पुस्तकालयभाग २१

१४ चेत शहिनशाही सम्मत ५ मन्दिर विच पंडत दे नाल पहेवा

सतिगुर शब्द सदा सर्बग्ग, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सद अख्वाईआ। नित नवित्त प्रगट होवे जग, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। जन भगत सुहेले लए लभ्भ, सन्त सज्जण वेख वखाईआ। जोती धार दर्शन देवे उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ । मन ममता त्रैगुण माया बुझा के अग्ग, अमृत मेघ दए बरसाईआ । जगत वासना पार कर के हद्द, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे वज्जे अगम्मी नद, धुन आत्मक राग अलाहीआ। जोत धार होवे प्रगट, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सच दुआर वखा के हट्ट, महल अटल इक वड्याईआ। जिथ्थे साहिब वस्से समरथ, पतिपरमेश्वर आसण लाईआ। जिस दा रूप रंग रेख सक्कया कोए ना दस्स, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कहि के सारे गाईआ। सो लेखा जाणे अलखणा अलख, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। जिस ख़बर संदेसा दिता सनकादक सन्त कुमार, इक इक्क जणाईआ। जिन्ह बराह दी बद्धी धार, आपणा बल प्रगटाईआ। यगै पुरुष दी पैज संवार, हाव गरीव लई अंगड़ाईआ। नर नरायण हो त्यार, दत्ता त्रै वेस वटाईआ। करे खेल अगम्म अपार,

❋

❋

जोती जाता आपणा वेस वटाईआ। कपल मुन कर के ख़बरदार, सांख योग दिता समझाईआ। रिखव देव पर्दा लाह अपार, पिरथू आपणा रंग चढ़ाईआ। मत्स वड़ के जलधार, कच्छप मन्दिरा पिठ उठाईआ। धनंतर हो के पाई सार, औषध रूप बदलाईआ। हँसा बावन हो के ख़बरदार, सोहणी आपणी कार कमाईआ। हरी हरि खेल अपार, गज लेखा दिता चुकाईआ। परस राम रूप निराकार, ब्राह्मण ब्रह्म विच वड्याईआ। राम रामा हो उज्यार, दशरथ लेखा दिता चुकाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, अख़शरां अक्खरां विच बदलाईआ। काहना कृष्णा मीत मुरार, नाम बंसरी धुन सुणाईआ। लेखा वेख जगत संसार, संसारी भण्डारी सँघारी लए बुलाईआ। कुमेर अंदर सद्दे सच दरबार, दर दरबारी सोभा पाईआ। खेल कीता अपर अपार, त्रैलोकी नंदन आपणी कार कमाईआ। माया छाया रूप धर निराकार, साकार विच निरगुण जोत लई लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। कृष्ण कहे मैं घनईआ काहन, काहना रूप वटाईआ। सोलां कला जगत निशान, नौ सत्त बराट मेरी वड्याईआ। मेरा खेल मेरे ज़िमीं असमान, चौदां तबक आपणे विच लुकाईआ। चौदां लोक मेरे अंग निशान, निशाने सब नूं दए दृढ़ाईआ। कौरो पांडो खेल कीता महान, महिमा आपणी आपणे विच टिकाईआ। विद्वानां नूं बुद्धी विच कीता परेशान, अक़ल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। साक सन्बंधी सारे वैरी हो के इक दूजे नूं तकान, दुश्मण दुश्मण रूप वटाईआ। ना दरोनाचारज दी विद्या रही ना कोए ज्ञान, शत्रु शस्त्रधारी हो के दिते लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कृष्ण कहे मैं आया बण घनईआ, शाम शामा रूप धराईआ। द्वापर अन्तिम वेखी नईआ, नौका तक्की जगत लोकाईआ। सारयां दा बण के सज्जण सईआ, सन्बन्धी सारे लए बुलाईआ। लेखा रख के सब दा गुज्झा आपणी बहीआ, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। प्यार नाल सतिकार नाल विहार नाल फड़ के बहीआ, भाई भाई दिते उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। कृष्ण कहे मैं त्रैलोकी नाथ, त्रैगुण अतीता नज़री आईआ। जोती जाता शब्द गुरु दा साथ, साख्यात आपणी कार कमाईआ। रथवाही बण के चलाया राथ, महासार्थी नाउँ प्रगटाईआ। अर्जन दस्सी गाथ, ज्ञान ज्ञान विच्चों उपजाईआ। ना कोई तेरा सज्जण ना कोई साक, कुटम्बी नज़र कोए ना आईआ। धर्म युद्ध विच लग्गे कोई ना पाप, पतित पुनीत दिता समझाईआ। फेर वखाया जिधर वेख मैं आपे आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिना अक्खां तों वेख मेरा प्रताप, दो जहानां सोभा पाईआ। मैं ही ब्रह्म मैं भगवान मैं ही जाप, जीवत जप तप आप अख्वाईआ। मैं ही रोग मैं ही सोग, मैं ही चिन्ता दु:ख भोग, मैं ही संयोग

