६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ कर्म सिँघ दे गृह पिंड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
पंजा कहे मैं लगदा जिस दी पुश्त, पुश्त पनाह प्रभ हथ्थ टिकाईआ। अन्तर आत्म करां दरुस्त, दुरमति मैल धवाईआ। नाम भण्डारा वंडां मुफ्त, क़ीमत ना कोए लगाईआ। सुरती सवाधान होवे चुस्त, आलस निंदरा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पंजा कहे मैं लगदा जिस दी पुश्त पनाह, पुस्तक पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जन्म जन्म दे बख्शे जाण गुनाह, ग़ुरबत अंदरों दयां कढ्ढाईआ। हिरदे अंदर वसा के नाँ, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल मिलावां जो सब दा पिता माँ, पूत सपूते गोद उठाईआ। एथे ओथे दो जहानां देवां ठंडी छाँ, अगनी तत ना लागे राईआ। फड़ फड़ हँस बणावां काँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। निथाव्याँ दरगाह साची देवां थाँ, सचखण्ड साचा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। पंजा कहे मैं जिस नूं देवां थापी, थपकणा इक लगाईआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना पापी, दुरमति मैल धवाईआ। नाम प्याला देवां बण के साकी, जाम हक़ीक़ी मुख लगाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह के ताकी, निज नेत्र नूर करां रुशनाईआ। सति दुआर दी दे के झाकी, पर्दा अंदरों दयां खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राती, साचा नूर चन्द दयां चमकाईआ, जीवण विच्चों बदल दयां हयाती, मन ममता रहे ना राईआ। होए प्रकाश काया माटी, अन्ध अन्धेरा दयां गवाईआ। साचे मण्डल पावां रासी, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ । जन भगतां पूरी करां आसी, आसा मनसा सब दी वेख वखाईआ। लेखा जाण पुरख अबिनाशी, घट निवासी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक समझाईआ। पंजा कहे मैं जिस दे नाल जावां छूह, अन्तर निरंतर दयां वखाईआ। पवित्र करां बुत रूह, पतित पुनीत दयां वखाईआ। कर प्रकाश लूं लूं, साढे तिन्न करोड़ सोभा पाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के हूब हू, पारब्रह्म ब्रह्म मेला दयां कराईआ। नाद धुन वज्जे इक्को राग उपजे तूं ही तूं, दूजी आवाज़ ना कोए सुणाईआ। नज़री आए सतिगुरु शब्द गुरु, गुरदेव स्वामी धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंजा कहे मैं जिस दी लग्गां उत्ते पिट्ठ, पीतपीतम्बर इक सहाईआ। भेव खुल्हा के सवा गिठ, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। निरगुण निरगुण कर के हित्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ । परमात्म हो के वसां चित, चितवित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। बिन अक्खां आवां दिस, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। सब दा मालक जणा के इक्क, एकँकार दयां वखाईआ। जिस दी महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान
❋
❋
खाणी बाणी रही लिख, अक्खरां विच अक्ख़र सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना पावणहारा भिख, वस्त अमोलक अगम्म अथाह आप वरताईआ। जिस दी चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सिख्या लई सिख, साख्यात बिन काग़ज़ात करे पढ़ाईआ। सो अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर जन भगतां आसा मनसा पूरी करे इच्छ, निरिच्छत आपणी दया कमाईआ। नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना पावे धुर दी भिभ्छ, सच भण्डारा एकँकारा इक इकल्ला आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी दया कमाईआ। पंजा कहे मैं जिस नूं देवां सहारा, सहायता विच वड्याईआ। दीन दुनी दा छड्ड किनारा, घाट अगला दयां वखाईआ। जिथ्थे वस्से एकँकारा, इक इकल्ला सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यारा, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। शब्द नाद धुन जैकारा, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। अमृत रस ठंडा ठारा, जल पाणी ना कोए भराईआ। इक्को मेला परवरदिगारा, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। जो जुग चौकड़ी लए अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। शब्द संदेसा देवे वारो वारा, लख चुरासी जीव जंत करे पढ़ाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी एका हुक्म वरताईआ। जिस