पुस्तकालयभाग २१

१० चेत शहिनशाही सम्मत ५ किरपाल सिँघ दे गृह पिंड हरबंस पुरा

लाची कहे मैनूं सब तों पहिलों भोग लगाया बावन, बलि दवारे मिली वड्याईआ। मेरी रुतड़ी सुहाई महीना सावण, सोहणा रंग रंगाईआ। पकड़ के मेरा दामन, पल्लू ल्या बंधाईआ। मैं हस्स के किहा सदा रहीं मेरा ज़ामन, जुम्मेंवार बणाईआ। उस ने किहा तेरा लेखा बहुता दिसे नाल रावण, लंका गढ़ जणाईआ। फेर झगड़ा वेखणा क्षत्री ब्राह्मण, परसराम अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। लाची कहे मैनूं लग्गण लग्गा भोग, बलि दवारे हथ्थ उठाईआ। मैं हस्स के किहा पहिलों आपणे नाल कर संजोग, मेला लै मिलाईआ। प्रेम दी बणा चोग, दे माण वड्याईआ। मेरे अन्तर रहे ना रोग, हंगता देणी मिटाईआ। मेरा माण होवे विच लोक, मात सोभा पाईआ। बावन किहा एह मूल ना सोच, समझ ना कोए वड्याईआ। तेरी मनसा पूरी होवे लोच, लोचण लै खुल्हाईआ। जिस वेले कल प्रगट होवे अगम्मी जोत, जोती जाता दया कमाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे बहुत, बहु वेसी आपणी कार कमाईआ। तेरी कदी ना होवे मौत, मलकुलमौत तों लए बचाईआ। तूं कदी नहीं होणा फ़ौत, जुग जुग मिले वड्याईआ। ज़रा आपणी कर लैणी होश, हुश्यिारी नाल दृढ़ाईआ। तूं रही ना आप ख़ामोश, बेनन्ती देणी सुणाईआ। तेरी भगतां नाल बणावे गोत, गोतम दा लेखा याद कराईआ। बुद्धी दा दे के बोध, ज्ञान विच दृढ़ाईआ। तेरा अन्तर बाहर सोध, शुद्ध पवित्र आप कराईआ। सच दवारे देवे मौज, गुरमुखां नाल रलाईआ। तेरा पूरा होवे जोग, जुगीशरां नाल दए वड्याईआ। तेरे आत्म दा रस गुरमुखां देवे भोग, भगती जुगती आपणी इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। लाची कहे मैनूं बलि ने लाया नाल दन्द, बावन दिता फड़ाईआ।

❋

❋

मैं प्रकाश वेख्या नूरी चन्द, अगम्म होई रुशनाईआ। ख़ुशी आई बन्द बन्द, बन्दना कर के सीस निवाईआ। साहिब मेरे बख्शंद, तेरी बेपरवाहीआ। सच चाढ़्ह दे रंग, रंगत इक बणाईआ। हस्स के किहा सूरे सरबंग, सहज दिता समझाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर जाण दे लँघ, अन्तिम वेखां चाँईं चाँईंआ। सच सिँघासण बैठ पलँघ, सोभावन्त थान इक्को इक सुहाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी कर के मँग, मांगत ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। लहिणा मुका के गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती गंग, अमृत रस पूर कराईआ। फिर तेरा बख्शे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। भगतां नाल बणा के संग, सोहणा साथ वखाईआ। तूं सुणना सोहँ छन्द, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जन भगतां तों तरीका सिक्खणा ढंग, किस बिध मिले शहिनशाहीआ। झगड़ा करना पए कोई ना जंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे दए दृढ़ाईआ। लाची कहे बलि ने दन्दां नाल पीसा, दाहड़ां हेठ दबाईआ। मैनूं याद आया जगदीशा, की तेरी बेपरवाहीआ। उस ने नूर चमकाया सीसा, जोत कीती रुशनाईआ। ओह वेख बीस बीसा, कलयुग अन्त पर्दा रिहा उठाईआ। करे खेल साहिब जगजीता, जगजीवण दाता वेस वटाईआ। जिस ने कलयुग बदल देणी रीता, सतिजुग आपणा राह प्रगटाईआ। जन भगतां बण के मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। साचा नाम दए हदीसा, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। तेरा वेख के जीवण नीकण नीका, निक्यों वड्डा दए बणाईआ। अजे तेरा सगन होणा, बावन किहा नाल राम सीता, धनुश दी धार तेरे प्यार विच्चों नज़री आईआ। अजे तेरा लेख होणा जिस वेले कृष्ण अर्जन सुणाउणी गीता, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक वेख वखाईआ। लाची कहे जिस वेले बलि ने ल्या रस, मैनूं रस्ता अंदरों नज़री आईआ। मैं ख़ुशीआं नाल पई हस्स, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। रो के दिता दस्स, कूक कूक सुणाईआ। प्रभू मैं तेरा किस बिध गावां जस, मेरा तन वजूद दिता मिटाईआ। श्री भगवान तक्कया बिना अक्ख, मेहर नज़र टिकाईआ। आपणी क़ीमत कोई ना रख कौडी कक्ख, माण अभिमान देणा मिटाईआ। तूं विक जा सच प्रेम दे हट्ट, क़ीमत आपणी आपे पाईआ। भेव अभेदा खोल्हां सच, सच दयां जणाईआ। तूं लूं लूं अंदर जाणा रच, रचना वेखणी मेरी धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम होवां प्रगट, निरगुण नूर जोत करां रुशनाईआ। तेरा लहिणा देणा मुकावां हथ्थो हथ्थ, हथ्थ हथेली उत्ते टिकाईआ। मेहर करां हो मेहरवान पुरख समरथ, महबूब हो के आपणी मुहब्बत विच रंगाईआ। जन भगतां नाल मिल के जाणा वस, वसल इक्को मिले यार ख़ुदाईआ। तेरा लहिणा पूरा करां हक़, हक़ीक़त विच्चों झोली पाईआ। तूं सच दवारे आउणा नठ, भज्जणा चाँईं चाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

