईआ। बिन प्रभ साचा करे ना कोए न्याउँ, निआंकार नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर पहुंचे हरि गोबिन्द वाले थाउँ, थान थनंतर इक वड्याईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती थोड़्हा खुंझ के राहों, अगले पत्तन डेरा लाईआ। नारद नाल गल्लां करदयां उन्हां भुलेखा प्या केहड़ा दरयाओ, नदी कवण वहिण वहाईआ। हिरदे अंदर चाउ, जे नहीं लम्भया एथे जाईए बहि आपे लए मिलाईआ। क्यों, जिंनां चिर सानूं ना मिल्या उस नूं पाणी रिड़कदे नूं कवण फड़ू बाहों, साडा सवाणीआं दा कम्म तूं क्यों आपणी सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कहिण नेत्र वहाईए नीर, राहों घुथ्थी लए मिलाईआ। बिरहों विछोड़े विच हो जाईए दिलगीर, आपणा आप भुलाईआ। जे साडे विच्चों मिल गया कबीर, संगल दिते तुड़ाईआ। असीं ते हुण पहुंच गईआं अख़ीर, किस तर्हां कदमां तों परे हटाईआ। सुरस्ती कहे ओह वेख साडे अग्गे ब्राह्मण फिर मार के गया लकीर, कहे तुहाडी मति दिती बदलाईआ । रेत ते लम्मा पै के किहा मेरे ढिढ्ढ विच हुंदी पीड़, जे हौली हौली मलो ते मेरा दुखड़ा रहे ना राईआ। मूँह दे भार हो के फिर बौहड़ी बौहड़ी करे मेरे दर्द हुंदी हड्डी रीढ़, मेरीआं दोवें लत्तां ते दोवें बाहीं चारे जणीआं फड़ के सिध्धा दयो कराईआ। नहीं ते अग्गे ते तुसीं खांदीआं सो खण्ड खीर, पता नहीं अज्ज
❋
❋
तुहानूं रेत दे फक्के मार के आपणा झट लैणा पैणा लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ । गंगा कहे नी भैणो ओह किशन सिँघ दे हथ्थ गंगा सागर, साडे वल्ल भज्जा आवे चाँईं चाँईंआ। खब्बे पासे टंग के ते कच्छ नालों उच्ची कीती चादर, क़दम लम्मे लम्मे उठाईआ। मोढ्ढयां वल्ल वेखे ढिढ्ढ ते हथ्थ फेर के कहे मैं बड़ा बहादर, पिन्नीआं मोटीआं मोटीआं नज़री आईआ। जे पहन के आईआं साड़ी धोती सलवार जां उत्ते लै के चादर, आपणा रूप वटाईआ। उस ने आपणे भ्रा तों ढाई गज़ दा टोटा दवाइया खादर, बड़ा मोटा नज़री आईआ। पता नहीं साडे उत्ते किस तर्हां पावे नाल आदर, ख़ुशीआं नाल टिकाईआ। जिस वेले सिर ढके, प्रभू जमेंदार जगत दा राह विच किशन सिँघ बचन सिँघ दी भैण नूं नाल लै के बिना संघ तों मारे चांगर, तेरा नाम दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी धरत धवल पुज्जे, पूजनीक तेरी सरनाईआ। तेरा रमज़ इशारा कोई ना बुज्झे, बुज्झया दीपक ना कोए जगाईआ। भाग लग्गा ओस बसुधे, जो सुध सब दी दए गवाईआ । गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अग्गे आ के बैठीआं जिस वेले सूरज उगे, आथण तक तेरा राह तकाईआ। हुण गुरमुख जन भगत ख़ुशी नाल मंडे खा लैण सुक्के, गंढ्ढे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगले कन्ढ्ढे बाकी लेखा दए समझाईआ।
नारद कहे मैं रावी कन्ढ्ढे गया आ, मेरे अन्तर ख़ुशी आईआ। मेरी क़बूल होई दुआ, प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं ऐवें राह विच धोखा देवे चौधवीं सदी उथ्थे केहड़ा ख़ुदा, जिस नूं मिलण जाईआ। मैं किहा नी वाह वा, चौधराणीए मैनूं रही भुलाईआ। जा के उम्मत दी बण माँ, पासा लै बदलाईआ। मैं ते जाणा नाल चाअ, भज्जां वाहो दाहीआ। श्री भगवान दा दर्शन पा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तट किनारे गया आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी दया कमाईआ। नारद कहे वाह वाह वाह मेरे प्रभू, वाहवा तेरी वड्याईआ। ओम ओम ओम तैनूं कौण लभ्भू, मेरी राम दुहाईआ। हरे हरे हरे तैनूं कौण सद्दू, आपणे घर बहाईआ। दरोही दरोही दरोही तेरे चरण केहड़ा लग्गू, सेवा सरन कमाईआ। मैं गुरमुखां चों सुणदा रिहा तूं मोहण माधो मधू, मधुर धुन सुणाईआ। तेरे भगतां दी यदू, आदि जुगादि चली आईआ। तैनूं टेकणा मथ्थू, चरणां सीस निवाईआ। हे मेरे मेहरवान जे मेरा मन्ज़ूर कर लएं क़दमां विच छोहिआ सिर जेहड़ा वांग कद्दू, मेरी बोदी हिल के ख़ुशी लए मनाईआ। मैं रावी विच्चों लंघिआ इक बोल प्या डड्डू,
❋
❋
आपणी आवाज़ सुणाईआ। मैं हस्स के किहा गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती एह तुहानूं वढू, विच क़दम ना लैणा टिकाईआ। खाधिआं मूल ना छड्डू, वड्डे मूँह वाला मैनूं नज़री आईआ। तुहाडा किथ्थे परमात्मा, मैनूं कहिंदे ने मालक जगू, जगजीवण दाता नज़र कोए ना आईआ। जिंनां चिर मेरे मूँह विच ना पाओ लड्डू, पार किनारे ना कोए कराईआ। तुसीं डरो नहीं मैं हुण तुहाडे कोल आकड़ नाल खंगू, हूं हूं कर सुणाईआ। तुहानूं चिन्ता नहीं मैं निमक हराम बणाया सी गंगू, जेहड़ा पिछले जन्म दा ब्राह्मण बलि दा भट्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। फेर परत के प्रभ दे चरण वेखो डिग्गा मार के