नूं कहिंदे चौवीवां अवतारा, चार जुग दा झगड़ा दए मुकाईआ। सो प्रगट हो विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी हुक्मे अंदर भुआईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर करन निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो साहिब शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्म इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा सांझा यारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ साधू सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सत्त चेत कहे मैं कीता अगम्म ग़ौरे, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी जन भगतां रिहा ठकोरे, सचखण्ड साचे दया कमाईआ। क्यों चार जुग मेरे विच पए भोरे, आपणा आसण लाईआ। वेखो खेल ब्राह्मण गौड़े, सर्ब दयां वखाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर दौड़े, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। चढ़दे आए पौड़े पौड़े पौड़े, मंज़ल बा मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जोती धार वस्से कोले, जोती जोत विच मिलाईआ। सच सिँघासण बहि के डोले, सुखआसण सोभा पाईआ। उठो लोकमात दे वेखो रौले, हाहाकार करे लोकाईआ। झगड़ा प्या धरनी धरत धौले, धर्म दए दुहाईआ। आत्म परमात्म रंग कोए ना मौले, मौला रूप ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरे होए कौले, इक़रार सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक मनाईआ। सत्त चेत कहे जन भगतो आपणी लओ अंगड़ाई, आलस निंदरा रहे ना राईआ। लोकमात वेखो चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक बणाईआ। खेल वेखो धुरदरगाही, जो करता आप कराईआ। चार जुग दी बदलण लग्गा शाही, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। सारे उठ के आपणी भरो गवाही, शहादत देणी भुगताईआ । मिल जाओ चम्यार जुलाहे नाई, जट्टां रंग रंगाईआ। याद करो पिछला लेखा रहिणा नाहीं, अगली कल वरताईआ। चारों कुण्ट पैणी दुहाई, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जे कोई तुहाडा मित्र उस दी दयो सफ़ाई, सिफारिश दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ । सत्त चेत कहे जन भगतो खोल्हो आपणी अक्ख, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तक्को प्रतख, पारब्रह्म ब्रह्म गुसाईंआ। जिस दा खेल दस्स के आए हक़ीक़त विच हक़, भेव अभेद खुल्हाईआ। ओह सब दा लहिणा देणा झोली पावे पक्क, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सत्त चेत कहे प्रभ कोल आ गया नारद, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। प्रभू मैं की दस्सां तेरे धर्म दवारिआं ते लग्गी गारद, तैनूं पहरिआं हेठ रखाईआ। बण के आप वारस, तैनूं मुजरम ल्या बणाईआ। तेरे नाम दी लैंदे आड़्हत, टक्यां विच विकाईआ। मैनूं वेख के होण लग्गी ख़ारश, दु:ख दिता सुणाईआ। मैं किहा मैं ज़रूर ख़बर देणी विच मारच, मारच करना कूड़ लोकाईआ। मैं चौहन्दा सब दे कोलों लै ला चारज, चर्चां विच नज़र कोए ना आईआ। जे आयू जगत दस्सी आरज, अग्गे भेव ना कोए दृढ़ाईआ। खेल कर अगम्मा भारत, भारद्वाज दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। नारद किहा मैं तेरे उत्ते वेख्या लग्गा पहरा, पहरेदार रहे अटकाईआ। तैनूं पुस्तकां विच बन्द कर के कहिण साडा ग़रीब निवाज़ गहरा, ग़ैर वेखण कोए ना पाईआ। तेरा सिफ्तां वाला करन मुज़ाहरा, मसले मन नाल बणाईआ। तैनूं बन्द कर के दीन मज़हब दे दाइरा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरदवारिआं विच टिकाईआ। बिना मज़हब तों तेरा लै सके ना कोए लहरा, लहर विच लहर ना कोए टकराईआ। अल्ला वाल्यां वास्ते वाहिगुरु हो गया नाम ज़हिरा, ज़हिर प्याला पीण कोए ना पाईआ। सारे तैनूं चंगा बणाउँदे विच शहिरा, गावां कसबिआं विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। नारद कहे प्रभू मैं चारों कुण्ट वेखी साखी, साख्यात दयां दृढ़ाईआ। माया ममता भरमे भुल्ले करन तेरी राखी, शस्त्र हथ्थां विच उठाईआ। तूं की पुरख समराथी, की तेरी वड्याईआ। की तेरा जीवण की तेरी हयाती, की तेरी खेल खिलाईआ । की तेरा दीपक
❋
❋
