पुस्तकालयभाग २१

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ विरसा सिँघ दे गृह पिंड बाबूपुर

नारद कहे मैं कबीर कोलों आया, ख़ुशीआं विच पन्ध मुकाईआ। अग्गे सोहणी नौजवान वेखी पंज तत काया, रूप अनूप वटाईआ। नेत्र कज्जल धार सुहाया, बिन्दी मस्तक विच लगाईआ। सोहणा आपणा सीस गुंदाया, मेंढी पट्टीआं वाली वड्याईआ। बड़ा रसीला राग अल्हाया, कोई आवे मेरा माहीआ। मैं कन्त ना कदे हंढ्ढाया, जोबनवन्ती सोभा पाईआ। चारों कुण्ट चक्र लगाया, लख चुरासी वेखी थाउँ थाईंआ। मैनूं सूरबीर नज़र कोए ना आया, योद्धा आपणा बल प्रगटाईआ। नारद कहे फेर झट उस ने नेत्र नैणां नीर वहाया, रो के दिता सुणाईआ। मेरा भाई भैण मात पित सिर ते देवे कोई ना साया, सख़ा सखाई नज़र कोए ना आईआ। मेरा अग्गा पिच्छा रिहा कोई ना राया, जंगल कूकां दयां दुहाईआ। फेर झट ओस ने आपणा रूप बदलाया, हस्स के दिता वखाईआ। मैं ते सन्तां भगतां दी आया, धरनी धरत धवल उत्ते दयां खिल्हाईआ। फेर ओस ने कुछ मिट्ठा रस कर के खाया, मैनूं वखा के आपणे मूँह विच पाईआ। फेर घुंड कढ्ढ के आपणा नैण मटकाया, टेडी अक्ख वेख वखाईआ। फेर तन शृंगार सजाया, आपणी लई अंगड़ाईआ। फेर कमर हथ्थ टिकाया, दूजा मथ्थे उत्ते रखाईआ। फेर बेताला क़दम उठाया, नाच दिता वखाईआ। इक गीत अनोखा गाया, मैनूं दिता सुणाईआ। वे तूं केहड़ी

❋

❋

माँ दा जाया, पिता कवण अख्वाईआ। तैनूं किस ने गोद टिकाया, मैनूं दे समझाईआ। तैनूं किस ने तेरा भेव खुल्हाया, पर्दा दे उठाईआ। तैनूं किस ने एस राहे पाया, भज्जा वाहो दाहीआ। तैनूं किस ने औझड़ राह वखाया, सच दी धार ना कोए दृढ़ाईआ। नारद कहे जां मूँह तक्कया ओस आपणा होर दा होर रूप बदलाया, बिना भुजां तों नज़री आईआ। जिधर वेखां ओधर उहदी छाया, चारे कुण्ट सोभा पाईआ। झट ओस ने रंगला पीहड़ा डाहिआ, सवरन चांदी नज़री आईआ। उस दे उत्ते सिँघासण विछाया, वस्त्र सोहणा दिता टिकाईआ। फेर मैनूं आख सुणाया, सुण वे जांन्दयां राहीआ। तूं क्यों बणया पराया, मैं तेरी नज़री आईआ। नाले हाए हाए कर सुणाया, दुहथ्थढ़ मार के पिट्टी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। नारद कहे मैं अग्गे तुरया, आपणा क़दम उठाईआ। उन मैनूं हस्स के किहा वे किथ्थे जांदा निगुरया, ऐंवें पन्ध मुकाईआ। किस वहिण जाना रुढ़या, मैनूं दे समझाईआ। तेरा नाता किसे नाल नहीं जुड़या, ऐंवें वक्त रिहा गवाईआ। मेरे आखे पिच्छे मुड़या, मुड़ मुड़ रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक सुणाईआ। नारद कहे मैं अग्गे चुकया क़दम, ओस ने आपणा पैर चुक्क के मैनूं दिता वखाईआ। वेख मेरे चरणां विच पदम, मैं पदमा राणी धुर दी नज़री आईआ। फिर क़मीज़ लाही उत्तों बदन, सोहणा रूप दिता चमकाईआ। फिर हस्स हस्स के दन्दीआं लग्गी कढ्ढण, मुस्कराहट विच आपणी करवट बदलाईआ। फिर झट सिर ते मुकट पा ल्या मैनूं कहे मैं मुकन्द मनोहर मदन, लक्षमी मेरी धार समाईआ। मैं तैनूं आई सद्दण, खोजां थाउँ थाईंआ। इकल्ली आई लभ्भण, साथी होर ना कोए मिलाईआ। वेखीं मेरा बचन ना करीं उलँघण, तैनूं दयां जणाईआ। मैं इक्को वस्त आई मँगण, मेरी झोली देणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। नारद कहे मैं हैरान हो के पै गया सोचीं, एह कौण ते क्यों रही बुलाईआ। मेरी वाट अजे बहुती, मैं पुज्जणा चाँईं चाँईंआ। एसे समें विच ओस ने झट रूप बणाया इक खोती, हींग हींग के दिता सुणाईआ। मैं हैरान हो गया फिर बण गई बड़ी सोहणी बोती, धौण लम्मी कर हिलाईआ। मैं फेर तक्कया ओह चढ़ गई दरख्त दी चोटी, उत्ते चढ़ के वेख वखाईआ। मैं फेर तक्कया ओह बण गई अगम्मी काहन दी गोपी, आपणा रूप बदलाईआ। मैं फेर वेख्या ओह हथ्थ विच फड़ के सोटी, मैनूं भय रही जणाईआ। मैं फेर वेख्या हथ्थ उत्ते रख के रोटी, मेरे वल्ल बुरकीआं रही पाईआ। मैं फेर वेख्या ओह मैनूं कहे तूं मेरा मैं तेरी इक्को गोती, गोतम दा रूप बैठी बदलाईआ। मैं फेर वेख्या ओह अहलया बण के उँगल रखी उत्ते ठोडी, सहज नाल जणाईआ। मैं तेरे हथ्थ लावां गोडीं, मुनी जी देणी

