पुस्तकालयभाग २१

१८ चेत शहिनशाही सम्मत ५ अवतार सिँघ दे गृह लाइन २५७-९ शास्त्री नगर कानपुर

धरनी कहे प्रभ चार कुण्ट सृष्टी दुखी, दुखियां दर्द ना कोए मिटाईआ। ग़फ्लत विच गहरी नींद सुत्ती, सुरती शब्द

❋

❋

ना कोए जगाईआ। मन कल्पणा विच भुक्खी, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। तेरा नाम ख़ैर पए ना मुट्ठी, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। मैं वेख्या चारे गुठीं, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। अन्तर आत्म लग्गी किसे ना रुची, सति सति ना कोए समाईआ। मनसा होए किसे ना सुच्ची, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सब दी चोग जगत नखुट्टी, वस्त अमुल्ल ना कोए वरताईआ। प्रीतम प्रीती तेरे नालों तुट्टी, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। अन्त वात किसे ना पुच्छी, पुश्त पुनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे प्रभ दुनियां चार कुण्ट करे वरलाप, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया वध्या पाप, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। आत्म ब्रह्म कोए ना जाप, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। त्रैगुण मेटे कोई ना ताप, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। नज़र आए ना आपा आप, दूई द्वैत पर्दा ना कोए उठाईआ। सुरत शब्द ना बणे साथ, निरत नैण ना कोए खुल्हाईआ। साची गाए कोए ना गाथ, नादी धुन ना कोए शनवाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, साहिब तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड साचे मँग मँगाईआ। धरनी कहे प्रभ दीन दुनी दी वेखी हालत, हाए हाए कर सुणाईआ। साची करे ना कोए अदालत, इन्साफ़ हक़ ना कोए कमाईआ। मनुआ मन करे बग़ावत, चार कुण्ट रिहा कुरलाईआ । साचा नाम करे ना कोए सख़ावत, झोली हक़ ना कोए भराईआ। दीन मज़हब मेटे ना कोए अदावत, झगड़ा दूई ना कोए तजाईआ। तेरा कलमा ना लभ्भे निआमत, रसना रस ना कोए चखाईआ। सदी चौधवीं सब उत्ते आउँदी दिसे क्यामत, कलमे वाले रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभ दीन दुनी सुण पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। चारों कुण्ट धुआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर आई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मनुआ करे ना कोए गिरफ्तार, शब्दी तन्द ना कोए बंधाईआ। मित्र रिहा ना कोए मुरार, सज्जण संग ना कोए रखाईआ।दर तेरे दोए जोड़ करां निमस्कार, डंडावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। निगाह मार सच्ची सरकार, शाह पातशाह तेरी ओट रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ गढ़ हँकार, हउमे हंगता दे गवाईआ। आत्म ब्रह्म होए विचार, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। सच दुआरा एकँकारा दे वखाल, दरगाह साची इक सुहाईआ । जिथ्थे वसण शाह कंगाल, ऊँच नीच ना वंड वंडाईआ। तेरा नूरी होए जमाल, जागरत जोत डगमगाईआ। सब दा हल्ल कर सवाल, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं होए ज़वाल, लेखा अवर रहे ना राईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर मँगण दान,

