२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ सरूप सिँघ दे गृह पिंड अल्लड़पिंडी
नारद कहे जन भगतो मेरा डब्बा करदा डिब्ब डिब्ब डिब्ब, डौरु रिहा वजाईआ। अज्ज तों सिख्या सुण लओ जो सतिगुर सरन आए बीबीआं बच्चयां दे मूँह तों लाह के आया करो गिड्ड, बिना मुख धोतिआं चरण सीस ना कोए निवाईआ। वेख्यो प्रशादि खा के ना जाइओ टिभ्भ, आपो आपणा राह तकाईआ। मेरे नाल वायदा करयो सानूं भरोसा होया इक्क, दूजा अवर ना पिता माईआ। जेहड़ा मेरी गल्ल तों होवे जिच्च, ओह मैनूं देवे सुणाईआ । क्यों मैं चार जुग दा पुराणा सिख, हुक्म मन्नण दी आदत मैनूं बड़ी आईआ। विछोड़े विच जे ना मिले ते मैं रोवां पिट्ट पिट्ट, कूक कूक सुणाईआ। आह वेख लओ मेरे कोल पटने वाले दी इक चिट्ट, गोबिन्द जांदा जांदा गया फड़ाईआ। नारदा जिस वेले दुनियां दी सुरती जावे ना टिक, अन्तर शांत कोए ना आईआ। ओस वेले पुरख अकाल ने भगत दवारे लाउणी इट्ट, इट्टां पत्थरां तों खै्हड़ा दए छुडाईआ। तुसीं जदों तक्को मैं जुग जुग लाई टिक, टिकटिकी विच वेख वखाईआ। वेख्यो मेरे बचन नूं अद्ध विच जांदे कल्लर विच ना जाइओ सिट्ट, हिरदे अंदर लैणा टिकाईआ। प्रभ दा अमृत धुर दा भगत कलयुग माया नाल ना जावे भिट्ट, दुध्ध दा दुध्ध नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर इक्को इक समझाईआ। नारद कहे मेरा डब्बा करदा डां डां डां, डावांडोल वेखे लोकाईआ। जन भगतो तुसां पुरख अकाल नूं समझणा पिता माँ, आदि जुगादी इहो जणेंदी माईआ। तूं मेरा मैं तेरा ख़ुशीआं नाल जपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। वेख्यो कलयुग विच रल के हँस ना बणयो काँ, कागों हँस तुहानूं दिता बणाईआ। भावें मैं खोते ते चढ़या तुहानूं वेख के मैनूं चढ़या चाअ, चाउ घनेरा दयां जणाईआ। तुहाडे सीस उत्ते जगदीश दा हथ्थ ते ठंडी छाँ, अगनी तत ना कोए तपाईआ। जिधर जाओ तुहाडी फड़ी फिरदा बांह, सहारा आपणा इक बणाईआ। मैं दिने रात करदा वाह वाह, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नारद कहे मेरा डब्बा करे खड़ खड़ खड़, खिड़की कुण्डे सब दे रिहा हिलाईआ। जन भगतो राह विच ना जाइओ अड़, अड़िक्के दिसे जगत लोकाईआ। फल लगदे बड़े बहुते जांदे विच्चों झड़, पक्कण वाला कोई नज़री आईआ। विद्या सारे जांदे पढ़, मंज़ल कोई जावे चढ़, प्रभ दा दर्शन कोई विरला भगत पाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दा वहिंदा हड़्ह, शब्द डोर नाल ल्यांदीआं फड़, सारीआं बैठीआं सीस निवाईआ। तुसीं ते ओदण दे सौंदे आपणे घर, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सणे मेरे असीं बाहर बैठे रहे विच अल्हड़पिंडी ते बाबूपुरे दी रड़, तुसां प्रभ अग्गे बेनन्ती कर के सानूं महिमानी ना किसे खवाईआ। असीं गुस्से विच गए सड़,
❋
❋
जीअ करदा कि सारयां नाल पईए लड़, लड़ाके हो के दईए वखाईआ। पर जां फिर निगाह मारीए जिस वेले तुसीं प्रभ दे चरणां उत्ते डिग पैंदे दड़, एह वेख के साडी हिम्मत रहे ना राईआ। इउँ कहिंदे जीउदे जाईए मर, लोक लज्जया रहे ना डर, शरअ हया नेड़ कोए ना आईआ। तुसीं नहाउँदे दिवस रैण चरण धूढ़ी वाले सर, सरोवर इक्को सोभा पाईआ। मैं एनी गल्ल दिती कर, अगला लेखा फेर दयां जणाईआ। नारद कहे मेरे खोतिआ हुण अगले घर चल, ओथे इक ग्लास मँग लईं जल, मैनूं प्यासे नूं देणा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दे मसले करे हल्ल, मेहर नज़र इक उठाईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ हज़ारा सिँघ दे गृह पिंड अल्हड़पिंडी