❋

❋

मैं ही वियोग, मैं ही वैराग मैं ही त्याग, मैं ही कन्त सुहाग सब दा नज़री आईआ। तेरी खोल्हां जाग, तैनूं अगला दस्सां भाग, जिस नूं समझे कोए ना साध, रिषी मुनी बैठे ध्यान लगाईआ। एह अगम्मी कही बात, ना ओस वेले दिन सी ना रात, घड़ी पल समझ किसे ना आईआ। एह शब्द सुणाया, बिन रसना गाया, अन्तर आत्मक धुन उपजाया, अर्जन इक ज्ञान जणाया, बिना बोलण तों अनबोलत दिता सुणाईआ। कृष्ण हैरानी विच शैतानी विच बेईमानी विच इन्सानी विच मेहरवानी विच आपणा भेव खुल्हाया, सहज नाल हथ्थ पिट्ठ उत्ते टिकाईआ। जो उपज्या सो रहिण ना पाया, धर्म युद्ध दी रचना दिती रचाईआ। एह मेरा खेल ते मेरी माया, बेपरवाही विच समाईआ। खण्डा खड़ग तीर कमान चिल्ला नहीं कोई उठाया, धनुश हथ्थ ना कोए टिकाईआ। हर हिरदे विच आपणा नाम अगम्मा तीर छुहाया, सोई सुरती सब दी दिती जगाईआ। जां वेख्या चारों कुण्ट गरदो गुबार अन्धेरा छाया, हाहाकार मच्ची लोकाईआ । अर्जन हथ्थ बन्न्ह के सीस निवाया, चरण चरणोदक लै मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। उने चिर नूं युधिष्टर आया, धर्म दा बेटा आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस ने हस्स के हथ्थां उत्ते हथ्थ वजाया, सोहणी ख़ुशी दिती बणाईआ। मेरे काहन जी, मेरे भगवान जी, मेरे दाता दानी दीन दयाल जी, मेरे काल महाकाल जी, मेरे पूजय सच्ची धर्मसाल जी, मेरे शिवदवाले मठ मेरे मन्दिरां दे मन्दिर मेरे जोती नूर नुरान जी, मेरी इक ते अनेक अनेक तों इक प्रणाम जी, ज़रा सच दस्सो केहड़ा ज्ञान जी, जिस दे नाल लख चुरासी दे बंधन मिट जाण जी, आवण जावण मात गर्भ ना कोए फेर तपाण जी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कृष्ण किहा युधिष्टर किधरों आ गया फिरदा तुरदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। पेशानी उत्ते हथ्थ मारया सृष्टी वेख सारी मुर्दा, बिना मेरी किरपा तों जीवत नज़र कोए ना आईआ । करां खेल वेख देवत सुर दा, इंदर इंदरासण सिँघ सिँघासण बैठे ध्यान लगाईआ। एथे कोई खेल नहीं बल ज़ोर दा, ताक़त वाली ना कोए वड्याईआ। मैं त्रैलोकी नंदन सब नूं विछोड़दा सब नूं जोड़दा, एह मेरी बेपरवाहीआ। बेशक मैं रथ रथवाही चार घोड़ दा, चारों कुंट ध्यान लगाईआ। ज़रा खेल वेखणा शोर दा, चारों कुण्ट हाहाकार मच्चे दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए लिखाईआ। युधिष्टर किहा कृष्ण मैं वेखे सारे मूर्च्छत, मूर्ती सब विच इक्को तेरी नज़री आईआ। तूं मालक द्वापर वाले पूर दा, पुरीआं लोआं तेरा राह तकाईआ। तूं गढ़ तोड़ना ग़रूर दा, हँकारी दर्योध्न ल्या उठाईआ। एह खेल तेरा दस्तूर दा, जुग जुग आपणी कार भुगताईआ। जेहड़ा हुक्म तेरे मन्ज़ूर दा, ओह वरते थाउँ थाईंआ । ऐं जापदा जगत शमशान भूमी रूप बणया तन्दूर दा, अगनी आपणा रंग वखाईआ। एह शरीर पंज तत नाता कूड़ दा, लोकमात