❋

❋

दर ठांडे झोली डाहीआ। किरपा कर श्री भगवान, पुरख अबिनाशी तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ मेट निशान, निशाना धर्म इक झुलाईआ। जीव जंत साध सन्त तेरा ढोला गाण, कलमा नाम इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मैं रो रो थक्की, अन्तिम दयां दुहाईआ। किरपा कर कमलापती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। सति धर्म दी धार रही कोई ना सख़ी, काहन घनईआ नज़र कोए ना आईआ। तेरे प्रेम दी भुल्ली सब नूं पट्टी, पटने वाला दए गवाहीआ। चार वरनां ख़ाली हट्टी, वणज सच ना कोए कराईआ। मैं दह दिशा फिरां नठ्ठी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर पुरख समर्थी, समरथ तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां नाल जो कीती पक्की, वायदे वेख थाउँ थाईंआ। अग्गे फ़र्क पवे ना रत्ती, रहिबर हो के हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं वेख्या चार चुफेरा, बिन अक्खां दयां दृढ़ाईआ। किसे अंदर दिसे ना चाउ घनेरा, घनईआ मिलण कोए ना आईआ। मन ममता प्या झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। लख चुरासी मुके ना गेड़ा, आवण जावण फंद ना कोए कटाईआ। भेव खुल्ल्हे ना तेरा मेरा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। किरपा कर साहिब सुल्तान मेहरवान कर मेहरा, महबूब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभ गुर अवतार पैग़ग्बर वखावण वाले वसीअत, वसल यार देणा कराईआ। तेरे कोल सर्ब असलीअत, असल पर्दा देणा उठाईआ। मैं चौहन्दी सब दी सांझी कर वलदीअत, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ । तेरे विच अगम्म अहिमीअत, गुर अवतार पैग़ग्बर तेरी सरनाईआ। शब्दी धार तेरी शख्सीअत, शहिनशाह तेरा लेखा अगम्म अथाहीआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान तेरी मलकीअत, तुध बिन मालक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, हरि सज्जण नूर अलाहीआ। धरती कहे किरपा कर गुण निधान, गुणवन्ते तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी वेख होई हैरान, हैरानी मेरे अंदर छाईआ। मानव मानुश मानुख होए शरअ शैतान, ज़ंजीर बेनज़ीर कट अख़ीर मिलण कोए ना आईआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर दे ज्ञान, बुध्ध बिबेक आप बणाईआ। मनुआ दह दिश भज्जे ना विच जहान, कल्पणा कूड़ देणी गवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सजदयां विच सीस झुकाण, नमों डंडावत तेरी सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर मँगण दान, दर ठांडे

❋

❋

बैठे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं नेत्र रोवे चरण कँवल जाए विटहु क़ुरबान, करबले वाला लेखा दे मुकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी धरनी कहे हो मेहरवान, महबूब आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची मुकामे हक़ हक़ीक़त पर्दा देणा उठाईआ। धरनी कहे मेरा अन्त अख़ीरी गीत, सच सच सुणाईआ। आपणी बख्श हक़ प्रीत, प्रीतम आपणा मेल मिलाईआ। झगड़ा मेट के ऊँच नीच, राउ रंक इक्को घर वसाईआ। काया कर ठांडी सीत, अगनी तत बुझाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काअबा इक्को दे दरसाईआ। जिथ्थे वस्सें आप अनडीठ, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। सब नूं चाढ़्ह रंग मजीठ, बिस्मिल हो के आपणी कार कमाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग बदल दे रीत, रीतीवान तेरी बेपरवाहीआ। खेल कर त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर आसा रख के गए उम्मीद, तृष्ना तेरे नाल मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी करे ताकीद, ताईद विच सारे ढोले गाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणी दीन दुनी वेख ला के नीझ, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। तेरी प्रभू सारे करदे उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मैं चौहन्दी सब दी बदल दे तवारीख, तारीख आपणी इक समझाईआ । शब्द गुरु करे तस्दीक, शहादत एकँकार इक्को देणी भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी दरगाह साची तेरे भगत सदा सदा वसनीक, वसल असल इक्को देणा नूर अलाहीआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ किरपा सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कान पुर

धरनी कहे प्रभ साचा रिहा कोए ना धर्म, धर्मात्मा धुर दी धार ना कोए दृढ़ाईआ। शुभ करे कोई ना करम, कुकर्म कूड़ क्रिया विच दीन दुनियां जगत हल्काईआ। भाण्डा भन्ने कोई ना भरम, हउमे गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। नेत्र आवे किसे ना शरम, लज्जया रहिण कोए ना पाईआ। कल्पणा दिसे माटी चर्म, चम्म दृष्टी विच कुरलाईआ। झगड़ा प्या वरन बरन, दीन मज़हब ज़ात पात करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म ढोला मूल ना पढ़न, सुरत शब्द मेल ना कोए कराईआ। निरगुण धार तेरी मंज़ल मूल ना चढ़न, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। सच सरनाई कलयुग जीव अन्त ना पड़न, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। नेत्र खुल्ल्हे किसे ना हरन फरन, निज लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा मुक्के ना जन्म

