१३ चेत शहिनशाही सम्मत ५ अर्जन सिँघ दे गृह बलोच पुर
मुहम्मद कहे हज़रत ईसा सलाम, असलामुअलेकम विच वड्याईआ। जिस ने अगम्मी सानूं दस्सी कलाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। जिस बरदे बणाया ग़ुलाम, नफ़रां वाली सेव लगाईआ। हुक्म संदेसे दिते तमाम, तमअ तमन्ना इक जणाईआ। ओह शहिनशाह शाह सुल्तान, पातशाह नूर अलाहीआ। जिस नूं मन्न के आए अमाम, अमलां तों रहित नज़री आईआ। सो खेल करे वाली दो जहान, निरगुण आपणी कार कमाईआ। धुर संदेसा देवे फ़रमान, फ़ुरने पिछले बन्द कराईआ। तीस बत्तीसे सपारे वेख क़ुरान, काया कुरह की दृढ़ाईआ। जीव जंत वेख ईमान, कामल मुर्शद रिहा सुणाईआ। की शरअ विच झुलाया निशान, रंग कवण रंगाईआ। क्यों अन्त होए बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ। साची मंज़ल ना रही आसान, महबूब मिलण कोए ना पाईआ । घर घर होए हराम, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। ज़रा निगाह मार के वेख शरेआम, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। वली सारे होए नाकाम, रसूल रंग ना कोए रंगाईआ। हक़ीक़ी देवे कोई ना जाम, महबूब मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। ईसा कहे मूसा तक अगम्मी लिखी तख्ती, तख्तनिवासी रिहा जणाईआ। जिस विच हुक्म दिता नाल सख्ती, संदेसा इक्को इक अलाहीआ। दीन दुनी दी आउण वाली कमबख्ती, कामल मुर्शद वेख वखाईआ। ज़रा निगाह मार की खेल करे प्रीतम अर्शी , आलीशान आपणी कार कमाईआ। की लहिणा देणा मुकावे धरनी धरत धवल धौल धरती, धर्म दी धार की जणाईआ। आपणी पाकट विच्चों कढ्ढ के वेख लओ पर्ची, प्राचीन दा लेखा दए दृढ़ाईआ। अग्गे चलणी नहीं किसे दी मर्ज़ी, हुक्म
❋
❋
फ़रमाना इक्को इक फ़रमाईआ। दीनां मज़हबां दी क्या कोई करे हमदर्दी, हमदर्द नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। मूसा कहे मैं वेख्या इलाही हासिम, नूरे नूर नज़री आईआ। जिस दा तत नहीं कोई जिस्म, ज़मीर ज़ाहर ना कोए वखाईआ। जिस दी वक्खरी नहीं कोई क़िस्म, रूप रंग ना कोए वड्याईआ। दिसदा नहीं कोई नूरे नज़र चश्म, जगत नेत्र ना कोए वड्याईआ। माटी ख़ाक बणदा नहीं भस्म, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। मूसा कहे मैं ओसे दी खानां क़सम, जो क़िस्मत सब दी दए बदलाईआ । नाले ओस नूं पिता किहा बाप मन्नया नाले किहा ख़सम, आजज़ हो के सीस निवाईआ। हज़रतो पैग़ग्बरो नबीओ कलयुग विच उस ने सतिजुग बदल देणी रसम, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। सारे ओस दे हुक्म अंदर वसण, सिर सके ना कोए उठाईआ। धुर फ़रमाना आवे दस्सण, दह दिशा करे पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने ढोला गाउणा जसन, वेद पुराणां लेखा दए मुकाईआ। मुरीदां नूं मुर्शद हो के महबूब हो के ओढन ना देवे कफ़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को इक नज़री आईआ। ईसा कहे मुहम्मदा मैं तक्कया अजब नज़ारा, मेरा नज़रीआ दिता बदलाईआ। दरगाह साची देवे इशारा, ऐशो इशर्त दए मिटाईआ। निरगुण नूर ज़हूर कर उज्यारा, अन्ध अन्धेरा रिहा गवाईआ । बौहड़ी तेरा निशान नहीं रहिणा चन्द सितारा, सतह ज़िमीं असमान उलटाईआ। ओह प्रगट होवे ज़ाहरा, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सब तों निआरा, निराकार आप वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे धुँदूकारा, साचा चन्द इक चमकाईआ। लहिणा देणा वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत समुंद सागर फोल फुलाईआ। जिस नूं सब ने करनी निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उस नूं कहिंदे चवीआं अवतारा, जोती जाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक वखाईआ। मुहम्मद कहे मैं वी ओसे दी करां तसदीक़, शहादत आपणी इक भुगताईआ। हज़रत ईसा ओह आसा पूरी करे उम्मीद, मनसा वेख वखाईआ। जिस दी