❋

❋

रहिण ना पाईआ। दस्स किस तर्हां लेखा मुक्कणा एस जीव सरूर दा, सहज देणा समझाईआ । कृष्ण कहिंदा युधिष्टरा जो हाज़र सो चरणोदक लै मेरी धूढ़ दा, जन्म मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं आसा मनसा सब दी पूरदा, सारे मेरा ब्रह्म ते मैं ब्रह्म दा मालक ब्रह्म ब्रह्म विच समाईआ। युधिष्टर हस्स के किहा स्वामी जिस वेले तेरे पिच्छों वक्त हो गया दूर दा, तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। कृष्ण किहा ओस वेले कलयुग समां होणा मूर्ख मूढ़ दा, बुद्धिवान बुद्धी देण गवाईआ। मैं इक जगत रीती खेल दस्सां दस्तूर दा, जगत करां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। झट अर्जन बोलया तूं मैनूं दस्सया इंड पिंड ब्रह्मण्ड, सब कुछ दिता वखाईआ। मैं तक्कया तेरा अनन्द, तेरे अनन्द विच समाईआ। सवैम तूं सवैम मैं सवैम तेरा परमानंद, अनन्द विच परमानंद ल्या मिलाईआ। दस्स, जगत तेरे पिच्छों कुछ काल गया लँघ, तेरा दरस कोए ना पाईआ। जिन्हां दी तूं शहादत लैणी विच जंग, धर्म युद्ध विच देणा लड़ाईआ। उन्हां नूं दस्स केहड़ी कूटे देवेंगा टंग, कि जूनीआं विच भवाईआ। नाले तूं कहाया मेरा आत्मा सदा साचा अनन्द, अनन्त अनन्त विच रखाईआ। की तूं वड्डा कि सुरस्ती जमना गंग, गंगोतरी दा भेव देणा खुल्हाईआ। की तीर्थ तट किनारे आसा मनसा पूरी करन मँग, जीवत जीअ तेरे नाल मिलाईआ। कृष्ण हस्स के किहा मेरे पिच्छों मेरी सिफ्त दा रह जाणा छन्द, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोलयां विच गाईआ। सच किसे नूं लभ्भणा नहीं ते जगत विहार विच जीवां जंतां फराउणा आपणा पिंड, ते पिंडी दा मालक नज़र किसे ना आईआ। जिंनां चिर सतिगुरु ना बख्शे जो साख्यात होए बख़शिंद, बिना बख्शीश तों चुरासी तों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। एह कलयुग विच कलयुग दा वरतिआ आपणा रंग, रंग विच रीती देणी बणाईआ । क्यों एसे लालच विच पंडतां विद्वानां मेरे नाम दा गाउँदे रहिणा छन्द, नमों नमों नमों कर के सीस झुकाईआ। मैं तालीम सिख्या विच कर चलया पाबन्द, बंधन देणा पाईआ। जिस वेले कलयुग गया लँघ, अन्त अख़ीर गुर अवतार पैग़ग्बरां दी पूरी करां मँग, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ। फेर आवां निरगुण धार जोत सरूप शाहो भूप बण सूरा सरबंग, साहिब सुल्तान वेस वटाईआ। उनां चिर एह पिंडी पढ़ाउण दा, कुशा पढ़ाउण दा, बरहा सूर बख्शंद नूं वडयाउण दा लेखा आपणा ढंग, ढंग दे नाल डंग भुक्खयां दे देणे लँघाईआ। जिस वेले फेर आवां, आत्म परमात्म दा मृदँग वजावां, पारब्रह्म ब्रह्म इक वखावां, दीन मज़हब ज़ात पात दा झगड़ा मुकावां, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक रंग रंगावां, सदा अनन्द चित अनन्द अनन्द विच छुपावां, जित्थे नूरी जोत बिन वरन गोत, ना कोई बुद्धी ना कोई मन कल्पणा ना कोई अक़ल वाली सोच, समझ वाली समझ ना कोए रखाईआ। एह नहीं किसे दा दोष, सारे कृष्ण दे एहसान फ़रामोश,

❋

❋

जिस ने सुणा के बैरूनी जगत वाला सलोक, सोहले ढोले मात विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बिन साहिब सतिगुर जगत क्रिया विच्चों पार ना कोए कराईआ।

१४ चेत शहिनशाही ५ सुदागर सिँघ दे गृह भट्ठा माजरा

धरनी कहे प्रभ मेट दे मेरा धब्बा, धौल धवल हो के सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा अब्बा, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। लोकमात निर्धन हो के तैनूं देवां सद्दा, निरमाणता विच चरण कमलां सीस झुकाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे माया ममता वाली हद्दा, हद्द हदूद आपणी इक्को दे समझाईआ। दीन मज़हब शरअ शरीअत जो सब दी बणी क़ज़ा, मौत रूप रही वखाईआ। सब नूं चला आपणी रज़ा, राज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। कलयुग जीव मन ख़ुमारी विच मद्धा, मधुर धुन अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। हउमे हंगता विच बध्धा, हँ ब्रह्म पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। निरगुण नूर तेरा दीपक जोत कोए ना जगा, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर होए ना कोए रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जीव जहान फिरे भज्जा, चार कुण्ट दह दिशा पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर भविख्तां विच तेरे आउण दी दस्स के गए वजह, भेव अभेदा मात खुल्हाईआ । बौहड़ी दुहाई दरोही तेरे नाम सचखण्ड निवासी रब्बा, बेपरवाह तेरी बेपरवाही वेख वखाईआ। कूड़ कल्पना सृष्टी दृष्टी अंदर अखाड़ा वेख लग्गा, सति सच किसे नज़र ना आईआ। मानव मानस मानुख माया ममता विच दगा, अगनी तत रही जलाईआ। साहिब सुल्तान तेरा दरस पाए कोई ना उपर शाह रगा, नौ दवारे जीव जंत जगत हल्काईआ। नाम ख़ुमारी निझर रस अमृत मिले ना कोए मद्धा, मधुर धुन ना कोए शनवाईआ। आत्म परमात्म जीव होई अलग्गा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जिधर तक्कां दीनां मज़हबां पाया दब्बा, शरअ शरीअत भय रही रखाईआ। तेरा मार्ग मिले किसे ना हक़ा, हक़ीक़त नज़र किसे ना आईआ। सब दे निरंतर अन्तर होया शक्का, शकूक सके ना कोए मिटाईआ। जगत विद्या पढ़ी कम्म ना आवे मिले मेल ना प्रभू सख़ा, साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरा दरस कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठां टेकण मथ्था, धूढ़ी ख़ाक रहे रमाईआ। मैं हैरान हो गई निज नेत्र खुल्ही किसे ना अक्खा, जगत लोचन ना कोए वड्याईआ। साध सन्त सदी चौधवीं दिसे कोई ना सच्चा, सूफ़ी फ़कीर हकीर रूप ना कोए बणाईआ। फिरी दरोही मदीना मक्का, काअबे रहे कुरलाईआ। तेरे नाम दा सच्चा दिसे कोई ना हट्टा, हटवाणे बैठे मुख छुपाईआ। तेरा नाम कलमा विकदा नाल टका, क़ीमत तेरी रहे पाईआ। अन्त अख़ीर