❋

❋

साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। लाची कहे जिस मैनूं ल्यांदा एह बलि दवारे दा नफ़र, पंजां तत्तां वाला नज़री आईआ। क़दमां चल के आया सफ़र, हिरदे विच ध्यान लगाईआ। अन्तिम मर के फेर ओढ्ढना ना पए कफ़न, जन्म जन्म ना फेर बदलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दी पैज आया रखण, पूरब लहिणे झोली पाईआ। भगतां नाल जन भगत मिल के वसण, एह मेरे मन वड्याईआ। लाची कहे जन भगत सुहेले, मैं चौहन्दी जुग जुग मैनूं चक्खण, रस आपणे नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे सर्ब कला समथण, समरथ आपणी दया कमाईआ।

१० चेत शहिनशाही सम्मत ५ सरदारा सिँघ दे गृह पिंड राउणी

धरनी कहे गुर अवतार पैग़ग्बर पा के गए फेरा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। नाम संदेसा धुर दा कलमा दस्स के गए चंगेरा, चार कुण्ट दह दिशा जगत कर पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी हुन्दयां चार कुण्ट होया अन्धेरा, सदी चौधवीं साचा चन्द नूर ना कोए चमकाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार नौ खण्ड पृथ्मी देवे गेड़ा, दीप सत्त ब्रह्म मति ना कोए समझाईआ । काया माटी साढे तिंन हथ्थ शरीर वस्से कोई ना खेड़ा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़ग्बरां दीन विच दुनी कीता खेल निराला, निराकार निरँकार दिता दृढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ बणाए नाउँ धराए धर्मसाला, धर्म दी धार जगत जुगत बणाईआ। आत्म ब्रह्म मिल्या किसे ना सच ज्ञाना, ब्रह्म मेला घर ना कोए मिलाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दह दिशा शरअ दिसे शैताना, दीन मज़हब ज़ात पात करे लड़ाईआ। नेत्र लोचण नैण नज़र ना आए किसे श्री भगवाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ चार वरन अठारां बरन होवे प्रधाना, माया ममता मोह विकार हँकार डेरा कोए ना ढाहीआ। सच अदालत करे ना कोए शाह सुल्ताना, सच स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी सोभा कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नव सत्त दिसे वैराना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सतिगुर पुरख अकाले, दर तेरे सीस निवाईआ। कलयुग अन्तिम साची सुरत ना कोए संभाले, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग जीव अन्तर होए स्याह काले, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोई कर

❋

❋

के घाले, जोती जाते तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरी आसा इक रखाईआ। धरनी कहे चार कुण्ट दिसे अन्धेरा, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। धर्म दी धार दिसे कोई ना खेड़ा, काया बंक ना कोए वड्याईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई प्या झेड़ा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नज़र ना आवे नेरन नेरा, गृह मन्दिर अंदर परदा ना कोए उठाईआ। फिरी दरोही गुरु गुर चेला, मुरीद मुर्शद रहे कुरलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर परम पुरख तेरा मेला, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे मैं नेत्र रो के कहिंदी, नैणां नीर वहाईआ। सच दुआर तेरी दीन दुनी ना बैहन्दी, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां कला होई ढहिन्दी, सच निशान ना कोए वखाईआ। मैं निगाह मारी दिशा लहिंदी, मुहम्मद ईसा करे लड़ाईआ। कूड़ी धार वहिण विच वहिंदी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते लग्गण वाली मैहन्दी, रंग आपणा लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरी उडण वाली ख़ाक, चारों कुण्ट दुहाईआ। रूह बुत दिसे कोए ना पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। बजर कपाटी खुल्ल्हे किसे ना ताक, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। कलयुग नाता टुट्टण वाला साथ, अन्त अख़ीर दए दुहाईआ। चार वरनां पुच्छे कोई ना वात, वातावरन बदले सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल वेख अन्धेरी रात, कलयुग रैण अन्धेरा छाईआ। धरनी कहे चार कुण्ट उडणी धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक ना कोए रमाईआ। प्रभू तेरी सृष्टी दृष्टी विच्चों होई मूढ़, इष्टी रंग ना कोए रंगाईआ। साचा चमके ना कोए नूर, अन्ध अन्धेरे विच दुहाईआ। दीन मज़हबां पाया फ़तूर, कलमा नाम करे लड़ाईआ। गढ़ हँकार बणया ग़रूर, ग़ुरबत सके ना कोए कढ्ढाईआ। त्रैगुण तपे तन्दूर, पंज तत अगनी रिहा डाहीआ। चार वरन अठारां बरन सच दर ना कोए मन्ज़ूर, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। दर्शन पाए ना कोए हज़ूर, हज़रत सारे देण गवाहीआ। अन्तिम नाता तोड़ दे कूड़ो कूड़, कलयुग कल्पणा दे खपाईआ। किरपा कर साहिब ज़रूर, धरनी धरत धवल सीस निवाईआ। तेरी आसा रख के गए गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे मज़दूर, चाकर जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं थक्की मांदी, सच दयां सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चले आंधी, सति प्रकाश ना कोए वखाईआ। तेरा ढोला रसना कोए ना गांदी, आत्म ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना पाँधी, साध

