पुस्तकालयभाग २१

१५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ रण सिँघ दे गृह अजीत नगर

धरनी कहे प्रभ मेरी इक अर्ज़ोई, आरजू अन्तर दयां जणाईआ। कलयुग अन्त मिले ना ढोई, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। महाबली रिहा ना कोई, जो कूड़ी क्रिया दए मुकाईआ। कलयुग जीवां सुरती सोई, शब्द हलूणे ना कोए उठाईआ। माया ममता पाई दरोही, तेरा रूप अनूप नज़र ना आईआ। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी होई, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मैं रो रो की दस्सां, दह दिशा पई दुहाईआ। कलयुग कुकर्म वेख ना सकां अक्खां, कूड़ कल्पणा रही कुरलाईआ। मित्र रिहा कोई ना सख़ा, चेला गुरु ना कोए वड्याईआ । तेरा नाम विकदा विच हट्टां, क़ीमत टक्यां वाली पाईआ। फिरी दुहाई तीर्थ

❋

❋

तटां, अमृत रस ना कोए चुआईआ। भ्रिष्टाचार होया मन्दिर मट्ठां, शिवदवाले कूकण मारन धाहींआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी पढ़ पढ़ जगत थक्का, तेरा दरस कोए ना पाईआ। हिरदे हरि वसाए कोई ना पक्का, पारब्रह्म तैनूं मिलण कोए ना आईआ। साचा भेव खोल्हे कोई ना यथार्थ यथा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। विद्यावान अक़ल बुद्धी दी करदे कथा, अनुभव दृष्टी सके ना कोए जणाईआ। इट्टां पत्थरां दीन दुनी टेकदी मथ्था, अबिनाशी करते तैनूं सीस ना कोए निवाईआ। जलां थलां सेवा करदे हथ्थां, तेरे चरण कँवल हथ्थ कर ना कोए छुहाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी समझी किसे ना वजह, भेव अगम्म ना कोए खुल्हाईआ। चार कुण्ट दह दिशा जंगल पहाड़ां विच्चों निरगुण धार किसे ना लभ्भा, कोटन कोटि जगत जिज्ञासू भज्जण वाहो दाहीआ। अन्त अख़ीर सदी चौधवीं देवां तैनूं सद्दा, साहिब स्वामी आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां दरस वखा उपर शाह रगा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। जिथ्थे तेरा शब्द नाम अनाद सुणे अनहदा, अनरागी धुर दा राग देणा दृढ़ाईआ। जिस गृह दीपक जोती जगा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। साहिब स्वामी पुरख अबिनाशण तेरा सिँघासण सजा, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर मँगण मँगां, झोलीआं सारे रहे डाहीआ। सो खेल वेख लोकमात सूरे सरबंगा, साहिब तेरी आस रखाईआ। जीव जंत जगत जहान होया नंगा, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। सच प्रेम दा वज्जे ना कोए मृदँगा, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। निज आत्म मिले ना कोए अनन्दा, परमानंद ना कोए समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना छन्दा, परमात्म आत्म आत्म परमात्म पर्दा कोए ना लाहीआ। दीन दुनी दे मालक पंज तत दा आ के वेख बन्दा, बिन बन्दगीउँ तन वजूद माटी कम्म किसे ना आईआ। माया ममता मोह विकार हँकार कूड़ी क्रिया विच होया गंदा, दुरमति मैल अंदरों करे ना कोए सफ़ाईआ। तेरा नूरी चन्द जोती धार चमके कोई ना चन्दा, कलयुग कूड़ा अन्धेरा ना कोए मिटाईआ। तूं दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बख्शंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी दया कमाईआ। निरगुण धार निरँकार निरवैर वेख खेल विच ब्रह्मण्डा, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं अन्त साची मंज़ल चढ़े कोई ना डंडा, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया दीन दुनी पाया फंदा, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। नेत्र रोवे जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, नीर सीर रूप ना कोए बदलाईआ। जिधर तक्कां सब दा भाग दिसे मंदा, मंदभाग रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरती कहे प्रभ मेरा दुक्खां विच निकले हौका, हाए हाए कर सुणाईआ । सच नाम दी मिले कोई ना नौका, नईआ नाम ना कोए चढ़ाईआ। वक्त गया सतिगुरु भउ का, भय सिर ना कोए रखाईआ। समां