❋

❋

वड्याईआ। फेर झटपट सिर तों बण गई रोडी, आपणी टिंड रही हिलाईआ। फेर इक दम वेस धर ल्या वांग जोगी, कपड़े गेरू तन छुहाईआ। फिर छेती नाल बण गई जगत वासना भोगी, वीह तीह बच्चे पिच्छे रही वखाईआ। मैं फेर वेख्या ओस हथ्थ विच फड़ के पोथी, ओम ओम ओम दिता सुणाईआ। मैं फेर वेख्या ओह बण के नौजवान धोबी, शूह शूह कर के कपड़े रिहा धवाईआ। नारद कहे मैं फेर वेख्या ओस ने मेरे नालों लम्मी बणा लई बोदी, इशारिआं नाल जणाईआ। मैं फेर वेख्या ओह मेरे नाल गल्लां करे घरोगी, जिवें इकट्ठयां रह के झट लँघाईआ। मैं हैरान हो गया छेती नाल मार के छाल चढ़ गई मेरे मोढीं, अक्खां उत्ते हथ्थ रख के अक्खां दितीआं दबाईआ। मैं डर गया ओस ने मैनूं इक हीरा वखाया बण जा लोभी, तेरी झोली दयां भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। नारद कहे मैं अक्खां लईआं मीट, ज़ोर नाल बन्द कराईआ। ओस ने मेरीआं लत्तां विच वड़ के मारी चीक, ज़ोर नाल सुणाईआ। नाले गाया विछड़ गिआं दा गीत, विछोड़े वाला कम्म किसे ना आईआ। नाले मैनूं गुस्से विच किहा तूं बड़ा ढीठ, क्यों बैठा मुख भवाईआ। फेर लत्त मारी पीठ, कमर दिती हिलाईआ। फेर मैनूं बोदी तों ल्या घसीट, एधर ओधर दिता भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नारद कहे इक दम ओह बण गई सोहणा नौजवाना पोप, गुड गाईड कहि के सुणाईआ। हैट पैंट पा के टोप, चले चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्ते हो के क्रोप, मैनूं रही डराईआ। मेरे अंदर आया ख़ौफ़, मैं पिच्छा ल्या बदलाईआ। ओस ने मेरा नौहां नाल लौहणा शुरु कीता पोश, खलड़ी दिती उलटाईआ। मैं डर गया डरपोक, थर थर कम्ब के दिती दुहाईआ। फिर झटपट ओस ने रूप धार ल्या ख़रगोश, ज़ोर नाल भज्जा आपणा बल वधाईआ। उने चिर नूं मैनूं आ गई होश, मैं अक्खां लईआं खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैं फेर वेख्या सोहणी जोबनवन्ती, नौजवान नज़री आईआ। तन वस्त्र पहन बसन्ती, सोहणा रूप चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के पंगती, मैनूं दिती सुणाईआ। कहे मैं विद्या पढ़ी नहीं किसे कोलों पंडती, अक्खरां नाल ना कोए वड्याईआ। मैं आसा नहीं किसे मन दी, ख़ाहिश ना कोए जणाईआ। मैं सरोती नहीं किसे कन्न दी, सरवणां नाल ना कोए वड्याईआ । मैं लालचन नहीं किसे धन दी, माया विच हल्काईआ। मैं अधारन नहीं किसे गल्ल दी, गल्लां बातां विच ना कोए रीझाईआ। मैं प्यासी नहीं जल दी, तीर्थ तटां वेख वखाईआ। मैं वणजारन नहीं थल दी, कूक कूक सुणाईआ। मैं आसा नहीं बलि दी, जो बावन राह तकाईआ। मैं वासण नहीं निहचल धाम अटल दी, जो सचखण्ड साचे सोभा पाईआ।

❋

❋

नारदा मैं ते फिरदी कल्ह दी, एधर ओधर आपणा वक्त लँघाईआ। मैं उडीक करदी सां ओस पल दी, जिस पल विच पलक ना होवे जुदाईआ। मुनी जी मैं ओह त्रैगुण माया जेहड़ी सन्तां ते भगतां नूं छलदी, सब दे कीते कतायां उत्ते पाणी दयां फिराईआ। मैं इस कर के तेरे वरग्यां दा राह मल्लदी, जेहड़े दो जहानां नूं सिख्या दे दे रहे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा चरण दुआरा आदि अन्त मल्लदी, मेरे पिच्छे वेख मलकुलमौत चरण चुम्मण वास्ते आईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ बीबी करतार कौर दर्शन कौर दे घर पिंड बाबूपुर

नारद कहे जन भगतो मैनूं दयो थापी, थपकी दयो लगाईआ। मैं बड़ा वड्डा प्रतापी, प्रताप वाल्यां वेख वखाईआ। मैं बड़ा वड्डा जापी, जुग जुग नाम ध्याईआ। कढ्ढ के आपणी कापी, वरके रिहा उलटाईआ। हस्स के कहे मैं मन्नी नहीं उस मोहणी दी आखी, जो अनक रूप बदलाईआ। मैं भज्जा आया पहिलां मिलां जा के आपणे साथी, जो जन भगत बैठे सोभा पाईआ। जे भय ना हुंदा पुरख समराथी, मेरा मन ना धीर धराईआ। मैं कथा कहाणी दस्सां साची, सच दयां दृढ़ाईआ। कदी लोभ ना करयो काया माटी काची, तन वजूद सद रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दिता मुकाईआ। फेर कहे मैनूं पिच्छों आवाज़ पई नारदा तूं नहीं आया क़ाबू, मैं होर खेल दयां खिलाईआ। मैं हस्स के किहा मैं ग़रीब पिउ दा पुत्त नहीं वाधू, तेरे वरगीआं दे पिच्छे भज्जां थाउँ थाईंआं। शायद डोल जांदा जे मेरा साहिब ना आया हुंदा पिंड पुर बाबू, जो बाबन धुरदरगाहीआ। जाह तीर्थ तटां उत्ते अठ्ठां सट्ठां उत्ते जा के लभ्भ लै जेहड़े मस्तक तिलक लगाउँदे साधू, एह सिध्धे सादे जट्ट तेरे हथ्थ कदे ना आईआ। तेरा खेल चार जुग दा आकड़ खां ते नाढू, आपणे बल विच आपणा आप बचाईआ। तेरा चलण नहीं देणा अग्गे हुण ममता वाला जादू, जादूगरनीएं तैनूं धक्का दिता लाईआ। याद कर ला तूं वेस वटाया सी जिस वेले गोबिन्द गया सी कोल दादू, दाअवे नाल आपणा क़दम उठाईआ। तूं खेल खिलाया सी वैरागी दास माधू, माधो दास दिता भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। नारद कहे सुण नी त्रैगुण माया, मोहणीएं अनहोणीएं तैनूं दयां जणाईआ। तेरा किसे कम्म ना आवे एथे नैण मटकाया, जोबन दी क़ीमत ना कोए रखाईआ। जिन्हां दे सिर ते मेरे पुरख अकाल दा साया, मेहर नज़र इक

