पुस्तकालयभाग २१

८ चेत शहिनशाही सम्मत ५ हरी सिँघ दे गृह पिंड महिमा सिँघ वाला

नारद कहे पंजां तत्तां वाला पंजा लगदा रिहा जग, पंजां उँगलां नाल वड्याईआ। अन्त ओह पंजा सड़दा रिहा विच अग्ग, निशान आपणा आप मिटाईआ। जुगां जुगां दी दस्सदा रिहा हद्द, चौकड़ी राह वखाईआ। इस तों अग्गे ना सक्कया वध, भेव अभेद ना कोए दृढ़ाईआ। अन्तिम हो के अलग्ग, नाता सब दे नालों तुड़ाईआ। मैं हैरान होया की खेल सूरे सर्बग्ग, लोकमात दिता खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं पंजे नूं ल्या पुच्छ, क्यों नानक तैनूं गया लगाईआ। ओह मेरे नाल गया रुस्स, करवट लई बदलाईआ। मैनूं पता नहीं कुछ, मैं की दयां दृढ़ाईआ । जिस दी बाबत गुर अवतार पैग़ग्बर सके कुझ ना सुज्झ, अन्त कहिण कोए ना आईआ। मेरी ना वड्याई ना बुध्ध, अकल चतुराईआं ना कोए रखाईआ। आपणा आप कर ना सकां शुद्ध, वधी सुदी ना पन्ध मुकाईआ। मैनूं ऐं दिसदा जिस वेले कलयुग अन्त दीनां मज़हबां दा होणा युद्ध, गुर अवतार पैग़ग्बर साथी नज़र कोए ना आईआ । सब ने लग्गणा सचखण्ड दवारे दी खुड, दरगाह साची मुख छुपाईआ। बिना शब्द गुरु तों किसे नहीं सकणा उड, तत्तां वाला गुरु कम्म कोए ना आईआ। ओस वेले पुरख अकाल ने किसे पैग़ग्बर नूं कहिणा नहीं गुड्ड, गाॅड गाईड ना कोए रखाईआ। जेहड़े सड़ गए लक्कड़ी नाल वुड्ड, अगनी अग्ग आपणा भेंट कराईआ। ओह भेव की दस्सण गुज्झ, जो सहारे नाल लोकमात वक्त लँघाईआ। नारद कहे मैं ख़ुशी नाल प्या कुद्द, आपणी छाल दिती

❋

❋

लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंजा कहे मैं लग्गदा मिटी घट्टे उपर इट्ट पत्थर, निशान जगत वाला जणाईआ। साचे पंजे दा भेव जाणे जिंन सूलां बणाया सत्थर, यारड़ा सेज हंढ्ढाईआ। जिस दी महिमा लिख सके ना अक्खर, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। महिमा वाला समझे कोई ना पत्र, पात्र पत्रका विच लेख ना कोए बणाईआ। पर्दे विच रखे कोई ना सतर, ओहल्यां विच ना कोए छुपाईआ। ज़बान नाल ना करे नशर, तहिरीर विच ना कोए वखाईआ। जिस ने कलयुग अन्त वेखणा दीन दुनी दा हशर, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। पंजा कहे मेरे साहिब दा वक्खरा पंजा, जो गुर अवतार पैग़ग्बरां पुश्त पनाह टिकाईआ। जिस दा नूर ज़हूर दो जहानां नालों चंगा, जगत नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस दे नाल लख चुरासी जीवत होए बन्दा, बन्दगी वाला राह वखाईआ। जिस नाल नेत्र नैणहीण होवे ना अन्धा, लोचण नैण करे रुशनाईआ। जिस नाल अमृत धार तक्के जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, अठसठ लेखा रहे ना राईआ। जिस नाल गुर अवतार पैग़ग्बर रहे ना कोए मछन्दा, मछन्दगी अवर रहे ना राईआ। जिस नाल आत्म परमात्म मिले अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस नाल तूं मेरा मैं तेरा गावे छन्दा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जिस नाल जन्म कर्म दा पापी रहे ना कोई गंदा, पतित पुनीत तराईआ। पंजा कहे ओह मेरा साहिब सदा बख्शंदा, बख्शणहार इक अख्वाईआ। जेहड़ा गुर अवतार पैग़ग्बरां नूं दान दिन्दा, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। उस ने ब्रह्मण्डां खण्डां, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। शब्द अगम्मी फड़ के डंडा, डंडावत सब नूं देणी समझाईआ। हर हिरदे अंदर फेरना रंदा, कूड़ी क्रिया दुरमति मैल बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतां देणा संगा, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक वखाईआ। पंजा कहे पुरख अकाल दा मेरा निशान, निशानी गुर अवतार रहे जणाईआ। जिस पंजे थल्ले आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे आण, लख चुरासी बैठी सीस निवाईआ। जिस पंजे थल्ले रामा कृष्णां काहन, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सो पंजा वड्ड बलवान, जिस ने मूसा ईसा मुहम्मद आपणा हुक्म दिता दृढ़ाईआ। सो पंजा वखाया श्री गुरु नानक श्री भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नानक ने चरण चुम्म के मंगिआ दान, ख़ाली अग्गे झोली डाहीआ। उजाड़ां विच बीआबानां विच पहाड़ां विच मिल्यो आण, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। कुछ दे आपणा निशान, तेरे दर होवे परवान, परवानगी आपणे नाल रखाईआ। किरपा कीती नौजवान पतिपरमेश्वर मेहरवान, नानक नूं आपणा हथ्थ फड़ाया ते पंजा लाया आप किरपा