❋

❋

आ गया हँकार हउँ का, हँकार गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। माण रिहा ना पिता माउँ का, भैण भाई ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू चारों कुण्ट वध्या पापा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ । आत्म परमात्म टुट्टा साका, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। त्रैगुण चढ़या सब नूं तापा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बन्द किवाड़ी खुल्ल्हे किसे ना ताका, बजर कपाटी ना कोए तुड़ाईआ। शब्द सुणे ना कोए अनादा, अनहद राग ना कोए जणाईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धी होए कागा, काग हँस रूप ना कोए वखाईआ। दुरमति मैल धोवे कोई ना दाग़ा, अन्तर निरंतर करे ना कोए सफ़ाईआ। तेरी नूर जोत जगे ना कोई चराग़ा, दीपक दीया ना कोए वड्याईआ। दीनां मज़हबां ज़ातां पातां प्या फ़सादा, झगड़ा नाम क़लमे वाला रखाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाला इक उठा दे आपणा वाला बाज़ा, बाजां वाले दे वड्याईआ। जो बदल देवे दीन दुनी समाजा, इष्ट पुरख अकाल तेरा दए वखाईआ। शाहो भूप बण वड राजन राजा, रईयत वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सृष्टी दृष्टी संवारे काजा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। किरपा कर पुरख समराथा, समरथ तेरी शरनाईआ। सतिजुग साचा प्रगट कर साचा, सच दे दृढ़ाईआ। भाग लगा दे काया माटी काचा, कंचन गढ़ वड्याईआ। मनुआ मन ना फिरे नाचा, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। इक्को सतिगुर शब्द हिरदे अंदर जाए वाचा, वाचक दी लोड़ रहे ना राईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तूं आदि जुगादी सब दा पिता माता, पुरख अकाल तेरी इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान तेरा दासी दासा, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गुर अवतार पैग़ग्बर जुग चौकड़ी तेरी सेव कमाईआ।

१५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ करतार सिँघ दे गृह कौमी फ़ारम

धरनी कहे प्रभ दस्स आपणा इक्को इष्ट, आत्म परमात्म पर्दा दे उठाईआ। कलयुग जीवां खोल्ह दृष्ट, माया
ममता मोह मिटाईआ। कूड़ कल्पणा मन विकार कीता भ्रष्ट, दुरमति मैल दे धवाईआ। तेरा राह तक्के रामा वशिष्ट, त्रेता
जुग त्रैगुण अतीता ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरा कर भविख्त, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। लख चुरासी जीव
जंत साध सन्त वेख लिस्ट, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

❋

❋

धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। धरती कहे प्रभ सति सच कर इन्साफ़, अदल धुर दा आप कमाईआ। कलयुग मनुआ होया गुस्ताख़, सांतक सति ना कोए वरताईआ। कलयुग जीवां कुकर्म कर मुआफ़, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। दुरमति मैल कर साफ़, पतित पुनीत दे कराईआ। आत्म ब्रह्म दे जाप, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। रूह बुत कर पाक, तन वजूद वज्जे वधाईआ। भेव अभेदा खोल्ह साच, सच स्वामी दया कमाईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बर गए आख, सदी चौधवीं पूर कराईआ। सच दुआरा खोल्ह ताक, पर्दा अन्तर निरंतर रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी सब कुछ तेरे हाथ, समरथ स्वामी तेरी वड वड्याईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेट रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। चार वरन बणा इक जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ । झगड़ा मेट दे काग़ज़ात, कलमा नाम इक्को इक उपजाईआ। तैनूं सारे मन्नण वाहिद, लाशरीक सोभा पाईआ। निरगुण नूर प्रगट हो गाॅड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे मैं रो रो दस्सां हालत, हरि हरिजू दयां जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर आई जहालत, कूड़ क्रिया ना कोए मिटाईआ । पिता पूत दी पई अदावत, भाई भाई ना कोए वड्याईआ। तेरा नाम ना मिले निआमत, अनरस रसना रस ना कोए चखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द दीन दुनी होई गावत, गहर गम्भीर हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तुध बिन दूजा दिसे ना कोई सही सलामत, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। कूड़ कल्पणा सदी चौधवीं चारों कुण्ट कीती बग़ावत, बग़लगीर ना कोए अख्वाईआ। रहमत विच नाम कर सख़ावत, धुर दी धार इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभ मेट दे मेरा दु:ख, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ । झगड़ा मुका दे मानस मानुख, मानव करे ना कोए लड़ाईआ। सतिजुग साची सुहा दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। इक्को योद्धा सूरबीर दुलारा उठा दे गोबिन्द सुत, दो जहानां लै अंगड़ाईआ। चार कुण्ट दह दिशा लै पुच्छ, वेख वखाणे थाउँ थाईंआ। पर्दा उहला रहिण ना देवे लुक, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के तुक, तुख्म तासीर दीन दुनी दए बदलाईआ। जिथ्थे सब दी मंज़ल जावे मुक, ओथे बैठे डेरा लाईआ। शब्दी धार बदल के रुख़, करवट आपणी लै बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ । धरनी कहे प्रभ दे दे गोबिन्द सूरा, इक्को मँग मँगाईआ। जिस दा चमके जोती नूरा, नूर नुराना नज़री आईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझे कूड़ा, शब्दी करे सफ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, एका अमृत जाम