ख़ुशी विच मनाई ईद, ईदुलफ़ितर दए वड्याईआ। जिस दे पिच्छे होए शहीद, आपणा आप मिटाईआ। उम्मत कीती ताकीद, तर्हां तर्हां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दस्सया कलमा लेख जणाया क़ुरान मजीद, मजमूआ हरफ़ां वाला बणाईआ। ईसा कहे मुहम्मद तक उपर असमान, इस्म आज़म वेख वखाईआ। मुहम्मद कहे बोलणा बिना ज़बान, अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। जिस खेल करना महान, महबूब नूर अलाहीआ। दह दिशा वेखे मार ध्यान, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। हुक्म संदेसा देवे आण, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। कलयुग जीवां कर के सवाधान,
❋
❋
सोई सुरती लई उठाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, निशाना आपणा दए झुलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां तों लै के कमान, हुक्म इक्को इक मनाईआ। चार वरन अठारां बरन जिस दा ढोला इक्को गाण, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को करन पढ़ाईआ। इक्को सिदक सबूरी दस्से ईमान, धर्म दी धार इक्को इक जणाईआ। इक्को इष्ट श्री भगवान, इक्को दृष्ट रिहा खुल्हाईआ। इक्को रम्या हर घट राम, राम रहीम इक्को नूर अलाहीआ। इक्को आदि जुगादी काहन, शाम शामा वेस वटाईआ। इक्को नूर अलाही अमाम, जोती जाता डगमगाईआ। सो खेल करे जहान, जहालत दीन दुनी दए मिटाईआ। मूसा कहे मुहम्मद होणा की हैरान, हैरानी विच ना कोए वड्याईआ। जिस दा हुक्म ओसे दा फ़रमान, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। असीं आदि जुगादी गुर अवतार पैग़ग्बर ओसे दा ख़ानदान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दरगाह साची मुकामे हक़ सांझा इक मुकाम, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मातलोक विच साथों दीनां मज़हबां दी खुल्हा के दुकान, द्वैत वाली वस्त दिती विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे दुरबाशे पैग़ग्बरां दी सुणी ऊ गुफ्तार, गुफ्त शनीद की की रहे जणाईआ। की होए जगत रफ्तार, रफ्ता रफ्ता खेल की जणाईआ। की करन वाला करतार, कुदरत दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। ज़रा उठ के निगाह मार, चार कुण्ट वेख वखाईआ। दुरबाशा कहे जिधर वेखां धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर साचा करे ना कोए प्यार, प्रीतम प्रेम ना कोए वखाईआ। सृष्टी दृष्टी होई बेज़ार, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैं दूर दुराडा पहुंच करां निमस्कार, निउँ निउँ लागां पाईंआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणी कल आपे धार, कल कल्की खेल वखाईआ। चारों कुण्ट होवे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। दुरबाशा कहे नारद, ईसा मूसा मुहम्मद चुक्की फिरन किताबां, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ । लभ्भण महिराबां, जिथ्थे मिले महबूब नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं करे हिसाबा, अन्तिम लेख जणाईआ। की कहि के गया माई हव्वा ते आदम बाबा, भेव अभेद दृढ़्हाईआ। सारे कहिण कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोती जाता प्रगट होणा माझा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस ने इक्को जणाउणा काअबा, पर्दा काया वजूद उठाईआ। आबेहयात देणा स्वादा, निझर झिरना बूँद स्वांत आप चवाईआ। कलमा अगम्म सुणाउणा वजाउणा नाद अनादा, अनहद राग अलाहीआ। झगड़ा मुका के पुन्न सवाबा, साहिब सतिगुर आपणा हुक्म वरताईआ। शाहो भूप बण राजा, रईयत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। किसे दे कोलों ना लए इमदादा, मदद वाली वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर नानक कौल पूरा
❋
❋
