पुस्तकालयभाग २१

२ चेत शहिनशाही सम्मत ५ जेठूवाल हरिभगत दुआर

सम्मत पंज कहे शहिनशाह दा लग्गे पंजा, पंज मिले वड्याईआ। जन भगतां भाग होए ना मंदा, तक़दीर चले ना कोए वड्याईआ। धुर फ़रमाना मिले अगम्मा चंगा, चार कुण्ट वड्याईआ। देवे आत्म अनन्दा, ब्रह्म मेल मिलाईआ। साहिब बण बख्शंदा, बख्शे इक सरनाईआ। चढ़ा अगम्मी डंडा, मंज़ल दए मुकाईआ। सचखण्ड दुआर वखा के कन्ढ्ढा, घर इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। शहिनशाही सम्मत कहे मैं वेखी सचखण्ड भगतां दी तस्वीर, पुरख अकाल दिती वखाईआ। जिथ्थे दाता गुणी गहीर, निरगुण बैठा सोभा पाईआ। ना कोई शरअ दिसे ज़ंजीर, कड़ी कड़ी बंधन ना कोए बंधाईआ। गुरमुख सोहणे वेखे वीर, नौजवान नज़री आईआ। जां मैं निगाह मारी मैनूं नज़र आया सच दवारे बैठी कौर जसबीर, जस आपणा नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत कहे मैं वेख के होया हैरान, ख़ुशी मेरे अंदर आईआ। बिना तेल बाती तों जगे शमादान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच सिँघासण सोहे मेहरवान, महबूब डेरा लाईआ। मैं कीता चरण ध्यान, निउँ के सीस झुकाईआ। सुणया अगम्म फ़रमान, बिन रसना दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे मैनूं सुनेहड़ा देवे जसबीर, प्रभ शब्द नाल समझाईआ। मेरा लेखा वेख अख़ीर, आख़र मंज़ल दिती मुकाईआ। जे मैं ना आउँदी मेरा आउणा सी एथे वीर, जिस दी मँग मेरी पहली नज़री आईआ। एह मेरी हिम्मत मेरे जीवण दी तक़दीर, तदबीर प्रभ दिती समझाईआ। मैनूं इशारा दे गया ख़ुशी नाल कबीर, काअबिआं तों परे आया चाँईं चाँईंआ। मेरी बदल गई ज़मीर, अन्तर अन्तर वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जसबीर कहे एह मेरी पहली सेव, सतिगुर दिती लगाईआ। पंज जेठ लेख लिखाया वड देवी देव, बीस साल देण गवाहीआ। मैं राह तक्कदी रही किस वेले निहचल धाम मिले निहकेव, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैं ध्याउँदी रही बिन रसना जिह्व, अन्तर अन्तर आस रखाईआ।

❋

❋

जे मैं ना आउँदी मेरा वीर आउणा सी बलदेव, बलधारी मेरे अन्तर दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाईआ। जसबीर कहे मेरी पहली सी मँग, नन्ही बच्ची दयां जणाईआ। मैनूं याद जिस वेले घुमाया गया सी उपर पलँघ, चारों कुण्ट धार बणाईआ। फड़ के इक टंग, सिध्धी तों पुठ्ठी दिता लमकाईआ। मेरे अंदर आई गंढ्ढ, संदेसा सुणया धुरदरगाहीआ। तेरे पिच्छों हरिभगत चढ़ना चन्द, जिस दा पिता सिँघ प्रीतम बलवन्त कौर होणी माईआ। तेरा लहिणा देणा ओस नाल जो सदा सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। मैं हस्स के ख़ुशी नाल कढ्ढे दन्द, मुस्कराहट विच डगमगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, सच तेरी सरनाईआ। मैं चौहन्दी तेरे चरण कँवल अनन्द, अनन्द तेरे विच समाईआ। जिस दा लेखा लिख्या गया सी अज्ज तों पहिले साल पंज, फ़रमाना धुर दा हक़ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जसबीर कहे मैं दस्सां अगम्म कहाणी, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जिस वेले कृष्ण अर्जन नूं दस्सदा सी अगम्मी बाणी, गीता ज्ञान वड्याईआ। कोल रख्या सी ठंडा पाणी, जल सुहञ्जणा इक सुहाईआ। इक रखी सी काने दी कानी, क़लम नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जसबीर कहे जिस वेले अर्जन दिता बोध, कृष्ण भेव खुल्हाईआ। अक्खरां अक्खरां नूं सोध, सुध्ध दिती समझाईआ। खेल अठारां रोज़, रोज़ बरोज़ करी पढ़ाईआ। मैं वेखदी रही मौज, वेला वक्त सोभा पाईआ। मैं वैरागी मैनूं बड़ी हुंदी सी खोज, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जसबीर कहे जिस वेले पहिला उच्चरया सलोक, अर्जन मुख उँगलां आपणीआं आप पाईआ। कृष्ण ने बाहों फड़ के ल्या रोक, क्यों सोचां विच डुबाईआ। अर्जन किहा मेरा पहिलों खोल्ह लोच, नेत्र इक उठाईआ। मैं दर्शन करां रोज़, एहो मँग मँगाईआ। काहन किहा अगम्मी चोज, चोजी हो के दयां दृढ़ाईआ। भगत उधारना मेरी मौज, मेहरवान इक अख्वाईआ। निगाह मार चौदां लोक, जो मेरे विच समाईआ। सब दी जणाई मौत, जींदा नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे नाल वखाई अदौत, झगड़ा दीन दुनी लोकाईआ। जसबीर कहे मैं ओस वेले दा वड्डा हुंदा सां परोहत, हिसाब आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। जसबीर कहे मैं काहन नूं दिता इक दृष्टांत, विशा दिता समझाईआ। तूं बैठ के इक इकांत, क्यों जगत करें लड़ाईआ। कौरव पांडव कर दे शांत, वातावरन दे बदलाईआ। की झगड़ा पाया मात, त्रैलोकी नाथ नाउँ धराईआ। उस ने धर के हाथ ते हाथ, सहज दिता दृढ़ाईआ। एह खेल पुरख अबिनाश, ना