❋

❋

प्याईआ। चरण कँवल देवे धूढ़ा, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। सब दी आसा मनसा करे पूरा, पूरन ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ । धरनी कहे प्रभ दे दे इक्को धुर दा मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जो ढोला गावे तेरा गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म दस्से साची रीत, रहिबर हो के आप समझाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। धुर दी दस्स इक हदीस, हज़रतां तों पर्हे करे पढ़ाईआ। लेखा मुका दे बीस बीस, जगदीश तेरी सरनाईआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभ शब्दी सतिगुर दे अमाम, कामल मुर्शद तेरी इक सरनाईआ। कलयुग झगड़ा मिटे तमाम, तमअ तमन्ना दए गवाईआ। मज़हब दा रहे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ, गुरुदुआर करे ना कोए हराम, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी शाम, तेरा नाउँ नूर करे रुशनाईआ। झगड़ा मुका के काया माटी चाम, चम्म दृष्टी सब दी दए बदलाईआ। लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ । जिस नूं सारे मन्नण काहन, गोपी निरगुण धार लए प्रनाईआ। नज़री आवे हर घट रमया राम, सीता सुरत नाल वड्याईआ। पैग़ग्बरां लेखे लावे कलाम, कलमा कायनात खोज खुजाईआ। जिस दा मन्त्र आदि जुगादी सति नाम, फ़तहि वाहिगुरु डंक वजाईआ। ओह लहिणे देणे मुकाए तमाम, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। हउमे गढ़ तोड़े अभिमान, माण निमाणयां दए जणाईआ। किरपा कर श्री भगवान, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे मैं चरण कँवल करां प्रणाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, प्रभ तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। कलयुग क्रिया वेख मेरे नैण शरमाण, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे प्रभ किरपा कर साहिब सुल्तान, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी मेहरवान, महबूब नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं मार ध्यान, अन्तश्करन खोज खुजाईआ। मुहम्मद लेखा कर परवान, झोली आपणी विच पाईआ। ईसा दे के गया बिआन, भविख्तां विच सुणाईआ। नानक निरगुण कर परवान, कल कल्की तेरी आस रखाईआ। गोबिन्द जणा के गया निशान, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। जिस नूं समझे ना कोए इन्सान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ । ओह लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी लए अंगड़ाईआ। जिस नूं झुकणे ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक सीस निवाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानां बदल

❋

❋

देवे विधान, निरगुण प्रधान आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे प्रभ मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, वर दाते तुध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ।

१५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ महिन्दर सिँघ दे गृह पिंड गढ़ी लांगरी