भुब्बीं, हाए हाए कर सुणाईआ। मेरे साहिब सतिगुर ओह वेख गंगा माई खुभ्भी, क़दम ना कोए टिकाईआ। डड्डू मार के लुक गया पाणी विच चुभ्भी, आपणा मुख छुपाईआ। इन्हां सवाणीआं दी विगड़ गई बुद्धि, अक़ल कम्म किसे ना आईआ। मैं ते रमज़ मारदा रिहा गुज्झी, चलो छेती छेती मिलीए धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ओधरों गंगा कहे बौहड़ी मेरे भगवन्त, तेरी तेरी दुहाईआ। एह किथ्थों तूं भेज दिता पाखण्डी सन्त, सानूं चक्र विच भवाईआ। कदी ओम, कदी हरी ओम, कदे नमो नमो, कदे हँ ब्रह्म, कदे कहे जे होर कुछ नहीं ते मेरा जपो मंत, निमन्त्रन दे के तुहानूं आपणे घर लवां बुलाईआ। मेरी महिमा अगणत, मेरी खेल बेअन्त, जे तुसीं मैनूं बणा लओ सारीआं कन्त, सेजे साची दयां सुहाईआ। लालच देवे अनन्त, बण जाए विद्या दा पंडत, गल्लां बातां विच भरमाईआ। एह गल्ल सुण के नारद कहिंदा हे प्रभू जो कहिंदा सो ग़लत, मैं ते इहनां दा राखा बण के आया परत, किते इहनां वल तक्के ना कोई उत्ते धरत, प्रभ दी पूरी कराई शर्त, जो सब ते दया कमाईआ। मेरे भगवान तूं दस्स मैं तेरा कदे नहीं कीता हरज, मैं जो किसे नूं कहवां सो कहिंदा गरज, हेरा फेरी करनी मेरा फ़रज़, क्यों तूं मेरी सेवा दिती लगाईआ। एह सारीआं राह विच मैनूं कहिण पंडत जी कोई सोहणी सुणाओ तरज़, मैं चुप हो गया इहनां मेरे उत्ते उडा के पा दिती गर्द, मेरा वंडया नहीं दरद, मैं दुखी हो के एहनां नूं तेरे वल लिआईआ। जमना कहे प्रभू असीं ते अजे अपड़ीआं ने रावी दे आर पार कन्ढ्ढे, आपणा पन्ध मुकाईआ। एह सानूं ऐवें राह विच भय दिन्दा रिहा तिक्खी धार खण्डे, क्यों जांदा जांदा गोबिन्द गया फड़ाईआ। सिध्धीआं हो जाओ वांग डंडे, जे पाणी पीणे ठंडे, नहीं तां नंगी पैरीं दयां चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, एह सानूं रिहा सुणाईआ। नारद कहे वाह नी वाह बीबी, की प्रभ नूं रही सुणाईआ। मैं भुक्खा ब्राह्मण मेरे घर विच ग़रीबी, मैं रोटीआं मँगण वाला तुहाडी सेवा रिहा कमाईआ। ज़रा आपणी वखाओ मैनूं आपणे खब्बे हथ्थ दी चीची, दन्दी वढ्ढ के
❋
❋
चब्ब के गया खाईआ। जमना रोण लग्गी, आंहदा ना बीबी हुण ते वट्ट कसीसी, तुहानूं पता नहीं तुहाडे विच किन्ने मर गए ते किंनिआं दी जान लई खपाईआ। ऐवें कल्ह कहिंदी फिरदी सैं मैं तेरी धी धी धी, जे किते मेरे कोल साबत मंजी हुंदी मैं हीअ कढ्ढ के तेरा सिर देणा सी खुल्हाईआ। सुरस्ती कहे एह किहा की, नारद कहे जे वस्स चले तुहाडा कीमीआ कढ्ढ के जावां खाईआ। छेती नाल आण के प्रभ चरणां ते कहे तेरे कँवलां ते जावां थी, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ । मैं इहनां नूं सिध्धे रस्ते लै के आया लीह लीह, बदो बदी भुल्ल के आपणा राह गईआं तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे प्रभू मैं तेरी दासी, मैनूं दासी लै बणाईआ। मेरी ना कोई फुफ्फी ते ना कोई मेरी मासी, घर दयां नूं मिलण कदे ना जाईआ। ना मेरी कोई कुण्डली ना कोई रासी, ना कोई गृह नछत्र मेरे उत्ते छाईआ। एह गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती चार जुग दी कड़्ही बासी, चार जुग दे मुरदयां दा मुशक इन्हां विच्चों आईआ। मैं सदा तेरी ख़ुशीआं विच लाहवां उदासी, हस्स हस्स के तेरे नाल आपणा आप प्रचाईआ। इहनां कदी अयुध्या जाणा कदे काशी, हरिदुआर वल ध्यान लगाईआ। मैं ते इक्को भगवन्त मन्नणा कमलापाती, दूसर अक्ख ना कदे मिलाईआ। मेरी तेरे अग्गे बेनन्ती जे तूं कहवें तां गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नूं इक लिख देवां निक्की जिही पाती, अक्खर दो चार पाईआ। साहिब सतिगुर पिठ ते मार के थापी, किहा तेरी आसा पूर कराईआ। मज़मून लिख्या मैं मना ल्या पुरख अबिनाशी, ओह मेरे बिना किसे नाल अक्ख ना कदे मिलाईआ। मैं उस नूं बणाया आपणा कमलापाती, ते तुसीं सारीआं उस दे मिलण तों पहिलों मैनूं बणा लओ साथी, कन्ढ्ढे दे पिच्छे भज्जीए चाँईं चाँईंआ। वेख्या जे रावी वाली किड्डी औखी घाटी, औझड़ पैंडा राह वेख वखाईआ। तुसीं वसो जा के आपणे तीर्थ ताटी, जिथ्थे सोना चांदी तुहाडे विच भेंटा रहे कराईआ। मैं ओथे होर सुणया संगत ओसे दा गुण गांदी, ते तुहाडी चले की चतुराईआ। इक लाल सूट वाली बैठी बांदी, बन्दना कर के सीस निवाईआ। रविदास दी क़लम सब दा लेख लिखांदी, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। जां मैं अगांह वेख्या मुहम्मद दे चार यार हिक्की आंदे ढांडी, छुरीआं बग़लां विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती प्रभ दे कोल ना जाइओ नेड़े, दूरों निमस्कार करके करवट ल्यो बदलाईआ। जिस दे चार जुग पए रहे झेड़े, दीन दुनी दए दुहाईआ। तुसां उस दे की वसणा खेड़े, जेहड़ा कदी राम कदी कृष्ण कदी मूसा ईसा मुहम्मद नानक गोबिन्द बण के सारयां नूं जाए तजाईआ। जे तुसीं चल पउ नाल मेरे, तुहाडी ते मेरी कदे ना होए जुदाईआ। ओस प्रभू दे कोल की जाणा जेहड़ा चढ़दा निक्के जेहे घोड़े ते टट्टू जिहे