❋

❋

बेनज़ीर सदी बीसवीं सब दा पूरा कर दे पटा, अवतार पैग़ग्बरां लेखा दे चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खेल वेख बाज़ीगर नटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। बिन तेरी किरपा मानस लाहा किसे ना खटा, खटके विच लोकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोई ना टप्पा, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर चारों कुण्ट फिरे नठ्ठा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। किसे दा चले नहीं कोई वस्सा, वसल यार मिले ना कोई नूर ख़ुदाईआ। अमृत रस चक्खे ना कोई रसा, रस रसना होई हल्काईआ। तन वजूद माटी ख़ाक धोती तम्बी पहन के कच्छा, वेस अनेक ल्या बदलाईआ। सच दुआर एकँकार तेरे पहुंचया ना कोई बण के बच्चा, बचपन तेरी झोली पाईआ। जिधर तक्कां काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़ ना कोए सुहाईआ। मन कल्पणा विच नच्चा, नौ दवारे फिरे नठ्ठा, तेरा प्रेम लूं लूं अंदर किसे ना रचा, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ। धरनी कहे मैं रो रो के नेत्र नीर वहावां अक्खां, हन्झूआं हार बणाईआ। बौहड़ी दुहाई मेरा रिहा कोई ना सख़ा, सख़ी संग ना कोए निभाईआ। जिधर जावां कूड़ी क्रिया मारे धक्का, धौल दा भार ना कोए उठाईआ। मैं वेखदी मैनूं इक्को नज़री आया पप्पा, जो पूरन पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेल मिलाईआ। मैं चौहन्दी मेरे उत्तों कूड़ विकारां दी मेट दे सफा, मलेछ रहिण कोए ना पाईआ। वेखीं प्रभू साहिब सतिगुर ना होवीं ख़फ़ा, आजिज़ हो के सीस निवाईआ। आपणे हुक्म दी चार जुग तूं वखरी ला दे दफ़ा, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे रफ़ा, रहमत आपणी हक़ कमाईआ। साचे नाम दा सृष्टी दृष्टी दे अंदर दे नफ़ा, नुक़सान आपणी झोली पाईआ। मुहब्बत विच महबूब दे गफ्फ़ा, गुफ़ा काया अंदर निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेट काली मस्सा, मसला सब दा हल कराईआ। निझर धार एकँकार दे रसा, रस्ता धुर दा दे वखाईआ। जिथ्थे प्रकाश बिन सूर्या चन्द रवि सस्सा, सति सरूप सोभा पाईआ। अगम्मी नाद आपे वज्जा, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। बिन तेल बाती दीपक जोत जगा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला साहिब स्वामी सच्चा, सच सिँघासण इक्को डेरा लाईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग तेरी मन्ना रज़ा, राज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। किरपा कर मेरे महबूब शहिनशाह सूरे सर्बग्गा, साहिब सतिगुर तेरी इक सरनाईआ। कलयुग जीव हँस होए कग्गा, कागों हँस दे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मैं बड़ी भोग लई सज़ा, कलयुग जीवां कोलों मेरा पल्लू दे छुडाईआ।