❋

❋

कीती महान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। शब्द नाद दिता धुन्कान, संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होणी प्रधान, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ओस वेले प्रगट होवां विच जहान, निरगुण निरवैर निराकार आपणा रूप धराईआ। सब दा लेखा वेखां आण, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। योद्धा सूरबीर बण बली बलवान, बलधारी वेस वटाईआ। ओथे शरअ होणी शैतान, शरीअत विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त मध दा लेखा जुग जुग आपणे हथ्थ रखाईआ।

८ चेत शहिनशाही सम्मत ५ नछत्र सिँघ दे गृह दुराहा

सतिगुर शब्द अगम्मी नगारे लाई चोट, चोटी चढ़ के दो जहानां रिहा सुणाईआ। ख़बरदार करे ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल कोटी कोट, कोटन कोटि कोट उठाईआ। उठो वेखो पुरख अकाला निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार अगम्मी जोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दी दस्सदे आए सोच, नाम कलमयां विच सिफ्त सालाहीआ। सो सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सचखण्ड निवासी दरगाह साची माणे मौज, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। हुक्मे अंदर सब ने जाणा पहुंच, आवण जावण पतित पावन एका घर दए वड्याईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा खोल्हे लोक परलोक, पर्दा अवर रहे ना राईआ। अवतार पैग़ग्बरां फिर के चौदां तबकां चौदां लोक, निरगुण निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार आपणा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे चोट लग्गे इक नगारा, नौबत हक़ नाम वजाईआ। दो जहानां करे ख़बरदारा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। अवतार पैग़ग्बर लओ हुलारा, आलस निंदरा देणी तजाईआ। प्रगट होए चौवीवां अवतारा, जोती जाता नूर अलाहीआ। जिस दा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। आदि जुगादी बण सिक्दारा, हुक्म इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस नूं सजदे करदे आए निमस्कारा, डंडावत बन्दना विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे डंका वज्जे अगम्म अपार, अलख अगोचर आप सुणाईआ। सावधान होवो तेई अवतार, त्रैगुण अतीता आप सुणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र लोचण नैण लओ उघाड़, सदी चौधवीं बैठी पन्ध मुकाईआ। नानक गोबिन्द लाई इक जैकार, तूंही तूंही राग

❋

❋

अल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गा गा गई हार, थकावट विच लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी पावे कोई ना सार, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, कूड़ी क्रिया दए दुहाईआ। दीया बाती होए ना कोए उज्यार, काया बंक ना कोए वड्याईआ। जिधर तक्को काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा मनसा मिल के वज्जे वधाईआ। अनादी धुन वज्जे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस किसे मिले ना ठंडा ठार, कलयुग अगनी तत तपाईआ। जिधर वेखो धुआँधार, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे डंका वज्जे अगम्म अथाह, राउ रंकां दए जणाईआ। करे खेल बेपरवाह, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशां, निशाने पिछले दए चुकाईआ। सतिजुग साचा दए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। नाम कलमा दए पढ़ा, सिख्या इक्को नूर अलाहीआ। सच दुआरा इक सुहा, सोभावन्त दए वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन बहा के इक थाँ, थानंतर देवणहार वड्याईआ। हँस बुद्धी बणाए काँ, काग हँस रूप बदलाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच देवे ठंडी छाँ, अगनी तत ना लागे राईआ। अन्तिम करे सच निआं, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। लेखा जाणे दो जहां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं करनी ख़बरदारी, निरगुण सरगुण दयां द्रिढ़ाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सृष्टी दृष्टी होए उज्यारी, इष्टी इक्को सोभा पाईआ। महल अटल उच्च मनारी, दरगाह साची गृह देणा सुहाईआ। जिथ्थे जगे जोत निरँकारी, नूर ज़हूर आपणा आप प्रगटाईआ। कलयुग अन्त अन्त ओसे दी वारी, वारता पिछली वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दी करदे इंतज़ारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। प्रगट होए योद्धा सूरबीर वड बलकारी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार आपणा नूर नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार इक इकल्ला आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब सुल्ताना, पुरख अकाला इक अख्वाईआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, एकँकारा वड वड्याईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बरां जुग चौकड़ी देवे दाना, नाम कलमा झोली पाईआ। सो अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोती पहन के जामा, शब्दी शब्द धार प्रगटाईआ। जिस दा वज्जणा इक दमामा, दीन दुनी दए हिलाईआ। धर्म झुलाए सच निशाना, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। लख चुरासी आत्म दा बण के काहना, सुरती सब दी लए प्रनाईआ। जंगल जूह साढे तिन्न हथ्थ बीआबान वेखे रामा, सीता सवाणी रंग रंगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद देवणहारा