धरनी कहे मैं जन भगतां पैर चुम्मां, जो चरण मेरे उत्ते टिकाईआ। परदखणा विच इरद गिर्द घुम्मां, चक्रवरती हो के चक्र लगाईआ। मुहम्मद नूं कहां अज्ज पढ़ ला आपणा जुंमां, तेरे जुम्मे गल्ल रहे ना राईआ । फेर सब दीआं चोटीआं मुन्नां, जो प्रभ नूं बैठे भुलाईआ। जिस दा खेल होणा अनन्त गुणां, गुणवन्त दए कराईआ । बचन अगम्मा इक्को सुणां, जो संदेसा धुर सुणाईआ। सन्त सुहेले मात चुणां, दीन दुनी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं भगतां रखां उपर छाती, मुहब्बत विच सीने नाल लगाईआ। जिन्हां दे अंदर वसिआ मेरा कमलापाती, पतिपरमेश्वर बैठा डेरा लाईआ। सदा लई बणावां साथी, संगी लवां उपजाईआ। नित नवित्त मन्नां आखी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिन्हां मेटणी कलयुग अन्धेरी राती, सतिजुग सच्चा राह वखाईआ। उन्हां इक्को पट्टी पढ़नी सारयां दी इक्को होणी जमाती, इक्को धार दए दृढ़ाईआ। इक्को जाम प्याला पीणा इक्को होवे साकी, सुराही इक्को इक रखाईआ। इक्को मन्दिर दुआरा होवे इक्को खोल्हे ताकी, पर्दा इक्को इक उठाईआ। इक्को लहिणा देणा चुकावे काया पंज तत माटी ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। इक्को जानणहारा होवे जोत जाती, जागरत जोत करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ । धरनी कहे प्रभू तेरे भगतां करां दरस, दासी हो के सेव कमाईआ। मेरी जुग जुग दी मिटी हरस, हवस रही ना राईआ । अगनी मिटी तपश, तृष्ना दिती गवाईआ। चरण टिका के मेरे उत्ते फ़र्श, फ़ैसला दिता सुणाईआ । मेल मिलाया नाल प्रीतम अर्श, अर्शां दा वाली सोभा पाईआ। महबूब कीता तरस, रहमत आप कमाईआ । मेरी मन्ज़ूर कर के अर्ज़, आरज़ू लेखे लाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां दी तक्क के गर्ज़, गहर गम्भीर आया चाँईं चाँईंआ । पुरख अकाला पूरा करे फ़रज़, फ़ैसला हक़ हक़ सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दरद, दुखियां आपणी गोद उठाईआ। करे खेल अगम्म असचरज, अचरज लीला आप प्रगटाईआ। सूरबीर बण मर्द, मर्दाना लए अंगड़ाईआ । शरअ रहिण ना देवे करद, हक़ कसाई ना कोए वड्याईआ। सदी चौधवीं मेटे अन्धेर गरद, गरदश विच्चों कढ्ढे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगतां झुके सीस, सिर सर ना कोए वड्याईआ। किरपा कर मेरे जगदीश, जगदीशर तेरी इक सरनाईआ। वक्त अख़ीरी रिहा बीत, बातन पर्दा दे खुल्हाईआ। दीन दुनी दी बदल रीत, रीतीवान तेरी सरनाईआ। त्रैगुण तों कर अतीत, त्रैभवन धनी वेख वखाईआ। तुध बिन साचा दिसे कोई ना मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां आपणा नाम कर बख्शीश, रहमत सच कमाईआ । जो तेरी करदे रहे उडीक, आमद विच बैठे अक्ख खुल्हाईआ। उहनां काया कर दे ठांडी सीत, अगनी तत गवाईआ । लेखा मुका दे मन्दिर मसीत, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दरबारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे तेरे भगत वेखां लोकमात, मता तेरे नाल पकाईआ। जिन्हां दी आत्म ब्रह्म इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। उन्हां दा लेखा लिख दे नाल क़लम दवात, शाही शहिनशाह नाल मिलाईआ। दीन दुनी विच्चों दे नजात, जो बैठा निशावर आपणा आप कराईआ। मित्र प्यारा बण अहिबाब, सज्जण हो के वेख वखाईआ। सच मन्दिर सुहा महिराब, महबूब आपणा पर्दा लाहीआ । तेरे क़दमां इक अदाब, सजदा सीस झुकाईआ। तूं साहिब सतिगुरु महाराज, राजन राज तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं पूरा कर दे काज, करनी करते वेख वखाईआ। सति धर्म दा चार कुण्ट चला दे राज, रईयत आपणी आपणे रंग रंगाईआ। धरनी कहे मेरी नमस्ते डंडावत बन्दना सजदा बिना निमाज़, नवाज़िश विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा पूरा कर हिसाब, जिस दा अंकड़ा नज़र किसे ना आईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सन्त किरपाल सिँघ सावण आश्रम गुड़ मंडी दिल्ली

सति शब्द दी धार सतिगुर सावण, सति सति अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण धार सतिगुर सावण, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। एकँकार खेल सतिगुर सावण, सति सरूप सोभा पाईआ। आदि निरँजण सतिगुर सावण, सति सतिवादी सहज सुखदाईआ। अबिनाशी करता सतिगुर सावण, जन्म मरन ना रूप वटाईआ । श्री भगवान सतिगुर सावण, जुगा जुगन्त वेस वटाईआ। पारब्रह्म सतिगुर सावण, ब्रह्म लेखा दए समझाईआ। अगम्म अथाह सतिगुर धार सावण, निरवैर निराकार निरँकार बेपरवाहीआ । सचखण्ड निवासी सतिगुर सावण, सति सतिवन्त नूर अलाहीआ । मुकामे हक़ सतिगुर

