२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ मँगल सिँघ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिंड डेढ गवाड़
तूं हैं पंजां तत्तां वाला मनुक्ख, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणत बणाईआ। त्रैगुण माया नाल कीता जुट्ट, रजो तमो सतो रंग रंगाईआ। परमात्मा आत्मा तेरे विच दिती सुट्ट, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शब्दी नाद अनादी उपजाए तुक, अनरागी राग सुणाईआ। बूँद स्वांती अमृत लैणा घुट, कँवल नाभी विच टिकाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन तिन्नां दा इक्को रुख़, रस्ता इक जणाईआ। पंझी प्रकृतीआं पंच परपंच काम क्रोध लोभ मोह हँकार दा लाया दु:ख, माया ममता आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। सचखण्ड दुआर विच्चों चुक्क, धरनी धरत धवल उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। तूं हैं पंज तत शरीर, ताणी ख़ाक नज़री आईआ। जिस दे अन्तर खेल बेनज़ीर, नौ दवारे समझ किसे ना पाईआ। आत्मा धार परमात्मा सरकार खेल शहिनशाह वज़ीर, वज़ारत निरगुण धार चलाईआ। कल्पणा विच बुद्धी मन विच ताअसीर, मति विच बेनज़ीर आपणी कार कमाईआ। धुर दा हुक्म शब्दी धार कर्म कांड दी तक़रीर, तेरे नाल प्रनाईआ। सौणा जागणा खाणा पीणा चलणा फिरना ग़रीबी नाल अमीर, सारे खेल खिलाईआ। जगत तृष्ना दी पा के ज़ंजीर, दीन दुनी नाल लड़ाईआ। कदे कन्न कदे नक्क कदे हथ्थ कदे लक्क कदे ढिढ्ढ पीड़, कदे ताप कदे संताप कदे रोग कदे सोग कदे चिन्ता कदे हरख़ विच भवाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण बणी रही भीड़, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तूं हैं पंज तत दा वजूद, माटी ख़ाक नज़री आईआ। मेरे विच दिसे महबूब, दोए नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। तेरे कोल आपणे आप दा क्यों नहीं सबूत, बिना बन्दगी तों मानस जामा किसे कम्म ना आईआ। क्यों इक सौ पच्ची पौंड दा चुक्की फिरें कलबूत, आपणा भार उठाईआ। बिबेकी विच नहीं कोई सूझ, भेखी विच भेख ना कोए दृढ़ाईआ। खा पी के विष्टा करना फेर छड्डणा मूत, एह मानव दी नहीं चतुराईआ। वस्स ना आया मन कल्पणा वाला कलबूत, दह दिशा उठ उठ धाहीआ। जिंनां चिर आपणे
❋
❋
विच्चों कूड़ी क्रिया ना करो मनसूख़, मुहब्बत प्रेम इक वधाईआ। उनां चिर कदे ना आवे सूझ, बिना सतिगुर सति रंग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं हैं तन ख़ाकी होण वाला नास, जग रहिण ना पाईआ। अंदर बाहर वेखी नहीं कोई रास, भरम विच आपणा भरम वधाईआ। अंदर होया नूर नहीं प्रकाश, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। शब्द सुणया नहीं धुन नाद, अनरागी राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत जल दा चक्खया नहीं स्वाद, स्वांगी हो ना कोए टपकाईआ। कुछ वेला याद कर लै जिस वेले रोया सैं विच कमाद, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। की हालत होई जदों सुत्ता सैं विच बाग़, मूँह दे भार सुटाईआ। पर अजे तक ओह जोती दा जगिआ नहीं चिराग़, जिस नाल होए रुशनाईआ । एह तेरा शरीर एह वी तेरा ना देवे साथ, साथी केहड़ा नज़री आईआ। आउणा जाणा ख़ाली हाथ, एह वी पता नहीं किहड़यां भरावां ने चुक्क के मसाणां विच देणा पहुंचाईआ। जे शरीर मिल्या, तन मिल्या, मन मिल्या सरवण कन्न मिल्या ते फेर मिलो ओस भगवान जो अन्तर दी अन्तर निरंतर दी निरंतर देवे साध, रसना जिह्वा बत्ती दन्द पुच्छण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक, ख़लक दा ख़ालक सर्ब दा प्रितपालक, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पारब्रह्म ब्रह्म सब दा लेखा वेख वखाईआ। तुहाडे अंदर इक ख्याल, जिस नूं मन बुद्धी रही ठुकराईआ। ओस दी शब्द गुरु करे संभाल, जो आदि जुगादी बेपरवाहीआ। जे नहीं वेख्या तुहाडीआं अक्खां नाल दए वखाल, जेहड़ा जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जेहड़ा साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर जिस विच सच्ची धर्मसाल, घर विच घर दिता बणाईआ । किरपा कर के मेहरवान दीपक जोती देवे बाल, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जेहड़ा लभ्भण वाला धन माल, ओस दी सोच विच तुसीं आपणा जीवण रहे बिताईआ। किस बिध झगड़ा मुक जाए काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। ओस दे कोलों साहिब सतिगुर आपे करे बहाल, लेखा अवर रहे ना राईआ। जगत तत तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जो पुच्छणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेख वखाईआ। भावें तुसीं कुछ नहीं कीता सवाल, तुहाडे अन्तर इक आवाज़, जिस दे विच गुज्झा राज़, जिस नूं रसना जिह्वा बत्ती दन्द बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच प्रेम दी प्रीती वाली धार, धर्म दवारिउँ दए प्रगटाईआ।
रावी कहे मैं सच प्रेम रंगी, प्रभ रंगत इक रंगाईआ। आदि जुगादि दा बण के संगी, जुग जुग आपणा साथ निभाईआ।
❋
❋
आसा मनसा पूरी करे जो चरण कँवल दर मँगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतां साहिब कदे ना देवे तंगी, तंगदस्ती दए कढ्ढाईआ। पिठ कदे ना होवे नंगी, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। अंदर वासना आउण ना देवे मंदी, सुगंधी आपणा नाम भराईआ। तेरा दुआरा जावण लँघी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। निजानंद देवे अनन्दी, परमानंद विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण छन्दी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। शरअ दी रहे ना कोए पाबन्दी, शरीअत इक्को देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। रावी कहे मेरे साहिब सुल्तान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्ट सबाई दे ज्ञान, अन्तर निरंतर इक पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, सति सच इक प्रगटाईआ। साचा मार्ग दस्स नौजवान, मर्द मर्दाने हो सहाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होया हैरान, हैरानी सब दे अंदर आईआ। कूड़ी कल्पना फिरे शैतान, घर घर डेरा लाईआ। पिता पूत ना रिहा माण, भाई भाईआं करन लड़ाईआ। नेत्र अक्ख ना कोए शरमाण, तीर्थ तट देण दुहाईआ। फिरी दरोही विच जहान, जहालत विच लोकाईआ। अमृत रस मिले ना पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा हुलारा लैणा लाईआ। रावी कहे प्रभ चार वरनां कर मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। आत्म परमात्म सब दा होवे जाप, जगजीवण दाते देणा बणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट संताप, सहिसा रोग दे गवाईआ। रूह बुत कर पाक, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। चरण धूढ़ी सब दे मस्तक ला ख़ाक, टिक्के नाम अगम्म रमाईआ। बजर कपाटी खोल्ह ताक, उहला रहिण कोए ना पाईआ। दरस वखा साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। झगड़ा मिटा काग़ज़ात, इक्को ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। इक्को सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। कलयुग रहे ना अन्धेरी रात, अमावस डेरा देणा ढाहीआ। तेरी तक्कण सारे वाट, पैंडा लैणा मुकाईआ। रावी कहे मैं निम्रता विच रही आख, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी वड्याईआ। साचे मण्डल पा रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। दीन दुनी दा बदल समाज, समग्री इक वरताईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत आप कराईआ। तेरी मुहब्बत विच आपणा आप सारे लैण साध, दुतिया भाउ रहे ना राईआ। निरगुण धार दे वैराग, सरगुण आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं सब दा करता सर्ब स्वामी अन्तरजामी बदल दे मिज़ाज, मज़ा आपणा नाम चखाईआ। जिथ्थे ना कोई सवाल ना जवाब, गृह इक्को दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म बोध अगाध, बुद्धी तों परे तेरी वड्याईआ।