❋

❋

उठाईआ। उहनां इक्को दे चरण ध्यान लगाया, दूसर अक्ख ना कोए मिलाईआ। तूं ते छोटा ढोला गाया, जन भगत तूं मेरा मैं तेरा गा के प्रभ दा दर्शन पाईआ। मैं सच दा सुख़न सुणाया, तैनूं अनबोलत दिता जणाईआ। एथे वेख लै ना कोई आपणा ना कोई पराया, सारे इक्को रंग रंगाईआ। जिस दा लहिणा उहो रिहा चुकाया, चुकन्नी तैनूं दयां कराईआ। कन्नां नूं हथ्थ ला ला जे कदी जन भगत आपणे जाल विच फसाया, तैनूं मिले सख्त सज़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। त्रैगुण कहे नारद जी ऐवें ना पा रौला, बोल बोल सुणाईआ। मैनूं वी ओसे बणाया मौला, जो हर घट रिहा समाईआ। उसे ने चखाई आपणी पाहुला, अमृत रस चवाईआ। ओसे ने घल्लया उपर धौला, धरनी दिती टिकाईआ। ओसे ने कीता इक़रार कौला, वायदा ल्या बणाईआ। ओसे ने रख्या मेरे अंदर ओहला, परदयां विच छुपाईआ। ओसे ने मेरा बणा के डोला, चहुं जुगां दे कंधिआं उत्ते दिता टिकाईआ। ओसे ने मैनूं जुग जुग खिलाया होला, होली जगत वाली बणाईआ। ओसे ने मैथों वड्डयां वड्डयां दे सिर विच मरवाया पौला, माण हँकार दिता गवाईआ। ओसे ने साधां सन्तां दा ख़ाली कराया तौला, काया गढ़ कीती सफ़ाईआ। ओसे ने मेरे कोलों रावण दा फरकाया डौला, सीता नूं चुक्क के भज्जा चाँईं चाँईंआ । ओसे ने रुकमणी दे पिच्छे कृष्ण दे मगर लाया रुकमण दे साथीआं दा टोला, हाहाकार दिती मचाईआ । ओसे ने मेरे कोलों द्रोपदी चीर लुहाए बचन दे के पोला, आपणी कार कमाईआ। वे नारदा, अवतार जे कोई वड्डा आया ते धार के कला सोलह, सोलां कला वाल्यां नूं मैं गोपीआं दे पिच्छे दिता भवाईआ। जे कोई पैग़ग्बर आया पा के हरा नीला चोला, मैं शाह ऐली वरगे नारद दे भरोसे उत्ते घात दिते कराईआ। मेरे नाल गल्ल फेर करीं पहिलां आपणा मूँह धो ला, पिछली मैल लुहाईआ। ऐवें ना भगतां विच वड़ पहिलों आपणे आप नूं बणा ला एस प्रभू दे दर दा गोला, ग़ुलामां वाली सेव कमाईआ। एह समां वक्त अनमोला, अनमुलड़ा हथ्थ फेर ना आईआ। दुनियां दे शास्त्र वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी बणी विचोला, भगतां दा विचोला शब्द गुरु गुर गोबिन्द ल्या बणाईआ। जिस दा मुहब्बत वाला होला, फ़तिह वाला बोला, डंका पुरख अकाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे कंडे सब नूं रिहा तोला, तोलणहार आपणी दया कमाईआ।

❋

❋

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ मुणशा सिँघ दे घर पिंड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