❋

❋

कलामा, कलमा हक़ीक़ी इक जणाईआ। नानक गोबिन्द जिस दा देण पैग़ामा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे कर पढ़ाईआ। सो ख़ालक ख़लक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादी खेले खेल विच जहाना, जहालत दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक्को इक प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल होणा अनोखा, वखरी धार समझाईआ। किसे नाल नहीं करना धोखा, सदी चौधवीं अन्त हुक्म वरताईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बरां भविख्त जणाया पोथा, पुस्तक सब दी वेख वखाईआ। निरगुण नूर प्रकाश कर के जोता, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। कलयुग जीव कोई मारया ना जाए बेदोषा, घट घट अन्तर निरंतर हो के पर्दा दए उठाईआ। अक़ल बुद्धी दी चलणी नहीं किसे सोचा, समझ वाली ना कोए चतुराईआ। झगड़ा पैणा चार कुण्ट दह दिशा चौदां लोका, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा इक्को अन्त अख़ीर होवे मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल सब तों निराला, निरवैर निराकार निरँकार रिहा कराईआ। वेखणहारा दीन दयाला, दयानिध ठाकर स्वामी बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्म अंदर काल महाकाला, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। उह वेखणहारा दो जहानां सच्ची धर्मसाला, दर दवारे फोल फुलाईआ। जां तक्कया चारों कुण्ट बेहाला, बिहबल हो के रोवे सर्ब लोकाईआ। किसे तन वजूद माटी ख़ाक निरगुण दीया जोती जोत ना बाला, बाली बुध्ध ना कोए वड्याईआ। बजर कपाटी लग्गा ताला, तुरिया तों परे जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। प्रभ खेल वेखदा हाला, माज़ी झगड़ा रिहा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण सब दा हल्ल करे सवाला, सवाली ख़ाली दर रहिण कोए ना पाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गज्जण सिँघ दे गृह पिंड दुराहा

दस चेत कहे शब्दी धार गोबिन्द दस्म, दस्म दुआर तों परे दए वड्याईआ। जिस ने पुरख अकाल नाल मिल के ख्हाधी क़सम, सुगंध आपणे नाल पुआईआ। आदि जुगादी मन्नणा इक्को ख़सम, दूजा कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ । जिस दा लहिणा देणा तन वजूद ज़मीर जिस्म, तत वेखे थाउँ थाईंआ। सो कलयुग अन्तिम सतिजुग चलाए आपणी रसम, राह इक्को इक दृढ़ाईआ। मरन तों बाद कम्म ना आवे भस्म, हाडी रंग ना कोए रंगाईआ । जींवदयां गुरमुख सतिगुर संग

