२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ दीदार सिँघ दे गृह पिंड बाबूपुर
रावी कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अज्ज ख़ुशीआं विच हस्सीए, हस्त हस्तां नाल मिलाईआ। नच्चीए कुद्दीए टप्पीए, भज्जीए चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां दस्सीए, सच सच सुणाईआ। अग्गे सारे मिल के भगतां संग वसीए, इक्को घर मिले वड्याईआ। मुहब्बत विच इक दूजे अंदर रचीए, रच रच आपणा रंग रंगाईआ। जगत डोर तोड़ीए कच्चीए, बंधन धुर दा इक बंधाईआ। जगत माया विच ना मच्चीए, अगनी अग्ग गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए वड्याईआ। रावी कहे तुसीं ख़ुशीआं विच गाओ गीत, गा गा दयो सुणाईआ। जिस दी राम कृष्ण ने कीती प्रीत, वेद व्यासा ढोले गया गाईआ। जिस दे मूसा ईसा मुहम्मद होए नज़दीक, लाशरीक आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस दी नानक गोबिन्द मुहब्बत विच कीती रीझ, साची सेव कमाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी साडे नाल गया पतीज, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। जिस ने सच दवारे दी साची दस्सी सीध, सिध्धा राह इक प्रगटाईआ। साडी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, दर्शन दिता चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पैग़ग्बर बण गए अज़ीज़, प्यारे लाडले सोभा पाईआ। साडी सांझी होवे तमीज़, सिख्या इक समझाईआ। पिछली कीती ते फेरी लीक, अगला हुक्म इक वरताईआ। झगड़ा मिटा के हस्त कीट, ऊचां नीचां दए वड्याईआ। नीं करे खेल इक अनडीठ, जिस दी समझ ना कोए आईआ। दीन दुनी नूं दे के पीठ, पता नहीं क्यों भगतां वल्ल आपणा मुख रखाईआ। औह वेख सदी चौधवीं रही बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। औह वेख लेखे मुकणे मन्दिर मसीत, काअबिआं कीती सफ़ाईआ । औह वेख सब दे वसणा इक्को चीत, चेतन सुरती दए कराईआ। ओह साहिब आ गया पतित पुनीत, पापीआं दए तराईआ। औह वेख सांझी करे नसीहत, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। औह वेख जिस दी सिफ्त सुणदे सदा ओह लभ्भ गई असलीअत, असल दा मालक सोभा पाईआ। जिस सानूं आपणे दर ते दिती अहिमीअत, अहिमकां नूं रहमत नाल तराईआ। साडे सारयां दी इक वलदीअत, वाहिद इक्को पिता माईआ। हुण वखरी वखरी रहे ना कोए तबीअत, तबअ अंदरों लैणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रावी कहे मैं ख़ुशीआं विच रंगी, रंग रंगीले दिता रंगाईआ। हस्स के कहिंदी गंगा गंगी, गीत धुर दा इक सुणाईआ। जमना कहे मैं इहो मँग मँगी, वे काहना, मैनूं आपणा काहन देणा मिलाईआ। सुरस्ती कहे मैं बथेरा चिर कटी तंगी, विछोड़े विच आपणा झट लँघाईआ। गोदावरी कहे मैनूं पता सी गोबिन्द दे नाल आउणा पुरख अकाल उहदा संगी, आपणा संग बणाईआ। नारद आ गया वेख्या जे किड्डा ढंगी, की आपणा ढंग चलाईआ। तुसीं मौजां माणदीआं लहरां शहरां
❋
❋
विच एस तुहानूं रोल दिता कानयां काहीआं वाली विच झंगी, राह नज़र कोए ना आईआ। जे ज़रा कु भुल्ल जाओ चलदीआं चलदीआं डंडी, ते अग्गों मुहम्मदी घेरा लैण पाईआ। तुहाडे उत्ते ला दिती किड्डी पाबन्दी, जिधर वेखो उधर भगत सुहेले नज़री आईआ। हुण दस्सो कलयुग जीवां दी किथों लभ्भोगीआं वासना गन्दी, विकारां वल ध्यान लगाईआ। केहड़ा दान मँगोगीआं जजमानां कोलों उत्ते कन्ढ्ढी, परोहित विचोले विच बणाईआ। हुण आपणीआं पिछली कमाई दीआं बन्न्ह लओ पंडी, सिर आपणे भार उठाईआ। नहीं ते वेख लओ पूरे सतिगुर दी पूरन धार चमकी चण्डी, चारों कुण्ट वखाईआ। तुहाडे सिख मिलणे नहीं अनन्दी, अनन्द रस ना कोए चखाईआ। इक्को गल्ल चंगी, प्रभ दी सरन सच्ची सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे अज्ज होईए त्यार, त्यारी तर्हां तर्हां कराईआ। बीत गए दिन गिआर, यारवें दिन ख़ुशी मनाईआ। मिलीए उस मुहम्मदी यार, जो महबूब इक अख्वाईआ। चरण कँवल करीए निमस्कार, मस्तक धूढ़ इक रमाईआ। नारद कहे नी उह है किथ्थे ते लभ्भो केहड़ी उजाड़, जूह बेगानी नज़री आईआ। रावी कहे मैं वेख्या साहिब दातार, दीन दयाल नज़री आईआ। साडे घरां मन्दिरां मसीतां मट्ठां नालों उहदा चंगा उहदयां भगतां दा दरबार, जिथ्थे दुआरकावासी राम बनवासी, ईसा मूसा मुहम्मद चढ़न वाला फाँसी, नानक गोबिन्द बण के सारे साथी, आवण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती, मता ल्या पकाईआ। चलीए ज़रूर तक्कीए अगम्मी हस्ती, जो हस्त कीट रिहा समझाईआ। केहड़ी थाँ भागां वाली धरती, जिथ्थे बैठा आसण लाईआ। ओह आया क्यों विच एनी सर्दी, आपणा पन्ध मुकाईआ। नारद कहे उस दा भगतां नाल कौल इक़रार शरती, आपणी शरअ ना कदे बदलाईआ। तुसीं धरती उत्ते रहन्दीआं उह मालक प्रीतम अर्शी , अर्शां दा मालक फ़र्शां उत्ते सोभा पाईआ। फिर कढ्ढ के निक्की जेही पर्ची, प्राचीन दा लेखा रिहा वखाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैग़ग्बर नाम दी दे ना सके खरची, धर्म ख़ज़ाना नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर चरची, गिरजिआं विच गरज ना कोए सुणाईआ। जगत सवाणीआं छड्ड देण मधाणीआं चलाउणी भुल जाण चरखी, आपणा आप जाण बदलाईआ। गुरुआं अवतारां पैग़ग्बरां दी जगह घर घर आपणे बच्चयां दी मनाउण डहि पैण बरसी, साध सन्त उन्हां दे घर जा जा के पकवान लैण खाईआ। एदू वड्डी होर की होणी ग़रक़ी, गुरुआं दी जगह मल मूत्र वाले बच्चे घर विच आपणे गुरु लैण बणाईआ। एह खेल कलयुग दी ते कलयुग दी कला होणी चढ़दी, विद्वानां दे अंदर एह मनमति देणी टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