❋
❋
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ गुलज़ार सिँघ दे गृह पिंड डेढ गवाड़
रावी कहे मेरा अन्तर इक संदेसा, जागत सोवत दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाल मन्नणा इक नरेशा, नर नरायण सच्चा धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। दो जहानां बणे नेता, नर निरँकार दए वड्याईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं गुर अवतार पैग़ग्बरां दए जणाईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, दो जहानां खोज खुजाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम वेखे लेखा, सदी चौधवीं फोल फुलाईआ। मानव रहे ना कोए भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जामा धारे वेसा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दी याद कर के गया गोबिन्द दस दसमेसा, केस गढ़ आपणा हुक्म जणाईआ। शब्द गुरु आदि अन्त जिस दा बेटा, पूत सपूता सोभा पाईआ। लख चुरासी जीव जंत बणे खेवट खेटा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अगनी तत मेटे जेठा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रावी कहे मन्नणा इक्को पुरख समरथ, जो स्वामी धुर दा नज़री आईआ। जो दरगाह साची रिहा वस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां मार्ग दए दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। जुग जुग लहिणा देणा वेखे हक़ीक़त हक़, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाए रथ, बण रथवाही कार कमाईआ। लहिणा देणा चुकावे हथ्थो हथ्थ, बेपरवाह आपणी बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र गाउँदे जस, ढोले सिफ्तां वाले सुणाईआ। जिस दी सरन सरनाई सरगुण धार सारे रहे ढठ्ठ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जो वसणहारा घट घट, हर घट बैठा डेरा लाईआ। सो साहिब सतिगुर सब दी बदल देवे मत, मन ममता दूर कराईआ। नाम अगम्मे रंगे रत्त, रतन अमोलक लए बणाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख दरस दिखाईआ। दीन दुनी तों कर के वख, भगत सुहेला लए उठाईआ। झगड़ा मुकाए तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध ना कोए वड्याईआ। धीरज सन्तोख देवे हट्ठ, सन्तोख इक्को इक दृढ़ाईआ। नौ दवारे पैंडा कट, दसम दुआरी पर्दा लाहीआ। जिथ्थे जोत अगम्मी लट्ट लट्ट,, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। शब्द सुत मारे सट्ट, सोई सुरत रहिण कोए ना पाईआ। अमृत अगम्मा देवे झट्ट, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। सो साहिब सतिगुर आदि जुगादि समरथ, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। कलयुग अन्त हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। चार वरनां खोल्ह के हट्ट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश भण्डारा दए वरताईआ। पिछली कीती करनी कर के भट्ठ, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। ज़ात पात रहिण ना देवे वट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा
❋
❋
भेव खुल्हाईआ। रावी कहे धुर दा मन्नो इक स्वामी, जो सदा समां दए बदलाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट निवासी वेख वखाईआ। जिस दी सिफ्तां वाली चार जुग दी बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। जो देवणहारा अमृत रस ठंडा पाणी, सर सरोवर इक नुहाईआ। जो झगड़ा मुकावे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। जो बख्शणहारा पद निरबाणी, घर साचे लए मिलाईआ। जो करे प्रकाश निरगुण नूर जोत नुरानी, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। जिस दा भेव ना पाए कोई विद्वान ज्ञानी, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस कलयुग अन्त मेटणी शरअ शैतानी, शरीअत इक्को इक समझाईआ। आत्मा रहे ना कोए बेगानी, परमात्म आपणा पर्दा लाहीआ। चार जुग दा लेखा मुक्के दीवानी, शहादत गुर अवतार पैग़ग्बर गए भुगताईआ। मंज़ल दस्स इक रुहानी, रहिबर हो के आप समझाईआ। पुरख अकाल साहिब सतिगुर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम करे मेहरवानी, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धार दी शब्दी दए निशानी, जिस दा निशाना दो जहानां सके ना कोए मिटाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ समां सिँघ दे गृह पिंड डेढ
रावी कहे जन भगतो मैं वेख्या तुहाडा राम, जो राम राम दा मालक नज़री आईआ। तक्कया तुहाडा काहन, जो काहन काहनां हुक्म मनाईआ। तक्कया तुहाडा शाम, जो शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। तक्कया तुहाडा अमाम, जो क़लमे रिहा दृढ़ाईआ। तक्कया तुहाडा भगवान, जो भावना सब दी वेख वखाईआ। तक्कया तुहाडा मेहरवान, जो मेहर नज़र नाल तराईआ। तक्कया तुहाडा निशान, जो दो जहानां रिहा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। रावी कहे मैं वेख्या तुहाडा प्रभू, प्रभू धुर दा नज़री आईआ। जिस ने भाग लगाया दीप जम्बु, जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा दिती वड्याईआ। जिस दे कोलों ब्रह्मण्ड खण्ड कम्बू, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुरमुखां बेड़ा बन्नू, गुरसिखां लए तराईआ। धुर दा राग सुणाए कन्नू, कायनात दए दृढ़ाईआ। ज़ात पात दा झगड़ा चुकाऊ जेहड़ा जगत चलाया मनू, माया ममता मोह मेट मिटाईआ। खेल रहिण नहीं देणा जगत जहान गभ्भे संनू, सांझा राह इक बणाईआ। हँकारी रहे ना कोए धनाढ धनू, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लख चुरासी तनू, तन वजूद माटी ख़ाक वेख वखाईआ।
❋
❋
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ दयाल सिँघ दे गृह पिंड गवाड़
रावी कहे मैं सतिजुग साचा तक्कां, सति पुरख निरँजण दए वखाईआ। झगड़ा रहे ना मदीना मक्का, काअबिआं वाली ना कोए लड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत जहान बणे सका, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पुरख अकाल दीन दयाल सच स्वामी टेके मथ्था, इष्ट जगदीश नज़री आईआ। चरण धूढ़ी नाम दा लग्गे टिक्का, वज्जे सच वधाईआ। नाम सति दा चले सिक्का, धर्म दी धार इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उतरे विखा, विस रहिण कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन नज़री आए सति सरूप सिखा, जो सिख्या गोबिन्द गया समझाईआ। जिस दा नाम अणयाला तीर तिक्खा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। नज़री आए पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्मी पिता, बेनज़ीर पर्दा दए उठाईआ। सदी चौधवीं निकलण वाला सिट्टा, मुहम्मद आशा दए प्रगटाईआ। हज़रत ईसा फिरे नठ्ठा, वीहवीं सदी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। रावी कहे मैं सतिजुग वेखां अक्खीं, हरि करता दए वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां भविख्त बाणी करे सच्ची, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म बणाए आपणी सख़ी, धुर दा काहन नौजवान आपणी दया कमाईआ। दीनां मज़हबां दी रहिण ना देवे पत्ती, पतिपरमेश्वर इक्को आपणा हुक्म चलाईआ। सति धर्म दी खोल्ह के हट्टी, कलयुग कूड़ी क्रिया दए मुकाईआ । तूं मेरा मैं तेरा दस्स के पट्टी, पटने वाले दए मिलाईआ। खेल करे पुरख समर्थी, हरि करता वड वड्याईआ । जो चार जुग चलाए रथी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण रथवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। रावी कहे मैं सतिजुग वेखणा लगदा, साहिब सतिगुर आप वखाईआ। प्यार वेखणा दीन दुनी जग दा, चार वरन इक्को रंग रंगाईआ। झगड़ा मुकणा काअबे वाले हज्ज