नारद कहे मेरा डब्बा वज्जे डगा डग, डुगडुगी सब नूं रिहा सुणाईआ। जन भगतो चार कुण्ट वेखो लग्गी अग्ग, त्रैगुण सब नूं रही जलाईआ। चार दिन दी ज़िंदगी जीवण जग, अन्त रहिण ना पाईआ। भावें तीर्थ तट जाओ सरोवर अठसठ नहाओ काअबे करो हज्ज, बिना हज़ूर तों पार ना कोए लँघाईआ। भावें कूक पुकारो भावें रसना गावो सद, बिना शहिनशाह शहर धुर ना कोए टिकाईआ। मैं सच दस्सां जिंनां चिर दीन दुनी ना दयो छड्ड, नाता कूड़ जगत तजाईआ। उनां चिर समझयो असीं डिग्गे डूँघी खड्ड, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। असीं उस प्रभू दी यद्द, जो यके बाद दीगरे भगतां सदा तराईआ। मैं दस्सण आया तब, जिस वेले तबीअत विगड़ी जगत लोकाईआ। बहुते कहिंदे है नहीं रब्ब, क़ुदरत विच चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मेरा डब्बा मँगे ग्लास पाणी, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। अंगड़ाई लओ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सवाणी, तुहानूं दयां समझाईआ। तुसां पिछला घर लैणा पछाणी, जिथ्थे गंगा सागर गंगा जल लै के आईआं चाँईं चाँईंआ। ख़ुशीआं नाल सुण के गईआं धुर दी बाणी, पिछला चेता दयां कराईआ। मैं ते पहली वार आया बण अञ्याणी, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। मैं एसे कर के संदेसा देवां जो हुक्म देवे जाण जाणी, जानणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रंग वखाईआ। नारद कहे मेरा डब्बा कहे क्यों चड़्हिउँ बोहड़ दी चोटी, मैनूं दे समझाईआ। मैं हस्स के किहा मैं उच्चा चढ़ के वेखां किथ्थे पक्कणी मेरी रोटी, कौण मैनूं खवाईआ। एह ते सारे बण गए आपणे आपणे गोती, मेरी परदेसी दी सार किसे ना पाईआ। मैं वी ओस प्रभू दी जोती, जो घर घर जोत करे रुशनाईआ। भावें मैनूं
❋
❋
चढ़न नूं मिली खोती, ख़ता नज़र कोए ना आईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तुसीं सुआर लओ आपणी साड़्ही धोती, वस्त्र तन सुहाईआ। अन्तर अन्तर लओ सोधी, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मेरी हिलदी वेखो बोदी, इशारे रही कराईआ। जिस नूं याद करदे गए वेदी सोढी, ओह आया धुर दा माहीआ। भगत सुहेला बण के मौजी, मजलस आपणी इक बणाईआ। जिहनूं लभ्भ सके कोई ना जोगी, जुगीशरां हथ्थ किसे ना आईआ। आदि जुगादी बण संजोगी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तुसां सारयां ओस दे चरण चुम्मणे भगतां दे हथ्थ लगाउणा गोडीं, नवीं बोली गंगा गुड माॅरनिंग कहि के देणा सुणाईआ। फिर इक इक्क बिन्दी मेरी लाइओ ठोडी, नाल रावी लैणी मिलाईआ। मैं खोल्हां आपणी पोथी, पुस्तक दयां वखाईआ । जिस विच सतिगुर नानक लांव बोली सी चौथी, प्रभ अबिनाशी मिल के वज्जे वधाईआ। बाकी सृष्टी दिसदी थोथी, जीवण कम्म किसे ना आईआ। जे जन भगत वरज के सानूं खवा देण रोटी, फेर परत के जाईए चाँईं चाँईंआ । असीं दक्षिणा विच गाँ मज्झ नहीं मँगणी झोटी, वस्त्र भूषण ना मँग मँगाईआ। क्यों सानूं साहिब दी दिसदी ओह सोटी, जेहड़ी सुत्तयां रही जगाईआ। जे सानूं देणा जन भगतो आपणीआं अक्खां दे हन्झू प्रेम प्यार दे मोती, झोली देणी भराईआ। इहो गल्ल मैं चंगी सोची, सच दिता सुणाईआ। जे गुरमुख किरपा कर देवे रविदास चमारा मोची, साडी मुशिकल हल कराईआ। जन भगतो अग्गे वास्ते तुहाडी साडी सांझी बणी रहे रोज़ी, राजक रिज़क रहीम रहमत आप कमाईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ अच्छर सिँघ दे गृह पिंड अल्हड़पिंडी
नारद कहे साहिब सतिगुर मेरे दोवें हथ्थ जोड़े, जोड़ीआं वाल्या सीस निवाईआ। हुण पै गए विच रोड़े, कर किरपा पार कराईआ। तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोरे, ताक़तवर तेरी सरनाईआ। आप ते चढ़ें उत्ते घोड़े, शाह अस्वारा नाउँ धराईआ। जन भगतां नूं ख़ुशीआं नाल खवाएं पकौड़े, पकवान तरह तरह बणाईआ। की मेरे मूँह विच कोई निकले सी फोड़े, सुलह मारन वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं वी गिआरां दिन बैठा रिहा रख के डोरे, आपणी आस वधाईआ। कदी ते मेरी ग़रीब दी पवेगी लोड़े, आपे लए बुलाईआ। मैं बथेरा रोवां देवां हनो्हरे, गल्लां बातां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब तेरी वड्याईआ। नारद कहे मेरा डब्बा कहे जागो जागो जागो, जागण वेला आया। उठो उठो उठो भागो भागो भागो, भगवन मेला रिहा मिलाया। साधो साधो साधो आपणा आप साधो, सम्बल बैठा सोभा पाया। अराधो अराधो अराधो, जिस ने राधा कृष्ण माण दवाया। लाभो लाभो लाभो, जिस ने
❋
❋