❋
❋
साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल जाणे चोटी जड़्ह दी, चेतन दा मालक चेतनता सब दी वेख वखाईआ।
२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ जमादार किशन सिँघ दे गृह पिंड अल्ल्हड़ पिंडी ज़िला गुरदासपुर
रावी कहे मेरा पूरा होया वक्त, सुहञ्जणी घड़ी ख़ुशी मनाईआ। मैनूं अन्त संदेसा दिता फकत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तेरा लहिणा देणा मुकाए फ़कत, फ़िकरा धुर दा इक समझाईआ । गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरी करे शर्त, शरअ दीन दुनी वखाईआ। सचखण्ड निवासी आवे उत्तों अर्श, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। भाग लगावे धरनी धौल धरत, धवल देवे माण वड्याईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे हरस, हवस अगली वेख वखाईआ। दीन दयाल दीनां अनाथां उत्ते करे तरस, रहमत हक़ कमाईआ। जो प्रभ दी याद विच रहे भटक, तिन्हां भगतां लए मिलाईआ। चार वरनां अठारां बरनां सिध्धी कर के सड़क, दीनां मज़हबां पन्ध मुकाईआ। माया ममता मन कल्पणा रहे कोई ना अटक, बुध्ध बिबेक दए कराईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दरद, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। गुर अर्जन कहे मेरी बेनन्ती इक्को अर्ज़, आरज़ू दिती समझाईआ। रावी तूं वी आपणा पूरा करना फ़रज़, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जिस ने पुठ्ठी सिध्धी करनी नरद, कलयुग कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं करे खेल असचरज, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जेहड़ा मज़हब इस्लाम धर्म छुरी कसाई बणया करद, क़त्लगाह वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे सुण सतिगुर अर्जन, मैनूं दे जणाईआ। मेरे अंदर लग्गी भटकण, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। मेरा दिल लग्गा धड़कण, बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे सतिगुरु क्यों बैठा तत्ती लोह, तवीआं तन तपाईआ। गुर अर्जन किहा एह प्रभू मेरे दा मोह, मुहब्बत आपणी इक समझाईआ। सच प्रकाश दे के लोअ, मेरे अंदर करे रुशनाईआ। असीं आदि जुगादि इक कोई ना समझे दो, दूआ नज़र कोए ना आईआ। जो कुछ करना सो आपे रिहा हो, होका दे के रिहा दृढ़ाईआ। प्रभ दा भेव ना जाणे को, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। रावी कहे क्यों बैठा लोह तत्ती, अगनी तत तपाईआ। जे तेरा मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। मैनूं भेव खुल्हा
❋
❋
दे रती, पर्दा दे चुकाईआ। ख़बर सुणा सच्ची, सुच संजम इक जणाईआ। गुर अर्जन किहा कमलिए खोल्ह के वेख अक्खीं, तैनूं दयां वखाईआ। कलयुग दी आयू लिख के गए चार लख हज़ार बत्ती, बहुता समां नज़री आईआ। कदी तूं पढ़ी आ एह वी पट्टी, उँगलां अक्खरां उत्ते टिकाईआ। कूड़ क्रिया दी कितनी देर चले हट्टी, माया ममता मोह वस्त वखाईआ। रावी कहे मैं जोड़ के दोवें हथ्थी, सीस दिता निवाईआ। गुर अर्जन किहा एह खेल पुरख समर्थी, पतिपरमेश्वर रिहा समझाईआ । जिस वेले सदी चौधवीं अन्त अख़ीर धर्म धार रही ना रती, कलमे वाले सर्ब कुरलाईआ। त्रैगुण माया फिरनी नठ्ठी, माया ममता मोह हल्काईआ। माण रहिणा नहीं तीर्थ तटीं, गंगा गोदवरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाहींआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ प्रेम रहे कोई ना रती, गुरमुख रतन अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ । साधां सन्तां अंदर निरगुण नूर जगे कोई ना बत्ती, विद्या पढ़ के जगत जीव लैण भरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अर्जन कहे जे मेरी धार लोह ना बहिंदी, सच सिँघासण आसण लाईआ। फेर रावी तेरी वंड किवें हुंदी दिशा लहिंदी, लहिणा कवण चुकाईआ। चार जुग अवतार पैग़ग्बरां दी अन्तर आसा कहिंदी, कलयुग अन्त कूक दुहाईआ। सदी चौधवीं उम्मत नबी रसूलां वाली किस बिध ढहिन्दी, ढईआ गोबिन्द वाला कवण वड्याईआ। तेरी धार वहिण इक पाणी वाले नैं दी, चले वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अर्जन कहे मेरा लोह तत्ती ते आसण, असल दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करना पुरख अबिनाशण, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। लहिणा देणा मेटे पृथ्मी आकाशण, दो जहानां वेख वखाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तेरा देवण साथण, दर घर साचे संग बणाईआ। सच संदेसा नर नरेशा शब्दी धार गुरु गुर इक्को आवे आखण, बोध अगाध दए दृढ़ाईआ। तेरा किनारा सोहे घाटण, तट वज्जे वधाईआ। प्रभू भेव खोल्हे बातन, पर्दा दए चुकाईआ। कलयुग होए अन्धेरी रातन, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मंज़ल चढ़े कोई ना घाटण, प्रभ नूं मिलण कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई चीथड़ होवण पाटण, ओढ्ढन नाम ना कोए टिकाईआ। चार वरनां दिसे कोई ना पातन होका हक़ ना कोए सुणाईआ। मन कल्पणा सारे नाचण, कलयुग नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक उपजाईआ। गुर अर्जन कहे मेरी लोह दा वधे प्यार, प्रभ प्रेमी प्रेम कमाईआ। जिस वेले कल कल्की लए अवतार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शब्द गोबिन्द गुर होवे नाल, दूजा संग ना कोए निभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जंजाल, सतिजुग साचा राह चलाईआ। इक्ठे कर के शाह कंगाल, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। सांझा लंगर
❋
❋
कर के बेमिसाल, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को घर दए बहाईआ। जिस दा लख चुरासी जीव जंत निक्का अञ्याण बाल, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सारे वेख वखाईआ। कलयुग विच सतिजुग करना आप बहाल, मेहरवान प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। ओस वेले दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार चलणी अवल्लड़ी चाल, निराली इक्को इक प्रगटाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़ग्बर देंदे गए मसाल, उह मिसल आपणी लए बणाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सूफ़ी लए भाल, कायनात दीन दुनी सृष्टी दृष्टी विच्चों खोज खुजाईआ। साची सिख्या दए सिखाल, काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, काअबा इक्को दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुर अर्जन कहे एह लोह ने खॅटिआ पाप, कलयुग पतित पापी तराईआ। किरपा करे साहिब प्रभ आप, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। त्रैगुण माया मेट के ताप, अगनी तत गवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना कोई संताप, हउमे गढ़ तुड़ाईआ। चार वरनां इक्को नात, नाता धुर दा दए समझाईआ। दर्शन दे के साख्यात, साखी अगम्मी दए समझाईआ। झगड़ा प्या दीनां मज़हबां प्रभ दे नाम कायनात, कलमा इक्को दए समझाईआ। तन वजूद महबूब सतार वजाए अगम्मी रबाब, रहमत रहीम आप कमाईआ। साचा सजदा दस्से आदाब, नमों नमों इक दृढ़ाईआ। उह खेल कराउणा परम पुरख परमात्म पंजां दरयावां वाले विच पंजाब, पंजाबी रंग रंगाईआ। जिस दी शहादत नानक दे के गया विच बग़दाद, गोबिन्द माछूवाड़े दिता सुणाईआ। पुरख अकाल दा सांझा होणा समाज, दीन मज़हब ना वंड वंडाईआ । इक इकल्ला सब दा दिसे बाप, वलदीअत इक्को इक दरसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धर्म दी धार चले राज, रईयत राउ रंक वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां लेखे लावे ख़िदमात, ख़ादम अगले लए बणाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सब दे वेखे जज़बात, परदयां विच्चों परदा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। लोह कहे जिस वेले सां मैं तपदी, अगनी नाल तपाईआ। तूंही तूंही नाम सां जपदी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैं निशानी तक्की अर्जन वाली अक्ख दी, जो प्रतख प्रभ दा दर्शन पाईआ। बिना बोलयां सब कुछ दस्सदी, मेरे अंदर अंदर करे पढ़ाईआ। मैं लाल लाली वेखी उहदी रत्त दी, जो रंग रत्तड़े आपणे रंग रंगाईआ। खेल वेखी प्रभू परमेश्वर पति दी, पति पतवन्ता सोभा पाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच नठ्ठदी, भज्जां चाँईं चाँईंआ। बिन रसना तों फिरां रटदी, तेरी बेपरवाहीआ। किते मेरी चुरासी कट दईं, कटाक्ष नाम लगाईआ। लोह कहे गुर अर्जन बोल्या किते वेखीं हट्ठ ना छड्ड दईं, बलहीण अख्वाईआ। तेरा खेल होणा अन्तिम जग लई, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। ओस आसा रखी
❋
❋