❋

❋

सन्त रहे कुरलाईआ। झगड़ा प्या सोना चांदी, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। तेरे दवारे दी दिसे कोई ना बांदी, बन्दना सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे जन भगतां दे सहारा, सच मिले सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर किनारा, सतिजुग साचा सच प्रगटाईआ। तेरे नाम दा होवे इक जैकारा, चार वरन ध्याईआ। इक्को इष्ट होवे संसारा, दीन दुनी सीस निवाईआ। इक्को गृह मन्दिर होवे दुआरा, दर इक्को वज्जे वधाईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बरां दिता इशारा, सो अन्तिम पूरा दे कराईआ। तैनूं कहिंदे कल कल्की अवतारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। एका वखा सच्चा दरबारा, दरगाहि साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, कूड़ कल्पणा दे गवाईआ। धरनी कहे प्रभू साचा मेल कर गुरमुख साचे सन्त, हरि सज्जण दे मिलाईआ। कूड़ी क्रिया माया मेट बेअन्त, अन्तश्करन कर सफ़ाईआ। गढ़ तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ । बोध अगाधा बण के पंडत, दीन दुनी दे समझाईआ। तेरा कोई ना होवे निन्दक, रसना जिह्वा सारे सिफ्त सालाहीआ। मैं निमाणी हो के करां मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सतिजुग साचे दे हिम्मत, मेरे उत्ते लै अंगड़ाईआ। इक्को रंग रंगा दे चारे सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। मन कल्पणा करे कोई ना इल्लत, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। सब दी सांझी होवे मिल्लत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत ख़ुआरी मेट ज़िल्लत, ज़ाहर ज़हूर आपणी दया कमाईआ।

१० चेत शहिनशाही सम्मत ५ आसा सिँघ दे गृह पिंड कलसाणी ज़िला करनाल

गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ तेरी कितनी उस्तत, जुग चौकड़ी महिमा सिफ्त सालाहीआ। तेरे नाम संदेसे लिखी अक्खरां वाली पुस्तक, काग़ज़ क़लम शाही जोड़ जुड़ाईआ। तूं साहिब स्वामी आदि जुगादी सब दा मुर्शद, मुरीद हो के दीद तेरा दर्शन पाईआ। सरगुण निरगुण तेरी कर के आए उल्फ़त, आलमीन तेरी महिमा अलख अगम्म अथाहीआ। सदी चौधवीं सानूं सब नूं दे फ़ुरसत, दीन दुनी दा नाता दे तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण श्री भगवन्त, प्रभ तेरी इक वड्याईआ। हउँ दर