❋

❋

कोई मेटे मेट मिटाईआ। फेर जसबीर कहे मैं आख्या तूं त्रैलोकी नाथ, की तेरी वड्याईआ । आह वेख मेरी किताब, जो लेखा अगला दए समझाईआ। जिस दे विच अगम्म हिसाब, अंकड़े दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कृष्ण कहे एह खेल निरँकारी, हरि करता आप कराईआ। जसबीर कहे मैं आख्या एह झगड़ा द्रोपत नारी, जो दोहां धिरां लड़ाईआ। तूं विच मोहन सिक्दारी, आपणा हुक्म वरताईआ। कृष्ण ने उठ के चारों कुण्ट निगाह मारी, दह दिशा वेख वखाईआ। जिधर तक्कया ओधर मन हँकारी, निम्रता रूप ना कोए दरसाईआ। साची पैज रिहा ना कोए संवारी, साधना सच ना कोए कराईआ। काहन किहा मेरी आई अन्तिम वारी, वारता प्रभ दिती समझाईआ । नाल उठाउणा शंकर सँघारी, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। चारों कुण्ट होणी ख़ुआरी, चले ना कोए चतुराईआ। किसे दा होणा नहीं कोई उधारी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कृष्ण किहा एह खेल अनोखा वखरा, हरि करता रिहा कराईआ। जिस ने रूप जणाया आपणा इट्टां पत्थरां, पाहन रिहा पुजाईआ। जिस ने लेख लिखाया काग़ज़ क़लम स्याही पत्रा, हरफ़ां वंड वंडाईआ। जो दो जहानां करे सफ़रा, नित नवित्त वेस वटाईआ। सो सब नूं देण वाला कफ़ना, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। जसबीर कहे मैं किहा मैनूं वी राती आया सी सुफ़ना, साहिब दिता दृढ़ाईआ। द्वापर अन्तिम मुक्कणा, होवे जगत लड़ाईआ। मैं कृष्ण तैथों इक्को बचन पुच्छणा, सच देणा सुणाईआ। दस्स यादवां किथ्थे लुकणा, कवण घर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। कृष्ण अंदर बाहर कीती विचार, विच्चर के दिता सुणाईआ। मैं वेख्या खेल अपार, अगम्म दयां दृढ़ाईआ। तैनूं छड्डणा पए संसार, लोकमात रहिण ना पाईआ। फेर दीन दुनी होवे ख़ुआर, ख़ुआरी चारों कुण्ट वेख वखाईआ । पंडत जी ज़रा होर होवो हुश्यिार, तुहानूं दयां दृढ़ाईआ। द्वापर पिच्छों कलयुग आउणा विच संसार, लोकमात चरण टिकाईआ। रूप होणा अन्ध अंध्यार, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। धीआं भैणां जगत जीव करे व्यपार, क़ीमत हट्टो हट्ट विकाईआ। साचा रहे ना कोए प्यार, भैण भाई करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। कृष्ण किहा पंडत जी हुण तुहानूं छड्डणा पैणा सरीर, नाता जाणा तुड़ाईआ। तुहाडे मरन पिच्छों द्वापर दा होणा अख़ीर, कौरव पांडव रहे कुरलाईआ। तुसां होणा नहीं दिलगीर, धीरज धीर दिती धराईआ। उह खेल बेनज़ीर, जो नज़र तों ओहले आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पंडत किहा मैं मातलोक जावां छोड़, तत दी तत विच वड्याईआ। सच