चवी फग्गण अज्ज लई, संदेसा धुरदरगाहीआ। जिस कारण भगत सुहेले संगत सद्द लई, सद्दा नाम शब्द शनवाईआ। पुरख अकाल दी प्रीती अंदर जिन्हां दी अंदरों नीती बज्झ गई, नाता तोड़ कूड़ लोकाईआ। उह कदी ना जावण काअबे दे हज्ज लई, महबूब सच अरूज अन्तर आपणे दर्शन पाईआ। जन भगतो तुसां सेवा करनी गुर अर्जन दे प्यार वाली अग्ग लई, अगनी अग्ग देणी लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अगनी कहे मैं बलदी नाल माचस, कक्खां नाल वड्याईआ। मैनूं सारे कहिंदे आतश, तत्तां रही तपाईआ। मेरी लभ्भी किसे ना साज़श, की की कल वरताईआ। जन भगतो तुसीं बणाओ आपणी आदत, अन्तर निरंतर पर्दा लओ उठाईआ। जिस दी सतिगुर अर्जन करी इबादत, बन्दगी नाम ध्याईआ। ओह तुहाडा सब दा दिसे मालक, जो हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा बणे प्रितपालक, ख़ालक नूर अलाहीआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। लोह कहे मेरे थल्ले अग्ग दयो बाल, बाली बुध्ध मिले वड्याईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग होणा बहाल, पुरख अकाल दया कमाईआ। लालो दा लेखे लग्गणा नानक वाला थाल, ग़रीबी विच अजीबी खेल वखाईआ। बलि दवारे दे उठ खलोवो नौजवान, आपणी लओ अंगड़ाईआ। सांझा करना पीण खाण, दुतिया वंड ना कोए वंडाईआ। प्रेम प्यार नाल रिन्नो्हं दाल, आपणी सेव कमाईआ। विच खौंचा मारना संभाल, जिस खौंचे ने तत्ती रेत गुर अर्जन सीस पवाईआ। इहदा पिछला कुछ अहिवाल, जिस नूं बीत गए कई काल, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। खौंचा कहे जे मैं रेत ना चुकदा, गुर अर्जन सीस पवाईआ। फिर कलयुग पैंडा कदी नहीं सी मुकदा, मुकाउण वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं वणजारा इक्को तुक दा , जो पारब्रह्म ब्रह्म करे सच पढ़ाईआ। जिस नूं अवतार पैग़ग्बर गुरु झुकदा, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सीस निवाईआ। उस दा खेल सदा सुख दा, दुक्खां वाली ना वंड वंडाईआ। सतिगुर कदी समझयो ना जामा मानस मानुख दा, तत्तां वाला रूप धराईआ। उहदे अंदर नूर प्रकाश जोत अबिनाशी अचुत दा, जो चेतन सब नूं दए कराईआ। सो वेला वक्त सुहावा ढुकदा, धर्म दी धार दए वड्याईआ। रावी कन्ढ्ढे जिस दा लेखा उह सब नूं पुच्छदा, पूरब फोल फुलाईआ। खेल वेखणा पुरख अकाल गोबिन्द धार पिता पुत्त दा, पतिपरमेश्वर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रावी कहे गुर अर्जन चरण छुहाया, अन्तर मेरे टिकाईआ। मैं चरणीं हथ्थ लगाया, निउँ निउँ लागी पाईंआ। लख लख शुकर मनाया, तेरी बेपरवाहीआ। उस किरपा कर के मेरे सीस हथ्थ टिकाया, जगदीश दिता वखाईआ। जिस
❋
❋
वेले कलयुग अन्त अन्धेरा छाया, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। चारों कुण्ट त्रैगुण माया, पंज तत करे हल्काईआ। अन्तिम होए ना कोए सहाया, पल्लू सारे जाण छुडाईआ। उह खेल बेप्रवाहिआ, जो आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने कलयुग मात लगाया, उह अन्तिम वेख वखाईआ। जिस नूं भविख्तां विच गाया, गुर अवतार पैग़ग्बर ध्यान लगाईआ। उह जोती जोत करे रुशनाया, नूर नुराना करे डगमगाईआ। तेरा लेखा दए मुकाया, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। रावी कहे मैं हथ्थ जोड़ के वास्ता पाया, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे मैं कीती इक अरदास, बेनन्ती दिती जणाईआ। किरपा कर सर्ब गुण तास, गुणवन्ते तेरी सरनाईआ। तूं आएयों मेरे पास, तत्ती लोह तजाईआ। मेरी सेवा ख़ास, पर्दा दए उठाईआ। गुर अर्जन हस्स के कीता बलास, शब्द अगम्म सुणाईआ। उठ वेख मार झात, नेत्र नैण खुल्हाईआ । साचा दिसे ना कोई सज्जण साक, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट उडदी ख़ाक, गरदो गुबार दिसे लोकाईआ। अंदरों खुल्ल्हे किसे ना ताक, पर्दा सके ना कोए तुड़ाईआ। अवतार पैग़ग्बरां पूरा करना वाक्, जो भविख्तां विच गाईआ। अन्त पैणी नहीं कोई रास, गोपी काहन ना कोए वड्याईआ। दीन मज़हबां करनां घात, ज़ात पात करे लड़ाईआ। मन दी पूरी होवे ना ख़ाहिश, ममता विच दुहाईआ। पुरख अकाल सब ने करना तलाश, जगदीशर नज़र किसे ना आईआ। ओह खेल करे अबिनाश, करनी दा करता नूर अलाहीआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके काग़ज़ क़लम शाही दवात, कायनात ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर ओसे दे दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। ओह साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना निरगुण नूर करे प्रकाश, जोती जाता बेपरवाहीआ। तेरा लहिणा देणा लेखा मुकावे हिसाब, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। मित्र प्यारा बण अहिबाब, दुआरा इक सुहाईआ। तूं उस नूं तक्कणा साख्यात, अमामां दा अमाम नज़री आईआ। जो सब दे हुजरे वेखे महिराब, महबूब जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं पैग़ग्बर करन आदाब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उस ने अगम्मी मारनी आवाज़, शब्दी धार उठाईआ। सब दी रखणी लाज, जो बैठे ध्यान लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अर्जन किहा तेरा निर्मल कर्म उजागर, मेहर नज़र तराईआ। तेरा वणज व्यपारा करे अगम्म सुदागर, वस्त अनमोल वखाईआ। किरपा करे करीम क़ादर, क़ुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। सच दवारे देवे आदर, आदर्श इक वखाईआ। नौजवान बण बहादर, सूरबीर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा झोली पाईआ। रावी कहे मेरे नैणां लाई छहिबर, नीर नीर वहाईआ। उह केहो जेहा होवेगा रहिबर, मैनूं दे दृढ़ाईआ।