❋

❋

१४ चेत सम्मत शहिनशाही सम्मत ५ हरबंस सिँघ दे गृह ठीकरी,

नारद कहे प्रभ साचे दस्स दे सांझी बन्दना, बन्दगी वाले बन्दे आप प्रगटाईआ। फिरना पए ना किसे विच जंगला, साचे नाम दा रस दे जा रंगला, गीत गोबिन्द तेरा अलाहीआ। लेखे ला ग़रीब निमाणा गुरमुख कंगला, शहिनशाह आपणी गोद टिकाईआ। भेव खुल्हा दे आपणी सच दुआर मँगला, दरगाह साची पर्दा लाहीआ। तूं साहिब स्वामी आदि जुगादी रंगला, रंग रत्तड़े तेरी वड्याईआ। सच बेनन्ती इक मन्न ला, आरजू तेरे अग्गे रखाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले जण ला, धुर दी बण जणेंदी माईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणे तन ला, बिन वजूद महबूब वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लेखा कल मुका, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे बणन गवाह, शहादत सब दी दे भुगताईआ। तूं नूर नुराना इक ख़ुदा, ख़ुदगरज़ी सब दी दे मिटाईआ। तेरे नालों तेरा भगत ना होए जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक बण दिलरुबा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरे क़दमां सजदा सीस दयां झुका, निउँ निउँ लागां पाईआ। मेरी क़बूल कर दुआ, तोबा तोबा तोबा दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। नारद कहे प्रभू आपणी कर ना मर्ज़ी, मुरीद वेख जगत लोकाईआ। कलयुग मेट अन्धेर गर्दी, हक़ इन्साफ़ आप कमाईआ। चार वरनां बण दर्दी, हमदर्द हो के वेख वखाईआ। शरअ छुरी रहे ना करदी, कत्लगाहां डेरा ढाहीआ। तेरी धार नरायण नर दी, नर हरि तेरी सरनाईआ। दर ठांडे तेरे चरण कँवल धरनी पड़दी, सीस जगदीश दए झुकाईआ। खेल मुका दे सीस धड़ दी, धड़ा आपणा इक समझाईआ। जेहड़ी आत्मा तूं ही तूं ही तेरा नाम होवे पढ़दी, आत्म परमात्म मेला लैणा मिलाईआ। दीन दुनी वेख सड़दी, कलयुग अगनी देणी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। नारद कहे मैं वेख्या दूर नेड़े तन, माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। सृष्टी हलकी कीती मन, चारों कुण्ट भवाईआ। साचा बणे कोई ना चन्न, जणेंदी होए कोई ना माईआ। शब्द अनाद सुणे कोई ना कन्न, अनहद नादी नाद ना कोए अल्हाईआ। भाण्डा भरम देवे कोई ना भन्न, भय भउ ना कोए चुकाईआ। तेरा खेल श्री भगवन, घर तेरे हथ्थ वड्याईआ। आपणा पूरा करना कम्म, कामना सब दी वेख वखाईआ। जन भगत दुलारे तेरे चन्न, बिन चन्द सूर्या कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर वजदी रहे वधाईआ। नारद कहे मैं तेरा सुत इकलौता, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। दिवस रैण कदे ना सोता, आलस निंदरा ना कोए वड्याईआ। प्रकाश तक्कां तेरा अगम्मी जोता,

❋

❋

जोती जोत जोत रुशनाईआ। सदी चौधवीं प्या रिहा विच सोचा, सोच समझ चले ना कोए चतुराईआ। अन्तर निरंतर तेरी खोज खोजा, खोजत खोजत तेरा राह तकाईआ। प्रभू बिन तेरी किरपा माण सके कोई ना मौजा, मजलस हक़ ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर दीन मज़हब दा कर के गए सौदा, क़ीमत हट्टां विच पवाईआ। परम पुरख परमात्म तेरे प्यार दा मिले किसे ना औहदा, अहिदनामा नज़र कोए ना आईआ। हरिजन साचे कर धुर संजोगा, जन्म कर्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। अन्त अख़ीर तेरी सब नूं ओटा, ओड़क तेरे हथ्थ वड्याईआ। नाम दमामे ला चोटा, चोटी चढ़ के दे वखाईआ। कलयुग जीव वेख खरा खोटा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश फोल फुलाईआ। तेरे कोल शब्द अगम्मी सोटा, सो साहिब स्वामी लैणा उठाईआ। निरगुण नूर प्रकाश करना जोता, जोती जाते डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे प्रभ दे दे इक दलेरी, दयावान दया कमाईआ। तूं साहिब मैं तेरी चेरी, चिरी विछुन्नी लै मिलाईआ। कलयुग अन्त करीं ना देरी, डेरे वाल्यां करीं सफ़ाईआ। साचे नाम दी सच चढ़ा बेड़ी, नईआ नौका अवर ना कोए वखाईआ। शरअ दी रहे कोई ना बेड़ी, बंधन बन्द देणे तुड़ाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कर मेहरी, महिमान सन्त सुहेले वेख वखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर आया नेरी, नेरन नेर पर्दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी दया कमाईआ। नारद कहे प्रभ मेरी आसा मनसा वखरी, सहज दयां जणाईआ। सृष्टी सुआउणी केहड़े सत्थरी, सत्थर यारड़ा वेख वखाईआ। लिख्त बणाउणी केहड़ी अक्खरी, आख़र देणा जणाईआ। दीन दुनियां करनी पध्धरी, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां लेखे मुकाउणे सध्धरी, जो सध्धर अन्तर अन्तर उपजाईआ । अगली खेल वखाउणी ग़दरी, गदागर होए लोकाईआ। सच दवारे भगतां सद लईं, सद्दा होका नाम जणाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह पर्दा कज लईं, ओढन सीस जगदीश टिकाईआ। जन भगत सुहेला जाए कदी ना हज्ज लई, काया काअबा होए रुशनाईआ। प्रभू तेरा खेल सदा जुग जग लई, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सच मुहब्बत विच रंग लईं, रंग आपणा इक रंगाईआ। दर तेरे मँग मँग लई, मांगत हो के झोली डाहीआ। निरगुण धार सदा संग दईं, सगला साथी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म वरतणा इक अनन्द लई, अनन्द अनन्द अनन्द आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच समाईआ।

❋

❋

१५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ संपूरन सिँघ दे गृह ठीकरी छन्ना