करे जो कीता विच बग़दादा, बग़लीआं सब दे हथ्थ फड़ाईआ। जन भगतां मित्र प्यारा बण के धुर दा अहिबाबा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द जणाए बोध अगाधा, बुद्धी तों परे निरगुण हरे, निरवैर निरँकार निराकार परवरदिगार आपणा हुक्म समझाईआ।
१४ चेत शहिनशाही सम्मत ५ रणधीर सिँघ दे गृह पहेवा
सचखण्ड दवारे खेल महान, दरगाह साची मुकामे हक़ आप खिलाईआ। हुक्म देवे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नौजवान, परवरदिगार सांझा यार आपणा हुक्म वरताईआ। जोती धार शब्दी सतिगुर सुण अगम्म फ़रमान, अबिनाशी करता आप सुणाईआ। तेई अवतारां कर सावधान, आलस निंदरा विच रहिण कोए ना पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सुणा अगम्म फ़रमान, संदेसा अगम्म अथाह अलाहीआ। दस गुरु वेखण मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सारे वेखो ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाईआ। क्यों सदी चौधवीं शरअ होई शैतान, आत्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। दीन मज़हब मन कल्पणा विच कुरलाण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। विद्या हक़ ना मिले पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी रही कुरलाईआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर निराकार मिले किसे ना आण, जोती जाता नज़र किसे ना आईआ। सृष्टी दी दृष्टी होई हैरान, वैरी घर घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सवाधान होवो सचखण्ड निवासी, हरि करता आप जणाईआ। निरगुण धार लोकमात मारो झाकी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फोल फुलाईआ। आपणी चार जुग दी पिछली वेखो साखी, साख्यात पर्दा दयो खुल्हाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां कलयुग जीवां मनुआ होया आक़ी, तुहाडे नाम मिले की वड्याईआ। किधर गया तुहाडा पूजा पाठी, सिमरन जोग अभ्यास तन वजूद करे ना क्यों सफ़ाईआ। साचे मण्डल पए कोई ना रासी, काया मन्दिर अंदर वज्जे ना कोए वधाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जुड़े कोई ना नाती, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जीवण विच्चों जीवण बदले ना कोए हयाती, आबेहयात रसना रस ना कोए चखाईआ। क्यों झगड़ा पाया दीन मज़हब काग़ज़ाती, मेरा नाउँ अक्खरां विच वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो तुसीं सारे बणे फ़सादी, मानव ज़ाती झगड़यां विच कलमयां विच दीनां विच इस्लामां विच कलामां विच आए लड़ाईआ। मेरी मंज़ल
❋
❋
इक्को हक़ीक़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो उठो वेखो जल्दी, सोया रहिण कोए ना पाईआ। क्यों चार कुण्ट दह दिशा अग्ग बलदी, सांतक सति ना कोए कराईआ। किथे खेल गई तुहाडी तुहाडे घर दी, घर विच घर नज़र किसे ना आईआ। क्यों पूजा पाठ करदयां सुरती साची मंज़ल नहीं चढ़दी, शब्द विच शब्द ना कोए मिलाईआ। क्यों नहीं ख़बर किसे नूं परम पुरख दे घर दी, सचखण्ड दवारे मिलण कोए ना आईआ। क्यों मन कल्पणा दीन दुनी लड़दी, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। की खेल होणी दीन दयाले अगम्मे नर दी, नर नरायण की कल वरताईआ। क्यों माया ममता वहिण विच सृष्टी दृष्टी जाए हढ़दी, गुर अवतार पैग़ग्बर हो अग्गे ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो तक्को आपणी दीन दुनी लोकमात, मातर भूमी ध्यान लगाईआ। ज़ातां पातां दीनां मज़हबां विच लओ झाक, ऊचां नीचां फोल फुलाईआ। साची समझे कोई ना ज़ात, पर्दा निरंतर अन्तर ना कोए उठाईआ। जिधर तक्को अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। किधर गई तुहाडी नाम सौग़ात, कलमे वाल्यो दयो समझाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर किस नूं देणी शाबाश, मेहर नज़र इक उठाईआ। जो भविख्तां विच लिख्तां विच दृष्टां विच सृष्टी आए आख, पेशीनगोईआं विच सुणाईआ। लेखा लिख आए नाल क़लम दवात, काग़ज़ स्याही जोड़ जुड़ाईआ। सो खेल करना आप पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। तुसीं दीन दुनी तक्को काया अंदर मार झात, पर्दा दयो खुल्हाईआ। सिफ्ती नाम पढ़न वाल्यां दा अंदरों खुल्हिआ ना किसे दा ताक, निरअक्खर समझ किसे ना आईआ। लहिणा देणा जीवण ज़िंदगी करे ना कोए बेबाक, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाणा इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो आपणे आपणे मुरीद सिख, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। किसे दी पूरी होवे ना इच्छ, आसा मनसा पूर ना कोए कराईआ। चार वरन अठारां बरन तन माटी होई ज़िच, काया गढ़ ना कोए सुहाईआ। तुसीं दस्स के आए अल्ला वाहिगुरु राम सब दा मालक इक्क, एकँकार समझ किसे ना आईआ। साची मंज़ल चढ़ के कोई वेख ना सके साहिब अनडिठ, निज नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। तुसीं जगत माण बणा के आए मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ जिन्हां दी घाड़त घड़ी पत्थर इट्ट, सिल पाहन नाल वड्याईआ। किसे दा खुल्लया नहीं नेत्र निज, निज नैण ना कोए रुशनाईआ । आत्म परमात्म बणया नहीं कोई मित्त, मित्र प्यारा मेल ना कोए मिलाईआ। नाड़ बहत्तर सब दी उबले रत, सांतक सति ना कोए कराईआ।
❋
❋
मन कल्पणा सक्कया ना कोई जित्त, कूड़ कुड़िआर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो आपणा अन्त अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। जेहड़ी भविख्तां विच कीती तहरीर, तक़दीर रूप बदलाईआ। ओह खेल करे अगम्म परवरदिगार धुर दा पीर, पैग़ग्बरां तों परे ध्यान लगाईआ। जिस ने दीन दुनी दी बदल देणी ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर आपणा हुक्म वरताईआ। तीर्थ तटां बदल देणा नीर, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। जिस दी दुहाई दे के गया कबीर, मन्दिर चढ़ के रिहा दृढ़ाईआ। ओह नाम खण्डा अगम्मी फड़ शमशीर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जिस ने शरअ दे कटणे ज़ंजीर, दीनां मज़हबां डेरा ढाहीआ। सतिजुग साचा करना तामीर, सति धर्म इक वखाईआ। झगड़ा रहे ना ग़रीब अमीर, चार वरनां एको रंग रंगाईआ। अमृत नाम बख्श के सीर, सांतक सति देणा कराईआ। आपणे हथ्थ रख तदबीर, तक़दीर दीन दुनी देणी बदलाईआ। करे खेल बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू साडा धुर चरण तेरे सजदा, नमों निमस्कार डंडावत इक जणाईआ। हउँ सेवक तेरे बरदा, जुग चौकड़ी ख़ादम रूप वटाईआ। जो हुक्म संदेसा रिहा घलदा, सो जीवां जंतां आए सुणाईआ। तेरा भेद ना आया अछल अछल्ल दा, बेअन्त कहि के आए गाईआ। सानूं पता नहीं की खेल होणा कलयुग कल दा, कलकाती कवण मिटाईआ। ज़ोर वेख्या काम क्रोध लोभ मोह हँकार दल दा, चार वरनां सोभा पाईआ। किसे राह नहीं लम्भया तेरे निहचल धाम अटल दा, कोटन कोटि साध सन्त फिरन धूंणीआँ ताईआ। निहचल धाम कोई ना मल्लदा, सचखण्ड दवारे सोभा कोई ना पाईआ। झगड़ा प्या कलयुग दूई द्वैती सल दा, इक्को रंग ना कोए रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाले साडी इक सलाह, बिन मशवरे दईए जणाईआ। सृष्टी दृष्टी दा बण मलाह, आत्म परमात्म पर्दा दे चुकाईआ। दीन दुनी दे बख्श गुनाह, रहमत आपणी इक कमाईआ। जो दीन मज़हब आए बणा, मानव मानव वंड वंडाईआ। पिछली शरअ दे गवा, शरीअत अग्गे रहे ना राईआ। आत्म ब्रह्म इक दृढ़ा, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। पंजां तत्तां दा झगड़ा दे मुका, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे ना कोए लड़ाईआ। तूं दाता बेपरवाह, सतिजुग साचा दे वरताईआ। जिस विच इक्को तेरा होवे नाँ, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सिफ्ती नाम आपणे विच समा, साहिब सुल्तान आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण ज्यों सचखण्ड तेरे दुआर असीं इक्ठे रहन्दे इक्को थाँ, दूसर वंड ना कोए रखाईआ। एसे तर्हां