❋

❋

मरन, चुरासी फंद ना कोए कटाईआ । माया ममता वहिण विच लग्गे हड़्हन, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जगत तृष्ना विच सारे सड़न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरा गुर अवतार पैग़ग्बरां नाल प्रन, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ । धरनी कहे प्रभू मैं भार नाल गई दब्बी, बोझा सीस ना कोए उठाईआ। दुनी विकारी होई सभी, सभिअता सच ना कोए वड्याईआ। तेरी निरगुण जोत किसे ना लभ्भी, निराकार निरँकार तेरा दरस कोए ना पाईआ। अन्त वेख आपणी चौधवीं सदी, पैग़ग्बरां लै उठाईआ। अवतारां चार जुग दी वेख गद्दी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फोल फुलाईआ। जलवा दिसे ना नूर अलाही रब्बी, आलमीन तेरा मेल ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया वहिंदी नदी, माया ममता वहिण वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। धरनी कहे पुरख अकाले दीन दयाले मैं गई थक्क, थकावट विच मेरी दुहाईआ। मेरा हक़ीक़त वाला दे दे हक़, लाशरीक तेरी शरनाईआ। मैं जुग जुग रही तक्क, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। कवण वेला आए पुरख समरथ, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। जन भगत सुहेले लए रख, लोकमात होए सहाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, जोती जोत जोत करे रुशनाईआ। शब्द सुणा नाद अनहद, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। नाम प्याला प्या के अगम्मी मदि, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। घर दीपक जोत जाए जग, काया मन्दिर होवे रुशनाईआ। नौ दवारे मुक्के हद्द, ईड़ा पिंगल सुखमन पन्ध रहे ना राईआ। नूर चमके बिना सूर्या चन्द, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। सच दुआर एकँकार तेरा वेखे कोई ना लँघ, थिर घर साचे मिलण कोए ना आईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, दर तेरे सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा अगम्मी दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर मँगां रही मँग, धरनी रो रो रही कुरलाईआ। पारब्रह्म प्रभ ला आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, झगड़ा कूड़ रहे ना राईआ। मैं चौहन्दी सृष्टी दृष्टी अंदर तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण छन्द, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मेट पन्ध, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। धरनी कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे मात, दर तेरे सीस निवाईआ । चार कुण्ट दह दिशा आप झाक, पर्दा उहला रहे ना राईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। साची पढ़े कोई ना गाथ, रसना जिह्वा जगत हल्काईआ। किरपा कर दीनां नाथ, नाथ अनाथां हो सहाईआ। आत्म परमात्म दे साथ, सगला संग बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी सारे रहे वाच, वाचक