❋

❋

ठांडे तेरे सारे मँगत, दरवेश हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले मन्न मिन्नत, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। असीं झगड़ा तक्कया चारे सिम्मत, दह दिशा पई दुहाईआ। साडी रही कोई ना हिम्मत, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मन मनुआ करे इल्लत, बुद्धी बिबेक ना कोए वखाईआ। चार वरन अठारां बरन होए निन्दक, नौ खण्ड पृथ्मी पई दुहाईआ। आत्म परमात्म रही कोई ना मिल्लत, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साडे अन्तर निरंतर आई चिन्त, चिन्ता दूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण श्री भगवान, प्रभ तेरी इक सरनाईआ। किरपा कर मर्द मर्दान, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं आदि जुगादी नौजवान, सूरबीर बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ मेट शैतान, छुरी करद हथ्थ फड़े ना कोए कसाईआ। झगड़ा प्या शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी रही कुरलाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे ज्ञान, निज नेत्र नर नरायण तेरा दरस कोए ना पाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए धुनकान, आत्मक राग वज्जे ना कोए वधाईआ। अमृत रस मिले ना पीण खाण, जगत तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, महिबान बीदो बीखैरया अल्लाह तेरी ओट तकाईआ। तूं रहमत विच रहमान, हउँ बालक तेरे नादान, गुणवन्ते तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण परम पुरख सुल्ताने, सचखण्ड निवासी तेरे हथ्थ वड्याईआ । असीं दे के आए जुग चौकड़ी तेरे अगम्म फ़रमाने, फ़ुरनिआं तों बाहर करी पढ़ाईआ। अन्तिम खेल वेख ज़िमीं असमाने, चौदां तबक देण दुहाईआ। सति धर्म रिहा ना कोए निशाने, कूड़ कुटम्ब दिसे लोकाईआ। तेरे तेरे नालों होए बेगाने, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार लग्गे याराने, वसल यार तेरा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडे मालक ख़ालक, तेरी इक सरनाईआ। एथे ओथे हो प्रितपालक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर दिसे ना कोए सालस, हक़ हक़ीक़त पर्दा ना कोए उठाईआ। चार वरन अठारां बरन कर ख़ालस, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। हउँ तेरे नढ्ढे नन्हे बच्चे बालक, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीन मज़हब दा सानूं रहे कोई ना लालच, तेरा तेरी झोली पाईआ। दीन दुनी बदल दे आदत, इन्साफ़ इक कमाईआ। मानव ज़ाती दस्स अगम्मी इबादत, सिख्या इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, एका देणा नाम निआमत, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडे जगदीश, जगदीशर तेरी इक शरनाईआ। लेखा वेख बीस बीस, बीस बीसे तेरा राह तकाईआ। उच्ची कूक पुकारण राग छत्तीस, जुग छत्तीसे नानक दए गवाहीआ । पैग़ग्बर तेरी दस्सण वाले हदीस, हाज़र हो के सीस निवाईआ। झगड़ा मुका दे हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म दस्स प्रीत, प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बालक तेरे अज़ीज़, कुल्ल आलम दे मालक तेरी इक वड्याईआ। साची दस्स तमीज़, सिख्या इक जणाईआ। जिस दे पिच्छे पैग़ग्बर गुरु होए शहीद, शहादत आपणी आप भुगताईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तेरी आमद विच तेरा राह तकाईआ। दीन दुनी सुत्ती ग़फ्लत नींद, आलस निंदरा दे गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवारे एकँकारे तुध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दर ठांडे तेरे झुकदे, बिन क़दमां सीस निवाईआ। वणजारे कर ला एको तुक दे, तुख्म तासीर दीन दुनी दे बदलाईआ। साडे अन्तिम पैंडे मुकदे, मुकम्मल तेरे चरणां सेव कमाईआ। डंके वजा दे गोबिन्द सुत दे, सोई सुरती सर्ब उठाईआ। खेल वखा दे आपणे पुत्त दे, गुरमुख पोतरे नाल मिलाईआ। कलयुग जीव जंत तेरे विछोड़े विच दुखदे, दुखियां दर्द दे गवाईआ। बिन तेरी किरपा तेरे दर मूल ना पुज्ज दे, पूजा पाठ कम्म किसे ना आईआ। खेल वखा पंज तत काया बुत्त दे, बुतख़ान्यां कर सफ़ाईआ। फल वेखीए तेरी रुत दे, रुतड़ी आपणी इक महकाईआ। इशारे तक्कीए अबिनाशी अचुत दे, चेतन सुरती दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैग़ग्बर दरगाह साची सचखण्ड दवारे तेरे अग्गे झुकदे, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

११ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सुरैण सिँघ दे गृह कलसाणी

गुर अवतार पैग़ग्बरो किस कारण गए उपर धरत, सतिगुर शब्द रिहा जणाईआ। की कुछ कर के आए परत, पतिपरमेश्वर सेव कमाईआ। केहड़ी सांझी रखी शर्त, सहज नाल दयो दृढ़ाईआ। की हुक्म संदेसा दिता उत्ते फ़र्श, धरनी धरत धवल धौल जणाईआ। क्यों मुड़ के आए उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम विच समाईआ । किस बिध आपणे सिखां देवो दरस, मुरीदां दीद खुल्हाईआ। केहड़ी करदे तुहाडे अग्गे अर्ज़, बेनन्ती की जणाईआ । केहड़े केहड़े दरगाह साची कीते दरज, दरजे