नारद कहे जिस वेले द्रोपदी दा हुंदा सी विआह, घर द्रोपद वज्जी वधाईआ। मैं मल के पिंडे उत्ते स्वाह, लंगोटी तेड़ लई रखाईआ। सच दवारे पहुंचया आ, आह ज़ोर दी लगाईआ। कुछ मैनूं दयो खुआ, भुक्खा नंगा दयो रजाईआ। सारयां हस्स के किहा इहनूं होया शुदा, बेअक़ल किधरों गया आईआ। इक हकीम उट्ठया ओह कहिंदा मैं दयां दवा, पुड़ी बग़ल विच्चों कढ्ढाईआ। नारद कहे मैं तूं ही तूं ही कह्वां, कहि कहि दिता सुणाईआ। नाले दस्सया हुण जुग बदल जाणा नवां, उस जुग दी होणी मैनूं द्रोपदी नज़री आईआ। उहनां फड़ के बन्न्ह दितीआं मेरीआं बाहवां, पुठ्ठा दिता लटकाईआ। मैं बथेरा शोर पावां, ऊची कूक कूक सुणाईआ । बौहड़ी मैं परदेसी निथावां, मँगण आइआं क्यों गल विच पै गई फाहीआ। हुण मैं किधर नूं जावां, रो रो दिता सुणाईआ। फेर मैनूं गुस्सा चढ़या मैं किहा ओ कृष्णा, ओह काहना, तूं तां पंजां नूं इक नाल दवाउण आएयों लावां, ते मेरीआं इक दीआं लावां क्यों पंजां नालों तुड़ाईआ। मेरा हौके विच निकलिआ हावा, हाए हाए कीती दुहाईआ। कृष्ण कोल आया नाल चावां, हस्स के दिता वखाईआ। ओह नारदा पखण्डीआ दस्स हुण तैनूं किस बिध बचावां, मैनूं दे समझाईआ। मैं किहा त्रैलोकी नाथ जिस तर्हां पुत्र उठांदीआं गोद मावां, उस तरह मैनूं लै उठाईआ। सिर दे ठंडीआं छावां, अगनी अग्ग रहे ना राईआ। कृष्ण किहा ओह नफ़र, ओह नैण, छेती आ तेरे कोलों इस नूं खुल्हावां, बंधन देणा तुड़ाईआ। नौकर किहा मेरा जीअ करदा इक सीख तत्ती तावां, एस पखण्डी दी अक्ख विच देवां चुभाईआ। नारद कहिंदा ना ओए भरावा मैं ते सुआह मल के बणिआं ईं बावा, असल मैं सन्त भगवन्त दा नज़री आईआ। ओस ने किहा रौला ना पा वांग कावां, तैनूं फिरन नहीं देणा विच गरावां, घर घर विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे जिस वेले नैणू ने मैनूं खोल्हया, गुस्से विच आ के उस उँगल मार के मेरी अक्ख नूं चभो लिआ, पाणी दिता वगाईआ। मैं वी गुस्से विच बोलिआ, सराप दिता सुणाईआ। मैं किहा बचन सुण लै मेरा ढोलिआ, गीत दयां दृढ़ाईआ। हुण तां कृष्ण साथी तेरा कला सोलिआ, सोलां शृंगार वज्जे वधाईआ। जिस वेले मेरा साहिब आया अनमोलिआ, अनडिठ रूप बदलाईआ। उस भगतां दा दुआरा खोल्हया, वज्जे सच वधाईआ। तेरा मेरे वांग घर बाहर ना होवे एह परदा नहीं कोई ओहलिआ, तैनूं दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वेख वखाईआ। नारद कहे मैं बोल के दिता दस्स, सच दयां सुणाईआ। जिस वेले आवे मेरा पुरख समरथ, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, पूरब सब दा झोली पाईआ। मेरा रिषी दा

❋

❋

कौल तेरे नाल पक्क, तैनूं दयां सुणाईआ। तूं जन्म लैणा रहे कोई ना शक्क, सहिसा दयां मिटाईआ। नारद कहे एसे कर के उस नैणू मुणशे दी इक है नहीं अक्ख, चोभ दे बदले मैं सारी दिती कढ्ढाईआ। जन भगतो वेखो प्रभू दा खेल जिस दे तुसीं पै गए वस, जुग जुग दा लेखा ना कदे भुलाईआ। किते एह ना समझयो इस तों ओहले जो मर्ज़ी करीए साडे ते केहड़ा पैणा शक्क, सहिसा ना कोए वधाईआ। नारद कहे मैं एसे कर के आया भज्ज, ला के अजपज पैंडा ल्या मुकाईआ। जन भगतो तुसीं अंदरों इहदे वस, तुहाडा मन चोरी किधर जाएगा नस्स, भज्जयां राह नज़र कोए ना आईआ। जे कोई ग़लती हो जाए बेनन्ती विच इकल्ले नूं दयो दस्स, भुल्ल आपणी लओ बख्शाईआ। मैं नारद नहीं, मैं माया नहीं मैं डस्सणी नहीं सप्प, ज़हर कहर वाला ना कोए वरताईआ। मैं ते जन भगतो तुहाडे चरणां दी धूढ़ ते ख़ाक, नारद कहे मैं तुहाडा सज्जण ते तुसीं मेरे साक, सभना दा विचोला गोला बण के फेरा पाईआ। एह ते मेरा निक्का जिहा पार्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा साथ, साथी समराथी इक अख्वाईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ हज़ारा सिँघ दलीप सिँघ दे घर पिंड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

नारद कहे मैं तक्कया काल, कलकाती बल धराईआ। आपणी घालणा रिहा घाल, धायल हो के सेव कमाईआ। दीन दुनी दा लेखा वेख हाल, हालत फोल फुलाईआ। सच धर्म रिहा किसे ना नाल, ख़ाली भाण्डे नज़री आईआ। होया विछोड़ा सतिगुरु दलाल, नाम नामा मेल ना कोए मिलाईआ। मन कल्पणा सब दी बदली चाल, बुध्ध बिबेक ना कोए रखाईआ। अगनी लग्गी त्रैगुण माटी खाल, ततव तत रही जलाईआ। कूड़ा तोड़े ना कोए जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। घर दीपक देवे कोई ना बाल, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। निझर झिरना अमृत रस देवे ना कोए प्याल, बूँद स्वांती ना कोए टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। नारद कहे मैं काल तक्कया, चार कुण्ट दुहाईआ। मैं हस्स के किहा आ भाई मेरे सक्कया, किधरों आया पन्ध मुकाईआ। ओह खिड़ खिड़ा के हस्सया, ताली दो हथ्थां दिती लगाईआ। मैं वेख के आया मदीना मक्कया, काअबे रहे कुरलाईआ। साचा नूर किते ना तक्कया, जलवा जोत ना कोए रुशनाईआ। मैं टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख्या वट्टया, पत्थरां फोल फुलाईआ। मैं समुंद सागर आया टप्पिआ, ज़िमीं असमानां पन्ध मुकाईआ। मैनूं सब दे उत्ते प्या शक्कया, सहिसा सके ना कोए गवाईआ।