की तेरी बाती, की तेरी रुशनाईआ। की तेरी मंज़ल की तेरी घाटी, की दुआरा सोभा पाईआ। की तेरा लहिणा की दिसे बाकी, जिस नूं ख़ाकी देण समझाईआ। प्रभू तूं वड्डा कि ओह वड्डे जेहड़े तेरे दर ते करन गुस्ताख़ी, कूड़ी क्रिया विच समाईआ। तेरी धार अक्खरां वाली पत्थरां वाली छापेख़ान्यां विच छापी, छाप बणा के वेचण चाँईं चाँईंआ। तूं निक्का कि वड्डा प्रतापी, भेव अभेव देणा खुल्हाईआ। तूं साहिब कि लोकमात दा पापी, क्यों पहरे थल्ले रख के तैनूं हरासत विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। नारद कहे मैं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तक्की नाल अनन्द, अनन्द विच जणाईआ। बस्तयां विच कर के बन्द, बन्दख़ाने देण टिकाईआ । नाले कहिण सूरा सरबंग, साहिब धुरदरगाहीआ। जो सब नूं नाम देवे वंड, वंडणहारा इक अख्वाईआ। पर तैनूं इहो जिहा सतिगुरु बणाया जिंनां चिर कोई खोल्हे ना उत्तों कपड़े दी गंढ्ढ, तेरा वरका ना कोए उलटाईआ । ओ प्रभू तूं केहड़ा साहिब जेहड़ा आपणा गा नहीं सकदा छन्द, तेरे गाउण वास्ते मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे मँग मँगाईआ। नारद कहे प्रभू की तैनूं कहवां भगवान, मैनूं दे समझाईआ। जां तेरे ग्रन्थां करां माण, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। जां तेरे अक्खरां करां पहिचाण, अक्खर वक्खर वेख वखाईआ। जां सीस निवावां पाहन, जो इट्टां जोड़ जुड़ाईआ। जां पत्थरां मन्नां काहन, मैनूं दे समझाईआ। जां शरअ दा मन्नां विधान, भेव देणा खुल्हाईआ। जां रसना गावां गान, ढोल्यां विच अल्हाईआ। सच दस्स किस नूं करां प्रणाम, मैनूं समझ कोए ना आईआ। कोई कहे करो डंडावत कोई करे बन्दना कोई कहे करो सलाम, सलामालैकम विच वड्याईआ। कोई कहे कहो राम कोई कहे कहो काहन, कोई कहे जै जैकार सुणाईआ। सच दस्स प्रभू तूं इक ते तेरे नामां दा किधरों आ गया तुफ़ान, चारों कुण्ट वखरे वखरे झकोले रिहा दवाईआ। मैं हैरान हो गया नाले बणया बेपछाण, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सच दस्स तेरी केहड़ी चंगी दुकान, जिथों वस्तू मिले अगम्म अथाहीआ। की मैं वेद पढ़ां कि पुराण, शास्त्रां दा लवां ज्ञान, गीता दा करां ध्यान, अञ्जील क़ुरान वेखां आण, बाईबल तुराइत करां पछाण, कि गुरु ग्रन्थ पढ़ के अग्गे ओट ना कोए तकाईआ। अग्गों हस्स के कहे श्री भगवान, सुण बच्चे मेरे नवां तैनूं देवां इक फ़रमान, संदेसा धुरदरगाहीआ। एह नाम एह क़लमे सुणन वाले नामी कान, जिस दे नाल जीव जंत जगत मन प्रचाण, प्राचीन दा लेखा बणया आईआ। अग्गे बदल देणा विधान, सांझा दे के इक फ़रमान, हुक्म संदेसा दो जहान, तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी झुलावणहारा धर्म निशान, निशाना नौजवाना मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सरवण सिँघ दे गृह पिंड पॅखोवाल
नारद कहे प्रभू मैनूं सुज्झी गल्ल चंगी, चंगिआं दे मालक तैनूं दयां जणाईआ। तूं साहिब सुल्तान सूरबीर बहादर जंगी, शाह पातशाह शहिनशाह अख्वाईआ। मैं लोकमात तक्कया तैनूं चुक्की फिरदे सीस उत्ते कंधी, कहिण साडा सतिगुरु साडे सहारे चल के आपणा झट लँघाईआ। तैनूं पा के मज़हबां वाली डिंगी टेडी डंडी, डंडावत सजदयां विच मथ्थे दिते रगड़ाईआ। शरअ दी करा के दंगी, झगड़यां विच तैनूं दिता फसाईआ। की करे जमना सुरस्ती गोदावरी गंगी, ग्रह गरोह तेरा टलिआ नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखां तेरे उत्ते लग्गी पाबन्दी, आज़ादी तेरी रही ना राईआ। मैं सुणया तूं बड़ा वड्डा ढंगी, अगला तरीका दे समझाईआ। तूं साहिब इक तेरे नाम सिफ्तां वाले बहुछन्दी, ढोल्यां विच गाईआ। दस्स केहड़ी तेरी सिफ्त मंदी, जो अवतार पैग़ग्बर गुरु गए सुणाईआ। क्यों सृष्टी दी दृष्टी कीती मंदी, मंदहालत होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। नारद कहे जे तूं सतिगुरु आदि जुगादी शब्द, शब्द दिता बणाईआ। फिर शब्द क्यों बदलया विच मज़हब, मैनूं दे समझाईआ। की एह सी तेरी रमज़, कि इशारा धुरदरगाहीआ। जां अवतार पैग़ग्बरां दी समझ, अकल विच चतुराईआ। पुरख अकाल कहे निरगुण धार दिती मदद, सरगुण राह वखाईआ। मेरे इक दे एह वंडे होए हिस्सआं वाले अदद, आदत विच्चों आदत आदत नाल बदलाईआ। आपणे नाँ दे बणा के तशदद्, झगड़े दिते कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे प्रभू तैनूं क्यों ल्या विच हिरासत, मज़हब तों बाहर क़दम ना कोए टिकाईआ। दस्स अवतार पैग़ग्बर गुरु तेरे कि तूं गुरदवारिआं दी वरासत, वसीह कर के देणा जणाईआ। मैं ते वेखदा रिहा पुरख अकाल तेरी बड़ी शराफ़त, जो चार जुग चुप कर के झट लँघाईआ। मैं वी तकदा रिहा पैग़ग्बरां विच किड्डी लिआक़त, जो लाइक़ बण के तेरे नाम नाल करदे रहे लड़ाईआ। किरपा निधान हुण ते कर दे अदालत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। क्यों गुर अवतार पैग़ग्बर हुण किसे दी दिन्दे नहीं ज़मानत, पल्लू सारे गए छुडाईआ। उन्हां दे मुरीदां सिखां ने तेरे भा दी ल्यांदी क्यामत, तैनूं आपणे ज़ेर रख के हुक्म मन वाला चलाईआ। साचा नाम मिले ना कोए निआमत, अमिउँ रस ना कोए चखाईआ। पैग़ग्बर