❋

❋

वार दयो दृढ़ाईआ। की आपणा निभाया फ़रज़, शरअ उम्मत तोड़ निभाईआ। किस नाल वंडो दरद, दुखियां कवण सहाईआ। किस ने सुट्ठी शरअ करद, क़तलगाह तों बाहर डेरा लाईआ। कवण सूरबीर बणया मर्दाना मर्द, योद्धा इक अख्वाईआ। क्यों चार कुण्ट होया अन्धेरा गरद, दह दिशा अन्धेरा छाईआ। आपणी खोल्ह के दस्सो फ़रद, की फ़ैसले हक़ सुणाईआ। क्यों माया ममता वधी मर्ज़, मरीज़ होई लोकाईआ। की तुहाडी पै गई गर्ज़, गर्ज़ साची दयो सुणाईआ। मैं वेख के होया असचरज, कलयुग कूड़ कल्पणा ना कोए मिटाईआ। सारे सिफ्तां वाली गाउँदे तरज़, रागां नादां विच शनवाईआ । मन्दिर मसीतां शिवदवाले मट्ठां वड़ गए चर्च, चर्चे विच चरागाहां फेरा पाईआ। की नाम धन दौलत दे के आए खरच, वस्त अमोलक हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो की दस्सी मात ख़ूबी, ख़ूबसूरत कवण दृढ़ाईआ । की धार दस्सी महबूबी, मुहब्बत विच समाईआ। की दरगाह सच्ची अरूजी, अरशे आज़म सोभा पाईआ। की जोत जगी पंज भूती, काया होई रुशनाईआ। की शब्द दिता दूती, दो जहानां ख़बर सुणाईआ। की समग्री पाई आहूती, भेव देणा खुल्हाईआ। की तन रमाई भबूती, ख़ाकी की वड्याईआ । की सुरत उठाई सुत्ती, सुत्तयां आए जगाईआ। की सुहञ्जणी कीती रुत्ती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सच दस्सो कि चार दिन कट के आए बुत्ती, बुतख़ान्यां विच डेरा लाईआ। मैं सब नूं रिहा पुच्छी, हुक्म धुर दा इक दृढ़ाईआ। की मदि प्याले पीते तुसां दस्सी हुक्की, हुक्म हाकम इक सुणाईआ। क्यों तुहाडी सृष्टी दृष्टी वाले निशानिउँ उकी, सच निशान ना कोए रखाईआ। क्यों खेल होई अदुती, दुतिया भाउ क्यों वंड वंडाईआ। क्यों नहीं मंज़ल किसे दी मुकी, गृह मेरे मिलण कोए ना पाईआ। क्यों दुनियां नहीं सुखी, दुक्खां विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो की ला के आए इजलास, चार वरन कर पढ़ाईआ। की दे के आए धरवास, धर्म धीर धराईआ। की पा के आए रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। की रसना जिह्वा आए आख, शब्द संदेसा ढोला राग अलाईआ। की संदेसा दे के आए कलयुग अन्धेरी रात, भेव अभेदा मात खुल्हाईआ। की वस्त अमोलक दे के आए दात, गृह गृह मन्दिर अंदर टिकाईआ। साचा भेव दस्स दयो ख़ास, ख़ालस हो के आपणे रंग रंगाईआ। मैं इक्को वार करां विश्वास, विषयां दा डेरा ढाहीआ। सद वसां बन इक बास, दूजा घराना ना कोए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो की दस्सया पूजा पाठ, सिमरन की वड्याईआ। की नहाउणा तीर्थ

❋

❋

ताट, कवण सरोवर सोभा पाईआ। कवण वेला जागणा रात, कवण घड़ी मिले बेपरवाहीआ। कवण वक्त करना याद, समां समें विच्चों बदलाईआ। कवण गृह होवे आबाद, खेड़ा कवण सुहाईआ। कवण नाम वजाए नाद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। कवण निरगुण धार होए विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। तुसीं दस्स के की आए राज़, पर्दा दयो खुल्हाईआ। किस कारण पढ़ी नमाज़, सजदयां विच सीस झुकाईआ। की भेव एस दा आग़ाज़, लेखा दयो जणाईआ। क्यों दीनां मज़हबां पकड़ी वाग, डोरी गुट्टा नाल बंधाईआ। क्यों शरअ दा जगाया चराग़, दीपक नाल वड्याईआ। क्यों मज़हबां लाई आग, की करनी कार कमाईआ। क्यों वखरी वखरी मेरी सिफ्त दी लिखी किताब, वखरे वखरे ढोले नाद जणाईआ। क्यों तत्तां वाला वंडया समाज, समग्री धुर दी नाल मिलाईआ। सारे हो के लाजवाब, दरगाह बैठे सीस निवाईआ। तेरा खेल गुरु महाराज, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों कूड़ी क्रिया होई प्रधान, मातलोक दयो जणाईआ। क्यों नहीं साबत रिहा ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। क्यों तीस बत्तीसा लेखा लिख्या क़ुरान, काया कुर्हे तों बाहर जणाईआ। की खेल वेख्या सत्त ज़िमीं असमान, चौदां तबकां भेव चुकाईआ। की रंग रंगाया महान, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो की बणदे रहे दाते, दयावान हो के दया कमाईआ। की पुरख अकाल दे लगदे रहे आखे, अठ्ठे पहर हुक्म ना कोए बदलाईआ। की सतिगुर दे सुत दुलारे बण गए साचे, सच दयो दृढ़ाईआ। की काया माटी भाण्डे काचे, तत्तां विच वड्याईआ। की खेल दस्सया जोती जाते, जागरत जोत किस बिध होवे रुशनाईआ। तुसीं बैठे किस अहाते, गृह मन्दिर दयो सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे हुक्म संदेसे साचे, सच दे मालक ख़लक दे ख़ालक प्रितपालक तेरी इक सरनाईआ।

११ चेत शहिनशाही सम्मत ५ बंता सिँघ दे गृह पिंड मुग़ल माजरा

गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू तेरी ओट, ओड़क कलयुग तेरा ध्यान लगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर आया खोट, कूड़ी क्रिया चार कुण्ट हल्काईआ। झगड़ा प्या वरन गोत, आत्म ब्रह्म पर्दा कोए ना लाहीआ । किसे दी चले सच बुद्धी ना सोच,