❋
❋
की उह नाअरा बोले ऐलीहैदर, कि अल्ला हू हू सुणाईआ। की उह आवेगा किसे दर्रा ख़ैबर, आपणी कर चढ़ाईआ। की नाम कलमा होवे उस दी वहिदत, वाहिद दे जणाईआ। की सिख्या देवे इबादत, अदल इन्साफ़ की कमाईआ। की दीन दुनी पावे बग़ावत, मज़हब मज़हबां नाल टकराईआ । की भगतां देवे ज़मानत, सूफ़ीआं लए बचाईआ। की कलमा दए अमानत, वस्त अगम्म वरताईआ। गुर अर्जन किहा आदि जुगादी सही सलामत, जन्म मरन विच ना आईआ। तत्तां वाली ना बणावे बनावट, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड ना कोए वंडाईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बरां बख्शे नाम सख़ावत, भण्डारे ख़ाली सर्ब भराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक नूर अलाहीआ। रावी कहे मैं चरणोदक ल्या कर के चरण कँवल प्यार, आपणा प्रेम वधाईआ। गुर अर्जन हस्स के किहा एस नूं रखीं संभाल, आपणे विच छुपाईआ। जिस वेले आवे दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। तेरे विच्चों लए निकाल, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस नूं पीवण शाह कंगाल, अमीर ग़रीबां वंड ना कोए वंडाईआ। एह खेल अगम्म कमाल, दीन दयाल दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे उह अमृत जल मेरा, मेहर नाल वड्याईआ । जिथ्थे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लाया डेरा, आसण इक सुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पाया फेरा, आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम आया दे के गया गेड़ा, सदी चौधवीं राह तकाईआ। कूड़ी क्रिया उजड़ना खेड़ा, चार कुण्ट ना कोए भवाईआ। बिन पुरख अकाल बन्न्हे कोई ना बेड़ा, मुहाणा कंध ना कोए उठाईआ । झगड़ा प्या गुरु गुर चेरा, चेरा गुर ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। रावी कहे अमृत जल गुर अर्जन धार रस, रसिया दयां वखाईआ। जो मार्ग गया दस्स, मैं ओसे ते चली बण के राहीआ। खोल्ह के वेंहदी रही अगम्मी अक्ख, कवण वेला मिले माहीआ। अन्त वेख्या नूर प्रतख, मेहरवान महबूब गुसाईंआ। कौल इक़रार होया सच, वज्जी सच वधाईआ। भावें मेरा तन वजूद नहीं कोई कच्च, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं सब कुछ रही दस्स, शब्द गुरु गुर समझाईआ। जिस दे कारण सब कुछ रख्या छड्ड, आपणे विच टिकाईआ। परदयां विच ल्या ढक, जग नेत्र ना कोए दरसाईआ। उहदा लहिणा मुकणा अज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। रावी कहे मेरा पाणी जल मुहब्बत वाला नीर, सागर विच वड्याईआ। जिस दी महिमा कर के गया कबीर, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। जिथ्थे शरअ दा टुट्टे ज़ंजीर, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। मिले मेल बेनज़ीर, नज़रीआ
❋
❋
दए बदलाईआ। जन भगतां मिटे हउमे पीड़, हंगता रोग गवाईआ। अमृत मिले सीर, बिन रसना रस चखाईआ। सांतक होवे शरीर, धीरज धीर वखाईआ। झगड़ा मुके शाह हकीर, इक्को रंग सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गंगा पाणी कहे मैनूं वरतो सब्ज़ी दाल, अन्न विच रलाईआ। मैं सब कुछ वेख्या हाल, हालत दीन दुनी तकाईआ। फल दिस्सया ना किसे डाल, पत्त टहिणी ना कोए लहराईआ। बिन हरि नामे सारे होए कंगाल, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। इक्को एक पुरख अकाला सब दे वस्से नाल, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। काया मन्दिर अंदर लैणा भाल, बाहरों लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी सारे ओसे दे नाल, आत्म धार उहो नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। पाणी कहे मैनूं वरतणा नाल चाअ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाला सब दा इक्को मलाह, खेवट खेटा सोभा पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर ओसे दी महिमा गए सुणा, सिफ्तां विच वड्याईआ। ओसे दे राग नाद ढोले गए गा, काग़ज़ क़लम शाही जोड़ जुड़ाईआ। ओसे दे अन्तर आत्म गए समा, जोती जोत जोत मिलाईआ। सो ख़ालक मालक प्रितपालक वेखणहारा दो जहां, कलयुग अन्तिम आपणी दया कमाईआ। रावी कहे जिस वरताई भावी ओह करे सच निआं, निआंकार इक अख्वाईआ। मेरे कन्ढ्ढे वंड वंडा, हिस्से गए पाईआ । जिन्हां ने सूर खाधा जिन्हां ने ख्हाधी गाँ, हद्द बेहद्द दिती बणाईआ। अगला लेखा किसे नूं पता ना, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर मिले ना कोए पनाह, सहारा नज़र कोए ना आईआ। सब दे वेखणे पुरख अकाल गुनाह, घट घट