सीता राम बणां विच फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आया। नारद कहे मेरा डब्बा कहे आया आया आया, आया बेपरवाही। जिस नूं गुर अवतार पैग़ग्बरां गाया, गा गा गए सुणाई। जिस ने जुग जुग कलमा नाम चलाया, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी करे पढ़ाई। जिस ने दीन मज़हब वंड वंडाया, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दिते बणाई। जिस ने क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रंग रंगाया, चारे वरनां कर कुड़माई। जिस ने धरनी धरत सुहाया, चारों कूटां सोभा पाई। जिस ने सूर्या चन्द रुशनाया, मण्डल मण्डप डगमगाई। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खिलाया, ख़लक दा ख़ालक नूर अलाही। उह देस उह परदेस उह वेस उह नरेश उह महेष उह दस्मेश आपणा वेस वटाया, जग नेत्र नज़र किसे ना आई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाई। नारद कहे मेरा डब्बा कहे वेखो धुर दा सज्जण, मीता इक अख्वाईआ। करो अगम्मा भजन, भय भंजन रिहा दृढ़ाईआ। करो साचा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। पाओ अगम्मा कज्जण, कजला धार बणाईआ। चढ़े अगम्मी रंगण, अंदर बाहर करे सफ़ाईआ। किसे दवारे जाणा पए ना मँगण, घर घर विच दए वड्याईआ। पवित्र करो बदन, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ वकील सिँघ दे गृह पिंड अल्लड़पिंडी
नारद कहे मेरा डब्बा कहिंदा साहिब नूं करो निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जन भगतो रहिणा नाल प्यार, दुतिया रूप ना कोए वखाईआ। तुहाडा सारयां दा सांझा इक दरबार, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठां तों खै्हड़ा दिता छुडाईआ। तुसीं अजे चुरासी विच्चों दो चार, बहुते नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखदा तकदा जाणदा बुज्झदा पावां सब दी सार, अन्तश्करन वेख वखाईआ। जिस तर्हां तुहाडी बाहरों मिट्ठी गुफ्तार, एसे तर्हां अंदरों मन लओ बणाईआ। लड़ना रुसणा झगड़ना नहीं चंगी कार, मूर्खां वाली मति गवाईआ। जे तुहाडा मालक शाह पातशाह सच्ची सरकार, तुसीं सच्ची रईयत बण के दयो वखाईआ। वेखो गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अवतार पैग़ग्बर गुर चार जुग दे पनिहार, हुक्मे अंदर अज्ज वी आए चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी करदे रहे इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो बीत गईआं कई सदीआं, सदम्यां विच झट लँघाईआ। वेखो भज्जीआं आईआं वहिण विच वहिण वालीआं नदीआं, आपणा रूप बदलाईआ। प्रेम दे अंदर बद्धीयां, मुहब्बत विच वड्याईआ। एसे तरह तुहाडीआं प्रीतां ओस दे नाल लग्गीआं, जेहड़ा कदे ना करे जुदाईआ। भावें तुसीं माढ़ीआं भावें तुसीं चंगीआं, चिक्कड़ भरीआं लए गल लाईआ। वेख्यो डुल ना जाइओ जे ग़रीबी विच आवण तंगीआं, भुक्ख नाल भुक्खा ना कोए मर जाईआ। इस दे दर्शन नूं जमना सुरस्ती गोदावरी रोंदीआं रहीआं गंगीआं, रावी राह तक तक के सैंकड़े साल दिते बिताईआ। तुसीं ते पैरीं पाए जोड़े ओह विचारीआं वेखो पैरीं नंगीआं, भज्जण थाउँ थाईंआ। जेहड़ीआं वस्त्र पहनदीआं सी रंग बरंगीआं, उन्हां दे उत्ते ढाई गज़ दा खद्दर वकील सिँघ ने दिता पाईआ। एहो जिहीआं उह लग्गीआं वेख पाबन्दीआं, हैरानी विच नारद कहे, मैनूं रहीआं सुणाईआ। मैं हस्स के किहा नी कमल्यो इहो जिहा वेस करन वेसवा ते रंडीआं, कन्त सुहागणां चलण आपणे प्रभ दी रजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरा ना करयो गुस्सा, गुस्से वाली ना गल्ल सुणाईआ। ऐवें ताअ ना दयो मुच्छां, बाहरों गंढ्ढ पवाईआ । पहिलों आपणा अंदरों पवित्र करो जुस्सा, ज़मीर लओ बदलाईआ। सतिगुर नाल रहे कोई ना रुस्सा, मन ममता ना दए दुहाईआ। जिंनां चिर गोदी चुके ना बणा के पुत्ता, सुत आपणे रंग रंगाईआ। उनां चिर उस दा भेव गुज्झा, बाहरों हस्स हस्स के सब नूं दए टरकाईआ। जिहनां दे अंदर वड़ जाए उन्हां दा वसा देवे झुग्गा, झुग्गी अंदर डेरा लाईआ। तुसीं नहीं जाणदे एह वलीआ आदि जुगादी खेल करे विच जुगां, गुर अवतार पैग़ग्बरां