❋

❋

हो के तेरे ढोले गाईआ। आत्म परमात्म जुड़े किसे ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जिधर तक्कां दह दिशा हुंदा घात, धायल हुंदी ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं तेरे उत्ते इक्को आस, गुर अवतार पैग़ग्बर गए जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, निहकलंका आपणा रूप बदलाईआ। सब दी पूरी करे ख़ाहिश, कल कल्की वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे पुरख अकाल मैं थक्की टुट्टी, टुट्टयां गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। मैं बिरहों वैरागण कुट्ठी, बलहीण कुरलाईआ। चारों कुण्ट होई दुखी, कलयुग जीवां दिता सताईआ। मेरी सुहञ्जणी होई ना रुत्ती, बसन्त रूप ना कोए वटाईआ। मेरी आशा मेरे अंदर लुकी, सदी चौधवीं तैनूं दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी मिट्टी ख़ाक, चरण कँवल सरनाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा राख, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। चरण कँवलां विच दास, दासी हो के सेव कमाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते एसे विच आस, आसा मनसा नाल मिलाईआ। पैग़ग्बर अवतार गुर दे के धरवास, भरवासा इक जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आवे पुरख अबिनाश, कल कल्की फेरा पाईआ। जिस दी दीन मज़हब ना कोई ज़ात, वरन बरन ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। दो जहानां पावे रास, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग सति चन्द चमकाईआ। चार वरनां दस्से इक्को गाथ, इक्को ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। इक्को तिलक लगाए मस्तक माथ, चरण धूढ़ी इक छुहाईआ। दुरमति मैल देवे काट, निर्मल अंदरों करे सफ़ाईआ। सच धर्म दा खोले्ह हाट, वस्त इक्को इक वरताईआ। वेखे खेल जगत तमाश, दीन दुनी फोल फुलाईआ। जन भगतां वस्से पास, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां कर तलाश, दीनां मज़हबां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। गुरसिखां जोड़ अगम्मी नात, चरण कँवल दए वड्याईआ। धरनी धरत धवल धौल तेरी पुच्छे वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक वखाईआ। धरनी कहे घर वखा अगम्मा ठंडा, ठंडक इक्को इक वरताईआ। प्रभू तेरा नूरी चमके चन्दा, कलयुग रैण अन्धेरी दे मिटाईआ। आत्म परमात्म सारे गावण छन्दा, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। बन्दगी बिना रहे कोई ना बन्दा, बंधन कूड़े देणे कटाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाउणी जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, अमृत धारा देणी वहाईआ। अमृत रस चखाउणा बिना खण्डा, निझर झिरना इक झिराईआ। अनहद शब्द नाद देणा अगम्म अनन्दा, निजानंद परमानंद विच समाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर होणा संगा, सगला संग बणाईआ।

❋

❋

सति धर्म दा दस्सणा धन्दा, धर्म धार इक उपजाईआ। तूं साहिब सुल्तान परम पुरख बख्शंदा, बख्शणहार तेरी सरनाईआ। कलयुग जीव रहे कोई ना अन्धा, नेत्र नैण देणा खुल्हाईआ। ममता विच होवे ना गंदा, गहर गम्भीर कर सफ़ाईआ। तेरा शब्द अगम्मी इक्को डंडा, डंडावत सब नूं देणी समझाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर तेरा कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी वाले पार देणा लँघाईआ। रविदास छड्ड के आर रम्बा, काग़ज़ क़लम लेखा रिहा बणाईआ। धरनी कहे मेरा भाग रहे ना मंदा, मंदभागण दे वड्याईआ। तूं शाह पतशाह सूरा सरबंगा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पिच्छे लँघा, कलयुग अन्त लेखा पूर कराईआ। शब्दी धार एकँकार अगम्मी फड़ खण्डा, खड़ग नधड़क इक्को इक उठाईआ। दीन दुनी जगत जीव पिछली रहे कोई ना वंडा, इक्को रंग सृष्टी दृष्टी अंदर देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हा हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा पर्दा लाहीआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गुरदित सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कानपुर

धरनी कहे प्रभ आपणी दे झाकी, निरगुण निरवैर नूर जोत कर रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां लहिणा चुका बाकी, लोकमात साहिब सुल्तान रहिण कोए ना पाईआ। सच दुआर एकँकार खोल्ह ताकी, दरगाह साची पर्दा दे उठाईआ। कर प्रकाश बिन दीया बाती, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरा शब्द नाद सुणीए अनादी, धुन आत्मक देणी उपजाईआ। तेरा खेल वेखां ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग जीवां कूड़ क्रिया दी खोल्ह दे ताकी, सवाधान सब नूं दे कराईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदी, अन्तिम अन्तश्करन वेख जगत लोकाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दुनियां पापां नाल होई दाग़ी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। हिरदिउँ तैनूं कोई ना रिहा आराधी, गृह मन्दिर वज्जे ना कोए वधाईआ। सोई सुरत किसे ना जागी, साध सन्त रहे कुरलाईआ। हँस होवे ना कोई कागी, काग हँस ना रूप बदलाईआ। सच प्रीत किसे ना लागी, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिधर तक्कां झगड़ा प्या समाजी, दीन मज़हब रहे कुरलाईआ। जन संख्या वेख अबादी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सति धर्म विच होए ना कोए विस्मादी, बिस्मिल कार ना कोए कमाईआ। मन कल्पणा सारे कीते अपराधी, अपरम्पर स्वामी तैनूं सीस ना कोए झुकाईआ। साचे काअबे बणे कोई ना हाजी, हुजरा हक़ ना कोए वखाईआ। किरपा कर प्रभ मोहण माधव माधी, मधुर धुन दे सुणाईआ। तेरे दर मेरी आवाज़ी, कूक कूक दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणा इक खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा दो