दा, सदी चौधवीं हज़रत देण गवाहीआ। खेल होणा दीन दयाल पुरख समरथ दा, जो सब दा पिता माईआ। नित नवित्त जो निरगुण सरगुण मार्ग रिहा दस्सदा, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। सो प्रगट होए जिस दा निशाना आदि जुगादी सच दा, सच दा मालक सोभा पाईआ। लहिणा मुकावे काया माटी कच्च दा, तन वजूद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे मैं तक्कणा सतिजुग सति नज़ारा, परम पुरख प्रभ नज़रीआ दए बदलाईआ। दीन दुनी दा इक्को होवे दुआरा, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ धर्म दी धार इक्को नज़री आईआ। इक्को नाम शब्द होवे जैकारा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। इक्को इष्ट होवे सच्ची सरकारा, इक्को दृष्ट दए खुल्हाईआ। इक्को शब्द नाद
❋
❋
धुन धुन्कारा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। इक्को अमृत रस मिले ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ। इक्को निरगुण नूर जोत करे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। इक्को प्रगट होवे कल कल्की अवतारा, वड अमामा नूर अलाहीआ। जिस दा गुर अवतार पैग़ग्बर रखदे गए सहारा, ओड़क ओट तकाईआ। ओह निरगुण नूर जोत करे उज्यारा, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। दो जहानां पावे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, माया ममता मोह मिटाईआ। सतिजुग साचा दे सहारा, महासार्थी आपणी कार कमाईआ। जन भगतां करे हक़ प्यारा, महबूब मुहब्बत विच मेल मिलाईआ। रावी कहे मैं झुक झुक ओस नूं करां निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस दा सतिगुर अर्जन दे के गया इशारा, चरण मेरे विच छुहाईआ। उस ने गोबिन्द नाल लिआणा शब्दी धार दुबारा, काया माटी ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जाणे आपणा सच विहारा, नित नवित्त आपणा हुक्म वरताईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिंड गवाड़
रावी कहे जन भगतो तुसीं दो इक दी धार इक्की, सरगुण निरगुण नज़री आईआ। जेहड़ी खेल किसे नहीं दिसी, उह तुहानूं दिती वखाईआ। गुर अर्जन गोबिन्द दी चिठ्ठी, बिन अक्खरां सोभा पाईआ। रावी कहे अल्हड़पिंडी मेरी पूरी होई मिती, मित्रो तुहाडे नाल मिल के वज्जी वधाईआ। सब ने पवित्र रखणी नीती, मन विकार ना कोए वधाईआ। इक्को मन्नणी हक़ हदीसी, जो हज़ूर हज़रतां करे पढ़ाईआ। सति धर्म दी तुरना उत्ते रीती, रीतीवान दया कमाईआ। तुहाडी मन कल्पणा होवे पतित पुनीती, बुध्ध बिबेक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे इक्कीआं दा मालक आदि जुगादी इक्क, जो निरगुण सरगुण दया कमाईआ। ओसे दी धार जुग चौकड़ी सिख, जो सिख्या सच दी रहे कमाईआ। सो आदि जुगादी बण के पित, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जन भगतां करे हित्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अकाल वसाउणा चित, मन ठगौरी रहे ना राईआ। सो सतिगुर सहारा रखे सब दी पिट्ठ, पुश्त पनाह आपणी दया कमाईआ। जीवदयां जग जाणा जित्त, मरन तों बाद जीवण आपणा जाणा बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। रावी कहे तुहाडी इक्की अपार, अपरम्पर दए वड्याईआ। तुहाडा मालक एकँकार, इक इकल्ला नज़री आईआ। तुसां ओस दे रहिणा ख़िदमतगार,
❋
❋
ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतार, पैग़ग्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। जिस दी सारे करदे इंतज़ार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ओह कल कल्की अवतार, निहकलंका आपणी कल वरताईआ। लेखा जाणे सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी लए उठाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कर के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। सोए रहिण ना देवे तेई अवतार, रामा कृष्णा लए जगाईआ । लहिणा देणा चुकावे आपणी