नूं भुम्बल भूसिआं विच भवाईआ। मैं वी नहीं समझ सक्कया इहदा मुद्दा, मुद्दत तों इहदे पिच्छे लग्ग के आपणा घर बार तजाईआ। किते माण ना करयो असीं इहनूं प्याउँदे ताज़ा चो के दुध्धा, दुध्धाधारी नज़री आईआ। एह हथ्थ ना आया कदी किसे उत्ते बसुधा, बुध वरगे कर कर ध्यान बैठे ताड़ीआं लाईआ। जे एह आपणे आप चाहवे ते चमार जुलाहिआं दा बणा देवे गुड्डा, असमानां दे उत्ते दए चढ़ाईआ। एह नहीं जाणदा भावें कोई अमरू निथावें वरगा होवे बुढ्ढा, सत्तरे बहत्तरे नूं प्यार कराईआ। किते ख़ुश ना हो जाइओ असीं मुट्ठीआं भरदे ते छकाउँदे रुग्गा, बड़ी सेव कमाईआ। जिंना चिर आपणा मन अंदरों करोगे ना शुद्धा, एह साधूआं वांगू भरम विच कदे ना आईआ। एह चंगा खाण पीण नहीं गिज्झा, धन्ने वरगे दे रुक्खे सुक्खे टुकड़े खा के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा मेल मिलाईआ। नारद कहे मैनूं सारे कहिंदे शैतान, शैतानी दयां कराईआ। जन भगतो सच दस्सां मैं जदों करां ते करां प्रभू दा ज्ञान, ज्ञान बिना निशान ना कोए जणाईआ।
❋
❋
एह ज़रूर मेरा मसख़रिआं वाला बयान, हेरा फेरी कर के सिध्धा राह देवां वखाईआ। कदे मैं ब्राह्मण बण के जजमानां दी करां कल्याण, कदे मैं भगत सन्त बण के जिज्ञासुआं नूं करां परवान, कदी मैं कन्त बण के नारीआं दी करां पहिचाण, कदे मैं जीव जंत बण के मूर्ख होवां अञ्याण, कदे मैं बलवन्त बण के सब नूं देवां दान, कदे मैं अनन्त बण के आपणा खेल करां महान, सच पुच्छो मैं निराकार निरँकार जननी विच्चों आपणा आप जण के जणेंदी सुचज्जी ओहो इक्को माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। नारद कहे मेरी बेनन्ती मेरी अरजोई, अर्ज़ दयां सुणाईआ। भगत बणे जे कोई, मैं ज़रूर उस दा दर्शन पाईआ। जिस नूं दरगाह साची मिले ढोई, मैं ढोलक छैणिआं दे थाँ उहदे अग्गे आपणा पीपा दयां खड़काईआ। सुरती रहे किसे ना सोई, सुत्तयां नूं दयां जगाईआ। मैं इक दिन जुत्ती चुक्क लई सी कबीर दी लोई, उस दीआं अक्खां विच घट्टा पा के आपणा आप छुपाईआ। फिर मैं उच्ची उच्ची रौला पाया हाए मेरी चोरी होई, मैनूं कबीर जुलाहा लुट्ट के लै गया मेरी दरोही, दरोही दरोही कर के दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे लोई कहे कबीरा मेरी चुक्क लई किसे जुत्ती, कवण एथे फेरा पाईआ। मैं कढ्ढ के ज़िमीं विच खुत्ती, टोए विच दिती दबाईआ। मथ्थे तिलक लगा के बोदी हला के साहमणे आ के, मणके भवा के किहा, कुछ मैथों लओ पुच्छी, मैं जन्म जन्म दे लेखे दयां समझाईआ। मैं रद्दी काग़ज़ां दी बग़ल विच्चों कढ्ढ के गुच्छी, जेहड़ी बद्धी सी नाल रस्सी, गंढ्ढां घुट्ट घुट्ट के पाईआ। जां मैं निगाह मारी लोई मैनूं दिसी जिस तरह कबीर नालों रुस्सी, मूँह भैड़ा जिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद अपणा खेल वखाईआ। लोई कहे कबीर जी ओह वेखो आया ज्योतिशि, ओह ज्योतिश दए लगाईआ। मैं झट किहा लोई तूं की सोचदी, लोइण मेरे लोइणां नाल मिलाईआ। ऐस जुलाहे नाल की सुख भोगदी, जेहड़ा तेरी जुत्ती ना सक्कया लभाईआ। इहनूं सार की ओस प्रभू दी मौज दी, बिना पंडतां तों हथ्थ किसे ना आईआ। निक्कीआं निक्कीआं गल्लां दस्सणीआं मेरी खेल रोज़ दी, सहजे दयां समझाईआ। मैनूं इक पता लगदा तुहाडी एह धरती माँ रूप बण गई चोर दी, तेरी जुत्ती चोरी कर के आपणे विच दबाईआ। आसा बदल गई लोई कमज़ोर दी, विश्वास पंडत उत्ते कराईआ। कबीर किहा तूं की एथों लोड़दी, एह ते कोई शैतान रूप बदलाईआ। नारद किहा जे लोई तूं मेरे आखे लग्ग के उत्तों धरती गोड दईं, गिठ सवा गिठ हलाईआ। जां लोई ने तीला मारया नारद ने ताली लाई ज़ोर दी, हथ्थ हथ्थां उत्ते खड़काईआ। वेखी ऊ शैतानी इस धरती हराम खोर दी, जेहड़ी भगतां नाल दग़े रही कमाईआ। जे मैं पंडत ना आउँदा ते तेरा जुत्ती नाल
❋
❋