❋
❋
उडीकदे कदों आवे क्यामत, वेला वक्त वेख वखाईआ। मैनूं ऐं जापदा उन्हां नालों प्रभू तेरे उत्ते पहिलों आई शामत, तैनूं शामिआनिआं विच बन्द कर के वख वख दिता टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। नारद कहे क्यों बन्द होयों बन्दीख़ाना, बन्दगी वाले प्रभू मैनूं दे समझाईआ। तेरा दस्स केहड़ा मित्र ते केहड़ा बेगाना, कवण नाता रिहा तुड़ाईआ। प्रभू तूं जुग जुग कदे राम कदे कृष्ण लगाया यराना, आपणी ख़ुशी बणाईआ। उन्हां नालों विगड़ के अल्ला नाल मेरा बहाना, अगला भेव ना कोए जणाईआ। अल्ला छड्ड के सतिनाम लैणा परवाना, परवानगी आपणे विच्चों कराईआ। सतिनाम तों वध के वाहिगुरु कहिणा बलवाना, वाहवा वड्डे बलवान तेरी बेपरवाहीआ। मैं सदी चौधवीं हो गया हैराना, हैरानी मेरे अंदर रही कुरलाईआ। चार जुग तूं वखरा दस्स के गाणा, चार वरनां एका सरना सरन दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी तेरा खेल विच जहाना, जीव जंत भेव ना कोए खुल्हाईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सरदारा सिँघ दे गृह पक्खोवाल
नारद कहे मैं तक्कया तेरा प्रभू सच दुआरा, दरगाह साची सचखण्ड नज़री आईआ। जिथ्थे झुके गुरु अवतारा, पैग़ग्बर सीस निवाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, मांगत हो के झोली डाहीआ। साचा दे नाम अधारा, अंदर बाहर वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द डंका वज्जे अपारा, नाद धुन कर शनवाईआ। अमृत रस मिले ठंडा ठारा, बूँद स्वांती इक प्याईआ। लोकमात वेखो जगत संसारा, निरगुण सरगुण फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। नारद कहे प्रभू तूं सब नूं दिती दात, कलमा नाम झोली पाईआ। बख्शी अगम्म सौग़ात, सरगुण झोली दिती भराईआ। सिख्या दे के साख्यात, बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। लेख लिखा के नाल क़लम दवात, दीन दुनी वंड वंडाईआ। दीन मज़हब दस्स के जमात, झगड़ा मानव दिता वखाईआ। तेरा खेल अगम्म तमाश, समझे कोए ना राईआ। हुण किरपा कर आप, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। दीन दुनी दा मेट संताप, झगड़ा कूड़ रहिण ना पाईआ। दृष्टी अंदर दे के इक जाप, एका नाम धुर दा सच सुणाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दी होवे गाथ, गहर गम्भीर तेरा ध्यान लगाईआ। तूं जुग चौकड़ी चलावें राथ, सतिजुग सति दे वड्याईआ। जो भविख्तां विच गुर अवतार पैग़ग्बर गए आख, आख़र पूरा कर
❋
❋
वखाईआ। नारद कहे मैं तेरा बच्चा इक गुस्ताख़, गुस्से वाली गल्ल जणाईआ । जेहड़ी तेरी दीनां मज़हबां वाली शाख़, शरअ ज़ंजीर दे कटाईआ। इस ने सब नूं कर दिता राख, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। एसे कर के प्रभू तेरा वध्या नहीं प्रताप, भगत बण के तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई आपणे आप नूं सारे रहे आख, आत्म तेरे हवाले ना कोए कराईआ। चार जुग दे भुक्खे हुण ते दीनां मज़हबां दा रस तूं ल्या चाख, बिना ज़बान तों ज़िबह सारे दिते कराईआ। झगड़ा पा के ज़ात पात, दीन दुनी दिती लड़ाईआ। किसे दे अंदर होण नहीं दिता प्रकाश, अन्ध अज्ञान विच दुहाईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, गुणवन्ते तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। नारद कहे मैं वेख्या जगत जहान अक्खीं, आख़र प्रभ जी दयां सुणाईआ। तेरे प्रेम प्यार वाली रही कोई ना सख़ी, साजण मीत संग ना कोए रखाईआ। एका ओट रखे ना कोए कमलापती, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना आईआ। दीनां मज़हबां शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी चलाई आपणी हट्टी, वणजारे जीव जंत कलयुग जीव लए बणाईआ। एसे कारण सच नाम दी खट्टी किसे ना खट्टी, खटका इक अंदर आईआ। सदी चौधवीं सब ने भरनी चट्टी, चेटक वेख्या कूड़ लोकाईआ। तूं लहिणा देणा चुकावें हथ्थो हथ्थी, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि तेरी कथा कहाणी सच्ची, सच दे मालक तेरी बेपरवाहीआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ अजीत सिँघ दे गृह पिंड आंडलू