❋

❋

दवारे जावां दौड़, दरगाह साची सोभा पाईआ। ओथे जावां बौहड़, जिथ्थे मेल मिले शहिनशाहीआ। झगड़ा रहे ना ठग चोर, जगत वासना डेरा ढाहीआ। सदा वसां कोल, सच दवारे सोभा पाईआ। फेर कद आवां उपर धौल, मैनूं दे जणाईआ। झट कृष्ण किहा बोल, सहज नाल सुणाईआ। जिस वेले साडा अवतारां पैग़ग्बरां गुरुआं दा पूरा होया कौल, इक़रारनामा आपणा वक्त जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। कृष्ण किहा पंडत जी तुसां मर्द तों बणना नारी, नर नरायण दए वड्याईआ। तुहाडे अन्तर जगे जोत निरँकारी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। कलयुग अन्त तुहाडे बदले होणी ख़ुआरी, वेला वक्त सोभा पाईआ। तुहाडी सेवा सेवा तों बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। द्वापर वांग कलयुग बदलणा एह तेरी हिस्सेदारी, हिस्सा सोहणा सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। कृष्ण कहे पंडत गया सुधार, सच दर सोभा पाईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो संसार, भगत दुआर वज्जी वधाईआ। इक्को मन्न सच्ची सरकार, सिर सर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच फ़रमाना इक समझाईआ। सच फ़रमान रखणा याद, याद दयां दृढ़ाईआ। जिस कारण जसबीर होई आबाद, लोकमात जन्म दवाईआ। एह कलयुग दा लहिणा देणा ख़राज, ओसे दी झोली पाईआ। उह छड्ड के कूड़ समाज, नाता गई तुड़ाईआ। जोती धार हो विस्माद, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा जगदा सदा चराग़, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे पिच्छों कलयुग अन्त नौ खण्ड पृथ्मी होणा फ़साद, चार वरन दुहाईआ। कूड़ी क्रिया होणी बरबाद, माया ममता मोह कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जसबीर कहे मैं आ गई, आई धुरदरगाह। जोती जोत समां गई, प्रभ पाया अगम्म अथाह । सुफ़ल जन्म करा गई, चुरासी मुक्कया फाह। साचा वक्त सुहा गई, आपणा झट लँघा। मात पित वडया गई, नाता जोड़ के भैण भ्रा। हरि संगत समझा गई, रस्ता इक दृढ़ा। उच्ची कूक सुणा गई, शब्द जैकारा ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। जसबीर कहे हरि संगत प्रभ दे अग्गे करो दुआ, मैं इक्को बचन सुणाईआ। मुहब्बत तुट्टे ना कदे भैण भ्रा, नाता पक्का लैणा बणाईआ। मेरे वलों आपणा राज़ सब ने लैणा अज़मा, अग्गे लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपे लए बचा, होए सदा सहाईआ। वेखो मैं सचखण्ड पहुंची आ, मेरे पिच्छों आह मारन दी लोड़ रहे ना राईआ । जिथ्थे भगत सुहेले सारे बैठे इक्को रंग रंगा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पाल सिँघ मेरी ख़ुशी नाल फड़ लई बांह, चेत सिँघ हस्स के दिता सुणाईआ। नी निक्कीए तैनूं चंगा क्यों लग्गा एह थाँ,

❋

❋

भज्जी वाहो दाहीआ। ओस मनजीत वल्ले इशारा दिता करा, जगदीश हथ्थां नाल दिता जणाईआ। मैथों निक्के मैथों पहिलों पुज्जे जेहड़े छड्ड के आए मात पित जगत नाता भैण भ्रा, मोह मुहब्बत ना कोए कराईआ। मैनूं ख़ुशी होई मेरे अंदर चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। धन्न भाग जे साहिब सतिगुर जींवदयां बण मलाह, घर आपणे रिहा टिकाईआ। जिथों सके कोई ना बाहर कढा, जन्म मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं ते सब नूं कहिणा छेती करो बुढड़यो पंचम सम्मत विच बहुते मेरे कोल जाओ आ, इक्कीआं दा हिसाब मैनूं नज़री आईआ। जिस दा लगदा जे प्रभू दे हुन्दयां ला लओ दाअ, वेला गया फेर हथ्थ ना आईआ। पिच्छों सारे करदे रहन्दे दुआ, वास्ते विच आपणी देण दुहाईआ। हुण चलो इक रज़ा, हुक्म मन्नो चाँईं चाँईंआ। जे कर आ के वेखो थाँ, सुहञ्जणा सोभा पाईआ। तुहानूं भुल्ल जाए प्यार जेहड़ा देंदी सी माँ, माता दे प्यार नालों पिता दी गोद चंगी सोभा पाईआ । ना एथे धुप्प ना एथे छाँ, सूर्या अगनी ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जसबीर कहे मैं आवांगी फेर दिन सुहञ्जणा होवे वसाखी, वाहवा वजदी सच वधाईआ। मैं सच दस्सांगी किस बिध राह विच सतिगुर करे राखी, रखक हो के पन्ध मुकाईआ। भेव खोल्हांगी विष्न ब्रह्मा शिव किस बिध बणदे पाठी, बैठे ध्यान लगाईआ। पर्दा लाहवांगी केहड़ी जोत जो सदा रहे प्रकाशी, प्रकाश इक्को नज़री आईआ। सच कहांगी जन भगतो मरन दी करयो ना कोए उदासी, बिना मरन तों जीवण कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां नूं मिल्या पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। उह चढ़ आउ छेती मंज़ल घाटी, मातलोक विच रहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं चौहन्दी सचखण्ड विच मजलस होवे भगतां दी साडी, गुर अवतार पैग़ग्बर साडे नाल मिल के मता लैण पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां भगतां दी आपणे हथ्थीं करे शादी, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा मेल मिलाईआ।