जोड़ कवण जोड़दी, सांझा रंग रंगाईआ। लोई किहा एह तेरी किरपा मेहरवानी मुहर दी, मोहर धरती उत्ते लगाईआ। नारद कहे जे जुत्ती हुंदी किसे होर दी, मैं बिना सवा रुपईए दितिआं तों इशारा ना कदे कराईआ। उने चिर नूं कबीर टाहणी भन्न ल्यांदी बोहड़ दी, नारद दे सिर विच दिती लगाईआ। नारद किहा खौरे कोई सवाणी एह मेरा मिट्टी दा भाण्डा ठकोरदी, दुध्ध रिड़कण वास्ते पसंद करन आईआ। फेर कबीर ने चपेड़ मारी ज़ोर दी, मूँह दिता भवाईआ। नारद किहा किड्डी अंदरों आवाज़ आई शब्द अगम्मी घनघोर दी, कन्नां विच्चों सां सां सां दिता कराईआ। फेर कबीर ने उहदे गल विच रस्सी पाई डोर दी, ज़ोर नाल खिचाईआ। नारद कहे खौरे एह कोई बड़ी चंगी सवाणी जेहड़ी मैनूं लोड़दी, वर प्राप्त करन वास्ते भज्जी थाउँ थाईंआ। फेर कबीर ने सफ़ा विछा लई आपणी दोहर दी, थल्ले दिती विछाईआ। नारद किहा मेरी वी मनसा सी एहो लोड़ दी, कोई मैनूं आराम नाल देवे सवाईआ। एह बचन सुण के लोई सहजे नाल पिठ ठकोरदी, पुट्ठी मुक्की दिती लगाईआ। नारद किहा ओ बेबे एह कोई खल्ल नहीं ढोर दी, एह ब्राह्मण नहाउण धौण वाला सोहणा मलूक डेरा लाईआ। तूं दस्स किस नूं टटोलदी, जे कोई अजे तक्क नहीं लभ्भा मेरे नालों चंगा होर नज़र कोए ना आईआ। लोई गुस्से विच बोलदी, तूं किधरों आया शुदाईआ। नारद किहा एह आवाज़ ख़ाली ढोर दी, मैनूं अजे ना भाईआ। जे तूं आपणे पती दे बराबर हो जाएं तोल दी, वज़न इक्को जिहा कराईआ। ओहने आपणे कन्न फड़ के खिच्चे, नारद कहे, फिर किसे दी जुरअत नहीं मख़ौल दी, अक्ख लए उठाईआ। उहो मरदी उहो फसदी जेहड़ी हिरदिउँ डोलदी, जेहड़ी प्रेम विच रत्ती ते हंढ्ढावे कमलापती, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। उहदी कदे ना बदले अक्खी दूसरे दी होवे कदे ना सख़ी, भावें किन्ने आ जाण मुनी ·षी, मुनीश्रां वल निगाह ना कदे उठाईआ। नारद कहे जन भगतो तुसां कल्ह केहड़ी गल्ल सिखी, ते केहड़ी आपणे हिरदे विच लिखी, मैनूं दयो जणाईआ। केहड़ी तुहाडे कोल चिठ्ठी, जेहड़ी सदा रहे अनडिठी, नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेसे रिहा सुणाईआ। जन भगतो सुणो मेरयो भईआ, भैणो दयां जणाईआ। प्रभू जे इक्को सईआ, साजण इक अख्वाईआ। सच दस्सो रावी उत्ते जिस मलाह दी चढ़े सो नईआ, उह मलाह तुहाडे कोल नज़र कोए ना आईआ। जो प्रभ सरनाई ढईआं, उन्हां दी फड़ लईआं बहीआं, बाज़ू आपणे हथ्थ रखाईआ। बाकी दा हिसाब सारे लिखदे रखदे निउदरे पाउँदे उत्ते वहीआं, पुत्त पोतरे ताईं लेखा चलया आईआ। तुहानूं समझ नहीं आई क्यों बचन सिँघ ने अरदासा कीता सवा रुपईआ, सुक्कयां कक्खां उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे सवा रुपईआ
❋
❋
तुहाडी अरदास, अरदासे पिछले दिते तजाईआ। तुसीं प्रभ दे ते प्रभू तुहाडे पास, रावी दा आर पार किनारा दए गवाहीआ। नारद कहे मैनूं ज़रूर देणी पई शाबाश, शाबा कहि के सब नूं दयां सुणाईआ। तुहाडा ओस दे चरणां विच वास, जिस दे अग्गे वास्ता पा पा सारे सीस निवाईआ। तुहानूं कटणा पए ना कोए बनबास, जंगलां विच ना कोए भवाईआ। पर्बतां उत्ते होणा ना पए उदास, घर बार तजाईआ। पढ़ना पए ना विच किसे कलास, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। इक नाल जुड़ गया नात, रिश्ता ल्या बणाईआ। मेरी इक मन्नयो बात, बातन दयां समझाईआ। बाबूपुर वाल्यो तुहाडी इक्कीआं दी नाल ज़रूर होवे जमात, ज़ामन आपणा आप कराईआ। बाकी सब दा लहिणा देणा पूरा करे जो सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल वड वड्याईआ। असीं ख़ुशी नाल भोरा भोरा खा के जाणा खाज, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रावी नाल मिलाईआ। फिर हाज़र होवांगे जिस दिन पहली चेत नूं पहनणा ताज, तख्त निवासी भगत दवारे डेरा लाईआ। नारद कहे तुहाडा सोहणा लग्गा समाज, मैं समझ के ख़ुशी मनाईआ। एथे ना कोई सवाल ना कोई जवाब, बिना सीस झुकाउण तों चारा नज़र कोए ना आईआ। मैं जांदा जांदा नमस्ते नमो नमों निमस्कार भगतो सब नूं करां आदाब, भगतो कीती बेअदबी मेरी मुआफ़ देणी कराईआ। मैं पंज सत्त दिन फिर के आउणा बग़दाद, मेरी सेवा दिती लगाईआ। अरब वासीआं दा लहिणा देणा ते लेखा आण के देणा जवाब, हुक्म धुर दा दिता सुणाईआ। मेरी ग़रीब दी की मजाल, घड़ी पल अटक ना सकां राईआ। तुसीं जिथ्थे गाया करोगे गाथ, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा नाअरा लाईआ। मैं ओथे दूर दुराडा झुक के करया करांगा आदाब, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरी अन्त अख़ीर सब दे अग्गे अरदास, प्रेम प्यार मुहब्बत मँग मँगाईआ। आपणे रखयो पास धीरज धार लैणा विश्वास, विषयां विच साहिब सतिगुर भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे साहमणे साख्यात, साखी प्रमाण दी लोड़ रहे ना राईआ।