❋

❋

सावण, दरगाह साची सोभा पाईआ। थिर घर खेल सतिगुर सावण, महल अटल उच्च मुनार करे रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव प्यार सतिगुर सावण, सति सति दए माण वड्याईआ। त्रैगुण माया पंज तत खेल रचना सतिगुर सावण, तन वजूद सोभा पाईआ। अमृत रस निझर धार सतिगुर सावण, बूँद स्वांती अगम्म टपकाईआ। शब्द धुंन नाद अनहद राग सतिगुर सावण, अनुरागी राग जणाईआ। जोती जोत प्रकाश सतिगुर सावण, नूर नूर नूर अख्वाईआ। सुरत शब्द दा विहार सतिगुर सावण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। साध सन्त सति सरूप सति निराकार साकार सतिगुर सावण, सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी दा आधार सतिगुर सावण, सृष्टी मेला सहज सुभाईआ। चार वरन साकार सतिगुर सावण, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश मेल मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार निवार सतिगुर सावण, आशा तृष्ना कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा जोती नूर उज्यार सतिगुर सावण, किरपानिध गुण निधान वड्याईआ। पंच शब्द दा प्यार सतिगुर सावण, शब्दी शब्द शब्द विच्चों प्रगटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जैकार सतिगुर सावण, ढोले गीत राग नाद शनवाईआ। महल अटल उच्च मीनार साढे तिन्न हथ्थ काअबा सतिगुर सावण, महबूब मुहब्बत वाला नज़री आईआ। सच पैग़ग्बर नबी रसूल पकड़न वाला दामन सतिगुर सावण, सहज सहज सुखदाईआ । सो सतिगुर सावण जो दया कमावे पतित पावन, पतितां पुनीत दए कराईआ। मेहर निगाह नाल तारे जीव जहानन, जहालत अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। सति धर्म दा दस्स निशानन, निशाना मन कल्पणा दए गवाईआ। अन्तर दे के ब्रह्म ज्ञानन, बुध्ध बिबेक दए बणाईआ। आपणा आप गुरमुख जाणन, जिन्हां उपर आपणी दया कमाईआ। निजानंद विच परमानंद माणन, जगत सुख ना कोए वड्याईआ। नूर जोत प्रकाश तक्कण उपर असमानन, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पन्ध मुकाईआ। जिधर वेखण उधर साहिब सतिगुर श्री भगवानन, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। सो सतिगुर अगम्मा शब्द जिस नूं कहिंदे धुर दा सावण, अमृत मेघ अगम्म अथाह बरसाईआ। जिस सावण नाल सब दा होवे नहावण, दुरमति मैल तन वजूद गवाईआ। ओह सावण सतिगुर मुर्शद कामल, मुरीदां होए सहाईआ। जिस नूं बुद्धी वाला समझे ना कोई आलम, अनुभव दृष्टी अंदर नज़री आईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान कदे ना बणे ज़ालम, ज़ुलम सितम जगत डेरा ढाहीआ। शब्द अगम्मी धार लेखा लिखे क़लम स्याही कालम, कालम दीन दुनी वाला बणाईआ। जिन्हां फड़ाए आपणा दामन, दामनगीर आप हो जाईआ। सचखण्ड दा बण के ज़ामन, शब्द बिबाणे विच टिकाईआ। सच दवारे बिठा के आपणे सामन्ह, जोती जोत विच मिलाईआ। जिस दा भेव विद्या वाला जाणे ना कोए ब्राह्मण, ग्रन्थां शास्त्रां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुखां विच्चों कढ्ढ के जाए त्रैगुण माया अगनी तामन, तामस गया मुकाईआ।

❋

❋

जिस नूं जुग चौकड़ी वेखण जीव जहानन, सो रूप अनूप दरसाईआ। जिस दी सिफ्त करदे शरअ शरीअत वेद पुराणन, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सोहले गावण, गीत अगम्म अथाहीआ। सो सावण जिस दा आदि जुगादी इक्को नामन, नाम निधाना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना, इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द सावण, शब्द गुरु गुर सावण, सावण शब्द ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे बाणी दा मालक, ख़लक दा ख़ालक, प्रितपालक आत्मा दा सालस, साहिब सतिगुर आपणा खेल आप वखाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सुरिंदर कौर दे नवित्त हरिभगत दुआर दिल्ली

चेत कहे मेरा दिवस सोलां, सोलां कल ना कोए वड्याईआ। मैं भेव खुल्हावां पर्दा ओहला, दूई द्वैत रहे ना राईआ। धुर संदेसा गावां ढोला, अगम्मी राग अल्हाईआ। सच संदेसा दस्सां बोला, अनबोलत राग सुणाईआ । ओए जन भगतो प्रभ बदल के आ गया आपणा चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। सच दुआरा एका खोल्हा, एकँकार दया कमाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर पावे रौला, हाहाकार विच दुहाईआ। फिरी दरोही उपर धौला, धरनी नैणां नीर वहाईआ। लम्भयां किसे हथ्थ ना आए मौला, मौलवी मुल्लां देण दुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरा करे कौला, कौल इक़रार पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सोलां चेत कहे मैं वेख्या सुल्हकुल, साहिब स्वामी नज़री आईआ। जो देवे नाम अगम्म अनमुल्ल, करता क़ीमत ना कोए रखाईआ। बैठा रहे अडुल्ल, सच सिँघासण डेरा लाईआ। आदि जुगादि सदा अनभुल्ल, जुग चौकड़ी भुल्ल कदे ना जाईआ। माया ममता विच ना जाए रुल, कूड़ी क्रिया ना वंड वंडाईआ। सो प्रगट हो के उपर धौल, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। पूरा करे पिच्छे कीता कौल, इक़रार आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सोलां चेत कहे मैं आया लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। बेनन्ती विच कीती अरदास, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। किरपा कर मेरे अबिनाश, प्रभू सरन तेरी सरनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सतिजुग चन्द चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे गाथ, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्हणा साच, कूड़ कल्पणा देणी मुकाईआ। लूं लूं अंदर जाणा राच, रचना आपणी देणी वखाईआ। लेखे लाउणा काया माटी काच, कंचन गढ़ सुहाईआ। त्रैगुण लग्गे