❋

❋

गुर अवतार पैग़ग्बर सिर ते हथ्थ किसे ना रख्या, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं किसे दी क़ीमत पए कौडी ना टक्या, धर्म दे हट्ट ना कोए विकाईआ। साचा लाहा किसे ना खट्टया, दीन दुनी होई हल्काईआ। मुहम्मद दा पूरा होणा पटिआ, पटने वाला दए समझाईआ। सब दी चोग जाए नखुट्टया, भण्डारा अग्गे ना जाए भराईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेला प्रभ प्रीती विच रत्तया, रतन अमोलक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। नारद कहे मैं काल नूं पुच्छया, प्रेम नाल बचन दिता सुणाईआ। ओह होया मैनूं गुस्सया, मथ्थे तिउड़ी रिहा पाईआ। उठ वेख, साध सन्त कलयुग अन्त प्रभ नाम कोए ना मत्तया, मतवाला नज़र कोए ना आईआ। क्रोध हँकार विच मत्तया, दीनां मज़हबां गंढ्ढ पवाईआ। साची मंज़ल कोई ना टप्पिआ, टप्पे हरफ़ां वाले गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दरस किसे ना तक्कया, निज नेत्र लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। साचा करे कोई ना यग्गया, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम कहर झक्खड़ वग्गया, वहिणां विच दुहाईआ। पुरख अकाल मैनूं किहा उठ काल दुलारे बच्चया, महाकाल तेरे नाल मिलाईआ। उन्हां वेख जिन्हां मेरा नाम नहीं जपया, मानस हो के भुल्ले आपणा नाम भुलाईआ। धर्म राए नूं किहा तूं अगनी तपाया भट्ठया, जोती लम्बू लाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां कर इक्कट्ठया, पुरख अकाल रिहा दृढ़ाईआ। तुसीं सारे दस्सो किस नूं तुसीं रख्या, मोहर नाम वाली लगाईआ। जेहड़ा तुहाडे प्रेम विच रत्तया, ओह मैनूं दयो मिलाईआ। मेरा नाम प्रभ कहे अक्खरां विच कदे ना छपया, निरअक्खर सोभा पाईआ। चार जुग किसे ना दस्सया, सिफ्तां वाली दस्सी पढ़ाईआ। कलयुग वेखो रैण अन्धेरी मस्सया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नारद कहे मैं चार कुण्ट नस्सया, भज्जिआ वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ । नारद कहे काल फड़ के डौरु डंका, आपणी चोट लगाईआ। लेखा मुकाउणा राउ रंका, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। जेहड़ा लेखा पूरा नहीं होया राजे जनका, सो पूरा देणा कराईआ। झगड़ा मेटणा माटी वजूद तन का, ततव देणा समझाईआ। जिन्हां फेरया नहीं मन का मणका, ममता मोह लोभ विच हल्काईआ। टुट्टा नहीं गढ़ हउमे हंगता, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। नारद कहे काल बण के ज़ोरावर, आपणी लए अंगड़ाईआ। सिमर के इक्को वर, सीस जगदीश निवाईआ। उच्ची बोले खड़्ह, कूक कूक सुणाईआ। मैं झगड़ा मेटां चोटी जड़्ह, तन वजूद फोल फुलाईआ। आपणी करनी देवां कर, जो करता पुरख समझाईआ। दो जहानां लवां फड़, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। कलयुग वहिण रुढ़ावे हड़्ह, हुक्म इक वरताईआ। पल्लू जुड़िआ रहे ना लड़, कन्नी कन्नी ना कोए

❋

❋

गंढ्ढाईआ। जो जन्मे सो जाए मर, मर जीवत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे सुण काल, काल दयां जणाईआ। काल कहे मैं बलवान, बलधारी नज़री आईआ। किरपा करी श्री भगवान, भगवन मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं दे के आपणा दान, दाते दानी दिता समझाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा निशान, निशाने सारे देणे बदलाईआ । इक्को हुक्म करना परवान, परम पुरख दए दृढ़ाईआ। साचे मन्दिर बहिणा मकान, घर इक्को इक वखाईआ। सुणना अगला हुक्म फ़रमान, पहली चेत्र वंड वंडाईआ। किस बिध जगत युद्ध होवे घमसाण, घर घर दा लेखा दए समझाईआ। जिस नूं समझे ना कोए इन्सान, बुद्धी तों परे प्रभ दी दिसे पढ़ाईआ। जिस ने छुपाउणे सूरीए चन्द भान, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। लहिणे मुकाउणे सीता राम, राधे कृष्ण लेखा दए चुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खेल वेखणे आण, आनन फ़ानन आपणा वेस वटाईआ। नानक गोबिन्द पूरा करे बयान, जो रसना जिह्वा ढोला गाईआ। काल कहे मैं हुक्म मन्नणा उस सुल्तान, जो साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी विच जहान, जहालत ममता मोह देणी गवाईआ। सतिजुग साचा कर प्रधान, लोकमात देवे वड्याईआ। कूड़ी क्रिया ना रहे अन्ध अज्ञान, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। काल कहे मैं ओस दे चरण कँवल कर प्रणाम, हिन्दसे दस सीस निवाईआ। आदि जुगादि दा बरदा बण ग़ुलाम, सेवक हो के सेव कमाईआ। नारद कहे ओह साहिब बड़ा मेहरवान, महबूब नूर ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा चुकावे आण, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। मैं वी उस दे चरण करां ध्यान, निउँ निउँ लागां पाईआ। जिस दा खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। सो पुरख साहिब सुल्तान, पातशाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवणहारा दान, दाता दानी मेहरवान मेहरवान मेहरवान, मेहरवानी आप कमाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ प्यारा सिँघ ते हज़ारा सिँघ दे घर पिंड बाऊपुर