अंदर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। रावी कहे वेखो कक्खां वाला तुल्हा, सोहणा नज़री आईआ। बेशक दुनियां प्रभ दा नाँ गाउँदी नाल बुल्लां, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। किसे ने मूंड मुंडाया किसे ने पगड़ी रखी किसे ने रख्या कुल्ला, कुल्ल आलम भेव कोए ना पाईआ। माया ममता विच जगत जहान रुला, रस्ता नज़र कोए ना आईआ । अमृत आत्म सब दा रस डुल्ला, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। हँकारी विकारी दुष्ट दुराचारी फलिआ फुल्ला, जूठ झूठ आपणा रंग रंगाईआ। मिले मेल ना किसे सुल्हकुला, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रावी कहे मैं की दस्सां रस्ता, रहिबर कौण अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं बन्न्हआ आपणा बस्ता, अग्गे अवर ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं नाम दस्सणा सस्ता, जिस दी दाम क़ीमत ना कोए पाईआ। जेहड़ा लेख मुकावे अर्शा फ़र्शा, ज़िमीं ज़मां होए सफ़ाईआ । हरिजन बणाए बरदा, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ।
❋
❋
नूर चमकावे नरायण नर दा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अनादी धुन अनहद होवे वजदा, अनरागी राग सुणाईआ। अमृत झिरना इहो रस होवे झिरदा, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। नज़ारा देवां मैं आपणी मेहर दा, मेहर नज़र इक उठाईआ। झगड़ा मुकावां चुरासी गेड़ दा, जन भगतां दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। रावी एह कुछ रही दस्स, आपणा हाल जणाईआ। ओधरों नारद आ के प्या हस्स, रौली दिती पाईआ। अग्गे कर जा बस्स, की रही सुणाईआ। सृष्टी दी दृष्टी वेख आपणी अक्ख, अक्खरां वाली छड्ड पढ़ाईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बर खोल्ह के गए हट्ट, उथों सौदा लैण कोए ना पाईआ। धर्म मर्यादा गए छड्ड, ईमान बेईमान दिता बणाईआ। प्यार रिहा ना दीन दुनी जग, क़ीमत सच ना कोए मुकाईआ। नारद कहे ओह वेख जिस तरह लोह थल्ले तपदी अग्ग, दीन दुनी कलयुग माया अगनी एसे तरह तपाईआ। जिस तरह दाल विच खौंचा रिहा वज्ज, एसे तरह काम क्रोध सब नूं रिहा हिलाईआ। रावी एस दुनियां दा खै्हड़ा छड्ड, जिस ने गुर अवतार पैग़ग्बरां नूं दिती सज़ाईआ। चल इहनूं छड्ड के होईए अड्ड, पैंडा लईए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रावी कहे नारद जी मेरे नाल गोदावरी सुरस्ती जमना गंगा, बैठीआं मेल मिलाईआ। उन्हां दयां तीर्थां तटां किनारिआं उत्ते पंडत पांधिआं कीता दंगा, माया ममता विच लड़ाईआ। नारद झट खड़्हा हो गया इक टंगा, राम राम कहि के दिती दुहाईआ। नीं रावी तूं इहनां दा काहनूं कीता संगा, एह ते चार जुग दीआं मुरदे खाणीआं, खा खा के आपणा ढिढ्ढ ना अजे भराईआ। किथ्थों गंढ्ढ लईआं इहनां नाल गंढ्ढां, मैनूं दे समझाईआ। रावी कहे मैं सुणया इन्हां दा कुछ लहिणा देणा चंगा, चंगी तर्हां नज़री आईआ। नारद कहे एह कलयुग जीवां वांगू इन्हां दा बाहरों ना वेख पिंडा साफ़ सुथरा नंगा, अंदरों कूड़ी क्रिया सब नूं दिता रुलाईआ। नारद कहे मैं वास्ता पावां साहिब अग्गे सूरा सरबंगा, जो सब दा पिता माईआ। प्रभू कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दा लेखा मुका दे ते आपणे दर दा इक देदे अनन्दा, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जितने मार्ग ते उतने रस्ते तेरे नाम दा लैंदे चन्दा, चन्दू दी वारदात गुरु अर्जन दे अर्थात सब नूं दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। नारद कहे रावी एधर कर ध्यान, तैनूं दयां समझाईआ। सिख लै कुछ ज्ञान, अनभव दरसाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बाल अञ्याण, की इन्हां वड्याईआ। एह ते चौहन्दीआं पीण खाण, आपणा रस वखाईआ। मैं ते एह जाणदा सब तों चंगा उह भगत जेहड़ा मिल्या होवे भगवान, भाग आपणा अगला लए बणाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अठसठ तीरथां नालों मैनूं पवित्र दिसदी किशन सिँघ दी रान, मेरा जीअ करदा इस दे पट्ट
❋
❋
ते बहि के समरथ नाल मिल के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। नारद कहे गुरमुख दा महाबली वाला पट्ट, क्यों पटने वाला दए वड्याईआ। बाकी सब दे अंदर कलयुग ने त्रैकुटी तों उपर दसम दुआरी विच ला दिते डट्ट, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जिस नूं वेखो साध सन्त फ़कीर सारा विक गया कामना दे हट्ट, जगत तृष्ना विच हल्काईआ। रावी, जिंनां चिर जगत प्यार ना जाए छड्ड, दृष्टी विच्चों ना होवे अड्ड, इष्टी मिले ना पुरख समरथ, महिमा दस्से ना आपणी अकथ, शब्द रथ चढ़न कोए ना पाईआ। गुर अर्जन कहि के गया सच, गुरु ग्रन्थ दी बाणी कोई ना सके वाच, वाचक ज्ञानी प्रभ दा ध्यान ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे देवे माण वड्याईआ। नारद कहे सुण रावी रंग