❋

❋

वसण, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। सतिजुग धार मार्ग आया दस्सण, दह दिशा पर्दा लाहीआ। भगतां अन्तर आया वसण, निरगुण हो के सोभा पाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्खण, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। पर्दा लाह के आपणे वतन, बेवतनां दए समझाईआ। बिना सतिगुरु तों किसे कम्म ना आवे कीता यतन, यथार्थ रंग ना कोए रंगाईआ। दीन दुनी दे भाण्डे वेखो सक्खण, वस्त नाम ना कोए भराईआ। जन भगतो चुरासी विच्चों थोड़े्ह तुसीं वरोले मक्खण, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। अन्तिम पुज्जणा ओसे पत्तन, जिथ्थे खेवट खेटा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। दस चेत कहे मैं दस्सण आया हाल, हालत सब दी दयां जणाईआ। इक्को मन्नणा पुरख अकाल, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। बाकी सब ते आए ज़वाल, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुकणा काया माटी खाल, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। निरगुण नूर दीपक जोती देवे बाल, बाल अञ्याणे लए उठाईआ। पूरब जन्म दी लेखे लावे घाल, जो जुग चौकड़ी नाम सेव कमाईआ। मेहरवान हो के महबूब करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल के चाल, रस्ता इक्को रिहा समझाईआ। जिधर वेखो अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल, विछोड़ा विच ना कोए बणाईआ। सदी चौधवीं करे अन्त संभाल, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। जिस दा गुर अवतार पैग़ग्बर दे के गए अहिवाल, भविख्तां विच गवाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुज्जआ आण, अनक कलधारी आपणी कल धराईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुर गुर लभ्भे आण, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचा दे के इक ज्ञान, ब्रह्म विद्या दिती पढ़ाईआ। झगड़ा छडणा दीन मज़हब हिन्दू सिख ईसाई मुस्लमान, मुसलसल इक्को घर जणाईआ। जिथ्थे वस्से शाह सुल्तान, निरगुण निरवैर सोभा पाईआ। जोती धार तक्को महान, महिमा अकथ अकथ सुणाईआ। जिस दवारे मिले आण, ममता मोह विकार हँकार लेखा रहे ना राईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक एकँकार श्री भगवान, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जगत बुद्धी विच करे ना कोए पहचान, नेत्र नैणां दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक समझाईआ। दस चेत कहे मैं दह दिशा वेख्या तक, तकवा इक रखाईआ। हक़ीक़त मिले ना कितों हक़, लाशरीक पर्दा ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गए थक्क, खाणी बाणी दए दुहाईआ। धर्म रिहा मात ना सच, संजम वंड ना कोए वंडाईआ। अगनी लग्गी काया माटी कच, कंचन गढ़ ना कोए सुहाईआ। अमृत नाम मिले ना रस, अनरस हथ्थ किसे ना आईआ। सृष्टी दृष्टी मन कल्पणा अंदर रही नस्स, भज्जे वाहो दाहीआ । आत्म परमात्म मिल के गावे कोई ना जस, वेद पुराणां पढ़ पढ़ आपणा

❋

❋

झट लँघाईआ। साचा मार्ग दीन दुनी गई छड, पगडंडी चल के बणे पाँधी राहीआ। सच मंज़ल दी मुक्की किसे ना हद्द, महबूब मिल के दरस कोए ना पाईआ। जिधर वेखां सारे होए अलग, साचा संग ना कोए बणाईआ। कलयुग जीव बणे कग्ग, हँस रूप ना कोए वटाईआ। साची सुणे कोए ना सद, छन्द कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाईआ। दस चेत कहे मैं सब नूं दस्सदा, दह दिशा ध्यान लगाईआ। जन भगतो नज़ारा तक्को आपणी अक्ख दा, निज नेत्र नूर होवे रुशनाईआ। ढोला गावो आत्म परमात्म प्रभू दे जस दा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां पैज रखदा, पंच दा मालक परपंच दए गवाईआ। हर घट अंदर नूरी धार हो के वसदा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। झगड़ा मुकाए उबलण वाली रत्त दा, अगनी तत ना कोए तपाईआ। नित नवित्त जन भगत सुहेले सद्ददा, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। लहिणा देणा देवे हक़ीक़त हक़ दा, हाकम हो के झोली पाईआ। भाण्डा भरम भन्न दयो शक्क दा, शिकवा शकूक रहे ना राईआ। वेख्यो खेल पुरख समरथ दा, जो समां सब दा दए बदलाईआ। जेहड़ा तूं मेरा मैं तेरा नाम रटदा, रट्टा आवण जावण दए मुकाईआ। सो लाहा साचा खट्टदा, जिस दी क़ीमत ना कोए रखाईआ । दो जहानां मंज़ल टप्पदा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। सचखण्ड दुआर प्रभ जोती विच वसदा, जोती जोत जोत समाईआ। दस चेत कहे जन भगतो मैं वी दर्शन कर के रज्जदा, आपणी आसा पूर कराईआ। जलवा तक नूर अलाही रब्ब दा, मेरे अन्तर वज्जे वधाईआ। जो मालक दिसे सब दा, सही सलामत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुकावे कलयुग कल्पना वाली हद्द दा, हदूद आपणी इक वखाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ जसवन्त कौर दे गृह दुराहा मंडी

दस चेत कहे मैं दस्सां सच्ची दाम्तान, दास दासी हो के सेव कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर दे के गए बिआन, रसना जिह्वा राग नाद ढोले गाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया वधी जहान, चार कुण्ट दह दिशा होए हल्काईआ। झगड़ा पए तत इन्सान, इन्सानीअत रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म ना दिसे निशान, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कूड़ कुड़िआर होए प्रधान, भज्जे वाहो दाहीआ। शरअ दिसे शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। साबत रहे ना कोए ईमान, अमलां विच ना कोए लोकाईआ। दीन दुनी होए बेईमान, सति धर्म ना कोए रखाईआ। ओस वेले किरपा करे श्री भगवान, हरि करता