❋
❋
वछेरे, मैं तुहानूं आकाशां पातालां दी सैर दयां कराईआ। तुसीं ज़रा मेरे पिंडे ते हथ्थ दयो फेरे, रावी दी रेत रहिण कोए ना पाईआ। सुरस्ती कहिंदी जा तेरे वरगे पखण्डी बथेरे, चार कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। जमना कहे मूँह ते मारूंगी लफेड़े, जे अक्ख लई उठाईआ। गंगा कहे मुड़ जा आपणे डेरे, आपणा क़दम उठाईआ। गोदावरी ने कन्नां तों फड़ के चार दिते गेड़े, चार कुण्ट दिता फिराईआ। नारद जी झट कहे बच्चीओ मैं तां तुहानूं चढ़ाउण आया प्रभू दे बेड़े, आउ सच दुआर दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद फिर कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आउ तुहानूं गल्ल दस्सां पुराणी, ओ परे हो के दयां सुणाईआ। जमना तूं आपणा आप नहीं वेख्या, जमना कहे नहीं, जे तूं वेखें तूं इक अक्खों काणी, काणा प्रभ नूं मिलण कदे ना जाईआ। गंगा तूं कदी तक्कया ई आपणे पैर हथ्थीं, गंगा कहे नहीं, नारद कहे जे तक्कया ते तेरे पैर मनुषां दीआं हड्डीआं रोलण वाले कम्म किसे ना आईआ। नी सुरस्ती कदे तक्कया ई आपणा नक्क, सुरस्ती कहे नहीं, नारद कहे इहो जेही नक्क वाली प्रभ दे चरणां नक्क ना कोए रगड़ाईआ। नी गोदावरी मैनूं तेरे ते पै गया कुछ शक्क, गोदावरी कहे क्यों, नारद कहे कमलिए गोबिन्द तेरे कन्ढ्ढे आया तूं चरण चुम्म के ना ख़ुशी बणाईआ। हुण एथों भज्ज जाओ झट पट, प्रभ दे चरणां सीस ना कोए निवाईआ। तुसीं मिशराणीआं खतराणीआं पंडताणीआं सोहणीआं जिहीआं सवाणीआं उह पैलीआं विच फिरन वाला जट्ट, तुहानूं जंगलां विच दए रुलाईआ। अज्ज वी जे मेरी गल्ल मन्न लओ ते मेरे नाल आपणे दिन लओ कट, जिंनां चिर रहो उनां चिर सुख दे विच रखाईआ। वेखो मेरे गोडयां दे उत्तों किड्डे मोटे पट्ट, ते जिंनां मेरा नक्क सुक्का उन्नी मेरी बोदी लम्मी नज़री आईआ। चंगीआं बणो वेखो एथों पिच्छे जाओ हट, पुट्ठी पैरीं आपणा पन्ध मुकाईआ। जे तुसीं किनारा गईआं टप्प, ते भगतां विच जाओगीआं फस, फेर मेरी हो जाऊ बस, बौहड़ी बौहड़ी कर के दयां सुणाईआ। जे तुसीं प्रभ वल्ल चलीआं मैं मर जाणा खा के गश, दस्सो फेर तुहानूं केहड़ा मिलणा जस, ब्राह्मण दी हत्या वाला सुख कोए ना पाईआ। गंगा कहे पिच्छे हट, असीं जाणा चाँईं चाँईंआ। नारद कहे जे तुसां जाणा, रविदास नूं तूं दिता कंगण मैनूं आपणी निशानी दे जा नथ, तेरी नक्थ वेख के आपणा झट लँघाईआ। एह गल्ल कहि के ज़ोर नाल प्या नठ, ओह अजे पिच्छे आप चरणी डिग्गा आईआ। कहे वाह वाह प्रभू समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। मैं बड़ा ज़ोर नाल गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नूं लिआया सद्द, बदो बदी खिच्च के कन्ढ्ढे दितीआं पुचाईआ। मैं बड़ा रख्या हट्ठ, सेवक हो के साची सेव कमाईआ। जे प्रभू मैं ना हुंदा एह ज़रूर तैनूं जांदीआं छड्ड, अग्गे आ ना सीस निवाईआ। अग्गे बचन कर के फेर पिच्छे गया हट, तिन्न सौ पंजाह क़दम ते डेरा लाईआ। गंगा
❋
❋
गोदावरी जमना सुरस्ती नूं रिहा दस्स, मैनूं प्रभ ने भेज्या चाँईं चाँईंआ। थापी मार के किहा “जा ओए जा” एह कीतीआं तेरे वस्स, एथे आउण दी लोड़ रहे ना राईआ। चारे कुट्टण लग्गीआं ठप ठप, बोदी फड़ के दिती खिचाईआ। नी ना बोलो ना मारो मैं ते तुहानूं दस्सण आया जप, ओह ढोला लैणा गाईआ। सुरस्ती किहा ऐवें ना कर हफ़ हफ़, ज़बान मुख विच हिलाईआ। नारद ओसे वेले किहा लम्मा फड़ के सप्प, उन्हां दे अग्गे रिहा हिलाईआ। नी वेखो मेरा तप, जो मर्ज़ी ए ओह करके दयां वखाईआ। तुसीं छड्ड दयो खै्हड़ा उस रब्ब, जेहड़ा सब नूं चक्र विच रखाईआ। वेखो मैं तुहानूं गया लभ्भ, रोज़ लबां दे उत्ते मेरा नाम ध्याईआ। फेर गुस्से विच चौहां ने धौणों फड़ के ल्या दब्ब, भार उत्ते दिता टिकाईआ। नारद कहे वेखो यारो हो गई हद्द, जे मैं चाहवां एह कन्या कन्ना मन्ना कुरल कर के दयां उडाईआ। उन्हां फेर सिर थल्ले कर के लत्तां उतांह कर के दिता गड्ड, थोड़्ही थोड़्ही रेत कन्नां विच पाईआ। मुखों कहे हुण मैनूं दयो छड्ड, तुहाडा राम दयां मिलाईआ। सारीआं पईआं हस्स, पुठ्ठे तों सिध्धा दिता कराईआ। दूरों कहिंदा आवे मेरे पुरख समरथ, मेरे वल चरण दे लमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। भज्ज के आया जिस दिता नूर, चरण कँवल सरनाईआ। साहिब मेरे हज़ूर, मेहरवान तेरी बेपरवाहीआ। मेरा सुख़न होया पूर, संसार तेरा दर्शन पाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नूं