❋

❋

आक़लां अक़ल कम्म किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जीवां जंतां कीता मदहोश, ख़ुमारी हउमे दिती चढ़ाईआ। तेरा नज़र ना आए नूर अगम्मा जोती जोत, सति सरूप ना कोए सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दर तेरे एको बन्दना, सीस जगदीश निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कट दे फंदना, माया ममता मोह देणा गवाहीआ। साचे नाम दी चाढ़्ह रंगणा, चार वरनां इक्को रंग रंगाईआ। दीन दुनी लगा आपणे अंगना, अंगीकार इक अख्वाईआ। सच दुआर तेरा मँगणा, दूजा गृह ना कोए वड्याईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती नूर चमका दे चन्दना, नूर नुराने डगमगाईआ। कलयुग जीव नेत्र रहे कोई ना अन्धना, निज नेत्र दे खुल्हाईआ। आत्म परमात्म साचे नाम दा पा दे सगना, पारब्रह्म ब्रह्म संगी लै मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण धूढ़ी दे दे मजना, सर सरोवर इक नुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दर तेरे साचा सजदा, सीस जगदीश निवाईआ। नज़ारा वेख आपणे घर दा, लोकमात ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट जगत जहान सड़दा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच हढ़दा, माया ममता वहिण वहाईआ। तेरी मंज़ल कोई ना चढ़दा, सच दवारे दरस कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म ढोला कोए ना पढ़दा, गीत गोबिन्द कोए ना गाईआ। इश्नान करे ना कोई तेरे साचे सर दा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जीवत रूप कोई ना मरदा, मरजीवत रूप वटाईआ। साचा घाड़न कोई ना घड़दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ तेरे चरण कँवल डंडावत, सीस जगदीश झुकाईआ। साचे नाम दी कर सख़ावत, रहमत रहीम करीम आप कमाईआ। दीनां मज़हबां मेट अदावत, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। मनुआ करे ना कोए बग़ावत, मति बुद्धी ना कोए लड़ाईआ। शरअ रहे ना कोए शरारत, छुरी करद ना कोए कसाईआ। साचा मार्ग दस्स मारफ़त, महबूब भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। कलयुग जीव तेरे नाम दे बणन आरफ़, अलिफ़ ये तों परे कर पढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर किसे दी करदे नहीं सफ़ारश, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। चार जुग दी साडी लिखी वेख इबारत, क़लम स्याही नाता काग़ज़ नाल जुड़ाईआ। मेहरवान मुहब्बत विच सब दी बदल दे आदत, साचा राह इक जणाईआ। तेरे प्यार दी होवे इबादत, बन्दगी इक्को देणी समझाईआ। वस्त अमोलक दे निआमत, नाउँ निरँकार झोली पाईआ। तूं आदि जुगादी सदा सही सलामत, साहिब स्वामी सोभा पाईआ। दीन दुनीे ख़लक दे ख़ालक, मख़लूक तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर मज़ाहमत, सतिजुग सच आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडे तेरे अग्गे अरदासे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशे, वड तेरी बेपरवाहीआ। माणस जन्म सब दा कर रहिरासे, रस्ता आपणा इक समझाईआ। भाग लगा दे काया माटी ख़ाके, ख़ाक धूढ़ी चरणां दे रमाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह दे ताके, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। अन्तर आत्म जाम प्या के, जगत तृष्ना दे बुझाईआ। शब्द अनादी नाद सुणा के , अनहद राग दे उपजाईआ। निरगुण जोती जोत जगा के, काया मन्दिर कर रुशनाईआ। साची मंज़ल गुरमुख सच चढ़ा के, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। एकँकारे इक मिला के, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। थिर घर साचा इक सुहा के, सोभावन्त लैणा मिलाईआ । सचखण्ड साचे रंग रंगा के, रंगत इक्को देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ साडी इक अरज़ोई, बेनन्ती दिती जणाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोई, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सदी चौधवीं मिले किसे ना ढोई, धूंआधार होई लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी सब दी सोई, सुरती शब्द ना कोए जगाईआ। तेरे नाम दी इक दरोही, तोबा तोबा विच दुहाईआ। मुहब्बत विच तेरी धार किसे ना मोही, मेहरवान महबूब तेरा दरस कोए ना पाईआ। बूँद स्वांती निझर धार किसे ना चोई, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। सच वस्त सारे बैठे खोई, ख़ाली भाण्डे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाले वेख आपणी लिख्त, बिन अक्खरां अक्ख खुल्हाईआ। भेव अभेदा जाण सृष्ट, सृष्टी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती धार तक इष्ट, इष्ट देव आत्मा नूर अलाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख लिस्ट, फ़रिसत सब दी फोल फुलाईआ। लहिणा देणा तक स्वर्ग बहिश्त, पर्दा उहला रहे ना राईआ। कुछ लेखा याद कर रामा वशिष्ट, सच संदेसा की सुणाईआ। काहन अर्जन नाल कीती की लिख्त, बंसरी वाली धुन सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरा मँगदे इक दुआरा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तूं सांझा परवरदिगारा, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। दरगाह साची तेरा धाम निआरा, मुकामे हक़ वज्जे वधाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर होवे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। महल अटल सोहे मनारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। नाद धुंन ना कोए जैकारा, रागी राग ना कोए सुणाईआ। कागद क़लम ना लिखणहारा, स्याही मिले ना कोए वड्याईआ। जिथ्थे झुकदे गुरु अवतारा, पैग़ग्बर सजदयां विच सीस निवाईआ । तत वजूद ना कोए अखाड़ा, शरीर बेनज़ीर नज़र कोए ना आईआ। इक्को तेरा नूर चमतकारा, जोती