रत्तड़ी, तैनूं दयां जणाईआ। आपणे मन रहीं ना मत्तड़ी, ममता विच वड्याईआ। जिस ने वंड वंडाई वैश शूद्र ब्राह्मण क्षत्री, छत्रधारीआं दिती वड्याईआ। जिस दा लहिणा देणा हिसाब आवे किसे ना पत्री, गुर अवतार पैग़ग्बर बेअन्त कहि के गए सुणाईआ। नज़र ना आए किसे गृह नक्षत्री, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए चतुराईआ। ओह खेल करे कल वखरी, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। जिस नूं लभ्भदे विच्चों पत्थरीं, सिलां पूज पुजाईआ। जिस नूं खोजण मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठड़ीं, भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दे प्रेम विच प्यार विच सतिकार विच निरगुण नानक सरगुण तोली तक्कड़ी, तराज़ू इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी धार इक वखाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती, रावी रवादार नज़र कोए ना आईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक पतिपरमेश्वर अर्शी , अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ । चार जुग नाम उस दे फ़रज़ी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैग़ग्बरां कोलों दिते बदलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लैंदा रिहा अर्ज़ी, दरख़ास्त सब दी आपणे कोल रखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर कदे ना होए बेगर्ज़ी, गर्ज़ सब दी वेख वखाईआ। जिस ने तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत हाडी मास नाड़ी चमड़े दी पहनाई वरदी, मन मति बुध्ध नाल मिलाईआ। ओह खेल जाणे एथे ओथे दो जहान आपणे घर दी, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दी धार वेखे विकार हँकार विच लड़दी, प्यार मुहब्बत नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ आसा सिँघ दे गृह पिंड अल्लड़्हपिंडी
रावी कहे मैं प्रेमण सच्चे प्रभ दी, प्रभू मिल के वज्जे वधाईआ। मैं जुग जुग रही वगदी, वहिणां विच वड्याईआ। मैं नित नवित्त रही लभ्भदी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। समां उडीकदी रही आपणी हद्द दी, हदूद अन्तिम वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी एसे तर्हां लँघ गई, वक्त आपणा मात लँघाईआ। मैं आसा मनसा मँग लई, तृष्ना इक रखाईआ। उडीक रखां तेरे अंग लई, अंगीकार आप कराईआ। नैण उठावां ओस चन्द लई, जो नूर जोत रुशनाईआ। जिस ने लख चुरासी जीव जंत वंड लई, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। जो खेल खलावे जेरज अंड लई, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जो प्रगट होवे ढाउण दीन मज़हबां दी कंध लई, कन्ढ्ढी मेरे सोभा पाईआ। सध्धर रखी ओस बख्शंद लई, जो बख्शिश मेहर कराईआ। जिस अन्त मेरी दर्द वंड लई, दर तेरे फेरा पाईआ। पन्ध मारया भागहीण मंद लई, कुकर्मण लई तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। रावी कहे मैं आदि जुगादि दी भागी, भागवन्त अख्वाईआ। सदा रही वैरागी, वैरागण हो के दयां दुहाईआ। सोई अन्तिम जागी, जगावण वाले ल्या जगाईआ। मेरी खुल्ह गई पिछली समाधी, समां समें विच्चों बदलाईआ। मैं धार तक लई आदी, जो आदि अन्त अख्वाईआ। मैं खेल वेख्या ब्रह्मादी, ब्रह्मण्ड दिता जणाईआ। मैं नाद सुणया अहलादी, संदेसा धुरदरगाहीआ। मैं हँस होई कागी, काग हँस रूप बदलाईआ। मेरी पिछली बदल गई वादी, वायदा आपणा पूर कराईआ। मैनूं नज़र आ गई अजीत जुझार दी बुढड़ी दादी, दाअवे नाल वेख वखाईआ। मैं ख़ुशीआं विच रही अराधी, अराधना इक जणाईआ। सरन सरनाई लागी, चरण कँवल वड्याईआ। मैं मिल के मोहण माधी, माधव आपणा भेव खुल्हाईआ। झगड़ा छड्डया सन्त साधी, साधना आपणी लई कराईआ। चेता भुल्ल गया कृष्ण राधी, सीता राम ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेरा रंग रंगाईआ। रावी कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती एह सारीआं मेरीआं भैणां, भणवईआ नज़र कोए ना आईआ। असां इक्को दवारे रहिणा, दूजा कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। सच सरनाई इक्को ढहिणा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। प्रेम प्रीती पाणा गहिणा, भूशन रंगला सोभा पाईआ। महल अटल इक्को बहणा, छप्पर छन्न ना कोए रुशनाईआ। निर्मल नूर इक रुशनाणा, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी भाणा सहणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगतो तुहानूं इक्को संदेसा कहिणा, मैं सच दयां सुणाईआ। जां तक्को प्रभ दा दर्शन नैणां, बिना वेख्यां सांत कोए ना आईआ। ना कोई साक ना कोई सैणां, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। मात पित भाई नहीं कोई रहिणा, पुत्तर धी संग ना कोए रखाईआ। बिन साहिब सतिगुर
❋
❋