नारद कहे प्रभू मैं तेरी वेखी अगम्मी आदत, धुर दे अदली दयां जणाईआ। बन्दगी विच जणाएं इबादत, आपणा हुक्म मनाईआ। नाल शरअ दी रख शरारत, झगड़यां विच दुहाईआ। किसे दी रहिण ना देवें लिआक़त, बुद्धी बिबेक ना कोए जणाईआ। तेरी समझे ना कोए शराफ़त, शुरफ़ा बैठे ध्यान लगाईआ। तेरा इशारा अगम्मी वास्तक, वाहवा पर्दा दए उठाईआ। दीन दुनी वेख नास्तिक, अस्तिक लख चुरासी फोल फुलाईआ। सुखआसण बैठा ना रहीं विष्नूं बण के सेजा बाशक, तशका पैंडा देणा मुकाईआ। वेख महीना आया चेत मासक, मस्ती दे मस्ताने लै अंगड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रयासत, शाह पातशाह इक्को सोभा पाईआ। वखरी वखरी रहिण ना देवीं कोई ज़िआरत, इक्को घर देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वजदी रहे वधाईआ। नारद कहे प्रभू
❋
❋
मैनूं तेरे उत्ते यकीन, यक्क दयां जणाईआ। पर तूं क्यों होयों दूज्जयां दे अधीन, मैनूं दे जणाईआ। रूप धर के नरां नाल मदीन, परमात्म आत्म आपणा खेल कराईआ। तेरा मार्ग सदा महीन, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ । तूं सदा रहें क़दीम, हमसाजण इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया कर तरमीम, सतिजुग सच्चा राह वखाईआ। तैनूं सारे कहिण आलमीन, यामुबीन तेरी वड्याईआ। झगड़ा मुका उत्ते ज़मीन, मानव ख़ाकी दे समझाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को कर तालीम, तुलबे सारे लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। नारद कहे प्रभू सब दे अंदर दे भरोसा, भरोसे योग नज़र कोए ना आईआ। पिछला चार जुग दा मेट दे रोसा, रुस्से गुरमुख लै मनाईआ। नाम ख़ुमारी दे मदहोशा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। कर प्रकाश चौदां लोका, चौदां तबकां डगमगाईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे होका, हुक्म धुर दा देणा सुणाईआ। सच प्यार दा सच सलोका, सति सति आप प्रगटाईआ। किसे नाल ना होवे धोखा, कूड़ कुड़िआरा डेरा ढाहीआ। जन भगतां मिलण दा आपे दिता मौका, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा संदेसा लोक परलोका, दो जहानां इक्को हुक्म वरताईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ भाग सिँघ बसरावां वाले दे गृह पिंड पखोवाल,
नारद कहे प्रभ तेरी अचरज माया, माया ममता मोह विकार जगत हल्काईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण करे ना कोए रुशनाईआ। जूठ झूठ पाप अपराध वधाया, साचा संगी संग ना कोए रखाईआ। हर हिरदिउँ तेरा नाम भुलाया, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी याद ना कोए रखाईआ। दीन दुनी आपणे रंग रंगाया, रंगत चार वरन चढ़ाईआ। आत्म ब्रह्म भेव किसे ना आया, अन्तर निरंतर पर्दा ना कोए उठाईआ। निज नेत्र लोचण नैण तेरा दरस किसे ना पाया, शब्द अनादी नाद ना कोए सुणाईआ। जिधर तक्कां हाहाकार करे लोकाया, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां जो राह चलाया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। दीनां मज़हबां वंड वंडाया, ज़ात पाती खेल खिलाईआ। तिस दा लेखा अन्त तुध बिन कवण सके चुकाया, चौथे जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरी आस रखाईआ। नारद कहे प्रभ तेरी दुनियां तक्की जग, लोकमात ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं घर घर लगी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मंज़ल हक़ीक़ी चढ़े ना कोए उपर शाह रग, शहिनशाह
❋
❋
तेरा नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। साचे काअबे करे कोई ना हज्ज, मुकामे हक़ मिलण कोए ना आईआ। चार कुण्ट दह दिशा विभचार कुकर्म गया वध, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आत्म परमात्म नाता सारे गए छड्ड, सगला संग ना कोए रखाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली हो गए हड्ड, हिरदे हरि ना कोए टिकाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी तेरा आत्म तेरे नालों होया अलग, परमात्म तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही सारे रहे जप, जग जीवण दाते तेरा सति सरूप सोभा कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त त्रैगुण माया मेट तप, तपी तपीश्र सारे देण दुहाईआ। दीन दुनी दी अन्तर निरंतर सांझी कर मत, दुई द्वैत लेखा दे मुकाईआ। मन कल्पणा शब्द डोरी अगम्मी धार पा नक्थ, नटुआ उठ ना दह दिश धाईआ। सच दुआर एकँकार क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई खोल्ह आपणा हट्ट, धर्म वणजारे आपणा वणज दे कराईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार सब दा बण के कमलापति, पतिपरमेश्वर आपणा रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी एथे ओथे दो जहानां सब कुछ तेरे हथ्थ, तुध बिन अवर नज़र कोए ना आईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ भगवान कौर दे गृह पिंड पखोवाल