नारद कहे दस्सो हज़रत ईसा, ईसउल इस्लाम नज़रे करम उठाईआ। किहो जिहा होणा तेरा बीसा, बिसवेदारी दी वंड की वंडाईआ। जाणो आपणा कीता, की करनी कार कमाईआ। छड्ड के सिख्या गीता, अञ्जील दिती पढ़ाईआ। नाता तोड़ के राधा सीता, गाॅड गुड दिता दृढ़ाईआ। हुण किथ्थे तुहाडा मीता, मैनूं दयो जणाईआ। नाले नारद कहे मैं रो के मारीआं चीकां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ईसा ओसे वेले आपणीआं लाईआं नीझां, हस्ती हस्ती विच्चों प्रगटाईआ।

❋

❋

साडीआं पूरीआं होण वालीआं तरीकां, तुराइतां देण गवाहीआ। जिस ने मेटणा दीनां मज़हबां दा शरीका, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। ओसे उत्ते ला के बैठे उम्मीदां, आसा होर वधाईआ । जिस दा मार्ग होणा सीधा, पगडंडी ना कोए भवाईआ। पिछली कीती उत्ते मार के लीकां, रस्ता इक्को देणा वखाईआ। सब दीआं बदल देणीआं नीतां, अंदरों करे सफ़ाईआ। आत्म दा होवे मीता, मित्र प्यारा आप हो आईआ। सद रहे जगजीता, जगजीवन दाता नूर ख़ुदाईआ। हुक्म देवे अनडीठा, अगम्म आप सुणाईआ। सानूं भाणा लग्गे मीठा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सुणीए हक़ हदीसा, जो करे हक़ पढ़ाईआ। उम्मत दी पूरी होई रीझा, वेला वक्त दए गवाहीआ। नारद किहा वाह वाह हज़रत जी पिछला वेला वेखो बीता, अग्गे ध्यान लगाईआ। तुहाडे मुरीद बाहरों ज़रूर वेंहदे शीशा, अंदरों करे ना कोए सफ़ाईआ। सब दा ख़ाली होया ख़ीसा, कलमा पाकट जेब ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नारद कहे ईसा जी जो किहा सो राईट, रिटन दी लोड़ रही ना राईआ। योरप विच बाहरों चम्मढ़ी सब दी वाईट, बलैक बलाईंड अंदरों वेख वखाईआ। उच्ची लम्मी वेखी हाईट, हैट टोप सीस टिकाईआ। इक दूजे नूं सारे कहिंदे वाईट, दुरमति मैल ना किसे धवाईआ। सच नाल सारे करदे फ़ाईट, झूठ नाल चतुराईआ । नारद कहे ईसा जी मैनूं दस्सो कितनयां पोपां दे अंदर आई लाईट, शमां कौण रुशनाईआ। केहड़ी पकड़ी साईड, मैनूं दयो दरसाईआ। किस अस्व घोड़े हारस उत्ते हुंदे राईड, भज्जण चाँईं चाँईंआ। किस बिध अन्तिम सारे होणे डाईड, सिर सके ना कोए उठाईआ। लेखा रहे ना कोए बीहाइन्ड, सन्मुख हो के नज़री आईआ। लहिणा देणा किस बिध मुक्के सदी बीसवीं गाईड, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। चारों कुण्ट तक्को तुहाडे हुन्दयां क्यों होई अन्धेरी नाईट, जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। ईसा कहे नारद बड़ी गल्ल दस्सी अच्छी, सोहणी मोहे भाईआ। नारद किहा होर दस्सां कलमे वाले सारे खांदे मच्छी, मछलीआं कुण्डीआं विच फसाईआ। यसूह जी तुहानूं यसूह दी जगह कहिण डहि पए यसी, मसीह कहि के मसला हल्ल ना कोए कराईआ। उठ वेख तेरी उम्मत मूसा वाल्यां नाल रही फसी, फ़ैसला हक़ ना कोए सुणाईआ। मुहम्मद तूं दस्स आमीन कहिण वाल्यां नूं पैण वाली गशी, आबेहयात मुख ना कोए चवाईआ। आह वेख लओ आपणे दीन मज़हब दी रस्सी, जो रस्ते सब दे रही खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। नारद कहे ईसा जी मैं बड़ी तक्की ऐजूकेशन, तालीमयाफ़ता नज़री आईआ। पर तुसीं दस्सो केहड़ी दस्सी डिकटेशन, हरफ़ हरूफ़ लफ़ज़ तलफ्फज़ आए समझाईआ। मैं जिधर तक्कया मैनूं उलटा दिस्सया फ़ैशन, फ़िश खाण वाले फाहिश रूप