नारद कहे जिस वेले वकील सिँघ दे गल विच सोहँ फसिआ, अद्ध विच आ के आपणी ख़ुशी मनाईआ। मैं खिड़ खिड़ा के हस्सया, आपणी लई अंगड़ाईआ। शायद अज्ज एस थोड़ा प्रशाद होवे छक्कया, ज़ोर ना सके लगाईआ । जां रात दा होवे थक्कया, नींदरे विच उँघलाईआ। मेरा जीअ करदा इहनूं लै जावां नाल मदीना मक्कया, मक़बरयां दे उत्ते दयां फिराईआ। जिथ्थे वड्डी वड्डी रेत बालू दिसे उडदा घट्टया, धूढ़ो धूढ़ नज़री आईआ। जे कोई वेखण आवे उहदे कोलों ना
❋
❋
जावे लँघया, मैं इशारयां नाल जणाईआ। फेर पुच्छया ज़ोर नाल सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान क्यों नहीं जप्पया, उह जपणा सौखा जां मेरे नाल फिरना सौखा मैनूं दे समझाईआ। फेर लै जावां जिधर घट्टा होवे तप्पया, अगनी रूप वटाईआ । फेर लै जावां जिथ्थे फूड़ी सफ़ा होवे विच्छया, कहां नाले रोजे रख नाले निमाज़ां रख नाले हथ्थ रख कन्नां तों लै के गिट्टयां, मूँह दे भार आपणा आप सुटाईआ। फेर की कहें मैथों नहीं जांदा झुकया, कमर नीवीं ना कोए कराईआ। फेर मैं कहां ओथे चलया जाह जिथों आयां बिना ओस तों पैंडा कदे ना मुक्कया, मक्का मदीना ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच दी कार कमाईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ भजन सिँघ दे गृह पिंड दोस्तपुरा
रावी कहे मैनूं अमृत रस मिल्या ठंडा पाणी, मेरा अगनी तत बुझाईआ। मैं दिवस रैण जपदी रही अगम्मी बाणी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आसां तकदी रही चारे कुण्ट चारे खाणी, चार वरनां वेख वखाईआ। कवण वेले आए मेरा पुरख सुल्तानी, शाह पातशाह धुरदरगाहीआ। जो आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादी साचा हाणी, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। साची मंज़ल दस्से इक रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। शब्द अणयाला तीर मारे कानी, कलमा हक़ हक़ दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना कोए जिस्मानी, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। शरअ दिसे ना कोए बेगानी, बेवा रूप ना कोए वखाईआ। जलवा नूर देवे असमानी, घर घर अंदर करे रुशनाईआ। दीन दुनी दे अंदरों कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढे बेईमानी, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। रावी कहे मैनूं मिल्या अमृत रस, झिरना रिसक रिसक झिराईआ। मेरा आपा होया वस्स, कल्पणा अवर रही ना राईआ। मैं चरणां उत्ते गई ढठ्ठ, निम्रता विच सीस निवाईआ। किरपा कर साहिब समरथ, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा किस बिध जावे नस्स, हर हिरदे होए सफ़ाईआ। साची मंज़ल मिले अगम्मी घट, तट किनारे वज्जे वधाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रहे ना अन्धेरी रात, निरगुण नूर चन्द चमकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सद वस्से तेरे पास, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दयानिध ठाकर स्वामी भेव अभेदा खोल्हे आप, आप आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा करना जाप, जगजीवण दाता आपे होए सहाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता मेट मिटाए त्रैगुण माया आग, अगनी तत ना कोए तपाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरी आपे पुच्छे
❋
❋