धरनी कहे मैं रोई भुब्बी, हौक्यां विच दुहाईआ। कलयुग वहिण विच खुभ्भी, प्रभू बाहर ना कोए कढ्ढाईआ । माया ममता वहिण विच डुब्बी, होए ना कोए सहाईआ। मैनूं भुल्ल गई वदी सुदी, पख समझ कोए ना आईआ। रमज़ दस्स अगम्मी गुज्झी, भेव देणा खुल्हाईआ। जिस विच धार रहे ना दुजी, एकँकार इक्को नज़री आईआ। बलहीण बिन तेरी किरपा मूल ना उठी, सवाधान ना कोए कराईआ। मैं सांभ के रखी राख इक मुट्ठी, जो अर्जन मेरी झोली गया पाईआ। मैं याद रख्या गोबिन्द वाले पुत्तीं, जो नीहां हेठ दबाईआ। मैं तक्कदी कद मेरे साहिब दी होवे रुत्ती, सुहञ्जणी नाल मिलाईआ। मेरी चार जुग दी पूरी होवे बुत्ती, बुतख़ान्यां विच्चों पार कराईआ। मेरी आशा रहे ना रुट्ठी, रुट्ठयां लए मिलाईआ। ध्यान मारे चहुं गुठी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। मैं रो पुकारां उच्ची, हाहाकार कर सुणाईआ। तुध बिन मैनूं करे कोई ना सुच्ची, तीर्थ तट साबत नज़र कोए ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ सारे रहे लुट्टी, लुटेरे मुल्ला शेख़ मुसायक नज़री आईआ। मैथों कूड़ क्रिया ना जाए चुक्की, चुकन्नी हो के दयां सुणाईआ। तेरे नालों प्रीत सब दी टुट्टी, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले गुर अवतार पैग़ग्बरां दे दे छुट्टी, जो दीनां मज़हबां वंड गए वंडाईआ। वेखीं सदी चौधवीं आपणी गंढ्ढ ना घुट्टीं, दयावान हो के दया देणी कमाईआ। तेरी पौह निरगुण धार अगम्मी फुट्टी, जोती जोत जोत रुशनाईआ। रविदास हुण गंढ्ढे ना टुट्टी जुत्ती, जोतरा धर्म वाला लगाईआ। सब दी बदल दे रुची, रचना आपणी इक वखाईआ। मैनूं निकरमण नूं कर दे सुच्ची, मेरे अन्तर मैल रहे ना राईआ। मैं तेरी सरन साहिब स्वामी झुकी, निउँ निउँ बन्दना सीस निवाईआ। वेखीं आपणी करनी करनो मूल ना उकीं, निशाना आपणा लैणा बणाईआ। मैं चौहन्दी तेरे दवारे वसां सुखी, सुख साजण देणा पहुंचाईआ। सतिजुग धार प्रगट कर पंज मुखी, पंचम दे माण वड्याईआ। मेरी आयू कूड़ कुकर्मा कर के हो गई बुढ्ढी, नौजवान श्री भगवन दे बणाईआ। मेरी धार होवे अदुती, सीर धुर दा देणा चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सृष्ट सबाई निर्मल कर बुद्धि, बुध्ध बिबेक देणी कराईआ। धरनी कहे मेरा रो रो वहे नीर, नैणां छहिबर लाईआ। मेरे शहिनशाह पीर, हज़रत बेपरवाहीआ। पिछली कीती उत्ते फेर लकीर, लाईन आपणी दे समझाईआ। चौथे जुग बदल तक़दीर, मेहर नज़र इक उठाईआ। साचा मार्ग दस्स तदबीर, तरीका इक्को इक जणाईआ। रंग रंगा शाह हकीर, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। तेरा नूर नज़र आवे तस्वीर, लातस्वीर पर्दा देणा उठाईआ। दीन दुनी शरअ कट ज़ंजीर, शरीअत विच्चों वेख वखाईआ। किरपा कर बेनज़ीर,