दस्स के आया तेरा गाण, ढोला गाउण चाँईं चाँईंआ। नाले उन्हां नूं करा के आया इश्नान, पिछली मैल धवाईआ । तेरे चरणां करनी प्रणाम, निउँ के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। चारे नेड़े गईआं ढुक्क, आपणा पन्ध मुकाईआ। नारद कहे पहिलों गोली आपणी झोली विच पा के लिआवे पाणी दे पंज बुक्क, बुक्कल विच लोकाईआ। सारे दन्द मीट के अक्खां घुट्ट के ध्यान लगा के पढ़न लग्गे सोहँ तुक, आवाज़ सुणन कोए ना पाईआ। फेर पंजे उँगलां कन्नां विच वारी वारी दे के कहिण तेरी ओट, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर सारे छट्टे मार के जन भगत गावण इक सलोक, सोहला धुर दा राग अल्हाईआ। किरपा कर मेरे भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती हैथे खलो जाओ नाल आदर, पंजां कदमां ते डेरा लाईआ। किशन सिँघ नूं लै आण दयो गंगा सागर, गंगा सागर क़दमां विच टिकाईआ। प्रभ नूं दस्सणा मैं तेरा सूरबीर बहादर, चौहां नूं खिच्च के चरणां विच लिआईआ । तूं इन्हां दा निर्मल कर्म कर उजागर, मेहर नज़र उठाईआ। इन्हां दी धोती साड़्ही सलवार वेख चादर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। प्रभू तेरे पिच्छे रुल के आईआं मिट्टी घट्टा, सोहणीआं सवाणीआं नज़री आईआ। रावी कन्ढ्ढे
❋
❋
पुजीआं ते अग्गे नहीं सी लगदा पता, बेअन्त एह तेरी बेपरवाहीआ। जे मैं ना हुंदा इन्हां दा सका, इन्हां नूं कौण ल्यांउदा चाँईं चाँईंआ । वेखीं प्रभू मैं दर ते लिआया इन्हां नूं मेरे नाल ना करीं धक्का, धक्का दे के घरों ना बाहर कढ्ढाईआ। तूं मेरा जजमान, तूं मेरा मेहरवान, तूं मेरा रहमान, मैं तेरा मँगता, तेरी लख चुरासी, तेरे ब्रह्मण्ड खण्ड, तेरे गोपी काहन, तेरे सीता राम, तेरे विष्नूं भगवान, तेरे ब्रह्मा प्रधान, तेरे शंकर राजान, जिन्हां दी सेवा द्रोपदी कर ना सकी जेहड़ी पांडवां नूं होई दान, मैं तां प्रभू तेरे दवारे तों ग़रीब ब्राह्मण भुक्खा नंगा झोली डाह के मँगणा इक निशान, ग़रीबी दाअवे विच एह चारे जणीआं मेरी झोली दे पाईआ। मैं इन्हां नूं रोज़ कराया करूँ इश्नान, मैं मुकट ला के बणया करूँ काहन, राम बण के फिरया करूँ विच बीआबान, चतुर्भुज बण के भावें बाहवां लक्कड़ दीआं लाउणीआं पैण चौहां उँगलां दे नाल फिराईआ। नी तुसीं वी कुछ दयो बयान, कि सानूं सोहणा लग्गे जवान वड्डा पहिलवान, सुरस्ती ग़ौर नाल तक्क के थल्लउँ जुत्ती लाह के कहे प्रभू एह बड़ा शैतान, सत्त वजे तों लै के तिन्न वजे तक सानूं चक्र विच दिता भवाईआ। कदी कहे वड्डा डूँघा गाहण, कदी कहे रविदास लै के बैठा तीर कमान, कदी कहे ओह तुहाडा सतिगुरु ते खिच्च के बैठा किरपान, कदी कहे उहदे भगत वड्डे महिमान, तुहानूं ओथे भाण्डे मांजण दी सेव ना कोए जणाईआ। असीं सुण सुण गल्लां हुंदीआं रहीआं हैरान, गोदावरी ने एने चिर नूं कन्नो फड़ के हलूणा दिता आण, जमना छेती नाल गल घुट्ट के आखे ते कढ्ढ देवां तेरे प्राण, गोदावरी कहे इहदा मुक जाए पीण खाण, नारद कहे नी मैनूं ना मारो प्रभ दे चरणां दा करो ध्यान, मैं ते एसे कर के तुहानूं खिच्च के एथे लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नारद फेर कहे इक मेरी फेर गल्ल लओ मन्न, अख़ीरी दयां जणाईआ। जे पसंद आया ते मेरे कन्न विच कहि दयो धन्न धन्न, ते मैं ख़ुशी नाल जा के दयां सुणाईआ। फेर तुहाडा बेड़ा दयां बन्न्ह, बिना पत्तनां तों पार कराईआ। जे तुसीं प्रभू कोल चलीआं गईआं उह पता नहीं किते वसा दे बचन सिँघ वाली छन्न, थल्यों लड़न पिस्सू ते उत्तों मुहम्मद अते यसूह देण डराईआ। ओह सारीआं कहिण असीं ते मिलणा उस नूर अगम्मी चन्न, जो दो जहान करे रुशनाईआ। साडे नाल मिल के भगतां ने कहिणा धन्न धन्न, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। नारद सिर मार के कहे जो कुछ मैं उही हम, जे अजे वी नाल तुर पओ ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, वेखो किड्डी सोहणी मेरी चम्मढ़ी ते किड्डा चंगा चम्म, प्रभू तुहाडा की, जिहनूं सारे ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर के गाईआ। ना उहदा नक्क ना उहदा कन्न, ना उहदा मूँह, ना आपणी माँ दा मुम्मा पाया मुख, ना प्या किसे कुख, ना उहदी माँ ना उहदा पिउ, ना किसे दे घर प्या जम्म, तुसीं दस्सो, सौहरे केहड़े घर बणाईआ। ओह जदों चाहे सारयां
❋
❋