❋
❋
मातलोक नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती इक्को रंग रंगा, इक्को नाम इक्को कलमा दे समझाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा पिता माँ, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। पिछला लेखा दे मिटा, अगला आपणा हुक्म वरताईआ । तूं ही अल्ला नूरी अगम्म ख़ुदा, वाहवा तेरी वज्जे वधाईआ। अग्गे होए ना कोए जुदा, सांझा जुज़ इक दृढ़ाईआ । साडा पूरा होए वायदा, वक्त सुहञ्जणा दए गवाहीआ। तेरे नाम दा वखरा पढ़ीए कोई ना काइदा, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरे नाल होए पूरा मुआहिदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो देणा पए इक़बाल, सन्मुख हो के देणा जणाईआ। दीन दुनी दे रहिणा नहीं दलाल, निरगुण सरगुण रंग ना कोए रंगाईआ। ज़ुमेवारी छड्डी झटका हलाल, सूर गाँ दा हिस्सा ना कोए पाईआ। आपणा समां वेखो काल, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। झगड़ा छड्डणा मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर, धर्मसाल इक्को घर लैणा सुहाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत जगे महान, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। दूजा दिसे ना कोए निशान, धर्म निशाना इक्को देणा झुलाईआ। दीन मज़हब दा झगड़ा मेट तमाम, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। बुद्धी तों परे होए ज्ञान, मन ममता कूड़ लोकाईआ। सारी सृष्टी मन्ने इक्को श्री भगवान, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। तुसीं सारे मिल के इक्को कलमा करना गान, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। एह अगम्मा हक़ फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर शब्द वडा बलवान, दो जहानां हुक्म वरताईआ। सब दा लहिणा देणा चुकाए विच जहान, जहालत कूड़ी क्रिया देवे गंवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशान, तत विकारा करे सफ़ाईआ। सब नूं करना पए परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू हउँ बालक तेरे नादान, बाले नढ्ढे नज़री आईआ । चरण कँवल कँवल चरण बिन सीस सीस झुकाण, निउँ निउँ लागण पाईआ। तेरा खेल अगम्मा बिन माटी चम्मा जोती जाते जगत महान, आदि अन्त श्री भगवन्त समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं छड्डीए पिछली रीती, रीतीवान तेरी सरनाईआ। की दस्सीए कथा कहाणी बीती, दीन दुनी दिती लड़ाईआ। सांतक सति करे कोए ना सीती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मज़हबां वाली बणा के निक्की निक्की बग़ीची, बाग़बान आपणी खेल वरताईआ। सारी सृष्टी वस्स किसे ना कीती, इक्को नाम ना कोए जपाईआ। तेरा खेल सदा अनडीठी, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त जिधर तक्कीए उधर तपे अंगीठी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे नालों टुट्टी सर्ब प्रीती, भगत भगवान मिलण कोए ना आईआ। साडा भुल्ल गया कलमा गई
❋
❋
हक़ हदीसी, हज़रत रहे जणाईआ। साडी नेत्र अक्ख मीची, नैण सके ना कोए उठाईआ। साडी भुल्ल गई सृष्टी नीती, नीतीवान दए ना कोए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो तीर्थ तटां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। वेखो जगत वणजारे हट्टां, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान फोल फुलाईआ । वेखो दीन दुनी दीआं मत्तां, मन कल्पणा विच कुरलाईआ। साची रही कोई ना सत्ता, सति रंग ना कोए रंगाईआ । कलयुग जीव दह दिशा फिरे नठ्ठा, चार कुण्ट हल्काईआ। धुर दा नाम किसे नहीं डिट्ठा, पंडत पांधे देण दुहाईआ। कागज़ां दीआं बन्न्ही फिरदे गट्ठां, अक्खरां वाली करन पढ़ाईआ। मिल्या कोई नहीं पुरख समर्था, समरथ स्वामी नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान नूं वेखदे बाहरली दो अक्खां, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। गल्लां बातां विच जीवां जंतां दीआं कराउँदे गतां, आपणी गत समझ किसे ना पाईआ। सब दीआं मारीआं गईआं मत्तां, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी जो हर घट अंदर वसा, गृह गृह डेरा लाईआ। ओस दा नाम अगम्मा रसा, बिन रसना रस चखाईआ। जिस दा मार्ग आदि जुगादी जुग चौकड़ी सदा सच्चा, सच दए वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया खेल वेखे कच्चा, काची माटी फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो अगला भेव खोलो्ह संदेसा देणा जगत जहान पक्का, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। कितना चिर होर काअबिआं विच हुजरिआं विच खेल होणा मदीना मक्का, मक़बरिआं कवण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सदा समर्था, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार निरगुण धार निरवैर निराकार दो जहानां वेख वखाईआ।
१४ चेत शहिनशाही सम्मत ५ आत्मा सिँघ दे गृह पहेवा
नारद कहे मैं रैण सबाई भज्जिआ, नौ खण्ड पृथ्मी आपणा चक्र लगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दरबार वेख्या सज्जया, सोहणा रंग बणाईआ। कलमा शरअ दा डंका वज्जया, शरीअत आपणा रंग बदलाईआ। जिन्हां खाधा गाँ वच्छया, रीती जगत विच बदलाईआ। मैं बचन दस्सया सच्चया, संदेसा इक दृढ़ाईआ। पैग़ग्बरो वेखो कलयुग जीव जहान मच्चया, अगनी तत रही तपाईआ। प्रभू लूं लूं अंदर किसे नहीं रच्चआ, चार कुण्ट दए दुहाईआ। माया ममता तीर निराला कस्सया, हँकार
❋
❋
विकारा गढ़ बणाईआ। दीनां मज़हबां करे कोए ना इकट्ठया, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करन लड़ाईआ। तुसां क्यों प्रभू दा नाम वखरा वखरा दस्सया, ओम राम कृष्ण अल्ला वाहिगुरु दिता जणाईआ। अन्तिम रही ना किसे विच सत्तया, बलहीण रहे कुरलाईआ। घर घर वेख्या मन मत्तया, बुध्ध बिबेक ना कोए रखाईआ। भाई भैण रिहा ना सक्कया, पिता पूत करे लड़ाईआ। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी मस्सया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी जिस दी करदी जस्सया, सिफ्तां विच राग नाद ढोले जगत गाईआ। ओस दा दरस किसे नहीं पाया नाल अक्खीआं, नैणहीण होई लोकाईआ। धुर दा काहन मिल्या ना जो लख चुरासी हंढ्ढाए सख़ीयां, परमात्म आत्म बेपरवाहीआ। पैग़ग्बरो दीनां मज़हबां दीआं निक्कीआं निक्कीआं पा के पत्तीआं, हिस्से मनुषां वाले रखाईआ। अन्त वहीरां किधर घत्तीआं, मैनूं दयो समझाईआ। याद कर लओ अर्जन वालीआं लोहां तत्तीआं, तत्ती तवी दए गवाहीआ। अग्गे दीन मज़हब ज़ात पात दीआं चलणीआं नहीं हट्टीआं, वणज वणजारा ना कोए कराईआ। पिछलीआं अलिफ़ ये वालीआं साफ़ कर लओ पट्टीआं, पटने वाला रिहा दृढ़ाईआ। निक्कीआं निक्कीआं जगणीआं नहीं मोम बत्तीआं, पुरख अकाला करे इक्को नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैनूं मिल्या कलयुग फिरदा फिरदा, पैग़ग्बरां गिर्द चक्र लगाईआ। हस्स के कहे नारद मैं साफ़ रहिण नहीं दिता किसे दा हिरदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मैं तैनूं लभदा चिर दा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। वेख खेल नरायण निर दा, जो निराकार नूर अलाहीआ। जिस दा लेखा जुग जुग सदा निबड़दा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। जगत जहान श्री भगवान वेखे भरया चिक्कड़ दा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। नाता रिहा नहीं दोस्त मित्र दा, प्रीतम प्रेम ना कोए कमाईआ। कूड़ कल्पणा विच्चों कोई नहीं निकलदा, पंच विकारां डेरा ढाहीआ। कलयुग अन्तिम साधां सन्तां रस्ता मिले ना सिख़र दा, चोटी चढ़ दरस कोए ना पाईआ। जगत विद्वान रूप बणया पित्तल दा, कंचन गढ़ ना कोए