❋

❋

वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। ईसा कहे मैं दस्सां हक़ तशरीह, इक ख़ुदा जणाईआ। ओस दा पैग़ग्बर बण मसीह, मसला इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस दा खेल सदा वसीह, पैमानिआं विच ना नाप कराईआ। ओह जल्वागर नूर रब्बी, बेपरवाह नूर अलाहीआ। ओसे नूं मन्नणा सभी, समझ आया समझाईआ। सच ख़ुदा ना भुल्लणा कदी, जो क़दीम दा मालक धुरदरगाहीआ। अन्त अख़ीर संदेसा दिता बीसवीं सदी, सदमें विच दुहाईआ। कूड़ कुड़िआरां दी वहिंदी नदी, किनारा पार ना कोए कराईआ। इक वखा के आया गधी, जिस नूं डंकी कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। नारद कहे मैं ज़बह हुंदी वेखी गाँ, गऊ ग़रीब दुहाईआ। जिस नूं कहिंदे माँ, तुहाडे मुरीद क्यों बणे कसाईआ। की एहो क़लमा सच्चा नाँ, परवरदिगार दिता पढ़ाईआ। पशू खाणे नाल चा, आपणा मन प्रचाईआ। ईसा सिर फड़ के कहे नांह, नीवीं नज़र टिकाईआ। मैं लेखा लिख्या किसे नहीं थाँ, मेरा लेखा दए गवाहीआ। मैं रो के मारी धाह, उच्ची कूक सुणाईआ। बिना ख़ुदा तों मेरा होर नहीं कोई गवाह, शहादत क़लमा इक भुगताईआ। मैं कर के आया दुआ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरे मालक मेहरवां, महबूब तेरी सरनाईआ। तेरे क़दमां बलि बलि जां, निवाज़श विच सीस झुकाईआ। तूं सब दा पिता माँ, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैं वेख्या योरपीन, यहूदी खोज खुजाईआ। जिन्हां ईसा मूसा लई तालीम, तुलबा आपणा आप बणाईआ। ओह छड्ड के धरत ज़मीन, उडण चाँईं चाँईंआ। खेल जगत नवीन, तन रहे वखाईआ। हज़रत ईसा सच दस्स कदों ओहनां होणा ग़मगीन, कवण वेला वड्याईआ। की लेखा रूसा चीन, चैन लैण कोए ना पाईआ। एह मार्ग बड़ा महीन, बिन पैग़ग्बरां समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। नारद कहे मैं छेती कीती फुरती, चलाकी विच वड्याईआ। फड़ के डाहवां कुरसी, हज़रत ईसा तैनूं दयां समझाईआ। तूं फेर ख़बर दस्सीं कोई धुर दी, तेरी करां वड्याईआ। तूं धार सें सच्चे सतिगुर दी, जो निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दी कीती कदे ना मुड़दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओस दी ख़ाहिश सदा लोड़ दी, लोड़ींदा सज्जण नूर अलाहीआ। जो विछड़यां सदा जोड़दी, जोड़ी आत्म परमात्म दए बणाईआ। कुछ ख़बर दस्स दे ऐस समें अन्ध घोर दी, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। की हालत होणी ठग चोर दी, निन्दया निन्दक मिले की सज़ाईआ। की दुहाई दिसे पैग़ग्बरां वाली गोर दी, नबी की जणाईआ। नूह नदी अन्तिम किवें रोढ़दी, वहिणां विच वहाईआ। की हालत होणी जगत

❋

❋

शौहर दी, शौहर की की खेल खिलाईआ। की दशा विगड़ी कमज़ोर दी, मजलस हक़ ना कोए बणाईआ । एह खेल बड़ी हज़रत जी ग़ौर दी, पर्दा देणा उठाईआ। जे तुहानूं नहीं कुछ औड़दी, फिर मैं तुहाडा परवरदिगार दयां मिलाईआ। एह गली बड़ी भीड़ी दिसे सौड़ दी, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। जिन्हां ने मच्छी ख्हाधी समुंद सागर तलाबां वाले जौहड़ दी, जोरू ज़र देण गवाहीआ। मेरी गल्ल ना समझयो कौड़ दी, जो वेख्या दिता सुणाईआ। तुसीं आवाज़ सुणनी शब्दी घोड़े गोबिन्द वाले पौड़्ह दी, पौड़ी डंडे सब दे दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी वेख वखाईआ। ईसा कहे तूं कौण होवें मुशटंडा, मैनूं रिहा दबाईआ। हथ्थ विच फड़ के चालू बन दा डंडा, सज्जे खब्बे हथ्थ हिलाईआ। तूं कौण बोधी वाला बन्दा, हिन्दू ज़ाती नज़री आईआ। मेरा ख़ुदा मेरा बाप नूरी चन्दा, नूर जोत रुशनाईआ। नारद हस्स के कहिंदा, हज़रत ईसा जी, ओह बड़ा चंगा, जिस ने तुहानूं दिता भुलाईआ। हुण अन्त अख़ीरी तुहाडा वेखे कन्ढ्ढा, घाटां ते बैठे सारे राह तकाईआ। तुहाडे विच तुहाडे कोलों पवाउणा दंगा, झगड़ा झगड़े विच वखाईआ। ओम हरी, ओम तत सति, जिस ने माण रहिण नहीं दिता गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती सिर कीता नंगा, रावी रवैत ना कोए कराईआ। जिस ने गोबिन्द दा आपणे विच छुपा के खण्डा, तन वजूद दिता मिटाईआ। जिस ने लहिणा देणा आपणे हथ्थ रख ब्रह्मण्डा, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा विच भवाईआ। जिस ने आदम हव्वा दे के आपणा अनन्दा, रस दिता चखाईआ। ओह तेरा ख़ुदा धुर दा नूर मेरा पिता सदी बीसवीं शब्द अगम्मी निरगुण धार लै के आपणा डंडा, डंडावत तुहाडी सारयां दी दए बदलाईआ। तुसीं दीनां मज़हबां दा लैंदे आए पंगा, गल्ल कहिणी नहीं सी पर मैं कहि के दिती सुणाईआ। हुण ओह नाम दा लै के रंदा, तुहाडी सारयां दी करे सफ़ाईआ। तुसीं सारे जो प्रभ दे नाम दा उगराहिआ चन्दा, लै के आउणा थाउँ थाईंआ। कोई पैंट संभाले कोई तम्बा, कोई धोती जञ्ञू सांभ सूत के भज्जे वाहो दाहीआ। नारद कहे पैग़ग्बरो रसूलो नबीओ तुहानूं नहीं पता मैं एसे कर के चार जुग दा रंडा, ना कोई धी आ ना कोई पुत्त ना कोई भैण ना कोई भ्रा, ना कोई धी ना कोई जुआई, ना कोई जम्मे ना कोई मरे, नारद मुनी आपणी खेल विच जुग चौकड़ी भन्ने, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा दए खुल्हाईआ। ईसा कहे एह कौण, केहड़ा करी जांदे फ़ोन, डरैकटरी केहड़ी हथ्थ फड़ाईआ। केहड़ा सबक केहड़ी सिख्या केहड़ा मज़मून, केहड़ा करे पढ़ाईआ। नारद कहे पैग़ग्बरो तुहानूं नहीं मालूम, तुसीं बच्चे मासूम, कलयुग दे जम्मे कलयुग विच आपणा अन्त कराईआ। मैं उस दा ममनून, जेहड़ा कदे ना होवे