❋

❋

नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। तूं आदि जुगादी मददगीर, दर तेरे आस रखाईआ। होका दे के गया कबीर, क़बरां तों बाहर दुहाईआ। सदी चौधवीं मेट ख़मीर, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। मूर्ख बुद्धी ना रहे हकीर, विष्टा मुख ना कोए छुहाईआ। तूं मालक ख़ालक दस्तगीर, दस्त बदस्त लै उठाईआ। पाटे चीथड़ लाह चीर, भूषन धुर दा नाम पहनाईआ। लेखा वेख जबराईल, मेकाईल दए सफ़ाईआ। असराफ़ील ना होए दिलगीर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मैं रो रो थक्की, थकावट मेरे अंदर आईआ। चार कुण्ट भज्जी नस्सी, दह दिशा वेख वखाईआ। खेल वेखी लख चुरासी, चार अठ्ठ जून अजूनी फोल फुलाईआ। नाम किसे घर मिल्या ना रती, रतन अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। घर स्वामी दरस पाए कोई ना कमलापती, पतिपरमेश्वर रंग ना कोए रंगाईआ। सति धर्म विच दिसे कोई ना सती, सत्याग्रह करे लोकाईआ। कूड़ कल्पणा होई मनमती, बुध्ध बिबेक ना कोए बणाईआ। सन्तोख सील रिहा ना कोई जती, यथार्थ प्रभ दा रंग ना कोए वखाईआ। चार वरनां अठारां बरनां तीर्थ तटां करे कोई ना गति, आवण जावण पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा खेल पुरख समर्थी, निरगुण धार समझ कोए ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा खेल वखा अक्खीं, आख़र एहो आस रखाईआ। तेरा खेल लख चुरासी सख़ी, सख़ावत आपणा नाम दे अगम्म झोली पाईआ। इक्को इक पढ़ा पट्टी, पटने वाला नाल रलाईआ। सतिजुग सच चला हट्टी, हटवाणे पिछले आपणे विच समाईआ। तेरे प्रेम दी डोर जाए ना कटी, आत्म परमात्म मेला मेल सहज सुभाईआ। नानक नूं थोड़्हा जिहा इशारा दिता जुग छत्ती, इस तों अग्गे कहिण कुछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं रो रो होई बेहाल, बिहबल हो के दयां दुहाईआ। साची रही ना कोई धर्मसाल, साचा मन्दिर ना कोए वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदली चाल, चाल निराली वेख वखाईआ। इष्टी दृष्टी होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। साची वस्त कोल नहीं धन माल, नाम ख़ज़ाना हथ्थ किसे ना आईआ। जिधर तक्कां सारे होए कंगाल, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। मैं चार कुण्ट कीती भाल, भज्जी वाहो दाहीआ। कोई मेरा हल्ल करो सवाल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो सुरत लवो संभाल, आपणा बल प्रगटाईआ। आपणे शस्त्र उठाओ खण्डे ढाल, तीर तरकश कमान कंध उठाईआ। योद्धे सूरबीर बणो बलवान, बलधार लवो अंगड़ाईआ। क्यों जीवां अंदर शरअ वड़ी शैतान, शस्त्र धारीओ क्यों बैठे मुख छुपाईआ। क्यों छड्डदे नहीं आपणा ईमान, दीनां मज़हबां कोलों पल्लू लवो छुडाईआ। किधर गए तुहाडे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील

❋

❋

क़ुरान खाणी बाणी दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। तुसीं पंजां तत्तां नूं ज्ञान विच बणा ना सके इन्सान, इन्सानां नूं हैवानां वांग गए लड़ाईआ। दस्सो केहड़े तुसीं प्रधान, कवण हुक्म रहे चलाईआ। केहड़ी सख़ी दा बण के काहन, बंसरी रहे सुणाईआ। उठो वेखो मारो ध्यान, कलयुग रैण अन्धेरी छाईआ। साचा रिहा ना ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया चढ़या तुफ़ान, ज्ञानीआं ध्यानीआं रिहा रुढ़ाईआ। जिधर तक्को बेईमान, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। तुहाडा कलमा करे ना कोए कल्याण, मन्त्रां विच ना कोए वड्याईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होए हैरान, बिन अक्खां रो रो नीर नैणां रहे वहाईआ। जाओ धरनी कहे आउ मेरे विच मैदान, आपणा बल धराईआ। जे आ नहीं सकदे फिर बोलो बिना ज़बान, सच दयो सुणाईआ। मुखों कहो प्रभू तेरी सृष्टी तेरी दुनियां तेरी कायनात तेरा जीव जहान, साडा नज़र कुछ ना आईआ। साडी तेरे चरणां इक प्रणाम, आपणा वापस लै ला धुरदरगाह दा बख्श्या नाम, तेरी झोली पाईआ। तेरे कलमे वाली कलाम, कामल मुर्शद तेरी ओट रखाईआ। अन्त अख़ीर इक्को सजदा इक्को सलाम, इक्को डंडावत बन्दना प्रणाम, परम पुरख तेरे चरणां विच समाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल दीन दयाल नूं होण ना दयो बदनाम, आपणी आपणी बदनामी लै के दरगाह साची सचखण्ड प्रभ दे विच जाओ समाईआ। दीन दुनी नूं संभालणा तुहाडा नहीं काम, तुसीं मज़हबां दे वागी सिफ्तां दे रागी ढोले रसना नाल गाईआ। धरनी कहे मेरा मालक आदि दा कन्त सुहागी, जिस कोटन वार गुर अवतार पैग़ग्बरो तुहाडी कीती बरबादी, थिर रहिण कोए ना पाईआ। मैं चौहन्दी मैनूं दीनां मज़हबां तों मिल जाए आज़ादी, पुरख अकाल दा इक्को नाम सुणां अनादी, जो अनाद काल तों चलया आईआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा सदा विस्मादी, बिस्मिल हो के आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मेट दीन दुनी समाजी, समें दे मालक ख़लक दे ख़ालक मख़लूक आपणे रंग रंगाईआ।

१५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ मोहन सिँघ दे गृह गढ़ी लांगरी

धरनी कहे प्रभू मेरी पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। आपणी सृष्टी वेख जगत संसार, दीन दुनी फोल फुलाईआ। चारों कुण्ट वध्या विभचार, कूड़ कुकर्म लए अंगड़ाईआ। साचा मित्र ना कोए मुरार, सगला संग ना कोए रखाईआ। सहायता करे ना कोए गुरु अवतार, पैग़ग्बर होए ना कोए सहाईआ। चारों कुण्ट धूंआधार, दह दिशा अन्धेरा छाईआ। दीन मज़हब