वात, दाता दानी वेखे जगत लोकाईआ। ज्यों भावें त्यों लवे राख, हरि करता धुरदरगाहीआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, ज़हूर आपणा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची सच दुआरा एकँकारा इक इकल्ला आप जणाईआ। रावी कहे मैनूं अमृत मिल्या जल, जल थल महीअल वज्जी वधाईआ। मेरा विछोड़ा होवे ना पल, आदि जुगादी संग निभाईआ। अन्धेरा रहे ना डूँघी डल्ल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। झगड़ा मुके कलयुग कल्ल, कल काती रहे ना कोए कसाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां मसला होवे हल्ल, भविख्तां विच लेखा गए जणाईआ। धाम वेखां उह अटल, सच दुआर लवां मल्ल, चरण कँवल इक सरनाईआ। निरगुण धार जावे रल, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। रावी कहे मेरी तृष्ना मिटी प्यास, हरस रही ना राईआ। आया सच विश्वास, भरोसा ल्या बंधाईआ। कवण वेला मिले पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। अन्तर देवे साथ, निरंतर नाता लए जुड़ाईआ। मेरी इक्को हो जाए ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ कल्पणा करे वफ़ात, सति धर्म लए उपजाईआ। साचे मण्डल पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। रावी कहे अमृत विच्चों मिली अगम्मी शक्त, मेरी शख्सीअत दिती बदलाईआ। हुक्म संदेसा दिता जगत, दीन दुनी दृढ़ाईआ। प्रगट करे प्रभू प्रभ भगत, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। उह वेला सुहञ्जणा होवे वक्त, मिले माण वड्याईआ । गुरमुखां उपर करे तरस, रहमत आप कमाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, अंमिउँ रस आप चखाईआ। जन्म मरन दी मेटे हरस, चुरासी फंद कटाईआ। काया मन्दिर अंदर दे के दरस, निज लोचण नैण करे रुशनाईआ । एह खेल होवे असचरज, जिस नूं समझे ना कोए लोकाईआ। प्रगट हो मर्दाना मर्द, महबूब मुहब्बत वाला वेख वखाईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर दीनां अनाथां वंडे दरद, दो जहानां वेख वखाईआ। रावी कहे मेरी बेनन्ती मन्ज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे लेखे लाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक पूरा करे फ़रज़, गर्ज़ सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे फ़र्श अर्श, अर्श फ़र्श आपणी कार कमाईआ।
❋
❋
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ धिरता सिँघ दे गृह पिंड कलानौर
रावी कहे मेरी सुहञ्जणी होवे रुत्त, रुतड़ी प्रभ महकाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। मेरा कर्म करम दा मेट के दु:ख, दुखड़ा दिता गवाईआ। अन्त उपजाए इक्को सुख, निरंतर आपणा रंग रंगाईआ। धर्म दी धार दस्स के तुक, तुख्म तासीर दिता बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल के रुख़, सतिजुग साचा राह जणाईआ। शब्दी गोबिन्द सूरा उठा के सुत, सुत दुलारे रंग रंगाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड रहे झुक, पुरी लोअ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। रावी कहे मैनूं गुर अवतार पैग़ग्बर सारे देण दलासा, संदेस अगम्म सुणाईआ। मेहरबान महबूब दा रख भरवासा, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। जिस ने खेल करना पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन काहन नचाईआ । सद जोती दा बण के जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म दा हो ज्ञाता, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया झगड़ा मेटे ज़ात पाता, सतिजुग साचा रंग रंगाईआ। होए सहाई नाथ अनाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। रावी कहे गुर अवतार पैग़ग्बर मैनूं सारे देवण थापी, हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ। वेखणा खेल प्रभू प्रतापी, पाब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। जिस ने मेटणे कूड़े पापी, दुष्ट दुराचारां दए खपाईआ। आत्म ब्रह्म दे वेखे जापी, जो हिरदे हरि रहे वसाईआ। थर थर सृष्टी रही कांपी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जिस ने लहिणा देणा चुकाउणा बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा चुके