❋

❋

मरहूम, सारे इल्मां दा आलम अलूम, आलीशान नज़री आईआ। जिस दे झुकदे तुसीं क़दूम, क़लमे दी मस्ती विच रहे झूम, जिस ने नबी पैग़ग्बरां दे बणा दिते हजूम, हुजरिआं विच दिते सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे वेख लओ आपणी तख्ती, ए टू ज़ैड फोल फुलाईआ। तुहाडे उत्ते आउण वाली सख्ती, प्रभ दा सख्त हुक्म दिता जणाईआ। जे तुसां नहीं कीती, तुहाडी उम्मत ने कीती ग़लती, ग़लती दे ज़ुमेवार तुहानूं दिता ठहिराईआ। क्यों तुसीं आपणयां मज़हबां दे निध परती, प्रतिनिध हो के आपणा हुक्म दिता जणाईआ। तुसीं कुछ मशवरा कीता सी उस ख़ुदा नाल अर्शी , जो अर्शी प्रीतम बेपरवाह अख्वाईआ। नारद झट छाती उत्ते हथ्थ मारया जेब विच्चों कढ्ढी पर्ची, आह लओ तुहानूं दयां वखाईआ। परमात्मा किहा तुसीं छड्डणे मन्दिर ते वड़ना विच चरचीं, चोरी चोरी तुहानूं गल्ल दिती समझाईआ। ओह मेरा मालक प्रीतम अर्शी , अर्शां दा मालक इक अख्वाईआ। सवाधान हो जाओ आया उत्ते धरती, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। तुहाडी रहिण नहीं देणी अन्धेर गर्दी, ज़ुलम ज़ालम ना कोए कमाईआ। तुहाडी चलणी नहीं अग्गे मर्ज़ी, प्रभू तुहाडा तबीब आया धुरदरगाहीआ। नारद कहे एह गल्ल सुण के हज़रत नूं लग्गण लग्गी सर्दी, जिस ने सिर पैर दिते कम्बाईआ। फिर याद आ गिआ, मैं इक दिती सी आपणी अगम्मी अर्ज़ी, आरज़ू विच जणाईआ। ऐ मेरे मालक एह मेरा मज़हब फ़रज़ी, अन्त संग ना कोए रखाईआ। मैं वीहवीं सदी तक इन्हां दा दर्दी, फेर साथ ना कोए निभाईआ। नारद किहा हज़रत जी ज़रा लहिंदउँ वेखो खां दिशा चढ़दी, आपणा नैण उठाईआ। जिथ्थे रावी आपणे वहिणे विच हड़्हदी, आपणे वहिण जणाईआ। उथ्थे जोत प्रकाश नरायण नर दी, निरवैर सोभा पाईआ। सर्ब दी आत्मा परमात्मा ढोला पढ़दी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। ईसा कहे, वाह नारद जी तूं ते ख़बर सुणाई ओसे दे घर दी, जिस नूं मैं पिता कर के आया गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। नारद कहे ईसा जी, तुसीं कहिंदे होवोगे बड़ा शरारती, नफ़रत शरअ नाल कराईआ। मैं कोई आउँदा नहीं सफ़ारशी, प्रभ दे हुक्मे अंदर कार कमाईआ। मैं चार जुग सब दी कथा वेखदा रिहा इबारती, जो अक्खरां नाल जोड़ जुड़ाईआ। बहुते अवतार गुरु वेखे विच भारती, भारतवर्ष दए गवाहीआ। फेर पढ़ी उर्दू फ़ारसी, अंग्रेज़ी तेज़ी नाल तेरे विच टिकाईआ। एह खेल ओस निरँकार दी, जेहड़ा निरगुण नूर अलाहीआ। जिस नूं तुहाडी आशा वाजां मारदी, कूक कूक सुणाईआ। एह खेल ओसे सरकार दी, जो सिर सिर लहिणा रिहा मुकाईआ। तुसीं वेखी नहीं खेल खण्डे दी धार दी, जो गोबिन्द गया चमकाईआ। जो सब दी पैज संवारदी, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। ओह अन्त कलयुग कूड़ी क्रिया नूं वंगारदी, होके

❋

❋

दए जणाईआ। जिस ने आशा पूरी करनी गुरु अवतार दी, पैग़ग्बरां मूल चुकाईआ। क़ीमत पाउणी तुहाडी गुफ्तार दी, जो गुफ्त शनीद आए सुणाईआ। पर तुसां धार समझी नहीं ओस दी रफ़तार दी, लम्मे पैंडे किस बिध छेती नाल मुकाईआ। आपणीआं गंढ्ढां खोल्हो जिस विच चिठ्ठी इस इक़रार दी, जो इक़रारनामे फोल फुलाईआ। हुण कोई घड़ी नहीं तकरार दी, झगड़ा अग्गे ना कोए वखाईआ। मेरी सेवा लग्गी नारद कहे, बरख़ुरदार दी, बेख़बरो तुहानूं रिहा जगाईआ। तुसीं सवाधान हो जाओ तुहाडी घड़ी आई इसतक़बाल दी, महबूब नूं मिल के आपणा सीस देणा झुकाईआ। तुसीं खेल वेखणी ओस जल्वागर जलाल दी, जो ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। तुहाडे कोल गुंजाइश नहीं रहिणी कोई सवाल दी, बेनन्ती अवर ना कोए जणाईआ। अग्गे प्रभ नूं मिलण वास्ते लोड़ रहिणी नहीं किसे दलाल दी, आत्मा परमात्मा दा सिध्धा नाता देणा बणाईआ। जेहड़ी जुग चौकड़ी घालणा रही घालदी, धायल हो के आपणा आप मिटाईआ। हज़रत जी मैं ते ख़बर दस्सण आया प्रैज़ैंट हाल दी, हालत सच्ची दयां जणाईआ। हुण मेरी वारी आउणी मग़रब दे पिच्छों शुमाल दी, रशीआ दा रेशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा धार रखे आपणी चाल दी, निराली आपणी कार कमाईआ।