३ चेत शहिनशाही सम्मत ५ पिंड जेठूवाल अमर सिँघ दे गृह

चेत कहे मैं वेख्या नगर सम्बल, सच समझ मिली वड्याईआ। जिथ्थे नूर अलाही अव्वल, अल्ला आलमीन सुणाईआ। ब्रह्मा वेख्या बिन कँवल, विष्न शिव सीस निवाईआ। प्रकाश अगम्मा उपर धवल, धरनी सोभा पाईआ। निरगुण धार आपे मवल, मौला रूप वटाईआ। जिस दा भेव जाणे कवण, कहिण किछ ना पाईआ। दो जहानां वेखे आपणा चमन, लख

❋

❋

चुरासी गुल फोल फुलाईआ। नव सत्त ना दिस्सया अमन, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा प्या चुरासी जन्म मरन, आवण जावण वंड वंडाईआ। अमृत मेघ बरसे कोई ना सवण, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। झगड़ा मुके ना अवण गवण, त्रैभवन डेरा कोए ना ढाहीआ। आत्म परमात्म मूल ना मन्नण, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सति धर्म दिसे कोई ना थम्म्हण, नौका नईआ डोले थाउँ थाईंआ। जीवां जंतां भाग दिसे मंदन, बुध्ध बिबेक ना कोए कराईआ। नेत्रहीण होया जग अन्धन, लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। सच प्रकाश मूल ना जगण, जागरत जोत ना कोए वड्याईआ। त्रैगुण मेटे कोए ना अगन, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। निरगुण निरगुण पाए कोई ना सगन, ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। करे खेल हरि करता मुकन्द मनोहर मदन, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। चेत कहे मैं वेख्या चौंह चकी, चाकर हो के सेव कमाईआ। सृष्टी दृष्टी होई शक्की, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। खोले्ह भेव कोए ना हक़ी, हक़ीक़त हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। मंज़ल चढ़दयां सृष्टी थक्की, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। अन्तर आत्म जगे कोए ना बत्ती, बत्ती दन्द पढ़ पढ़ देण दुहाईआ। प्रकाश मिल्या मूल ना रती, रतन अमोलक हीरा ना कोए बणाईआ। चारों कुण्ट वा अन्धेरी तत्ती, अगनी अग्ग जलाईआ। नानक भेव खुल्हाया जुग छत्ती, अगला लेख ना कोए लिखाईआ। मैं वेख्या परम पुरख सब दा कमलापती, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। जिस दी कथा कहाणी सच्ची, जुग चौकड़ी राग अल्हाईआ। उह पढ़ावण आया अगम्मी पट्टी, पटने वाला नाल मिलाईआ । जन भगतां हिरदे जांदा फट्टी, घाउ इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। चेत कहे मैं वेख के होया सीत, सति दयां दृढ़ाईआ। प्रभ पाया धुर दा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। गाया अगम्मी गीत, गायत्री मन्त्र लोड़ रही ना राईआ। होया अन्तर अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। मनुआ होया सीत, अगनी तत बुझाईआ। दृष्टी लैणी जीत, सृष्टी वज्जे वधाईआ। सांझी इक प्रीत, परम पुरख सरनाईआ। हिरदे वस्से चीत, ठगौरी रहे ना राईआ। साफ़ होवे नीत, बुध्ध बिबेक कराईआ। सद वस्से काया बीच, घर घर डेरा लाईआ। निज नेत्र इक्को रंग वखा के हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। जन भगतां कदे ना देवे पीठ, सन्मुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा हर घट भीत, भीतर लेखा वेख वखाईआ।