नारद कहे प्रभ मैं वेख्या तेरा स्वर्ग बहिश्त, सुखआसण फोल फुलाईआ। बिना तेरे तों पूरा होया किसे ना इश्क, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। सारे आवण जावण अन्त छड्ड के जाण ख़िसक, थिर रहिण कोए ना पाईआ। मंज़ल चढ़दे चढ़दे जाण तिलक, सम्भल क़दम ना कोए टिकाईआ। सच धार दिसे कोई ना मिलत, सति जोत ना कोए समाईआ। मैनूं ऐं जापया एह वी तेरी इल्लत, लालच विच ल्या भरमाईआ। स्वर्गां तों अग्गे जाण दी करे कोई ना हिम्मत, बहुते एथे बहि के झट लँघाईआ। अग्गे तेरे नाम दी दिसे किल्लत, अनमुल्ली वस्त हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा अवर ना कोए दसाईआ। नारद कहे तेरे बहिश्त स्वर्ग दा तक्कया लारा, लाईनां विच बैठे ध्यान लगाईआ। जिथ्थे रस अनडिठा सारा, बिन रसना रस चखाईआ। तेरी जोत दा मद्धम जिहा होवे उज्यारा, नूर नूर रुशनाईआ। शब्द दा थोड़्हा सुणे नगारा, आहिस्ता आहिस्ता राग अल्हाईआ। जिस नूं सुण के मस्ती विच कहिण जे फेर जन्म होवे दुबारा, मातलोक फेरा पाईआ। एसे तरह जा के लाईए जगत अखाड़ा, मधुर धुनां विच
❋
❋
गाईआ। एह तेरा जुग चौकड़ी नाम दा बणया रिहा व्यपारा, वणज विच सारे दिते फसाईआ। आप सब तों कर के किनारा, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। बिना भगत तों कोई पुज्जया नहीं चरण दुआरा, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे आस रखाईआ। नारद कहे जेहड़े स्वर्ग बहिश्त रहे लोड़, लोड़ींदे साजण तेरा संग ना कोए रखाईआ। मैं सब नूं कहां हथ्थ जोड़, बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। जन भगतो स्वर्ग बहिश्त दी पकड़यो कदी ना डोर, मंज़ल अगला पन्ध मुकाईआ। बहिश्तां विच्चों निकल के फेर बणना पैंदा चोर, मातलोक लोकमात जन्म भुआईआ। जे साहिब सतिगुर पुरख अकाल नाल प्रीती निभाओ तोड़, ओड़क आपणे विच समाईआ। जिथ्थे ना मढ़ी ना गोर, तन वजूद माटी फेर कोए ना पाईआ। जद वेखो आपणे आप नूं नवां नकोर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे भाग मथोर, मिथ्या दस्से कूड़ लोकाईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ मँगल सिँघ दे गृह पिंड पक्खोवाल
नारद कहे मैं नानक दा पंजा वेख्या उत्ते पहाड़, ग़ौर नाल ध्यान लगाईआ। उहदे विच रेख बणी जिस विच लेखा लिख्या सतारां हाढ़, सम्मत पंज नाल वड्याईआ। होर तक्कया प्रकाश होया नाड़ नाड़, नूर दिता चमकाईआ। पिच्छे वेख्या पैग़ग्बर फिरदे विच उजाड़, भज्जण वाहो दाहीआ। होर समझया नज़री आई अगम्मी कार, करनी करता रिहा कमाईआ। पासा परतिआ सदी चौधवीं रो पई ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैं हस्स के किहा क्यों होई बेज़ार, मैनूं दे सुणाईआ। ओस किहा खेल करे मेरा परवरदिगार, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। मैं तां रोंदी सच दा रिहा ना कोई ख़िदमतगार, धुर दा ख़ादम नज़र कोए ना आईआ। किसे दा रिहा नहीं कोई एतबार, विश्वास विच विशा ना कोए बणाईआ। जिधर तक्कां ओधर आई हार, हरि जू की आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं पंजे अंदर वेख्या पांजा ज़ीरो वाला पंजाह, जगत रंग रंगाईआ। मेरी निकल गई आह, हौके विच दिती दुहाईआ। झट ख़बर दिती सुणा, अगम्मा राग अल्हाईआ। जां वेख्या नूरी जल्वागर ख़ुदा, ख़ुद आपणा वेस वटाईआ। मेरी वेख के बदल गई तबा, तबीअत आपणा आप बदलाईआ। जिस ने मलेछ उठाउणी सभा, चार कुण्ट करे सफ़ाईआ। पैग़ग्बरां दा बण के अब्बा, आदम हव्वा दा पिता माईआ। सच दा दे के सद्दा,
❋
❋