❋

❋

जोत जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण सदी चौधवीं वेख अन्तिम वारा, अन्तश्करन ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट धूंआधारा, निरगुण नूर ना कोए चमकाईआ। चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ारा, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडे महबूब, मुहब्बत तेरी नज़री आईआ। तेरा महल अटल उच्च अरूज, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। तेरी मंज़ल हक़ मक़सूद, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिधर तक्कीए ओधर मौजूद, दह दिशा तेरी रुशनाईआ। तुध बिन दिसे ना कोए महिफूज़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। ख़ालक ख़लक वेख आपणी मख़लूक, कायनात फोल फुलाईआ। दीनां मज़हबां रिहा ना कोए सलूक, साचा मेल ना कोए कराईआ। तेरे नाम दा निशाना बणया जगत बन्दूक, गोली शरअ तेरी चलाईआ। सदी चौधवीं निशाना जाए मूल ना चूक, चौकन्नी करनी ख़लक ख़ुदाईआ। ज़रा इशारा दे दे पुरख अकाले विच रूस, रुस्तम आपणे लैणे उठाईआ। मुहम्मद दी मालकी रहे ना सहारा रहे ना कोए मौरूस, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। नाम अगम्मा शब्दी भेज दे दूत, दो जहानां हुक्म सुणाईआ। खड़े कर दे पंज भूत, पंजां तत्तां होवे लड़ाईआ। झगड़ा रहे ना कोए अछूत, छूह आपणी देणी लगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जगत क्रिया मेट दे हदूद, हद्द आपणी दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आलीशान उच्च अरूज, मनार एकँकार निरगुण धार सोभा पाईआ।

१२ चेत शहिनशाही सम्मत ५ बचन सिँघ दे गृह पिंड चिब्बा

धरती कहे एथे नौ दिन कटके गया दरबाशा रिषी, रिषी तिन्न नाल मिलाईआ। रातीं सुत्यां अगम्मी धार दिसी, नूर नूर नूर रुशनाईआ। जिस विच कलयुग जणाई मिती, भेव अभेद दिता खुल्हाईआ। पुरख अकाल शब्द जणाई अगम्मी चिठ्ठी, संदेसा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। दुरबाशा कहे मैं सुत्ता आपणे आसण, मिट्टी घॅटे डेरा लाईआ। हिरदे अंदर लग्गा वाचण, की प्रभ दे विच वड्याईआ। किस बिध भगतां देवे साथन, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ । मेरा अन्तर लग्गा आखण, किछ मैनूं रिहा दृढ़ाईआ। हिरदे अन्तर कर विश्वासन, विशा अवर ना कोए बणाईआ । जां मैं ध्यान धरया मैनूं नज़री आई अन्धेरी रातन, कलयुग कूड़ कूड़ कुरलाईआ।

❋

❋

मैं रो के लग्गा आखण, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। सति धर्म दा रिहा कोई ना साथन, संगी संगी ना कोए बणाईआ। मन कल्पणा सारे नाचण, कूड़ी क्रिया रही कुरलाईआ। पर्दा खुल्ल्हे किसे ना बातन, उहला अंदरों ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। दुरबाशा कहे मेरे अन्तर आ गई हँसी, हस्स के दिता वखाईआ। तेरा खेल प्रभू सहँसी, अनन्ती नज़री आईआ। धुर दा शब्द आया जिस तर्हां नाच नचाउणा जादव बंसी, कौरो पांडो वंड वंडाईआ। दुरबाशा कहे मैं फेर कीती बेनन्ती, निउँ के सीस निवाईआ। पुरख अकाल किहा इक सुण अगम्मी पंगती, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। कलयुग वेख खेल गढ़ हउमे हंगती, हँ ब्रह्म पर्दा कोए ना लाहीआ। विद्या रहिणी नहीं विच पंडती, ब्रह्म धार ना कोए समझाईआ । मुहब्बत रहिणी नहीं विच संगती, गुर चेले करन लड़ाईआ। थुड़ आउणी कलयुग अन्तिम अन्न दी, अन्न्ही होए लोकाईआ। वड्याई होणी चुगली वाले कन्न दी, सच सुच ना कोए रखाईआ। कल्पणा वधणी ममता वाले मन दी, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। दुहाई पैणी लालसा वाले धन दी, नाम निधाना हथ्थ किसे ना आईआ । पहिचाण रहिणी नहीं किसे गल्ल दी, सति धर्म ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट जूठ झूठ अन्धेरी होणी चलदी, चार वरन दए उडाईआ। दुरबाशा कहे ऐथे नदी वहिंदी सी जल दी, ते किनारा पिछला नज़री आईआ। जेहड़ी जोत शब्द संदेसा अगम्मा घलदी, मैनूं रही सुणाईआ। ओह रातीं सुत्तयां मेरा आसण मल्लदी, सन्मुख हो के डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। दुरबाशा कहे मेरे अन्तर लग्गी सोच, सोचां विच आपणा आप डुबाईआ। मेरे अन्तर उपजी लोच, आसा इक वधाईआ । प्रभ दी बड़ी अनोखी मौज, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जे किरपा कर के मैनूं दर्शन देवे रोज़, नित नित आपणा फेरा पाईआ। मैं वेखां ओस दे चोज, चोजी प्रीतम दए वड्याईआ। फेर झट सुणया अगम्मी सलोक, धुर फ़रमाना गया आईआ। दुरबाशा निगाह मार लोक परलोक, दो जहानां वेख वखाईआ। कलयुग अन्त झगड़ा पैणा मातलोक, चार कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। दुरबाशा कहे मेरे अन्तर आया ध्यान, ध्यानी ध्यान लगाईआ। प्रभ शब्दी दिता ज्ञान, बुध्ध दिती बदलाईआ। जा वेख उत्ते असमान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ज़मीन नाल ला कान, की थल्लउँ धरती रही सुणाईआ। दुरबाशा कहे जां मैं कन्न लाया धरती कहे एथे आउणा श्री भगवान, कलयुग अन्त वेस वटाईआ। जिस ने शरअ मेटणी शैतान, छुरी करद रहे ना कोए कसाईआ। दीन दुनी दा बदल विधान, रास्ता बरास्ता इक्को देणा कराईआ। धर्म झुला निशान, नव सत्त इक्को हुक्म वरताईआ। रिषीआं दा लहिणा देणा मुनीआं