नूं दे देवे डंन, वेखो गुरुआं अवतारां पैग़ग्बरां तों चार जुग दे पिच्छों लेखा रिहा मँग, झट गुर अवतार पैग़ग्बरां नारद नूं ल्या बन्न्ह, ओए शैतान दे टूटे, साडे नाल कर के शैतानी, ते हुण आपणी जवानी गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रिहा वखाईआ। ओह चारे कहिण गुर अवतार पैग़ग्बरो एह साडे नाल करदा रिहा बेईमानी, सानूं राह दिता भुलाईआ। नारद कहे गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द जेहड़ा बच्चयां दी दे के आएयों क़ुरबानी, बच्चयां सीस निवाईआ । नानक नानक नानक तूं बड़ा दानी, नाम दान मेरी झोली दे पाईआ। ईसा मुहम्मद मूसा तुहाडी वध्धदी रही इस्लामी, सलामालेकम कहि के क़दम चुम्म के आपणा झट लँघाईआ। राम कृष्ण सीता ते राधा दी जे मेरे उत्ते हो जाए मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। ओम, ओम, ओम, नाले मैं इन्हां नूं लै के आया नाले मेरी करन बदनामी, दरोही दरोही दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। मैं ते इहनां नूं सिरफ़ दस्सण आया कि पुरख अकाल ने गोली कोलों काने दी बणवाई मधाणी, आपणे हथ्थ लई उठाईआ। बाकी सवाणीआं दुध्ध रिड़कदीआं ते उह रिड़कण चलया पाणी, पारब्रह्म प्रभ आपणी खेल वखाईआ। क्यों सुध रही ना चारे खाणी, चारे कुण्ट देण दुहाईआ। नी गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नाल मिल्यो आपणी रावी, ओह हित तुहाडे नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। नी पाणी रिड़क्यां तुहाडे विच्चों निकलण कौडीआं कौडे, तुहाडी भेंट कराईआ। तुहाडे पाणी नाल ओह पौदे उगदे जिन्हां नूं लग्गदे डोडे, भंगी भंग पी के आपणी मस्ती देण वखाईआ। तुहानूं फेर रिड़क्यां विच्चों चार चार इंच दे रोड़े निकले छोटे, जिधर मधाणी लग्गी उह पासा चिट्टा ते तिन्ने बाकी काले नज़री आईआ। नारद कहे जे गुर अवतार पैग़ग्बर कोल ना होण तां तुहानूं दे देवां गोते, पाणी विच हिलाईआ। मैनूं होर डर आ गया जेहड़ा रविदास चढ़या सी उत्ते बोते, नीली पग्ग सिर टिकाईआ। उह मारे ना किते विंगे टेडे सोटे, मेरी खलड़ी दए लुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। नी गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तुहानूं भुल्ल गया सच रिड़कणा, नाम मधाणा कोए ना पाईआ। एसे गल्ल तों प्रभ ने तुहानूं झिड़कणा, कोल सद्द के देणा समझाईआ। भावें तुसां किन्ना अमृत छिड़कणा, गंगा सागर देणे उलटाईआ। पर जग विच्चों तुसीं कढ्ढ नहीं सकीआं वितकरा, चार वरनां इक रंग ना कोए रंगाईआ। तुहाडे उत्ते आउण वाले ब्राह्मण शूद्रां नूं करन टिचकरां, ज़ात हीण एथे चरण ना कोए छुहाईआ। तुहानूं नहीं सी पता पुरख अकाल सब दा मित्रा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दा आदि अन्त तों इक्को फ़िकरा, आत्म परमात्म ढोला इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण इक वार प्रभ फेर दे फेर मधाणी, एह साडी आस रखाईआ। सानूं
❋
❋
इक्को रूप नज़र आवे तेरी चारे खाणी, चारे कुण्ट ध्यान लगाईआ। असीं पिच्छे मन्नदे आए दस्सदे आए सब तों पवित्र पाणी, जगत जल वड्याईआ। करदे आए युद्ध घमसाणी, मज़हबां विच लड़ाईआ। असीं निरोल तेरा अनमोल चार वरन शब्द मिलाया ना धुर दा हाणी, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तूं कीती मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी दया कमाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कहे असीं मँगण आईआं भीख, भिच्छया झोली दे पाईआ। प्रभू सानूं कदी ना डरावे नारद नाल तिक्खी सीख, भय भउ ना कोए वखाईआ। नारद किहा मेरी ते अजे लथ्थी नहीं रीझ, मैं तां चौहन्दा सां तुहानूं डरा के मक्के मदीने तों अग्गे दयां पहुंचाईआ। तुहानूं नहीं पता, पुरख अकाल ने सदी चौधवीं दा रूप धर के आपणे गल विच पहनणा तवीत, तवीतां जादूआं वाले टूणे देणे मुकाईआ। गंगा कहे मैनूं वी इहो रीझ, किते किरपा कर के मेरे वी गल दए लटकाईआ। सुरस्ती कहे मेरी वी खुल्ह गई नींद, अक्ख लई उघड़ाईआ। जमना कहे मेरी वी वध गई उम्मीद, आसा होर प्रगटाईआ। गोदावरी कहे मैनूं वी एसे दी उडीक, जे मेरी झोली पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तुसां एह की गाया गीत, लालच विच आपणा लालच ल्या वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तुहानूं चौहां नूं किस तर्हां मिल जावे इक तवीत, चरण धूढ़ी ख़ाक लवो रमाईआ। सच सच दी करो प्रीत, प्रीतम इक्को लैणा हंढ्ढाईआ। तुहानूं होर काहदी रीझ, सानूं दयो समझाईआ। जे तुहाडे पाट गए क़मीज़, सुरजण सिँघ कोलों डग्गी दईए खुल्हाईआ। सारीआं दी रो के अग्गों निकली चीक, गोबिन्द दे अग्गे वास्ता पाईआ। तिक्खे तीर नाल मार दे लीक, लाईन इक्को दे जणाईआ। दूजे मुख दे नाल कर तसदीक़, शहादत शब्द वाली भुगताईआ । जदों गाईए, गाईए तूं मेरा मैं तेरा गीत, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद फेर कहे प्रभू तूं क्यों नहीं वेंहदा मेरा दु:ख, मैं वी पाणी विच खलो के तेरा ध्यान