❋

❋

शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दस चेत कहे मैं पढ़ पढ़ वेखे जगत कतेब, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। मेट सक्कया ना कोए दुनियां दा फ़रेब, माया ममता मोह विकार हँकार ना कोए गवाईआ। कूकदे वेखे चार वेद, सिमरत शास्त्र देण गवाहीआ। अगम्म अथाह खोल्हया किसे ना भेद, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। सब ने आसा रखी उमेद, आमद विच राह तकाईआ। किरपा करे वड देवी देव, देव आत्मा दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी करदे रहे सेव, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । दस चेत कहे मैं दस्सां सच संदेसा, सदीआं दे विछड़यां दयां सुणाईआ। अन्त पुरख अकाल दे हथ्थ लेखा, लिखी तक़दीर ना कोए मिटाईआ। पार करे ना कोए मुल्ला शेख़ा, मुसायक पंडत ना कोए वड्याईआ। क़बूल होवे ना किसे आदेसा, सजदा सीस ना कोए वड्याईआ। नज़री आए कोई ना नेता, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म करे कोई ना हेता, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। फिरे दरोही देस परदेसा, दो जहान रहे कुरलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरा होया ठेका, ठाकर स्वामी अन्तरजामी मिलण कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन सच धार दी समझे कोई ना भेंटा, माया ममता मोह विकार हल्काईआ। पुरख अकाला दीन दयाला एकँकार इक इकल्ला सदी चौधवीं सब दा खेवट खेटा, जगत मलाह बेपरवाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा आपे जाणे लेखा, दूसर भेव ना किसे समझाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गुरनाम कौर दे गृह दुराहा मंडी

दस चेत कहे मैं वेख्या दह दिशा, बिन नेत्र नैणां अक्ख खुल्हाईआ। साची करे कोई ना किसे रच्छा, रच्छक नज़र कोए ना आईआ। नाम भण्डारा देवे कोई ना भिच्छा, भिखक ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। मैं चार जुग दा लेख वेख्या लिखा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी फोल फुलाईआ। मैनूं निरअक्खर धार इक्को दिसा, जिस दी विद्या समझ किसे ना पाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मी वंड के हिस्सा, दीन दुनी गया समझाईआ। हरिजन धर्म धार दे बण जाओ धुर दे सिखा, सिख्या सच इक दृढ़ाईआ। पाहन पूजणा ना पत्थर इट्टा, निरगुण नूर जोत तत कर

❋

❋

रुशनाईआ। जिस तेरी जीवण जगत धार दा सिट्टा, अन्त अख़ीर नज़री आईआ। कूड़ निशाना जाए मिटा, सति सच होवे रुशनाईआ। अमृत रस बरखे छिट्टा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दस चेत कहे मैं दीन दुनी दे अंदर वड़या, लख चुरासी फोल फुलाईआ। मानव मानव पौड़े चढ़या, काया मन्दिर अंदर आपणा पन्ध मुकाईआ। भय भयानक विच निरंतर हो के डरया, भउ इक्को नज़री आईआ। जिन्हां ने परम पुरख दा नाम कदी नहीं पढ़या, पारब्रह्म नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण अगनी विच सड़या, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैं ओस दवारे खड़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी आपणा भेव आप खुल्हाईआ। दस चेत कहे मैं दीन दुनी अंदर भज्जा, भजन बन्दगी वेख वखाईआ। सच सिँघासण मिल्या कोई ना सजा, सच स्वामी सोभा कोए ना पाईआ। दर्शन करे ना कोई उपर शाहरगा, शहिनशाह मिलण कोए ना आईआ। जिस दी समझा सके कोई ना वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। प्रभ दी चले कोई ना रज़ा, भाणे विच ना कोए समाईआ। साध सन्त करदे दग़ा, जगत फ़कीर कूड़ हल्काईआ । मन्दिर हक़ किसे ना लभ्भा, महबूब दरस कोए ना पाईआ। साचा नाद ना सुणे नदा, अनरागी राग ना कोए जणाईआ। पंच विकारा जगत बद्धा, काया काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आत्म परमात्म देवे कोई ना सद्दा, सच संदेस ना कोए दृढ़ाईआ। क़बूल होए कदे ना हज्जा, काया काअबा भेव ना कोए खुल्हाईआ । भगती धार वधे किसे ना अग्गा, भगवन मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। दस चेत कहे मैं दीन दुनियां खोजी, खोजत खोजत विच लोकाईआ। माया ममता कीते सारे रोगी, हउमे गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म बणे ना कोए संजोगी, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। अन्तर वासना किसे ना सोधी, सुध बुध्ध ना कोए वखाईआ। मन मनसा होई कमली कोझी, दुरमति मैल नाल वड्याईआ। पारब्रह्म दी दिती किसे ना सोझी, समझ विच्चों समझ ना कोए बदलाईआ। सच दवारे दा दिस्सया कोए ना मौजी, मजलस प्रभ दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। दस चेत कहे मेरे अन्तर आया दु:ख, दुखी हो के दिती दुहाईआ। क्यों भरम भुलाए माणस मनुक्ख, माया ममता विच कुरलाईआ। आत्म मिले किसे ना सुख, कूड़ कल्पणा विच कुरलाईआ। उलटा मात गर्भ दा रुक्ख, नौ अठारां अगन तपाईआ। सजदा सीस करे कोई ना झुक, डंडावत बन्दना ना कोए वड्याईआ। सदी चौधवीं सारे गए रुठ, रुट्ठयां फेर ना कोए मनाईआ। ख़ाली भाण्डे दिसे ठुठ्ठ, नाम वस्त ना कोए टिकाईआ। सब दी मेंढी खुल्ही गुत्त, कन्त सुहाग