❋

❋

नाल चुकाए विच जहान, तपीश्रां तप झोली पाईआ। जन भगत सुहेले दर कर परवान, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। दुरबाशा तूं वी पहुंचणा आण, सच संदेसा इक सुणाईआ। रिषी चरण धूढ़ कर इश्नान, आपणी ख़ुशी बणाईआ। बेनन्ती कर के लग्गा सुनाण, आरज़ू इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक वखाईआ। दुरबाशा कहे एथे बृछ हुंदा सी इक वड्डा किकर, काला रंग सोभा पाईआ। जिथ्थे मिल्या प्रभू प्यारा मित्र, मीत मुरारा नज़री आईआ। मैं हुक्म विच कुछ शब्द लग्गा लिखण, काग़ज़ नाल क़लम शाहीआ। जां तक्कया मैनूं चारों कुण्ट अन्धेरा लग्गा दिसण, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दिसी मिथन, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। मैं रो के लग्गा पिट्टण, दिती कूक दुहाईआ। धरती उत्ते लग्गा लिटण, हाल बेहाल बणाईआ। आपणे उत्ते मिट्टी लग्गा सिट्टण, धूढ़ी धूढ़ रलाईआ। झट पुरख अकाल ने शब्दी दिती चिट्टण, चिठ्ठी इक वखाईआ। दुरबाशे कलयुग अन्त दुनियां दा इष्ट होणा पत्थर इट्टण, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ गुरुदवारिआं सीस निवाईआ। मेरा गृह मूल ना पुच्छण, दरगाह साची पुज्जण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दवारिउँ रुस्सण, राए धर्म हथ्थ आपणे आप फड़ाईआ। उस वेले कलयुग आवे मुक्कण, लोकमात रहिण ना पाईआ। मैं भाग लगावां गोबिन्द आपणे पुत्तण, सूरमा इक उठाईआ। जो दो जहानां किसे ना देवे लुकण, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। आपणी धारों आप आवां उठण, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त कूड़ विकारा आवां लुट्टण, शब्द धाड़वी हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। दुरबाशा कहे पाणी वहिण वाला कन्ढ्ढा, घाट पिछला नज़री आईआ। जिथ्थे बहिया सूरा सरबंगा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। शब्द संदेसा दिता चंगा, निरगुण सरगुण कीती पढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग होया अन्धा, नेत्रहीण होई लोकाईआ। मन कल्पणा होया गंदा, बुध्ध बिबेक ना कोए वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर खावे मुरगी अंडा, पशू खा खा आपणा झट लँघाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना डंडा, सचखण्ड दवारे मिलण कोए ना आईआ। आत्मा प्रभ नालों होए रंडा, परमात्मा मिलण कोए ना पाईआ। बन्दगी वाला बन्दा, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। माण रहे कोई ना जमना सुरस्ती गंगा, अठसठ ना कोए वड्याईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठां होणा दंगा, घर घर पए दहाईआ। जीव जगत जहान होए नंगा, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। उस वेले प्रगट होवे सूरा सरबंगा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। भगत सुहेला होवे संगा, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। दुरबाशा कहे की साहिब देवें अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ।

❋

❋

पुरख अकाल किहा गुरमुख बणा के नूरी चन्दा, चन्द नूर करां रुशनाईआ। जिस काया अंदर लँघां, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणा देणा धरनी धरत धवल धौल लख चुरासी जीव जंत सर्ब देंदा, देवणहार इक अख्वाईआ।