चुकाए ना कोई लहिणा देणा, हिसाब बेबाक ना कोए कराईआ। जदों वी पुरख अबिनाशी चरणी ढहिणा, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। कलयुग अन्त साध सन्त जगत चमकण वाला टटाणा, अन्तर नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रावी कहे जन भगतो मेरे वांग रखो आसा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कर के रही भरवासा, आपणा मन ना कदे बदलाईआ। जमना कहे मेरे उत्ते काहन पा के गया रासा, गोपीआं वाला खेल खिलाईआ। गंगा कहे मेरे उत्ते डेरे लाए अनेकां साधां, रिषीआं मुनीआं आसण जमाईआ। सुरस्ती कहे मेरा पल्ला नाल किसे नहीं लागा, मैं गंगा जमना विच मिल के आपणा झट लँघाईआ। गोदावरी कहे मैं लग्गण नहीं दिता दाग़ा, कूड़ क्रिया ना कोए वखाईआ। मेरी इक्को आसा जद मिले ते मिले प्रभू कन्त सुहागा, जो जन्म मरन विच कदे ना आईआ। क्यों मैनूं गोबिन्द थोड़्हा जिहा रस दे के गया स्वादा, चरणामत मेरे मुख चुआईआ। मैं ओदों दी दिवस रैण ना सुत्ती ना जागी सद मारदी रही वाजां, आ मिल मेरे प्रभ गुसाईंआ। मैं वडयाउँदी रही तूं शाह पातशाह शहिनशाह दीन दुनी दा राजा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। जन भगतो मेरी आसा पुनी तुहाडे साहमणे आ के मेरी रखी लाजा, मेहरवान हो के आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं पूरीआं करे आसां, आहिस्ता आहिस्ता आहिस्ता लेखा सब दा पूर कराईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ दारा सिँघ दे गृह पिंड अल्लड़्हपिंडी ज़िला गुरदासपुर
रावी कहे जन भगतो प्रभ दी वखरी तालीम, वख वख दयां जणाईआ। मैं जुग जुग वेखदी रही क़दीम, क़ुदरत दा मालक की की कार कमाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड दवारे घर अज़ीम, आलीशान सोभा पाईआ। दीनां मज़हबां विच करदा रिहा तक़सीम, गुर अवतार पैग़ग्बरां सेव लगाईआ। बणा के छोटे छोटे यतीम, हिस्सयां वाली वंड समझाईआ। पूजा कराई नरां दे नाल मदीन, जोड़ी जगत विच वखाईआ। आपणा आप बिना भगतां तों किसे नूं होण नहीं दिता तस्लीम, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। कलयुग अन्त सब दी बुद्धी कीती मलीन, पवित्र नज़र कोए ना आईआ। मन ममता दे हो अधीन, कल्पणा विच रहे कुरलाईआ। जन भगतो मैं तुहानूं एसे कारण सद्दया मेरे उत्ते करो यकीन, अर्जन दा दस्सया अन्तिम पूरा दिता कराईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नूं कहो आफ़रीन, जो चल के आईआं आपणा पन्ध मुकाईआ।
❋
❋
एधरों नारद आ गया रावी मेरा नहीं दस्सया किड्डा राह महीन, जिथों दी चलया वाहो दाहीआ। तुहाडे विच इक वड्याई दुनियां कहे जल बिना जिउदी नहीं मीन, जल मीन तों बिना तुहाडी गत ना किसे दृढ़ाईआ। मैं वेखो बड़ा शौकीन, होया नहीं किसे दे अधीन, आहला अदना सारे वेख वखाईआ। मैं जद तक्कां तक्कां परम पुरख जोती दा सीन, बिना जोत तों दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मैनूं कृष्ण कहिंदा रिहा मैं त्रैलोकी नाथ मालक लोक तीन, मैं मूँह दी वजा के बीन, उहनूं मसख़रिआं वाला पार्ट दिता वखाईआ। कुछ गा के नाल ज़बीन, ज़बान मुख दन्दां विच हिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे जन भगतो आकड़ ना जाएउ असीं चढ़ गए उतले डंडे, चोटी आसण लाईआ। अजे ते तुसीं सिरफ़ आए रावी दे कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढे कन्ढ्ढे आपणा क़दम टिकाईआ। मिस्सीआं रोटीआं ते नाल खाधे गंढ्ढे, खा के शुकर मनाईआ । जिस वेले प्रभ ने दीन दुनी मगर लाए अगम्मी धार डंडे, डां डां डां करे लोकाईआ। डरदा उच्ची कोई ना खंघे, साह साह विच दुहाईआ। फेर तुसां उँगलीआं पाउणीआं मूँह पंजे, सहिम विच सोच विच आपणा आप छुपाईआ। फेर प्रभू ने लभ्भणे केहड़े चंगे केहड़े मंदे, वेखे थाउँ थाईंआ। हुण तुसीं बड़े शौक नाल सौंदे उत्ते मंजे, आसणां उत्ते आसण लाईआ। सच पुच्छो मैं गिआरां दिन पावे दे हेठां पै पै कढ्ढे, सच दयां सुणाईआ। जे तुसीं वेखो ते मेरी पिट्ठ ते पै गए खड्डे, भार चुक्क चुक्क के आपणा वक्त लँघाईआ। मेरे नाल बड़ी सख्ती नाल हंढ्ढे, जुग जुग भय वखाईआ। तुहानूं ते अज्ज चाअ नाल लाड नाल कही जांदा आउ मेरे डड्डे, बच्चयो गोदी विच टिकाईआ। जिस वेले फेर हिसाब कढ्ढे, लेखा वेख वखाईआ। पता नहीं विच्चों सारे रहिण कि अध्धे, कि दुगणे लए बणाईआ। तुसीं वी ऐंवें डरदे चरण ना जाइओ दब्बे, कहो असीं बड़ी सेव कमाईआ। मेरी सेवा लाई खोते ते चढ़ना खड़काउँदे जाणा डब्बे, हुण मेरी डब्बा खड़काउण दी वारी आईआ। जिस प्यार करना सो हिरदिउँ सरनाई लग्गे, नहीं ते पिछांह आपणे घर नूं जाओ भज्जे, मैं डग्गे नाल सब नूं दयां भजाईआ। जे बणना तुसीं चंगे, मेरे वांग जुग चौकड़ी मँगदे लँघे, फेर भावें तुहाडे कोल मोहणी रूप बणा के जमना सुरस्ती गोदावरी आ जाए गंगे, तुसां अक्ख ना लैणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिना बन्दगीउँ बणाए बन्दे, जिन्हां नूं बन्दना इक समझाईआ।
❋
❋