तन वजूद माटी ख़ाकी, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। करे खेल आप इतफकी, इतफकीआ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। रावी कहे गुर अवतार पैग़ग्बर मेरा देवण साथ, सगला संग बणाईआ। तेरा मालक पुरख समराथ, मेहरवान महबूब नूर अलाहीआ। ओह प्रगट होवे साख्यात, जोती जाता डगमगाईआ। जो गुर अर्जन गया आख, आख़र पूरा दए कराईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। दीन दुनी दी इक जमात, जुम्मला अक्खर इक पढ़ाईआ। नज़री आए नर निरँकारा वाहिद, वाहवा गुरु इक वड्याईआ। साचा हुक्म करे आइद, आदत इबादत विच बदलाईआ। दीन दुनी दा इक्को होवे कवाइद, करनी करता आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण रावी वेख मंज़ले हक़ मक़सूद, दरगाह सच ध्यान लगाईआ। जिस ने साडा लेखा करना आप मनसूख़, हुक्म इक
❋
❋
जणाईआ। सानूं करना पए रसूख़, दीन मज़हब ना कोए लड़ाईआ । तूं आपणा हिरदा रख मज़बूत, कलयुग वेख ना जाणा घबराईआ। चार दिन दा झगड़ा पंज भूत, अन्तिम अन्तर अन्तश्करन करे सफ़ाईआ। इस ने कलयुग रूप बदला के कर जाणा कूच, कूचा गली होवे सफ़ाईआ। चारे कुण्टां उपजे सूच, संजम इक्को दए दरसाईआ। जिधर तक्कणा पुरख अकाल ओधर मौजूद, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। पैग़ग्बरां लेखा मुकणा हजारा दरूद, कलमा अगम्म अगम्म पढ़ाईआ। मेहरवान सब नूं रखे महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दा गृह इक अरूज, आलीशान सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण अगला वेख इशारा, शब्दी शब्द धार जणाईआ। की वरते खेल संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी समझ किछ ना आईआ। देवे हुक्म अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप दृढ़ाईआ। जिस नूं कहिंदे कल कल्की अवतारा, कल कलेश दए मिटाईआ। दीन दुनी दा दृष्टी विच सृष्टी विच इष्टी विच इक्को होवे ओंकारा, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। सब ने करनी ओस नूं निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दा नाम अगम्मा निरअक्खर धार प्रगटे ओह जैकारा, जै जैकार दए कराईआ। जिस दा लेखा कोई लेख ना लिखणहारा, काग़ज़ क़लम शाही ना कोए वड्याईआ। जिस नूं कहिंदे आदि अन्त अवतारा, अवतर रूप धराईआ। ओह सुहाए तेरा तट किनारा, घाट इक्को दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण रावी सब दे पैंडे मुकदे, मुकम्मल दईए जणाईआ। प्रभ दे हुक्म कदे ना रुकदे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी असीं डरदे कदी ना कुछ पुछदे, सद चलीए हुक्म रजाईआ। जे संदेसे मिल गए इक तुक दे, सारयां ढोले लैणे गाईआ। डंके वज्जणे गोबिन्द सुत दे, दो जहान करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले साजण उठदे, दीन दुनी विच्चों लैण अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण रावी रहिणा ठंडी, ठंडक इक वरताईआ। जिस ने आउणा तेरी कंडी, कायनात वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे पखण्डी, माया ममता मोह मिटाईआ। फड़ के नाम अगम्मी चण्डी, चण्डालां करे सफ़ाईआ। सेवा लेखे लाए गोबिन्द पुर अनन्द दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। क़ीमत पाए लिखे छन्द दी, सहिसा दीन दुनी गवाईआ। साडी अन्तर आशा इक्को मँगदी, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरी धार वेखीए सूरे सरबंग दी, साहिब तेरी बेपरवाहीआ। निशानी रहिणी नहीं तारा चन्द दी, मुहम्मद कूक कूक सुणाईआ। निशानी रहिणी नहीं मज़हबां वाली वंड दी, ईसा आसा आपणी इक समझाईआ। द्वैत रहिणी नहीं ग़रीबां वाली कंध दी, नानक निरगुण
❋
❋
दए गवाहीआ। लड़ी रहिणी नहीं पाखण्ड दी, गोबिन्द गुर गुर समझाईआ। रावी जिस वहिणां विच तूं लँघदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्तिम खेल वेखणी जगत विच वरभण्ड दी, ब्रह्मण्डी अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे आपणे अनन्द दी, दूजा संग ना कोए रखाईआ।