❋

❋

३ चेत्र शहिनशाही सम्मत ५ सन्तोख सिँघ दे गृह पिंड जेठूवाल

मैं चार वरन दा तक्कया इक दुआरा, दर मिले वड्याईआ। जिथ्थे जोत जगे अगम्म अपारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। बन्दन करन गुरु अवतारा, पैग़ग्बर सजदा सीस निवाईआ। आत्म परमात्म सुण जैकारा, जै जैकार ख़लक ख़ुदाईआ। जो निरगुण तों सरगुण सरगुण तों निरगुण होया दुबारा, निरवैर आपणी कल धराईआ। सो खेल करे सच्ची सरकारा, साहिब स्वामी दया कमाईआ। चेत कहे मैं निउँ निउँ करां निमस्कारा, डंडावत विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। चेत कहे मैं निउँ के करां बन्दना, बिन बन्दगी सीस निवाईआ। जन भगतां कटणा फंदना, तन्द डोर बंधन कोए ना पाईआ। सच नूर चमका के चन्दना, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। आत्म सुख दे अनन्दना, दु:ख दर्दां डेरा ढाहीआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, गृह साचे सोभा पाईआ। नाम अगम्मे गुरमुखां रंगणा, एथे ओथे आप रंगाईआ। चार वरनां दस्स के धुर दी बन्दना, बन्दगी इक्को इक वड्याईआ। दूजा दर पए ना मँगणा, गृह गृह अलख ना कोए जगाईआ। मिले मेल सूरे सरबंगणा, जो मालक धुरदरगाहीआ। आत्म देवे हक़ अनन्दना, परमात्म मेल मिलाईआ। ख़ाली हथ्थ पए ना वंञणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा हुक्म मनाईआ। चेत कहे मेरे अन्तर ख़ुशी अगम्मी आई, आयत शरायत रहिण कोए ना पाईआ। अलख अगोचर कीती पढ़ाई, अगम्म अथाह पिछला लेखा दिता मुकाईआ। बेपरवाह निरगुण नूर जोत कीती रुशनाई, ज़हूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। ख़बर अगम्मी इक सुणाई, शब्द संदेसे आप अल्हाईआ। सब नूं होणी अन्त जुदाई, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। जन भगतां प्रभ वेखे चाँईं चाँईं, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। पकड़ उठाए फड़ के बाहीं, बलधारी होए सहाईआ। सिर आपणा हथ्थ रखे गुसाईं, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा इक्को माही, जिस दी भगतां नालों ना होवे जुदाई, जुग जुग रीती लोकमात चली आईआ।

४ चेत शहिनशाही सम्मत ५ प्रीतम सिँघ दे गृह पिंड जेठूवाल

जन भगत कहिण प्रभ दुक्खां ढाह दे डेरा, तन वजूद महबूब कर सफ़ाईआ। जेहड़े गाउँदे गीत तेरा मेरा, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। उन्हां इक्को रंग रंगा दे सञ्ज सवेरा, अन्ध अन्धेरा कूड़ रहे ना राईआ। नव नौ चार पिच्छों पाया

❋

❋

फेरा, जुग चौकड़ी काल बिताईआ। साचे सन्तां बन्न्ह बेड़ा, निरँकार निरवैर आपणे कंध उठाईआ । गुरमुखां कूड़ी कल्पना रहे ना झेड़ा, माया ममता मोह मिटाईआ। गुरसिखां नज़री आ नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दर सुहञ्जणा कर गुरु चेरा, चेला गुर इक वड्याईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कर आपणी मेहरा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तन माटी ख़ाकी मेट दे दरद, दुखियां दर्द वंडाईआ। साहिब तेरा होणा केहड़ा हरज, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगत तेरी लोड़दे मदद, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। कूड़ कल्पना कढ्ढ तशदद्, हमदर्द आपणे लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण क्यों दु:ख सतावे रोग, रोगी देण दुहाईआ। साचे नाम दा बख्श जोग, जुगती धुर दी इक दृढ़ाईआ। तेरे नाम दी चुगीए चोग, चुगली निन्दया बाहर कढ्ढाईआ । तेरा दर्शन होवे रोज़, रोज़े निमाज़ दा लेखा रहे ना राईआ। सदा बख्श दरस अमोघ, अमुल्ल दया कमाईआ । सच दवारे लईए मौज, मजलस तेरे नाल बणाईआ। तुध बिन अवर दिसे कोई ना जोग, जुगीशर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो दु:ख दर्द जावे नठ्ठा, बणन लग्गा पाँधी राहीआ। कूड़ी क्रिया तपण लग्गा भट्ठा, चारों कुण्ट अगनी अग्ग जलाईआ। धर्म दी धार मानव रिहा कोई ना सच्चा, कूड़ क्रिया होई हल्काईआ। फिरी दरोही मदीना मक्का, काअबे वाले मारन धाहीआ। खेल वेख्या शिवदवाले मन्दिर मट्ठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो दुख रोग रहे ना संताप, तन वजूद ना कोए सताईआ। किरपा करे साहिब प्रभ आप, आपणा रंग रंगाईआ। रूह बुत कर के पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। साची मंज़ल चाढ़्ह के घाट, गृह मन्दिर दए वखाईआ। जिथ्थे दीपक अगम्म प्रकाश, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर बैठे दास, सेवक हो के सीस निवाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां जीवण कारज करे रास, जीवण रस्ता बावस्ता हो के आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहाईआ। पुरख अकाल कहे मैं करन वाला साफ़, पतित पुनीत दयां कराईआ। जन भगत कर के मुआफ़, दुरमति मैल धवाईआ। जो मनुआ होया गुस्ताख़, सांतक सति दयां वरताईआ। जन भगतां पैज लवां राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लहिणा देणा पूरा करां लोकमात, मातर भूमी