सुहाईआ। वेखो खेल दीनां मज़हबां वाले मिशन दा, गुर अवतार पैग़ग्बर संग ना कोए निभाईआ। खेल तक्कणा शिव ब्रह्मा विष्न दा, त्रै त्रै लेखा दए चुकाईआ। की संदेसा द्वापर अन्तिम त्रैलोकी नाथ कृष्ण दा, दुरबाशे गया दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम वेला होणा मिटण दा, मिट्टी ख़ाक जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। नारद कहे मैं कलयुग सहज ल्या पुच्छ, जगत मित्रा दे जणाईआ। अग्गे करना की कुछ, सदी चौधवीं अन्तिम नेड़े आईआ। कलयुग कहे मैनूं प्रभ नूं लैण दे झुक, निउँ के सीस निवाईआ। चार जुग दे शास्त्रां नालों माण देणा इक्को तुक, तूं मेरा
❋
❋
मैं तेरा ढोला गाईआ। पैग़ग्बरां पैंडा जाणा मुक, ईसा मूसा मुहम्मद दए गवाहीआ। तेई अवतारां करना ख़ुश, लहिणा सब दी झोली पाईआ। गुर अवतार बणा के सुत, सचखण्ड साचे देणा सुहाईआ। पुरख अकाला पैणा उठ, निरगुण दाता नूर अलाहीआ। जन भगतां उपर जाए तुठ्ठ, गुरमुख सज्जण मेल मिलाईआ। दीन दुनी दा बदल के रुख़, साचा मार्ग इक समझाईआ। झगड़ा रहे ना मानव मानुख, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ज़ात पाती वंड ना कोए रखाईआ। मन कल्पणा मेटे दु:ख, जगत तृष्ना दए गवाईआ। सतिजुग साची मौले रुत्त, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। धर्म दी धार पए फुट्ट, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैनूं कलयुग दिता दस्स, कन्न विच सुणाईआ। वेखणा खेल पुरख समरथ, जो दाता बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलावणहारा रथ, बण रथवाही वेस वटाईआ। सदी चौधवीं खेड़ा करे भट्ठ, भठियाला हो के अगनी डाहीआ। लेखा जाणे तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध फोल फुलाईआ। लहिणा मुकाए अठसठ, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। झगड़ा मेटे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ, गुरुदुआर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को शब्द नाद सुणाए अगम्मी नद, नाउँ निरँकार आप दृढ़ाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रगट, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। साचा मार्ग दीन दुनी दस्स, रस्ता इक्को दए वखाईआ। आत्म परमात्म गावो जस, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाला तक्को नेत्र अक्ख, निज लोइण आप खुल्हाईआ। हक़ीक़त विच्चों दे के हक़, असलीअत आपणी दए समझाईआ। कलयुग किहा मैं रहिण नहीं दिता किसे दा सति, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट लथ्थी पत, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। सांतक रही किसे ना सति, बुध्ध बिबेक ना कोए जणाईआ। नौ दवारे सारे रहे नस्स, कूड़ कल्पणा विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कहे नारद वेख ईसा मूसा मुहम्मद धार, सहज दयां जणाईआ। खेल होणा विच संसार, ख़ालक ख़लक दए कराईआ। इक दूजे दा मुकणा एतबार, बेएतबारी आप बणाईआ। सब नूं कर के ख़बरदार, बेख़बरां देणा उठाईआ। झगड़ा पाउणा जिस नूं मेटे ना कोए नाल प्यार, मुहब्बत विच ना कोए वड्याईआ। लहिंदी दिशा होणी ख़ुआर, ख़ुरासान रहे कुरलाईआ। खेल करे इसतिगुफ़ार, धुर मालक नूर अलाहीआ। जिस नूं अमाम अमामा मन्नया सिक्दार, मालक धुरदरगाहीआ। सो लहिणा जाणे सर्ब संसार, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। हुक्म संदेसा दे के आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल सुणाईआ। चार कुण्ट दिसे हाहाकार, धीरज धर्म ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक जणाईआ। धुर हुक्म कहे खेल श्री भगवाना, हरि भगवन आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा निशाना, सच निशाना इक झुलाईआ। पुरख अबिनाशी पहर के बाणा, जोती जामा नूर रुशनाईआ। पिछला लेखा मुकाए जहाना, जहालत