लगाईआ। जे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नूं बख्श देवें ते मेरी लहि जावे भुक्ख, सदा सदा सद तेरा नाम ध्याईआ। चार जुग हो गए इन्हां दी हरी अजे नहीं होई कुख, बच्चा गोद ना कोए उठाईआ। भावें मार ते भावें कुट्ट, मँगदयां शर्म हया ना कोए रखाईआ। गोबिन्द सूरा बैठा उठ, ओ ब्राह्मणा की रिहा जणाईआ। नारद हो गया चुप, कहे गोबिन्द मैं ते प्रभू दे चरणां दी धूढ़ी मँग मँगाईआ। मैनूं राख दे दे इक मुठ, जो भेंटा रख के आपणी ख़ुशी बणाईआ। श्री भगवान कहे ओए नारदा एथे कोई गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दी पई नहीं लुट्ट, लुट्ट ना कोए जणाईआ। एह मेरी पढ़दीआं तुक, एह मेरा वेखणगीआं
❋
❋
मुख, दूसर नाल अक्ख ना कदे मिलाईआ। नारद ओसे वेले गया झुक, प्रभू मेरा झेड़ा गया मुक, जे तूं सब नूं बणा ल्या आपणे पुत्त, ते मैनूं वी बच्चयां वांग आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे गंगा गोदवरी जमना सुरस्ती तुसीं भैणां ते मैं भ्रा, कल्पना कलयुग वाली गवाईआ। एसे तर्हां कलयुग दे साधां नूं होया शुदा, मैं उहो रूप धर के दिता वखाईआ। नाले भिच्छया मँगण नाले कहिण माँ, नाले उधाल के पिंडो पिंड फिराईआ। इहो जिहा किते नहीं हुंदा निआं, निआंकार नज़र कोए ना आईआ। जिस ने गुर अवतार पैग़ग्बर लए बुला, कलयुग दा नक़शा दिता वखाईआ। गंगा गोदवरी जमना सुरस्ती एह चंगीआं सवाणीआं क्यों भुल्लीआं राह, एसे तरह अज्ज कल्ह चंगीआं सुघड़ सुचजीआं आपणयां पतीआं जाण तजाईआ। मैं ते डर के कैहवां कोल ख़ुदा, प्रभू जे तूं किरपा ना करें फिर सारे ही तैथों जुदा, मिलणवाला नज़र कोए ना आईआ। क्यों तूं खोपरे विच अमृत दिता भरा, रस सोहणा विच रखाईआ। गोदावरी गंगा जमना सुरस्ती कहिण सानूं होर कुछ नहीं लम्भया कुछ निमक वाला स्वाद ल्यांदा बणा, सो उह रविदासे दी भेंट कराईआ। रविदास पिछला लेखा मँगा ते आउण लग्गीआं सानूं दिती सलाह, सारीआं नूं दिता समझाईआ। नी ढाई सेर चने जन भगतां आउणे खवा, छल्लीआं दे तुक्के गुर अवतार पैग़ग्बरां हथ्थ फड़ाईआ। क्यों तुहाडे रस नाम वाले होए रुक्खे, रसना रस ना कोए वड्याईआ। नारद कहे जे फेर मैनूं कोई पुच्छे, सच दयां समझाईआ। भावें मैनूं हुंदे रहे जुग चौकड़ी गुस्से, मैं आपणी रीत ना दिती बदलाईआ। जिस वेले वक्त वेला ढुके, पहुंचां थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कहिण केहड़ी धर्म धार दी गोली, वस्त्र लाल तन छुहाईआ। जिस दी कदी किसे नहीं चुक्की डोली, कंध कहार ना कोए उठाईआ। जन्म जन्म बदलदा रिहा हौली हौली, राजे रिग दी बेटी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी वेखो सारे नीत, नीती दयां जणाईआ। तुसीं सारयां कीती सच प्रीत, प्रीतम ल्या मनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो सारे करो बख्शीश, रहमत निगाह उठाईआ। जेहड़ा बचन सिँघ ने बणा के ल्यांदा तवीत, एह जोगिंदर कौर दे गल दयो पहनाईआ। एह भैण भ्रा नौ जन्म दे पिछले जिस दी गोबिन्द करे तस्दीक़, शहादत आपणा नाम भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रावी आईआं तेरे घाट, कन्ढ्ढे सोहणा आसण लाईआ। पुरख अबिनाशी दी वेखी खाट, कक्खां सेज वड वड्याईआ। रात नूं असां नूं केहड़ी सुणावे जेहड़ी चार जुग नहीं दस्सी बात, आपणा आपणा राग दृढ़ाईआ। जिस
❋
❋
लहिणे नाल आईआं भाज, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हथ्थ लावे ओस प्रशाद, जिस विच्चों आत्मा परमात्मा दा आवे स्वाद, रसना खाण वाला प्रभ दा रस्ता भुल्ल कदे ना जाईआ।
जन भगतो सब ने करना धर्म धार सलवारना, सीस जगदीश झुकाईआ। जिस तुहाडा जन्म संवारना, चुरासी दए कटाईआ। तुहानूं एथे ओथे संभालणा, आपणी गोद टिकाईआ। बिना सरीर तों फिर वी तुहाडी करे पालणा, निरगुण हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जे तुसां कुछ नहीं कीता तुहाडी आइआं आप घाली घालणा, कीती कराई तुहाडी झोली पाईआ। तुहानूं निक्का निक्का दीपक ना पए बालणा, बेमिसाल ने आपणी मशाल तुहानूं ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सीख कहे मैं दोहां धारां वाली तिक्खी, सब नूं नज़री आईआ। एसे दा रूप गोबिन्द दस्स के गया सिक्खी, लोहे दे बाटे विच अमृत जाम प्याईआ। पर गोबिन्द दे सिख मन्नण डहि पए पत्थरां इट्टीं, पुरख अकाल ध्यान ना कोए लगाईआ। रावी कहे मेरे कोल अजे अर्जन दी चिठ्ठी सांभ के रखी अंदर ज्यों ज्यों आउँदी जांदी मिती, भेव देणा खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रावी कहे मेरी तड़फण लग्गी आंदर, हउक्यां नाल सुणाईआ। किशन सिँघ बचन सिँघ अजे तक नहीं मारी चांगर, मेरा रंग ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाल खेल खेलदा जगत जहान लड़ाए ज्यों फुलीआं उत्ते बांदर, मन मन नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे प्रभ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती उत्ते प्या बथेरा घट्टा, धूढ़ो धूढ़ नज़री आईआ। जे इन्हां उत्ते खट्टा ढाई गज़ दा दे देवें दुपट्टा, खद्दर नाल आपणा मुख साफ़ कर के कूला लैण बणाईआ। ओसे वेले इन्हां नूं भुल्ल जाए पिछला टप्पा, अग्गे सोहँ ढोला गाईआ। कलमा मिले हक़ीक़ी हक़ा, हक़ुलयक़ीन देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ढाई गज़ कहे मैं वाहवा खासा मोटा, बलधारी नज़री आईआ। निक्का जिहा टोटा, बैठा रूप बदलाईआ। गंगा ला के उत्ते पोटा, पोटे नाल पोटा मल के वेखे चाँईं चाँईंआ। जमना कहे नी एह ते ऐं दिसे जिवें रविदास ने खल्ल लाही किसे झोटा, खल्लड़ वरगा रूप वखाईआ। सुरस्ती मख़ौल नाल कहे नी एह किशन सिँघ दे घर दा इहदा बणा लईए कोठा, रावी कन्ढ्ढे छप्पर छन्न छुहाईआ। गोदावरी कहे मैं वी इक विच रखण लई भर लिआऊंगी दाणे दा टोपा, कल्ह
❋
❋
दे भुन्ने होए फुल्यां विच्चों मैं अजे वी जेब विच रखाईआ। जेहड़ी समझ नहीं आई मुल्लां क़ाज़ीआं पोपां, साधां सन्तां ना कोए दरसाईआ। कलयुग दा खेल दिसे फोकट फोका, क़ीमत अन्त ना कोए वखाईआ। जेहड़ा गोली ते लाल चुन्नी नूं लाया गोटा, एह बिदर दी आसा बधक दा भरवासा, लेखा पिछला दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए रंगाईआ। सच बेनन्ती कहे, मैं चिड़िया इक मरी, मुरीदो मुर्शद दा भेव खुल्हाईआ। सब नालों पहिलों मैनूं मिल्या हरी, जिस हरी दवारे दिता पुचाईआ। जिस बुढ्ढी दी अज्ज बेनन्ती सी बड़ी, उस दे पिच्छे मैं हथ्थ आउणा सी जीउदी, पर ओस दे पिच्छे मर के आपणी सेवा लई कमाईआ। सतिगुर शब्द हुंदा नहीं घड़ी घड़ी, मेहर नाल जुग जुग पार कराईआ। मैं रात दी तपदी सां बड़ी, केहड़ा वेला आवे घड़ी, मेरा लेखा लग्गे ज़री ज़री, आप आपणा भेंटा दयां कराईआ। क्यों मैं गोबिन्द वेले इक वार ओस दे बाज़ तों सां डरी, चरणां विच आण के आपणी जान बचाईआ। सीस निवा के किहा गोबिन्द जे किते मैनूं वी नाल मिलाएं गुरमुखां दी लड़ी, कन्नी कन्नी नाल बंधाईआ। गोबिन्द ने ओसे वेले किरपा करी, मेहर नज़र उठाईआ। जिस वेले मेरे पुरख अकाल ने लाई प्रेम वाली झड़ी, तेरा नाता लवां जुड़ाईआ। जे तूं मिट्टी ते सौंदी मिट्टी ते बहिंदी तैनूं भगतां विच बिठा देवां उत्ते दरी, बिन क़ीमत तों तेरी क़ीमत देवां पाईआ। तेरे उत्ते ओढ्ढन पर्दा देवां आपणा ज़री, ज़ाहर ज़हूर हो के पर्दा दयां चुकाईआ । डरन वाल्यां ने वड़ जाणा आपणे घरीं, तूं सचखण्ड डेरा लाईआ। तेरे प्यार विच इक गुड़ दी भेली फड़ी, तेरी क़ुरबानी दी महिमानी भगतां देणी खवाईआ। तूं अजे ना विआही कर्म कांड दी छड़ी, इक नालों विछड़ी ते इक नाल जुड़ाईआ। वेख्यो भगतो कोई हँकार नाल मारयो ना तड़ी, परम पुरख परमात्म लख चुरासी जीव जंत दा मालक नज़री आईआ। जिस ने सेवा करी, ओसे दे लेखे पड़ी, देवणहार सर्ब वड्याईआ। तुहाडे वेंहदयां बिना बबानों मंज़ल चढ़ी, दर साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। चिड़ी कहे मैं सारी रात रही रोंदी, नौ वेरां रातो रात प्रभ दे कोल आपणी आसां दिती पुचाईआ। मैं तिन्न वजे ज़रूर उठ के सां गाउँदी, एसे कर के तिन्न वजे मेरी आवाज़ सुणन आया चाँईं चाँईंआ। मैं ओस वेले दीआं ख़ुशीआं सी मनाउँदी, इधर ओधर लभ्भां चाँईं चाँईंआ। डल्ले दा राह सी तकाउँदी, जिस नूं इशारा दिता कराईआ। दूसरे दे हथ्थ कदे ना आउँदी, एह मेरी वड्याईआ। मैं बोदी वाली तद अखवांदी, क्यों मेरा मस्तक प्रभ दे चरणां नाल छोहिआ मेरी बोदी लम्मी नज़री आईआ। हुण कोई एहदी ज़ात नहीं वेदी सोढी, सोढी वेदी दा मालक बण के सब ते दया कमाईआ। कोई फिरन वाला नहीं जोगी, तपीश्र हो के आपणा तप वखाईआ। ग़रीब
❋
❋
निमाणयां उधारना एहदी गल्ल घरोगी, जुग जुग भगतां पार कराईआ। चिड़ीआ कहे मैं कोई पढ़ी नहीं पोथी, कोई पगड़ी हैट रखी नहीं टोपी, कोई सलवार साड़्ही लाई नहीं धोती, मैं आपणा आप वार के इक्को लभ्भां मालक नूरी जोती, जो सब दे अंदर करे रुशनाईआ। जो खोट्टयां खरयां शरन आयां बणा लए माणक मोती, अनमुलड़े लाल वखाईआ। मैं मारी नहीं गई बेदोषी, दुहाई दे के दयां सुणाईआ। तुसीं सारयां राती सौं के बारां तों तिन्न वजे तक्क रखी ख़मोशी, मैं बेनन्तीआं कर कर के कर कर के कर कर के आपणा हाल दिता सुणाईआ। क्यों अज्ज प्रभू दे नाल रविदास चुमारा मोची, जेहड़ा मेरा लिख के लेखा जगत दए दृढ़ाईआ। भावें बचन सिँघ ने भंग घोट के पीती, भंगीआं दे हथ्थ मूल ना आईआ। जरनैल सिँघ ने घोड़ा दबाया उत्ते राउद दी टोपी, मेरे लग्गण कोए ना पाईआ। क्यों मैं ते डल्ले