❋

❋

वज्जे वधाईआ। कूड़ कल्पणा कर के नास, नास्तिकां लेखा देवां चुकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरी करां आस, तृष्ना सब दी मेट मिटाईआ। सतिजुग साचे मण्डल पा के रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा बख्श इक विश्वास, विशा विशेष विश्व विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर मानव मानव मानव मानुख आप दृढ़ाईआ।

५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सुरजन सिँघ दे गृह लुधियाणा

सतिगुर शब्द कहे मैं दीन दुनी वेखां धरनी धरत धवल बसुधा, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म भेव खुल्हावां गुज्झा, तन वजूद माटी ख़ाक चार कुण्ट दह दिशा वेख वखाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरी सृष्टी दृष्टी दा जाणां मुद्दा, मुद्दत दे मालक ख़ालक प्रितपालक निरगुण तेरी सेव कमाईआ। भेव अभेदा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तरजामी तेरा खुल्हावां गुज्झा, अनबोलत हो के धुर दा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे भगवान, भगवन तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख जहान, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सति धर्म दा मिले ना कोए निशान, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं सारे होए हैरान, ईसा मूसा मुहम्मद ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे महबूब, मेहरवान तेरी वड्याईआ। महल अटल तेरा अरूज, तख्त निवासी सोभा पाईआ। मंज़ल इक्को हक़ मक़सूद, दरगाह साची नज़री आईआ। दो जहानां ऊचो ऊच, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साची दे सूच, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भाग लगा काया माटी पंज भूत, तन वजूद होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब स्वामी मीते, हरि तेरी इक सरनाईआ। जुग चौकड़ी कोटन बीते, लोकमात पन्ध मुकाईआ। चार वरन इक्ठे किसे ना कीते, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका रंग ना कोए समाईआ। मुहम्मद दे के गया हदीसे, नानक निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। गोबिन्द दस्स इक प्रीते, पुरख अकाला सीस झुकाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीटे, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। किरपा कर जगत जगदीशे, जगदीशर तेरी इक सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रीते, रीतीवान

❋

❋

वेख वखाईआ। माटी पुतले कर ठांडे सीते, अगनी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द दुलारे सुत मीत, अगम्म दयां दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं जाण दे बीत, अगला पर्दा दयां उठाईआ। दीन दुनी दी बदल के नीत, मार्ग इक्को इक समझाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबे होवे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा गीत, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। साचा कलमा इक्को होए हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी धर्म दी धार इक वखाईआ। पुरख अकाल कहे शब्द दुलारे, सच संदेसा दयां जणाईआ। करे खेल आप निरँकारे, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। जिस दे जुग चौकड़ी खेल अनोखे निआरे, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। सो कल कल्की लै अवतारे, कल कलेश दए मिटाईआ। इक्को पुरख अकाल दे लग्गणे सर्ब जैकारे, जै जैकार करे लोकाईआ। चार वरन अठारां बरन सोहण इक दवारे, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। पाथर पाहन ना कोए निमस्कारे, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद निरगुण नूर जोत उज्यारे, अन्ध अन्धेरा रहिण कोए ना पाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ लाल सिँघ दे गृह लुधियाणा

सम्मत शहिनशाही पंज कहे कृष्ण पंज वार लाए जिमीं उत्ते पंजे, पंज पंज उँगलां विथ रखाईआ। भेव खुल्हाया अगम्म सञ्झे, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। साचा रहे ना परमानंदे, अनन्द रस ना कोए चखाईआ। जगत जीव रहिणे नहीं चंगे, गुण वड्याई नज़र कोए ना आईआ। अक्खीआं वाले होणे अन्धे, प्रभ दरस कोए ना पाईआ। खेल होणा कलयुग अन्तिम धार कन्ढ्ढे, दीन दुनी पन्ध मुकाईआ। जगत जिज्ञासू ना होवण ठंडे, सांतक सति ना कोए कराईआ। चार कुण्ट दह दिशा दिसण दंगे, नव सत्त पई दुहाईआ। हिसाब रिहा किसे ना पंडे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे कृष्ण पंज वार खेल कीती सादी, सहज सुभा धार बणाईआ। पंज वार पुच्छया बेनन्ती कर के राधी, काहन मैनूं दे समझाईआ। ओस हस्स के किहा अन्तर ध्यान ला समाधी, नेत्र लोचण ना कोए खुल्हाईआ। जां तक्कया बच्चयां नूं भेंट चढ़ाए दादी, गुजरी गोद विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।