कूड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां जो दिता दाना, नाम अमोलक शब्द वस्त वरताईआ। सो सब दा लेखे पाए आपणा ख़ज़ाना, अग्गे झोली ना कोए भराईआ। दीन दयाले नौजवाने मर्द मर्दाने बदल देणा ज़माना, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ । एका रंग रंगाए चार वरन अठारां बरन सिख ईसाई हिन्दू मुस्लमानां, आलमीन आमीन अमल इक्को इक जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अंदर दे के सच ज्ञाना, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा पर्दा दए उठाईआ। सतिजुग साचा सच कर प्रधाना, शब्द गुरदेव स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं झुकण ज़िमीं असमाना, विष्न ब्रह्मा शिव करन परवाना, करोड़ तेतीसा सीस ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक उपजाईआ। सच कहे मैं प्रगट होणा जग, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी अग्ग, हउमे हंगता देणी गंवाईआ। जन भगतां दरस वखाउणा उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। दीन मज़हब दी तोड़ के हद्द, मानव इक्को घर बहाईआ । अमृत जाम प्या के मदि, मधुर धुन देणी उपजाईआ। शब्द अगम्मी वजा के नद, अनहद नादी राग नाद सुणाईआ। जो आत्मा परमात्मा नालों होई अलग, विछड़यां सहज देणा मिलाईआ। इक्को दे के अमरा पद, पतिपरमेश्वर दर टिकाईआ। जिथ्थे रहे पुरख समरथ, दूजा अवर ना कोए वड्याईआ। जिसदी महिमा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। ओह सब नूं करनहारा वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। कलयुग अन्त हो प्रगट, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक खुल्हाईआ। सच दुआर कहे मैं आदि जुगादी इक्क, एकँकार दए वड्याईआ। जिथ्थे पुरख अकाला साहिब स्वामी पारब्रह्म परवरदिगार पए दिस, जल्वागर नूर नूर अलाहीआ। ज़ात पात दीन मज़हब ऊँच नीच राउ रंक ना कोई दिसे हिस्स, आत्मा परतमातमा परमात्मा आत्मा इक्को रूप सोभा पाईआ। जिथ्थे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान दा हुंदा बस, अक्ख़रां वाले हरफ़ां वाले बस्ते दए बंधाईआ। उस तों अग्गे खेल पुरख समरथ, जिथ्थे गुर अवतार पैग़ग्बर बैठे सीस निवाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द तों रहे रट, तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत पुतला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार इक उपजाईआ। धुर दी धार कहे मैं अगम्म अथाह, मेरा भेव कोए ना पाईआ। जुग जुग आवां वेस
❋
❋
वटा, गुर अवतार पैग़ग्बर नाउँ धराईआ। शब्द कलमा देवां पढ़ा, सिफ्ती नाम मातलोक समझाईआ। नित नवित्त धरनी धरत धवल खेल रचा, मानव माणस मानुख आपणा हुक्म समझाईआ। हक़ संदेसे नर नरेशे देवां सुणा, बोध अगाध करां पढ़ाईआ। कलयुग अन्त जोती जामा वेस वटा, आप आपणा फेरा पाईआ। जिस नूं कहिंदे जल्वागर ख़ुदा, ख़ादम अवतार पैग़ग्बर गुरु गुरदेव सेव कमाईआ। ओह लहिणा देणा लेखा सब दा दए चुका, चौकन्नी करे लोकाईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मुसायक ग्रंथी पन्थी एका रंग दए रंगा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव अभेदा दए खुल्हा, पर्दा उहला काया मन्दिर अंदर मुकामे हक़, हक़ीक़ी काअबे रहिण कोए ना पाईआ। साचा मार्ग श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान दीन दुनी कायनात सृष्टी दृष्टी अंदर देवे दस्स, दह दिशा नौ दुआर एकथार इक्को हुक्म सुणाईआ। शब्द निराला अणयाला तीर मारे कस, आर पार तिक्खी धार वेख वखाईआ। सो साहिब सतिगुर कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती ज़ाता पुरख बिधाता सच स्वामी अन्तरजामी निरवैर हो प्रगट, परम पुरख परमात्म आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त करनी करता करे सच, सच दा मालक सच सच विच्चों प्रगटाईआ।