❋

❋

मूल ना आंच, अगनी तत ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म बणी रहे सांझ, सगला संग निभाईआ। चार कुण्ट दिसे भाज, दीन दुनी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जे वधाईआ। सोलां चेत कहे मैं आया मातलोक, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। मेरा इक्को नाम सलोक, सोहला अवर ना कोए जणाईआ। जीव जंत ना सके रोक, अग्गे हो ना कोए उलटाईआ। जगत कल्पणा विच देवे कोई ना दोष, निरर्दोषी हो के सोभा पाईआ। बुद्धी वाला सोचे कोई ना सोच, समझ विच समझ ना कोए रखाईआ। निज नेत्र आसा पूरी करे ना कोई लोच, लोचन सके ना कोए उठाईआ। आत्म ब्रह्म माणे कोई ना मौज, मजलस भगतां नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा जोग, जुगीशर हो के फोल फुलाईआ। सोलां चेत कहे मैं अध्धों टप्पा, टप्पा दयां जणाईआ। पुरख अकाल नाल नाता होया पक्का, पक्की लई पकाईआ। खेल वेखणा बूरा कक्का, निरगुण नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। मुहम्मद रहे कोई ना सका, साजण मेल ना कोए कराईआ। फिरे दरोही मदीना मक्का, काअबे रहे कुरलाईआ। प्यार रिहा ना भाई भैण सक्का, सज्जण संग ना कोए रखाईआ।चेत कहे मैं दीन दुनी वेखां अक्खां, अक्खां वाल्यो खोज खुजाईआ। दीन दयाले पुरख अकाले दस्सां, संदेसा इक जणाईआ । दोए जोड़ के हथ्थां, सीस जगदीश दयां निवाईआ। पुरख अकाल मैं तेरा निक्का जिहा बच्चा, नन्हां तेरा रूप नज़री आईआ। तूं सर्ब कला समर्था, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुका दे तत अठ्ठां, नौ दर दुआर दा लेखा देणा मुकाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ रतन सिँघ दे प्रशाद कराउण ते धीर पुर दिल्ली

धरनी कहे मैं आदि जुगादि घुम्मदी, घुम्मणघेरी विच दुहाईआ। जुग जुग गुर अवतार पैग़ग्बरां चरण चुम्मदी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। खेल तक्कदी रही रिख मुन दी, पैग़ग्बरां ध्यान जणाईआ। आवाज़ सुणदी रही अगम्मी धुन दी, शब्द नाद शनवाईआ। खेल तक्कदी रही निरगुण धार कुन दी, कुल्ल मालक वेख वखाईआ । भावना जाणदी रही रसना बुल्ल दी, रसना नाल सिफ्त सालाहीआ। जगत कूड़ कल्पणा वेखदी रही झुल्लदी, माया ममता संग रखाईआ। नज़ारा तक्कदी रही थितां वाली कुल्ल दी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगाईआ । धरनी कहे मैं जुग चौकड़ी लावां चक्र, दिवस रैण आपणा

❋

❋

पन्ध मुकाईआ। मैं रहन्दी विच सतर, मेरा पर्दा ना कोए लाहीआ। मेरे अन्तर इक्को सधर, आसा दयां जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेंहदी रही ग़दर, कलयुग कूड़ क्रिया रही कुरलाईआ। कवण वेला प्रभ साहिब स्वामी अन्तरजामी सृष्टी दृष्टी करे पध्धर, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। सचखण्ड निवासी करे अदल, इन्साफ़ इक्को इक दृढ़ाईआ। छुरी शरअ रहिण ना देवे कसाई धर्म धार करे ना क़तल, क़ातल मक़तूल लेखा दए मुकाईआ। सच दुआरा एकँकारा मानस ज़ाती दस्से वतन, बेवतनां पर्दा आप उठाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सब दी लज्जया आवे रक्खण, सति सरूपी शाहो भूपी आपणा फेरा पाईआ। साचा मार्ग दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आवे दस्सण, सृष्टी दृष्टी अंदर इष्ट इक्को इक सुहाईआ। लेखा जाणे उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, दह दिशा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्को इक सुणाईआ। धरनी कहे मैं आदि जुगादि रही भाउँदी, भावना इक्को इक रखाईआ। जुग चौकड़ी मूल ना सौंदी, आसा आलस निंदरा ना कोए रखाईआ। तूंही तूंही ढोला गाउँदी, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। सिफ्त करां तेरे नाउँ दी, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम खेल वेखो मैं हउँ दी, जगत हंगता गढ़ वेख वखाईआ। हँस बुद्धी सब दी होई काउँ दी, काग वांग कुरलाईआ। शांती रहे ना किसे गुर अवतार पैग़ग्बर छाउँ दी, अगनी तत ना कोए बुझाईआ । वड्याई रही ना पंज तत काया गाउँ दी, काया खेड़ा अगनी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे आ प्रभ मेरे मालक, मेरी अन्तर इक दुहाईआ। भज्ज भज्ज थक्की ख़लक दे ख़ालक, जुग चौकड़ी पन्ध ना कोए मुकाईआ। दीन दुनी दी निंदरा लाह आलस, ग़फ्लत विच रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म बण सालस, सच स्वामी आपणा रंग रंगाईआ । चार वरन अठारां बरन निरंतर कर ख़ालस, सति सरूप शाहो भूप धुर दा रंग रंगाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया त्रैगुण मेट आतश, तन वजूद ना कोए जलाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात जो करे साज़श, लेखा सब दा दे चुकाईआ। तेरे अग्गे मेरी निवाज़श, नेत्र रो रो दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ कल्पणा विकार बुद्धी मेट राखश, रखिशश हो के वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं चार कुण्ट भज्जी नठ्ठी, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। साची दिसी कोई ना हट्टी, दुआरा धर्म ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जो दस्स के गए पट्टी, अक्खरां वाली जगत पढ़ाईआ। माण जणा के गए अठ्ठ सट्ठी, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ रंग रंगाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाह कलमे गए रटी, रट्टा दीन दुनी विच पाईआ। लख चुरासी डोर किसे ना कटी, आवण जावण गेड़ ना कोए मुकाईआ। मन कल्पणा