❋

❋

गोबिन्द सूरबीर दिस्सया बाग़ी, जो शरअ सब दी रिहा बदलाईआ। नेत्र खुल्हिआ बिन निंदरा तों जागी, आपणी लई अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट झाकी, नज़र किछ ना पाईआ। कृष्ण किहा की वेख्या मेरे साथी, मैनूं दे दृढ़ाईआ। राधा किहा अगम्म अगम्म अगम्म भेव पुरख अबिनाशी, की आपणी कल वरताईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोई जमाती, काहन कृष्ण ना कोए वड्याईआ। मिले मेल ना कमलापाती, घर घर होए जुदाईआ। निरगुण नूर ना दीआ बाती, काया मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। मैं खेल दस्सां साची, सच दयां सुणाईआ। कलयुग अन्त सब दे अन्तर आउणी उदासी, ख़ुशी विच ना कोए वखाईआ। फेर प्रगट होणा पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। लहिणा देणा चुकाउणा धरती ख़ाकी, जिथ्थे पंजा दिता छुहाईआ। जन भगतां नाम प्याला देवे बण के साकी, साख्यात आपणी दया कमाईआ। एह खेल वेख्या सच तमाशी, साहिब साहिब साहिब दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे आखी, आख़र आपणा भेव चुकाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा

पंजा कहे मेरा खेल पंज आबी, पंज आब मिले वड्याईआ। कृष्ण ला के गया हिसाबी, हिस्सा आपणा नाल रखाईआ। पैग़ग्बरां खेल करना महिराबी, महबूब सिफ्त सालाहीआ। सजदा दस्सणा अदाबी, नमस्ते देणी बदलाईआ। कलयुग अन्त होणी ख़राबी, खोटा ख़रा नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा पैणा समाजी, सके ना कोए मिटाईआ। मज़हबां वंडणी हादी, हदूद आपणी आपणी प्रगटाईआ। शरअ बणनी क़ाज़ी, क़ज़ा सब दे सिर ते छाईआ। लेखा चुकणा माज़ी, अग्गे पर्दा ना कोए उठाईआ। मुहम्मद नाल नानक धार गोबिन्द पैणी नराज़ी, संगी संग ना कोए वखाईआ। अन्त अख़ीर सदी चौधवीं सब ने हारनी बाज़ी, बाज़ांवाला आपणी बाज़ी लए बदलाईआ। दीन दुनी इक पंजे नाल होणा सांझी, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी वेखे थक्की मांदी, अन्त आपणा भेव मुकाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सुखवन्त कौर दे गृह लुधियाणा

पंजा कहे मैं पंचम धार लग्गा, लग मातर समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम वधे कोई ना अग्गा, पंज प्यारे

❋

❋

पंचम मूल मिलाईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धी होए कग्गा, मन कल्पणा चार कुंट कुरलाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात पए हद्दा, शरअ शरीअत डेरा कोए ना ढाहीआ। आत्मक धुन सुणे कोई ना नदा, अनरागी राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत रस मिले किसे ना मधा, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। दीपक जोत किसे गृह ना जगा, तन वजूद ख़ाली नज़री आईआ। प्रभ दा दर्शन पाए कोई ना उपर शाह रगा, घर स्वामी मिलण कोए ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी समझ सके कोई ना वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। ओह खेल करे सूरा सर्बग्गा, हरि करता नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म अंदर अवतार पैग़ग्बर गुरु बज्झा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो नाम संदेसा इक्को देवे सद्दा, फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। जन भगत सुहेला सच दवारे आवे भज्जा, बण के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पंजा कहे मैनूं लाया काहन कृष्ण, धरनी धरत धवल ख़ाक टिकाईआ । इक्ठे होए शंकर ब्रह्मा विष्न, एका रंग तकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा लग्गा दिसण, रैण अन्धेरी छाईआ। दीन दुनी वेखण लग्गे मिथन, सद रहिण कोए ना पाईआ। साची सिख्या चेला गुरु कोए ना सिखण, सति धर्म ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म करे कोई ना हित्तन, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। मन कल्पणा सब नूं आई जित्तण, कूड़ी क्रिया आपणा डंक वजाईआ। सम्मत पंज कहे पुरख अकाला दीन दयाला सब दा लेखा आए लिखण, लेख अगला दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक सच स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ निरवैर सिँघ दे गृह लुधियाणा

पंजा कहे मैं लग्गा लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। द्वापर दा कीता घात, धायल कीती लोकाईआ । कृष्ण दा दे के साथ, सगला संग बणाईआ। राधा तक्कया साख्यात, सति सरूप नज़री आईआ। कलयुग अन्त अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। धुर दा शब्द कोई ना सके वाच, वाचक होई कलयुग लोकाईआ। नाम निधाना गया गवाच, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। मिले मेल ना कमलापात, पतिपरमेश्वर जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाट, अधवाटे बैठी कूड़ लोकाईआ। योद्धा सूरबीर बणे कोई ना राठ, पंच विकारा डेरा ढाहीआ। सति रिहा ना तीर्थ अठ्ठ साठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदवाले माठ, मसीत मसला हल्ल ना कोए कराईआ। मन कल्पणा सारे रहे नठ्ठ, सांतक सति ना कोए