❋

❋

ना कोए हंढ्ढाईआ। मिल्या मेल ना अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती ना कोए जणाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी हर घट अंदर बैठा लुक, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। कलयुग जीव अपराधी होए सुत, सति स्वामी सीस ना कोए निवाईआ। पंज तत पुतले दिसदे बुत, बुतखाने रहे कुरलाईआ। अन्तिम वेला रिहा ढुक, घड़ी पल दए गवाहीआ। पुरख अकाल ने बदलणा आपणा रुख़, रुख़सत गुर अवतारां दए कराईआ। पैग़ग्बरां कोलों ल्या पुच्छ, सब दा लेखा दिता दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त लहिणा देणा सब दा रिहा मुक, मुकम्मल दिता सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर लख चुरासी जीव जंत नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानस ज़ाती पढ़नी इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म परमात्म आत्म ढोला गाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गुरनाम सिँघ दे गृह पिंड हरबंस पुरा

दस चेत कहे भेंटा चढ़ गया लाची दाणा, पूरब जन्म दा लेख मुकाईआ। सब नूं देवे इक ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। मानव मानव मानुश समझो ना कोए बेगाना, चारे वरनां एका रंग रंगाईआ। सब दा मालक श्री भगवाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को वेखो महल अटल उच्च मकाना, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे महाना, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। तख्त निवासी बैठा नौजवाना, सूरबीर सुल्तान सोभा पाईआ। आदि जुगादी मर्द मर्दाना, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं वेखे दो जहानां, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सति सरूपी पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। आत्म परमात्म दा बण के धुर दा काहना, लख चुरासी सख़ीआँ काहन प्रनाईआ। सति सतिवादी बण के अगम्मा रामा, सीता सुरती लए प्रनाईआ। मेहरवान महबूब बण अमामा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़ग्बर करन सलामा, डंडावत बन्दना सजदा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। लाची कहे मेरा वेखो छोटा रूप, निक्की निक्की नज़री आईआ। मेरा साहिब तक्को भूप, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जो वस्से चारो कूट, दह दिशा रिहा समाईआ। कलयुग मेटे जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भाग लगाए काया पंज तत भूत, मन्दिर मन्दिर इक सुहाईआ। कूड़ी क्रिया कराए कूच, मन कल्पणा बाहर कढ्ढाईआ। सच सुहञ्जणी करे रुत्त, नाम महक इक महकाईआ। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। जो जुग चौकड़ी रिहा लुक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नज़र किसे ना आईआ। सो निरगुण धारों निराकार आपे उठ, निरवैर निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाल चलाए शब्द अगम्मा दुलारा सुत, सति सतिवादी कार कमाईआ।