कोलों बणना सी ओस काहन दी गोपी, जेहड़ा लख चुरासी रिहा समाईआ। जन भगतो याद कर लओ मैथों सिख्या लओ जो सतिगुर दा बचन उहनूं कदे ना समझयो गल्ल होछी, इक नहीं दो, दो नहीं चार, चार नहीं अठ्ठ, किसे ना किसे दिन ज़रूर दए भुगताईआ। भावें बीत जाण बरस कोटन कोटी, जुग चौकड़ी आपणा लेखा ना कदे भुलाईआ। जिस वेले मैं मंजी थल्ले वड़ी गोबिन्द ने थल्ले फेरी सोटी, सहज नाल हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। चिड़िया कहे मैं कोई पढ़या नहीं मन्त्रे, नमो नमो नाल रसना गाईआ । मैनूं मिल गया सख़ियो कन्त रे, प्रीतम धुरदरगाहीआ। जिहदी किरपा नाल पंछी विच बणत रे, बनवासीआं तों ल्या छुडाईआ। तुहाडे विहार पिच्छे मेरी भेंट चढ़े, एह वी मेरी वड्याईआ। जो गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मँगे सन्तरे, ढाई हथ्थ दयो फड़ाईआ। सतिजुग विच जन भगत कदे ना होवण औंतरे, पिता पूत गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग रखाईआ। चिड़ी कहे मैं फिरन वाली उत्ते ख़ाक, क़दम क़दम नाल बदलाईआ। मैनूं ख़ुशी होई मेरे सतिगुर दा पूरा होया वाक्, लेखा दिता मुकाईआ। खोल्ह के अगला ताक, दरगाह साची दिता टिकाईआ। मैं सारयां नूं रही झाक, वेखां चाँईं चाँईंआ । बिना भगतां तों दिस्सया ना कोए इतफ़ाक़, चारे वरन बैठे गंढ्ढ पवाईआ। झूठा टुट्ट गया सज्जण साक, नाता दुनी रिहा ना राईआ। इक्को मेला प्रभ कमलापात, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जिस गुरगाबी दी ब्रह्मा दी सुरस्ती रखी झाक, ओह गोली दे पैरां नज़री आईआ। अख़ीर ते चुरासी दी रहे किसे ना वाट, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। जन भगतो मैं उतरी तुहाडे घाट, तुसां प्रभ दे पत्तन दिता पुचाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तक्कया साथ, रावी कन्ढ्ढे सोभा पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर बैठे सम्राट, सोहणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी
❋
❋
कार कमाईआ। जन भगतो प्रभ दी कक्खां सेज पलँघ, आसण इक सुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर होए दंग, हैरानी हैरानी विच्चों प्रगटाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मँगां रहीआं मँग, रावी कन्ढ्ढे आस लगाईआ। तेरा प्रकाश नूरी चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नारद किहा मैनूं पई ठंड, अगनी तत बुझाईआ। जन भगत इक दूजे दे उत्ते दी जाण लँघ, वड्डा छोटा माण ना कोए वड्याईआ। रात नूं सवा पा इक्ठा करना घिउ खण्ड, गोबिन्द उँगलां नाल रस सब नूं दए चटाईआ। बख्श के सच अनन्द, अनन्द विच मिलाईआ। तुसीं भावें कुछ नहीं सकदे मँग, फिर वी देण दा तरीका लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। सारयां इक दूजे उत्तों दी लँघणा, ख़ुशीआं नाल क़दम उठाईआ। हिरदे विच साचा प्यार मँगणा, दूजी आस ना कोए वधाईआ। गुरमुख सतिगुर दा बचन कोई ना करे भंगणा, मन्ने चाँईं चाँईंआ। फिर आपे चाढ़्हे रंगणा, दुरमति मैल धवाईआ। अंदर मूल नहीं संगणा, बिना बोल्यों आसा लैणी बंधाईआ। अख़ीर वारी सारयां ने इक्को लाईन विच झुक के करनी बन्दना, सीस देणा झुकाईआ। गोबिन्द कढ्ढ के तिक्खी धार खण्डणा, सब दी गरदन उत्ते दए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर्द दु:ख भय भंजना, गंगा सागर दा पाणी सब दे उत्ते अमृत दए छिड़काईआ।
चुरासी लख दी मुकी इक्के वार क़ुरबानी, जन्म जन्म दी लोड़ रही ना राईआ। साहिब सतिगुर देवे पद निरबाणी, दर घर साचा इक सुहाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़ग्बर दे के गए निशानी, भविख्तां विच ढोले राग नाद सुणाईआ। सो लेखा मुकावे शहिनशाह शाह सुल्तानी, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। अज्ज तों जन भगतां दी दुनियां हो गई बेगानी, बिना परमात्मा तों सच्चा साथ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण हुंदी वेखी भेंटा, मुहब्बत विच सीस निवाईआ। सदा आत्मा प्रभ दी धार बणे बेटा, तन वजूद कम्म किसे ना आईआ। रावी कहे जे सतिगुर मिल जाए इक्को खेवट खेटा, दो जहानां पार कराईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कहे जिस ने पिछला रख्या चेता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। अन्त अख़ीर कर के हेता, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। जन भगतो तुहाडा जीवण सदा रहे हमेशा, जुग चौकड़ी वजदी रहे वधाईआ। जिन्हां प्यार नाल सतिकार नाल कीता आदेसा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा चुक्कया अज्ज तों तुहाडा ठेका, जिम्मेंवार पुरख अकाल नज़री आईआ।
❋
❋