धार, धरनी धरत धवल आपणा फेरा पाईआ। तुसां आत्म परमात्म परमात्म आत्म लाउँदे रहिणा जैकार, जै जै कार ब्रह्मण्ड खण्ड करन थाउँ थाईंआ। रावी कहे प्रभ रस्ते ते चलण वाल्यां मेरी सदा निमस्कार, मैं निउँ निउँ सीस निवाईआ। तुहाडे कारण मेरा पूरा होया विहार, विवहारी दिता कराईआ। तुसां जाणा ख़ुशीआं नाल, ख़ुशी आपणे अंदर टिकाईआ। तुसीं ओस सतिगुरु दे लाल, जेहड़ा गोबिन्द ना जन्मे ना मरे, मात गर्भ विच कदे ना आईआ। सदा सदा सद करदा रहे प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जिधर तक्को ओधर तुहाडे नाल, चार कुण्ट दह दिशा आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा हल्ल करे सवाल, सवाली ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ काशी राम दे गृह पिंड सनईआ
रावी कहे मेरे अंदर चाउ घनेरा, घर ठाकर स्वामी दिती वड्याईआ। मेरे अन्तर मिटिआ अन्धेरा, निरगुण नूर कीता रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया छड्डया झेड़ा, सति धर्म इक अपणाईआ। माया ममता डोबिआ बेड़ा, सति सन्तोख ल्या अपणाईआ। शब्द गा के तूं मेरा मैं तेरा, पूरब लेखा ल्या चुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी देणा गेड़ा, नव सत्त आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। रावी कहे गुर अवतार पैग़ग्बर वेखो अगम्म नज़ारा, हरि करता आप जणाईआ। शब्दी धार वेखो इशारा, निरगुण नूर रिहा जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त किनारा, मुहम्मद देवे कवण सफ़ाईआ। हज़रत ईसा होण वाला उज्यारा, जगदीशा आपणी कार कमाईआ। मूसा होणा आप हुश्यिारा, निरगुण धार लए अंगड़ाईआ। तेई अवतार रहिणा ख़बरदारा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणा हुक्म सुणाईआ। दीन दुनी दा सांझा यारा, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ ।
❋
❋
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं ओस दे बरदे, दर ठांडे सीस निवाईआ। असीं मालक साचे घर दे, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मूल ना लड़दे, तत्तां वंड ना कोए वंडाईआ। क़लमा वख वख ना पढ़दे, इक्को ढोला अगम्म अथाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ मूल ना वड़दे, इक्को इष्ट रहे मनाईआ। तीर्थ तटां कोई ना वड़दे, पाणी वहिण ना कोए वहाईआ। सच सरनाई धुरदरगाही पड़दे, जो बेपरवाही नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण रावी कर ध्यान, सच संदेसा दईए जणाईआ। सचखण्ड साचे असीं सारे होए परवान, परवाना प्रभ नूं दिता फड़ाईआ। जा के वेखो आपणा जहान, ज़िमीं असमान फोल फुलाईआ । जो कलमा दे के आए दान, नाम अमोलक झोली पाईआ। ख़ाली दिसे काया मकान, पंज तत ना कोए वड्याईआ । रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्तां विच गाण, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए निशान, सति सच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरा खेल प्रभ महबूब, मेहरवान तेरी वड्याईआ। सृष्टी दी बदल गई सूझ, दृष्टी अंदरों ना कोए खुल्हाईआ। माया ममता वड़ी पंज भूत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। झगड़ा दिसे चारे कूट, दह दिशा करे लड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वस्सेरा जूठ झूठ, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। तेरे नाम दा मिले ना कोए सबूत, साजण संग ना कोए निभाईआ। दुरमति मैल धोवे ना कोए कलबूत, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। महल अटल नज़र ना आए अर्श अरूज, आज़म तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण हउँ दर तेरे दे मँगते, मांगत हो के झोली डाहीआ। गढ़ तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। बोध अगाधे धुर दे पंडते, पर्दा उहला देणा उठाईआ। चार वरन बणा इक संगते, संजम इक्को देणा समझाईआ। झगड़े मुक जाण काया माटी