❋

❋

जहानां होका, हुक्म तेरा इक दृढ़ाईआ। संदेसा देवां चौदां लोकां, चौदां तबक करां शनवाईआ। दो जहान सुणो अगम्म सलोका, ढोला बेपरवाहीआ। सृष्टी दृष्टी वेखो अगम्मी मौका, मुकम्मल दयां जणाईआ। किसे नाल नहीं करना धोखा, कूड़ी क्रिया ना कोए चतुराईआ। संदेसा देवां किसे कम्म नहीं आउणा पढ़या पोथा, बिना पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पार ना कोए लँघाईआ। इक्को तक्को अगम्मी जोता, जो हर घट अंदर नूर करे रुशनाईआ। जिस दी वरन ना कोई गोता, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ । बुद्धी विच करे कोई ना सोचा, अक़ल चले ना कोए चतुराईआ। जन भगतां पूरी करे लोचा, लोचण नैण इक खुल्हाईआ। नाम ख़ुमारी देवे मदहोशा, अमृत रस जाम प्याईआ। मन कल्पणा कर ख़ामोशा, सुन्न समाधी विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू प्रभ ठाकर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेख आपणा सागर, डूँघी लहर फोल फुलाईआ। भाग लग्गे ना काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए रुशनाईआ। कर्म होवे ना किसे उजागर, दीन दुनी रही कुरलाईआ। दरगाह साची मिले कोई ना आदर, पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। सच इन्साफ़ करे कोई ना आदल, हक़ीक़त हक़ ना कोए जणाईआ। दीन मज़हब बणे क़ातल, मक़तूल होई ख़लक ख़ुदाईआ। जलवा नूर दिसे किसे ना बातन, पर्दा उहला ना कोए उठाईआ। धरनी कहे मैं रो रो आई आखण, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। सदी चौधवीं दिसे कोई ना साथन, सगला संग ना कोए निभाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करते तेरा नाम ध्याईआ। धरनी धरत धवल धौल मण्डल मण्डप पाए कोई ना रासन, गोपी काहन नाच ना कोए नचाईआ। सीता राम नज़र ना आए कोई बनबासन, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ । जिधर वेखां इक दूजे दा सारे करन घातन, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग मेटे रैण ना कोए अन्धेरी रातन, सतिजुग चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, आसा सब दी पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभ बदल दे आपणा असूल, असलीअत इक जणाईआ। जन भगतां बख्श के आपणी धूल, धर्म दी धार दे दृढ़ाईआ। तेरा हुक्म संदेसा नाम कलमा सृष्टी कायनात मिले माअकूल, निरगुण मेट ना कोए मिटाईआ। तेरा खेल वेखां कन्त कन्तूहल, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। दीन दुनी दा अन्त चुका दे मूल, गुर अवतार पैग़ग्बरां लेखा झोली पाईआ। सदी चौधवीं कौल इक़रार ना जावीं भूल, वायदा वहदत वाला पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्ताना, निरवैर तेरी ओट रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे ज़माना, ज़िमीं असमान होए रुशनाईआ। चार जुग दा लेखा मुका दे विच जहाना, जीवण