❋

❋

करन खार, ज़ातां पातां विच लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठां हाहाकार, गुरदवारिआं धीआं भैणां रहे तकाईआ। माया ममता सब नूं कीता ख़ुआर, हउमे हंगता विच हल्काईआ। झगड़ा प्या पुरख नार, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। नाद शब्द सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए सुणाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती मिले ना ठंडा ठार, अठसठ तीर्थ रो रो देण दुहाईआ। दीआ बाती कमलापाती पतिपरमेश्वर तेरा होए ना कोए उज्यार, साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अंदर साध सन्त करे ना कोए सफ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ गए हार, मंज़ल महबूब हथ्थ किसे ना आईआ। मैं जिधर तक्कां कूड़ कुकर्म दिसे विभचार, धर्म दी धार रंग ना कोए रंगाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आत्म ब्रह्म किसे ना पाई सार, पारब्रह्म तेरा नूर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरती कहे प्रभ मैं रो के दयां दुहाई, तेरा नाम ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाई, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशनाई, तत्तां वाला गुरु कम्म किछ ना आईआ। दीनां मज़हबां लोकमात कर सफ़ाई, एका ब्रह्म एका दृष्ट एका इष्ट दे जणाईआ। तेरे नाम तों सारी दुनियां करे लड़ाई, अल्ला वाहिगुरु राम नाम सति झगड़ा दिता पाईआ। तेरा लेखा जो गुर अवतार पैग़ग्बरां लिख्या नाल क़लम शाही, शहिनशाह तेरी वंडी अक्खरां विच वंडाईआ। आदि जुगादी शाह पातशाह दो जहानां मालक नूर अलाही, नौजवाना इक्को सोभा पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त माया ममता मोह विकार हँकार कूड़ी क्रिया शौह दरया देवीं रुढ़ाई, रहमत आपणी आप कमाईआ। सतिजुग साचा सति धर्म दा राह चलाईं, रहिबर हो के आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह साची दर ठांडे मँग मँगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरण कँवल अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा कर दे भविख्त वाक्, लेखा अवर रहे ना राईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गवाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन मज़हब दा लेखा रहे ना राईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तूं मेरा मैं तेरा सब नूं दस्स दे साची गाथ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। अन्तर निरंतर निरगुण निरगुण बणा सज्जण साक, सरगुण दा झगड़ा तन वजूद माटी ख़ाक बाहरों वंड वंडाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान सृष्टी दी दृष्टी दा खोल्ह ताक, पर्दा अंदरों दे चुकाईआ। इक्को नूर नूर नूर कर प्रकाश, ज़हूर आपणे विच्चों वखाईआ । मेरी अन्त अख़ीरी एहो आस, अवतार पैग़ग्बर जिस दा दे के गए विश्वास, विषयां तों बाहर विशेष आपणी कार कमाईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा कर दे नास, कर्म कांड दा झगड़ा दे चुकाईआ। सच धर्म दी धरनी कहे मेरी झोली पा दात, सतिजुग

❋

❋

साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई तेरा इक्को कलमा इक्को नाम इक्को जपण गाथ, इक्को जमात हो के आपणा झट लँघाईआ। जिधर वेखां ओधर नज़री आवें साख्यात, स्वच्छ सरूप शाहो भूप आपणा रूप लैणा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। धरनी कहे मैं पापां भार दब्बी, दाअवे नाल जणाईआ। मैनूं सति जोत कितों ना लभ्भी, तेरा नूरी दरस कोए ना पाईआ। मैं मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरदवारिआं विच भज्जी, तीर्थ तटां उत्ते फेरा पाईआ। मैं साध सन्त फ़कीर पंडत पांधे वेखे जेहड़े बैठे उत्ते मंजी, मजलस विद्या अक्खरां वाली बणाईआ। मैं गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वहिंदी धार वेखी नदी, नदीआं दे आर पार तेरा रूप नज़र कोए ना आईआ। मैं गुर अवतार पैग़ग्बरां वेखी गद्दी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी फोल फुलाईआ। मेरे दीन दयाल साहिब सतिगुर पुरख अकाल गोबिन्द दे पिच्छों किसे दे अंदर तेरी जोत नहीं जगी, तत्तां वाला गुरु नज़र कोए ना आईआ। उठ वेख आपणी चौधवीं सदी, मुहम्मद कूक कूक सुणाईआ। जिस दे अन्तर निरंतर चोट लग्गी, चोटी चढ़ के खोज खुजाईआ। तूं जल्वागर नूर नुराना साहिब सुल्ताना रब्बी, रहमत आपणी हक़ कमाईआ। मैं मांगत कहिंदी भिखारन कहिंदी दरवेशन कहिंदी कदी कदी, जुग चौकड़ी पिच्छों आपणी मँग मँगाईआ। मेरे साहिब सुल्तान नौजवान परवरदिगार सांझे यार दुनियां दे अंदरों कढ्ढ दे बदी, मन ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मैं चरण कँवल सरनाई तेरी लग्गी, सरनगति इक्को इक रखाईआ।