चम्म दे, ततव तत देणा दृढ़ाईआ। पर्दे लाह दे निज नेत्र अक्ख दे, लोइण इक्को कर रुशनाईआ। झगड़े मुक जाण दह दिशा धावण वाले मन दे, नौ दुआर ना होए हल्काईआ। रस मुक जाण सुणन वाले कन्न दे, अन्तर अनहद नादी शब्द कर शनवाईआ। प्रकाश दे दे आपणे नूरी चन्न दे, सूर्या चन्द ना कोए वड्याईआ। कूड़ कुड़िआरां परम पुरख परमात्म अन्तिम डंन दे, गुर अवतार पैग़ग्बर भरे ना कोए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्म संदेसे दे अगम्मी अगम्म दे, अलख अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ।
❋
❋
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ बीबी भजनो दे गृह
पुरख अकाल कहे खेल वखरा, अनडिठड़ी धार चलाईआ। मेरा नाम अगम्मा बिन अक्खरा, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। मेरा इष्ट बिना पत्थरा, पाहन नज़र कोए ना आईआ। मेरा दुआरा बिना सत्थरा, सेज जगत ना कोए सुहाईआ। सो मार्ग भगतां दस्सणा, सतिजुग साची कर पढ़ाईआ। हिरदे अंदर वसणा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जगत विकार कटणा, दुरमति मैल धवाईआ। नाम अनोखे फट्टणा, घाउ इक चलाईआ। देवे रस बिना रसना, अंमिउँ रस आप वरसाईआ। मन मनुआ करे वसना, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। आत्म परमात्म मिल के हस्सणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी मस्सणा, निरगुण नूर डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे मेरा आदि जुगादी इष्ट अनोखा, जग नेत्र नज़र कदे ना आईआ। भगतां मार्ग दस्से सौखा, अनभव आपणा पर्दा लाहीआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, शास्त्र बग़ल ना कोए टिकाईआ । कर प्रकाश निर्मल जोता, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। कल्पणा रहिण ना देवां सोचा, अंदरों समझ दयां समझाईआ। आपणे मिलण दा दे के मौका, मेहर नज़र इक टिकाईआ। भाग लगा के काया कोठा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। मन्नणा पए ना कोए परोहता, बन्दना सीस ना कोए झुकाईआ। झगड़ा मुका के लोक परलोका, गृह मन्दिर दयां वखाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक सलोका, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी नईआ नाम चलाउँदा रिहा नौका, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा हुक्म वरताईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ४ अजीत सिँघ दे गृह बटाला
प्रभ दा नाम मिले बिन क़ीमत, करता क़ीमत ना कोए लगाईआ। जन भगतो पूजा करनी नहीं किसे तरीमत, र्तीआ सीस ना कोए निवाईआ। सतिगुर शब्द समझो ग़नीमत, जिस नूं मिल्या तिस नूं पार कराईआ। इस नूं समझ ना सके कोई जीव ज़हीनत, ज़िहन विच ज़ाहर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। प्रभ का नाम सदा अनमुल्ला, क़ीमत करता ना कोए लगाईआ। आदि जुगादि भण्डारा खुल्हा, तोट रहे ना राईआ। सब नूं देवे सुल्हकुला, ग़ैर वंड ना कोए वंडाईआ। जपया नहीं जांदा नाल बुल्लां, अन्तर अन्तर दए वसाईआ।
❋
❋
भाग लगावे काया कुल्ला, कुल मालक वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी कदे ना भुल्ला, अभुल्ल आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा भेव चुकाईआ। हरि का नाम कदे ना विके हट्ट, हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। किसे ना मिले तट, तीर्थ रोवण देण दुहाईआ। जिस उपर किरपा करे पुरख समरथ, मेहर नज़र उठाईआ। तिस आपे दए दस्स, दह दिशा उठ ना कोए धाहीआ। काया अंदर दे के रस, रस्ता अंदरों दए खुल्हाईआ। मन कल्पणा कर के वस्स, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। मेट रैण अन्धेरी मस, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जो वसणहारा घट घट, हर घट अन्तर आपणा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम अणयाला तीर मारे कस, आर पार आपणी धार कराईआ।