❋

❋

जिस दा लेखा कोई सके ना पुच्छ, अक़ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दा मालक इक हो आईआ। दस चेत कहे लाची दा वेखो छिलका, बाहरों सोहणा नज़री आईआ। भेव पुच्छो इस दे दिल दा, दिलबर मेरा केहड़े थाईंआ। पर्दा लाहवे अगम्मी तिल दा, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जिस गृह स्वामी मिलदा, ओह भेव दए खुल्हाईआ। झगड़ा रहे ना बजर कपाटी सिल दा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग दए रंगाईआ। लाची कहे मैं चढ़ गई ओस दी भेंटा, मिले परम पुरख सरनाईआ। आदि जुगादी खेवट खेटा, दो जहानां नईआ नौका आपणे कंध उठाईआ। जिस दा शब्दी धार अगम्मा बेटा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जुग चौकड़ी खोल्हे आपणा भेता, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील क़ुरान समझ सके कोई ना लेखा, खाणी बाणी कहिण किछ ना पाईआ। ओह वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर अवतार पैग़ग्बरां पूरा करे ठेका, पटेदारी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। लाची कहे मैं आ गई विच काग़ज़, निउँ के सीस झुकाईआ। जन भगतो बणो इक प्रभू दे आजज़, जो आदि जुगादि सोभा पाईआ। मन कल्पणा करयो कोई ना साज़श, कूड़ी क्रिया ना कोए चतुराईआ। कलयुग विच्चों बदल लवो आपणी आदत, माया ममता मोह मिटाईआ। पुरख अकाल दी करो इबादत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सदा रखे सही सलामत, जन्म मरन दा पन्ध मुकाईआ। चुरासी वाली ना रहे अलामत, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नाम निधाना दए निआमत, वस्त अमोलक आप वरताईआ। लेखा जाणे सर्ब अणजाणत, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। लाची कहे मैनूं बध्धा विच पुड़ी, सोहणा लपेट लगाईआ। मैं रो पई किते बण ना जावां निगुरी, पर्दे विच दरस कोए ना पाईआ । जां मैं नेत्र खोल्ह के तक्कया भगतां दी प्रीती जुड़ी, गुरमुख ध्यान लगाईआ। मैं छड दिती सुखां वाली पुरी, पूरन ब्रह्म विच समाईआ। सहजे सहजे बिन क़दमा तों तुरी, तुरिया तों अग्गे वेख वखाईआ। जिथ्थे दीन मज़हब दी नहीं कोई छुरी, शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। मैं शौह दरया जगत ना रुढ़ी, वहिणां विच ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। लाची कहे मेरी नमों नमों निमस्कार, नमस्ते सीस निवाईआ। मैनूं याद आ गया वशिष्ट राम दा आधार, त्रेता दए गवाहीआ। मैनूं विचार आ गया अर्जन कृष्ण दा उधार, सन्मुख रख के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं ख्याल आ गया

❋

❋

लाची कहे नानक ने लहिणे नूं दिती खवाल, आपणा हथ्थ वधाईआ। मैनूं ध्यान आ गया गुर अर्जन ने फल लगाया धर्म दे डाल, पत्त टहिणी मात लहराईआ। मैनूं ज्ञान गोबिन्द ने दिता दान, पंजां प्यारयां हथ्थ फड़ाईआ। लाची कहे मैं आदि तों दर ते हुंदी आई परवान, परवाना प्रभ दा नाल समझाईआ। मैं नढ्ढी बाल अञ्याण, बुद्धी वाली ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। लाची कहे मेरे हो गए वड्डे करम, निहकरमी दए वड्याईआ। जन भगतो तुसीं सारे कढ्ढ दयो आपणा भरम, भाण्डा भय भउ भन्नाईआ। मेरा तुहाडे नाल सतिगुर दे घर होया जरम, जन्म पिछला दिता तजाईआ। मैनूं क़बूल होया मरन, मर जीवत रूप वटाईआ। मैं पहुंची ओस दी सरन, जो सरनागत इक जणाईआ। जिस दे धरनी चुम्मे चरण, चरणोदक लै के ख़ुशी बणाईआ । जिस ने खोल्हया मेरा हरन फरन, निज नैण दिता दृढ़ाईआ। मैं मंज़ल लग्गी चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ । तूं मेरा मैं तेरा ढोला लग्गी पढ़न, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। लाची कहे मेरी जन्म जन्म दी भगती होई क़बूल, मेहरवान दिती वड्याईआ। जन भगतो मैं समझया इक असूल, असलीअत मेरे अग्गे आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जुग जन्म दे विछड़यां कदे ना जावे भूल, अनभुल दया कमाईआ। जिस दा हुक्म सदा माक़ूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सारे लहिणा देणा आपणा करयो वसूल, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। चरण चरणोदक धर्म दी धार लाइओ धूल, धूढ़ दी लोड़ रहे ना राईआ। तुसीं आदि दी आत्मा आदि दा मूल, दूजा अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। लाची कहे मेरे अन्तर आई ख़ुशी, ख़ुशहाली विच जणाईआ। मेरी प्रेम विच लग्गी रुची, रचना तक्की बेपरवाहीआ। मैं मंज़ल चढ़ गई उच्ची, बिन क़दमां पन्ध मुकाईआ। सच दवारे हो गई सुच्ची, दुरमति मैल धवाईआ। जगत विकार ना गई लुट्टी, हउमे गढ़ ना कोए बणाईआ। सावधान हो के उठी, सतिगुर शब्द दिती अंगड़ाईआ । जन भगतो तुहाडी सुहञ्जणी वेख के रुत्ती, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। एह रमज़ नहीं रहिणी गुज्झी, सब नूं दयां समझाईआ। वेख्यो धार रखयो कोई ना दूजी, दुतिया भाओ ना कोए बणाईआ। तुहाडी आत्मा परमात्मा प्यार विच रहे रुझी, दिवस रैण एका लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नूर ख़ुदाईआ। लाची कहे मैं वेख्या ख़ालक ख़लक, मख़लूक दा मालक नज़री आईआ। मैं तक्कया बिना पलक, नेत्र नैण इशारा ना कोए दृढ़ाईआ। नूर होया प्रकाश वाला उत्ते फ़लक, ज़हूर दिता दृढ़ाईआ। मैं निगाह मारी उत्ते धरत, धरनी धवल धौल खोज खुजाईआ।