❋

❋

कराईआ। कलयुग खेल बाज़ीगर नटुआ नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। दुरमति मैल कोई ना सके कट, अपराधां भरी लोकाईआ । खेले खेल पुरख समरथ, जीव जहान ना कोए जणाईआ। जिस दी महिमा सदा अकथ, लेखा लिखे ना क़लम शाहीआ। सो सहिब पुरख समरथ, कलयुग आपणी कल वरताईआ। चार वरनां अठारां बरनां कर इक्ठ, इक्को रंग दए रंगाईआ। वसणहारा घट घट, हर हिरदा फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं हो प्रगट, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सर्ब जीआं दी सांझी कर के मत, माया ममता डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, आदि जुगादी इक्को सोभा पाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गुरदेव सिँघ दे गृह लुधियाणा

पंजा कहे जिस वेले मात लगदा, धरनी धरत धवल दयां हिलाईआ। धर्म रहे ना साबत जग दा, दीन दुनी सर्ब कुरलाईआ। खेल खिलावां अगनी अग्ग दा, ततव तत जलाईआ। हुक्म वरतावां सूरे सर्बग्ग दा, जो चार जुग ना कोए उलटाईआ। झगड़ा मेटां दीन मज़हब दी हद्द दा, राह इक्को इक वखाईआ। परम पुरख मिलावां जेहड़ा निरगुण धार नहीं लभ्भदा, जोती जाता डगमगाईआ। खेल समझे ना कोई प्रभू दा सबब दा, सभनां पर्दा दयां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच्चा हुक्म वरताईआ। पंजा कहे जिस वेले मैं जांदा छूह, धरनी उपर आपणा निशान बणाईआ। ओस वेले दिसे ना कोए अवतार पैग़ग्बर गुरु, गुरदेव नज़र कोए ना आईआ। अगला मार्ग हुंदा शुरु, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। कूड़ कुड़िआरा मात अन्त रुड़ू, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंजा कहे जिस वेले मेरा लगदा निशान, निशाने पिछले दयां बदलाईआ। सति धर्म दा दस्स विधान, वाधा इक्को नाल रखाईआ। इक्को दा दे के ज्ञान, दीन मज़हबां झगड़ा दयां मुकाईआ। घर स्वामी मिलावां आण, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। एसे पंजे दी शहादत देवे काहन, बंसरी विच आपणी धुन सुणाईआ। जो दे के गया बयान, ढोले सिफ्तां वाले सालाहीआ। सो लेखा चुकावे आण, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व दा लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ।

❋

❋

६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ मदन लाल दे गृह लुधियाणा

पंजा कहे मेरी निशानी, जुग चौकड़ी चली आईआ। अन्तिम मेटां सब दी बेईमानी, मार्ग सच सच समझाईआ।
शरअ रहिण ना देवां शैतानी, शहिनशाह इक्को दयां वखाईआ। मंज़ल इक्को दस्स रुहानी, पैंडा पन्ध दयां चुकाईआ। झगड़ा
मुका तत जिस्मानी, जिस्म ज़मीर दयां बदलाईआ। आत्म परमात्म दस्स अकथ कहाणी, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। सतिगुर
प्रीत अमृत रस दे के अगम्मा पाणी, अगनी तत बुझाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा
ढाहीआ। धर्म दी धार दस्स पद निरबाणी, दरगाह साची दयां मिलाईआ। जिथ्थे इक्को जोत नूर नुरानी, दूजा नज़र कोए
ना आईआ। शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, सचखण्ड निवासी बैठा सोभा पाईआ। जिस वेले जुग जुग करे आपणी
मेहरवानी, मेहरवान महबूब मेहर नज़र उठाईआ। लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। आसा मनसा
पूरी करे आदि जुगादी बण के दानी, देवणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां बण के बानी, बाण अणयाला तीर
आपणा नाम चलाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गुरमीत सिँघ दे गृह लुधियाणा

पंजा कहे मैं आदि जुगादी पुराणा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। मेरा मालक श्री भगवाना, शाह सुल्ताना सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल महाना, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए गाणा, अनबोलत आपणा राग अल्हाईआ। कलयुग अन्त पहर के जोती बाणा, निरगुण मेला सहज सुभाईआ । सच संदेसा देवे धुर फ़रमाना, दो जहानां आप सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा निशाना, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। चार वरनां इक्को रंग रंगाणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म ब्रह्म इक समझाणा, पारब्रह्म प्रभ भेव दए खुल्हाईआ। दरगाह साची सचखण्ड धुर मकाना, मुकामे हक़ इक्को नज़री आईआ। जिस दा गुर अवतार पैग़ग्बर दस्स के गए टिकाणा, सो सच सिँघासण सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, प्रधानगी धुर दी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा पूरा करे जीव जगत जहाना, जगजीवण दाता आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