❋

❋

होई किसे ना ठंडी, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जिधर तक्कां आत्मा सब दी दिसदी रंडी, कन्त सुहाग ना कोए हंढ्ढाईआ । तेरी मानव ज़ाती फिरदी दीनां मज़हबां वाली डंडी, रहिबर तेरा राह नज़र किसे ना आईआ। हदूदां अंदर लग्गी पाबन्दी, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। निज नेत्र लोचण नैण होई अन्धी, सति नूर ना कोए रुशनाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे नाम दी वंड मैनूं लगदी नहीं चंगी, चारों कुण्ट दयां दुहाईआ। तूं आत्मा दा परमात्मा ब्रह्म दा पारब्रह्म संगी, सज्जण साक इक अख्वाईआ। तेरी दरगाह साची सच मुकाम सचखण्ड दुआर भिूमका चंगी, जिथ्थे निरगुण नूर जोत डगमगाईआ। ना कोई भेखी ना पाखण्डी, मज़हबां वाली ना कोए वड्याईआ। किरपा कर सूरे सरबंगी, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। तेरा सुत दुलारा योद्धा शब्द सूरबीर बहादर जंगी, जंगजू इक्को नज़री आईआ। सदी चौधवी अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरी कट दे तंगी, तंगदस्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह साची सचखण्ड दवारे दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे नाम दा वज्जे डंक, राउ रंकां दे सुणाईआ। तेरा सुहावे इक्को बंक, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। पर्दा उहला लाह दे जीव जंत, साध सन्त कर रुशनाईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण कोए ना पाईआ। कलयुग गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे दृढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन बणा धुर दी संगत, सन्त सुहेले आपणे घर वसाईआ। बोध अगाधा इक्को बण पंडत, धुर दी विद्या दे जणाईआ। लहिणा देणा चुके उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज, चारे खाणी लेखा दे मुकाईआ। धरनी कहे मेरे कोल जुग चौकड़ी दी तेरी सनद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर एकँकार इक्को आस रखाईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़ग्बर तक्कण तेरा सहारा, सच तेरी सरनाईआ । तैनूं कहि के गए कल्की अवतारा, कल काती लेखा देणा मुकाईआ। अमाम अमामा बण सिक्दारा, हुक्म धुर दा इक मनाईआ। चारों कुण्ट मेट अन्धयारा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ । तेरा चरण कँवल इक सहारा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ । मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कर प्यारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तेरा नाद शब्द धुन्कारा, अगम्मी नाद देणा जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा होवे जैकारा, इक्को ढोला इक्को गीत रसना जिह्वा सारे गाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह आदि जुगादी परवरदिगारा, महबूब मुहब्बत विच तेरी वड्याईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैं जुग जुग भज्जी नठ्ठी थक्की सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या वारो वारा, अनक कलधारी तेरी सेव कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर मात विच्चों जा के फेर आया ना कोए दुबारा, मुरीदां सिखां सार किसे ना पाईआ । मैं वेखदी रही जुग चारा, चौकड़ी आपणी अक्ख