❋

❋

पुरख अकाला दीन दयाला गुर अवतार पैग़ग्बरां दी पूरी कर रिहा शर्त, कौल इक़रार पिछले वेख वखाईआ। निरगुण धार निरवैर निराकार निरँकार आया परत, पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। भाग लगा के माटी ख़ाक उत्ते फ़र्श, अर्श दा लेखा रिहा जणाईआ। लाची कहे मैं बिन अक्खां तों कीता दरस, बिन नैण जोत रुशनाईआ। मेरी जन्म जन्म दी मिट गई हरस, अग्गे हवस रही ना राईआ। अमृत मेघ अगम्मा दिता बरस, मेरी तृष्ना रिहा बुझाईआ। मन्ज़ूर कीती अर्ज़, बेनन्ती जुग जुग लेखे लाईआ। धुर दा नाम जणाया बिना संसारी तरज़, अनरागी राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची दए वड्याईआ। लाची कहे मेरा अन्त अख़ीरी सजदा, साहिब तेरी सरनाईआ। जन भगत सुहेला तेरा बरदा, बन्दीख़ाना देणा तुड़ाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेरा बणया गरदा, साचा नूर कर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडणीआं दर्दां, दुखियां होणा सहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां सुण के अर्ज़ां, आरज़ू सब दी लेखे लाईआ। भेव खुल्हाउणा योद्धे सूरबीर मर्दाने मर्दा, पर्दा अंदरों देणा उठाईआ। जगत शरअ कसाई चुक्की फिरदी करदां, क़तलगाह दीन दुनी दरसाईआ। सब दीआं फोल पिछलीआं कढ्ढ के फ़रदां, सतिजुग त्रेता द्वापर बच्या रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल अगम्मा बिन माटी चम्मा बिन पवण स्वास दमां तेरे घर दा, गृह मन्दिर गृह गृह खोज खुजाईआ। तेरा रूप अनूप सति सरूप नरायण नर दा, नर हरि तेरी वड वड्याईआ। झगड़ा मेट कूड़ कुड़िआर कलयुग कल दा, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। प्रकाश होवे तेरे अगम्मी बल दा, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट दया कमाईआ। लाची कहे मैं तक्कया धुर दा मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस दी आदि जुगादि इक्को रीता, जन भगतां होए सहाईआ। वखाए घर सदा अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। अमृत रस देवे ठांडा सीता, ततव तत ना कोए जलाईआ। जन भगतां वस्से चीता, मन चित ठगोरी रहे ना राईआ। लख चुरासी परखणहारा नीता, घट घट वेखे थाउँ थाईंआ। जो साची दस्से हदीसा, हज़रतां करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा पूरा कर के बीस इक्कीसा, लेखे सब दे रिहा चुकाईआ। एका छत्र झुलाए धुरदरगाही सीसा, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक रुलाईआ । लाची कहे प्रभू दा भाणा सदा सद मीठा, जन भगतो मन्नणा चाँईं चाँईंआ। जिस ने गोबिन्द दा फोलण नहीं दिता अंगीठा, लाची रख के चन्दन विच समाईआ। जिस दी शब्द धार दा कोई कर ना सक्कया टीका, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। लाची कहे मैं सदके वारी घोली, घोली घोल घुमाईआ। मैं टक्यां

❋

❋

नाल जगत विच तोली, क़ीमत हट्टां विच पवाईआ। जिस वेले जन भगतो मैं तुहाडी सुणी बोली, अगम्मी राग अल्हाईआ। मेरे अन्तर अन्तर मौली, मौला दिती वड्याईआ। मैनूं माण होया उत्ते धौली, धर्म दी धार जणाईआ। मेरा लहिणा चुकणा हौली हौली, लेखा अवर रिहा ना राईआ। मैं काहली नहीं पई तौली, सहज सहज आपणा झट लँघाईआ। जन भगतो एह सृष्टी जगत जहान दी चार दिन परौहुणी, दृष्टी रहिण कोए ना पाईआ। बड़ी मिुशकल होणी जगत दी हाढ़ी ते सौणी, हाढ़ा कढ्ढके दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने अगम्मी खेल रचाउणी, ख़लक दे ख़ालक हो के आपणी कल वरताईआ।