संदेसा रिहा सुणाईआ। नारद कहे मैं चक्र लाया चढ़ के उपर गधा, अरबां विच अरबी हो के वेख वखाईआ। प्रभ दी सरनी कोई ना दिस्सया लग्गा, लग मातर नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखां उम्मत नबीआं नाल करे दग़ा, फ़रेबां विच कुरलाईआ। चौपाइआं करदे ज़िबह, छुरी करद हथ्थ उठाईआ। मेरे मुखों निकिलआ हाए मेरया रब्बा, तेरा नाम दुहाईआ। अगम्मी आवाज़ सुणी नारदा मैं चखाउण वाला सर्ब नूं मज़ा, मज़ाक़ उड़ावां कूड़ लोकाईआ। हुक्म इक्को मिलणा बेनज़ीर क़ज़ा, जो क़ाज़ी मुल्ला सारे लए खाईआ। लख चुरासी जिस दी ग़िज़ा, जुग चौकड़ी खा के आपणा झट लँघाईआ। आपणे हथ्थ रखाए बिधा, बिधना दा लेखा दयां मुकाईआ। सति धर्म दा मार्ग कर के सिध्धा, रस्ता इक्को दयां वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी जुग चौकड़ी करदे निंदा, बिन भगतां भगवन नज़र किसे ना आईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ नाज़र सिँघ दे गृह पिंड पक्खोवाल
नारद कहे मैं सुणे छत्ती राग, छत्ती जुग सिफ्त सालाहीआ। कोई ना सक्कया जाग, सुणन वाले अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जिंनां चिर प्रभू आप ना दएं वैराग, वैरी अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। उनां चिर नहीं हुंदा त्याग, माया ममता मोह मिटाईआ। सिफ्त बुझा ना सकी आग, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। सिरफ़ सरवणां दा स्वाद, मन दे सरोते सुण के ख़ुशी बणाईआ। जिंनां चिर तेरा शब्द ना होए अहलाद, अहले नूर नज़र ना आईआ। उनां चिर खेड़ा नहीं हुंदा आबाद, उजड़ी नगरी ना कोए वसाईआ। जुग चौकड़ी तैनूं दे सक्कया ना कोए जवाब, सारे भय विच सीस गए निवाईआ। सजदयां विच कर अदाब, अदब नाल तेरी लिखी वड्याईआ। मैं हर मज़हब दी पढ़ी किताब, हरफ़ हरूफ़ खोज खुजाईआ। तैनूं कहिंदे रहे बड़ा वड्डा जनाब, जनाबेआली तेरी उल्फ़त गए सुणाईआ। मैनूं इक थाँ तों मिल्या जिथ्थे अंकड़ा नहीं हिसाब, हिन्दसा रूप ना कोए बणाईआ। सारयां अवतारां पैग़ग्बरां गुरुआं पंजे ला के किहा पंजां दा मालक कलयुग अन्तिम आवे विच पंजाब, परपंच धार दए गवाईआ। जिस दा इक्को हुजरा इक्को होवे महिराब, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। अगला भेव खोल्हे राज़, पर्दा दए उठाईआ। पूजा पाठ सिमरन ना कलमा पढ़े निमाज़, निमस्कार विच सीस ना कोए झुकाईआ। जो किछ करे कराए सो आपे आप, दूजी ओट ना कोए वखाईआ। ओसे दा इक़बाल ओसे दा होणा प्रताप, जो परत के आपणा फेरा पाईआ। जिस नूं सारयां मन्नणा बाप, पिता पुरख अकाल कहि के शुकर मनाईआ। सारी सृष्टी नूं दस्स के अगम्मा
❋
❋
जाप, आत्म परमात्म देणा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां भविख्त वाक्, पूरा करे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां बण के सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। अगला दस्स के महावाक, वाक़फ़कार करे लोकाईआ। चार वरनां दे के इक ख़ताब, ख़ता सब दी मुआफ़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे शब्दी शाबाश, जो शरअ विच्चों निकल के शहिनशाह इक मनाईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ धन्ना सिँघ दे गृह पिंड ढै पई ज़िला लुधियाणा
नारद कहे मैं नानक दा पंजे विच्चों तक्कया अंगूठा, पत्थरां सत्थरां फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं जिस ने ख़ाली कीता सब दा ठूठा, काया भाण्डा भरपूर नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म नालों वेख्या रूठा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जगत जीव जहान देख्या झूठा, सच सुच्च ना कोए समाईआ। सिम्मल वांग ख़ाली वेख्या बूटा, फुल्ल पत्त ना कोए महकाईआ। निगाह मारी चारे कूटा, दह दिशा ध्यान लगाईआ। माया ममता सति धर्म कीता मूधा, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जगत कारण करदे पूजा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सब दे अन्तर दुतिया भाउ दूजा, एकँकारा इक्को रंग ना कोए रंगाईआ। भेव खोल्हे कोई ना गूझा, पढ़दा निरंतर ना कोए उठाईआ। सच दुआर किसे ना सूझा, दरगाह साची चढ़न कोए ना पाईआ। हथ्थ किसे आवे ना मिशरी कूजा, रसना रस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव दृढ़ाईआ। नारद कहे मैं पंजे दी वेखी रेखा, ·षी मुनी रहे कुरलाईआ। दीन दुनी दा बदलया पेशा, पेशीनगोई समझ किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीता वेसा, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। सच सुणे ना कोए संदेसा, धुर दा नाद ना कोए शनवाईआ। सदी चौधवीं समझे कोई ना लेखा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। माया ममता पाया भुलेखा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। पुरख अकाला नज़र ना