❋

❋

खुल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त रोवां ज़ारो ज़ारा, नेत्र रोवां दयां दुहाईआ। साहिब सुल्ताने श्री भगवाने सृष्टी वेख आपणा संसारा, दृष्टी अंदर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धरत, धवल दयां जणाईआ। मेरी गुर अवतार पैग़ग्बरां नाल पूरी होई शर्त, शरअ शरीअत दयां बदलाईआ। निरगुण धार आवां परत, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। लहिणा देणा पूरा करां अर्श, अर्शी प्रीतम हो के खोज खुजाईआ। तेरे उत्ते करां तरस, रहमत हक़ कमाईआ। अमृत मेघ देवां बरस, चरणोदक तेरे मुख छुहाईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, दीनां मज़हबां डेरा ढाहीआ। सब दी मन्ज़ूर करां अर्ज़, आरज़ू आपणे विच छुपाईआ। साचे नाम दी दस्सां तरज़, गीत नाद क़लमा इक्को इक सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दरद, दुखियां आपणी गोद बहाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, वेखां थाउँ थाईंआ। एह खेल होणा असचरज, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक समझाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी साची सिख्या सुण लै जगत, जगजीवण दाता दए दृढ़ाईआ। चुरासी विच्चों मानव ज़ाती विच्चों हरिजन वेख मेरे भगत, गुरमुख सोहणे सोभा पाईआ। जिन्हां इष्ट मेरा मन्नया फ़क़त, बाकी झगड़े दिते मुकाईआ। मेरा नूर तक्कण अगम्मी धार अर्श, आशा सब दी पूर कराईआ। जोती जामा पा के देवां दरस, नूर नुराना डगमगाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरी करां गर्ज़, गहर गम्भीर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी सच दुआरा धुर दा खोल्हां, सचखण्ड निवासी रिहा सुणाईआ। चार वरनां अठारां बरनां दस्स के इक्को बोला, धुर संदेसा दिता समझाईआ। आत्म परमात्म बण के तोला, लख चुरासी रिहा तुलाईआ। सच दुआरा इक्को खोल्हा, सतिजुग साचा राह दरसाईआ। निरगुण धार हो के मौला, जोती जाता हो के वेस वटाईआ। जन भगतां अंदर चुका के उहला, पर्दा दिता उठाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मेरे उत्ते पैणा रौला, हाहाकार करे लोकाईआ। सावधान हो जा धौला, धौल दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे धरनी हो जा सावधान, सच दयां समझाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जगत शरअ बणे शैतान, सति धर्म ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया उठणा तुफ़ान, सच सुच दए रुढ़ाईआ। विद्वानां रहे ना कोए ज्ञान, बुद्धी विच ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट युद्ध होवे घमसान, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल गावीं गान, गीत गोबिन्द अलाईआ। प्रभू किरपा कीती महान,

❋

❋

मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां वायदा पूरा करे जहान, कौल इक़रार वेखे चाँईं चाँईंआ। माया ममता दा मेट निशान, सति धर्म निशाना दए झुलाईआ। नव सत्त सारे इक्को ढोला गाण, इक्को नाम ध्याईआ। धरनी धरत धवल धौल तैनूं करना पए परवान, परवानगी विच सीस देणा झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं भाणा तेरा जरदी, सद भाणे विच समाईआ। जुग चौकड़ी सृष्टी जम्मदी मरदी, एह तेरी बेपरवाहीआ, मैं ख़बर दस्सां तेरे घर दी, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। की धार तेरी नरायण नर दी, नर निरँकार देणा दृढ़ाईआ। जेहड़ी आत्मा तैनूं वरदी, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। तेरी याद विच तेरा ढोला पढ़दी, तूं मेरा मैं तेरा रही गाईआ। सच दस्स उह कवण दवारे खड़्हदी, गृह कवण डेरा लाईआ । पुरख अकाल कहे धरनी उह सच दुआरा मल्लदी, दरगाह साची सोभा पाईआ। जन भगतां आत्मा सदा मेरे विच रलदी, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। अटकन रहे ना जल थल दी, महीअल वंड ना कोए वंडाईआ। जुग चौकड़ी किसे नूं ख़बर नहीं रही की खेल होणी कलयुग कल दी, हरि कला की वरताईआ। सारे वड्डयाई चौहन्दे बलि बलि दी, सिफ्तां विच सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। धरनी जिस ने गाया सोहँ गीत, इक नाम वड्याईआ। छड्ड गए मन्दिर मसीत, काअबिआं पन्ध मुकाईआ। सृष्टी विच्चों हो अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। इक्को प्रभ दी करन प्रीत, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। उन्हां करां ठांडे सीत, अगनी तत ना कोए तपाईआ। उन्हां दा ना जन्म ना कर्म ना कोई दीन दुनी वाला नसीब, संसारी वंड ना कोए वंडाईआ। आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, दर घर साचे दयां टिकाईआ। उह गुरमुख सन्त सुहेले उह जन भगत मेरे नाम दे सदा शहीद, शहादत इक्को घर भुगताईआ। अन्त करां आप तसदीक़, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। सदा सदा सद सचखण्ड बण वसनीक, सच दवारे आसण लाईआ। जिथ्थे नज़र ना आवे कोई शरीक, लाशरीक इक्को सोभा पाईआ। जिस दे विच हक़ तौफीक़, धुर दा मालक नज़री आईआ। भगत आत्मा कदे ना होवे पलीत, पतित पुनीत आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा रहिण ना देवे ऊँच नीच, नीच ऊँच इक्को रंग रंगाईआ।