आवे नेता, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। पूरब पिछला भुल्लया चेता, चेतन सुरती ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म करे कोई ना हेता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। नारद कहे मैं नानक पंजे दी तक्की तली, तल्ब सब दी वेख वखाईआ। दीन मज़हब दुनियां दी निक्की गली, कूचा कूचा सोभा पाईआ। करया खेल प्रभ वली छली, अछल छल आपणी कार कमाईआ। योद्धा सूरबीर बण के बली, बलधारी हुक्म दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग जवानी ढली, अन्त आपणा आप रहे बदलाईआ । सारी सृष्टी जाणी दली, दल दलां नाल टकराईआ। साची महकणी नहीं कोई कली, गुलशन
❋
❋
रंग ना कोए रंगाईआ। नेत्र रो के गया ऐली, मुहम्मद ताईं सुणाईआ। उम्मत कोल तेल रहिणा नहीं पली, पलक विच विहाउणी सर्ब लोकाईआ। सदी चौधवीं जेहड़ी वस्त घल्ली, गिरी खोपरे नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी नूर अलाहीआ। नारद कहे मैं पंजे अंदर तक्की लकीर, लायक़ नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा दिसे शाह हकीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए फ़कीर, फ़िकरा हक़ ना कोए सुणाईआ। बदल सके ना कोए तक़दीर, तदबीर अगम्म ना कोए दृढ़ाईआ। शरअ कटे ना कोए ज़ंजीर, शरीअत विच दुहाईआ। खेल करे बेनज़ीर, अन्तिम आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी नज़र ना आवे किसे तस्वीर, तसव्वर आपणा आप दए समझाईआ। शब्दी खण्डा लै शमशीर, शमशान भूमी करे लोकाईआ। शाह सुल्तानां कर दिलगीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। पंजा कहे मैं वेखी सच पंच आयत, पंचम दयां दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं साची वस्त करे ना कोए अनाइत, गिरी छुहारे बादाम मेव पैग़ग्बरां भेंट ना कोए कराईआ। मंगिआं किसे ना मिले ख़राइत, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। आलम रिहा ना कोए मुसायक, मुल्लां शेख़ रहे कुरलाईआ। हर हिरदिउँ विसरी कायनात, कलमा कायनात ना कोए वड्याईआ। शरीअत विच बदली ज़राइत, जुम्मला अक्खर ना कोए समझाईआ। अन्तिम अख़ीर करे कौण कफ़ाइत, मुहम्मद पल्लू रिहा छुडाईआ। नज़र ना आवे इक्को वाहिद, वाहवा आपणी कार कमाईआ। जिस ने जुग जुग कीते अलाहिद, अन्तिम आपणे विच मिलाईआ। चार जुग समझया ना कोए मुफ़ाइद, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। नारद कहे मैं नानक पंजा तक्कया रब्बी, रबीउलसानी दए गवाहीआ। लेखा वेख्या चौधवीं सदी, सदमे सब नूं रिहा पहुंचाईआ । चार जुग रहिणी नहीं कोई गद्दी, गदागर होए लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी हुक्मे अंदर जाणी बद्धी, बदला चुकाए थाउँ थाईंआ। नबीआं वखावे नूह नदी, नर नरायण पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मार्ग इक प्रगटाईआ। पंजा कहे मेरे अन्तर गोल चक्र, चक्रवर्ती देणे मिटाईआ। सीस रहे ना किसे छत्र, शत्रू शत्रू देणे लड़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे सत्थर, गोबिन्द सत्थर रिहा वखाईआ। जेहड़ी विद्या बणी नाल अक्खर, अन्त अक्खरां विच समाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा सिल पत्थर, पाहन ना कोए चतुराईआ। बिरहों वैरागी नेत्र विरोले ना कोए अथ्थर, अन्तर ध्यान ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ । पंजा कहे मैनूं लाया अगम्म अथाह, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जिस दा लेखा
❋
❋
कोई जाणे ना, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। जन भगतां देवे अगम्मा नाँ, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। जन्म जन्म दे मेट के कोट गुनाह, पतित पुनीत लए कराईआ। दरगाह साची देवे सच्चा थाँ, थनंतर इक सुहाईआ। सदी चौधवीं पैग़ग्बरां शगन देवीं पा, पवण पाणी तों बाहर तेरी चतुराईआ। रस मिट्ठे फिक्के देणे खवा, ख्वाजा खिजर नाल मिलाईआ। शब्दी गुर देणा गवाह, शहादत इक भुगताईआ। अगला साह लैणा सुधा, वार थित आपणी लैणी बणाईआ। अन्त अख़ीर जिस धारों उतरी ओसे विच जाणा समा, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। तेरी उम्मत इक्को वार होणा निक़ाह, फ़ातिहा सब दा दए पढ़ाईआ। वेखीं तूं वी होवीं ना बेवफ़ा, वफ़ादारी विच सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण नूर जोती जाता अगम्म ख़ुदा, ख़ुदगर्ज़ी जगत मर्ज़ी दीन दुनी दी दए मिटाईआ।