❋

❋

जुगत दे बदलाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, शाह पातशाह शहिनशाह नूर अलाहीआ। सतिजुग साचा कर प्रधाना, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा गावण इक्को गाणा, गहर गम्भीर तेरा नाम ध्याईआ। इक्को मन्दिर होवे मकाना, घर स्वामी इक्को सोभा पाईआ। इक्को झुल्ले तेरा निशाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर गुण निधाना, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर करन सलामा, सजदयां विच डंडावत बन्दना कर के सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरा परवान करना परवाना, प्रानपत तेरे अग्गे दिता रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी मंज़ल हक़ होए आसाना, दुष्वारी रहिण कोए ना पाईआ।

२० चेत शहिनशाही सम्मत ५ किरपाल सिँघ गुरबचन सिँघ दे गृह लाल बंगला कानपुर

धरनी कहे मैं सच आई कहिण, पुरख अकाल दीन दयाल दयां दृढ़ाईआ। आपणी सृष्टी दृष्टी वेख आपणे नैण, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वगे वहिण, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन रही रुढ़ाईआ। साचा रिहा ना कोए साक सज्जण सैण, मित्र प्यारा एकँकारा सोभा कोए ना पाईआ। नाता तुट्टा मात पित भाई भैण, पूत सपूता गोदी गोद ना कोए सुहाईआ । सदी चौधवीं सब दा चुका दे लहिण देण, अर्शी प्रीतम बेनज़ीर आपणा फेरा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धरी रैण, रहमत लाशरीक परवरदिगार आप कमाईआ। साचे नाम दी बख्श अगम्मी रसायण, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला अगम्म अथाह सुणाईआ। किरपा कर मेहरवान महबूब नर नरायण, नर हरि तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख परमात्म साचा कर हित्ता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा पिता, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं जुग चौकड़ी खेल करें नित नवित्ता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप प्रगटाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच मेरी पूरी कर दे इच्छा, निरिच्छत हो के मेहर नज़र उठाईआ। सच सुल्तान नौजवान दीन दुनी समझा दे साची सिखा, सिख्या इक्को इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरा कर दे भविख्त लिखा, लेख लेखनी दए गवाहीआ। सब दा इष्ट दृष्टी विच होवे इक्का, अकल कलधारी अपणा रंग वखाईआ। सच सुहञ्जणी तेरी होवे वार थिता, घड़ी पल सोहणी वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी मैं आसा मनसा रखदी रही इच्छा, जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभ विष्न ब्रह्मा शिव सारे रहे आख, देवत सुर ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर रहे भाख, अगम्म अगम्मढ़ी खेल वखाईआ। नेत्र रोवण तीर्थ ताट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ, सति सति सति ना कोए वड्याईआ। सच धर्म दा रिहा कोई ना हट्ट, हटवाणे बैठे मुख छुपाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, दीन दयाले तेरी इक्को ओट तकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण जस, सिफ्त सालाह इक समझाईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्ह दे अक्ख, प्रतख मिल रूप गोसाईंआ। मैं पापां भरी गई थक्क, थकावट विच कुरलाईआ। एकँकार तैनूं रही सद्द, संदेसा तेरा नाम जणाईआ। दीनां मज़हबां मेट दे हद्द, हदूद आपणी इक वखाईआ। आत्म परमात्म बणा यद्द, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। पिछली रीती रीतीवान छड्ड, संसा रोग दे चुकाईआ। धर्म निशाना नौजवाना मर्द मर्दाना मातलोक गड्ड, चार कुण्ट दह दिशा वेख वखाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण धार हो प्रगट, परगणे सारे वेख वखाईआ। दूई द्वैत कल्पणा मेट फट्ट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ। तेरा खेल वेखां अलखणा अलख, अलख अगोचर पर्दा देणा उठाईआ। मैं सच दुआर पहुंची नस्स नस्स, भज्जी वाहो दाहीआ। जिधर जावां नाल चावां तेरा गावां जस, धुर दा ढोला इक अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार इक समझाईआ। धरनी कहे प्रभ कूड़ी क्रिया दे तलाक, नाता दुनी रहिण ना पाईआ। सति सच कर इतफक, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म ना रहे निफ़ाक, पर्दा अंदरों देणा उठाईआ। मनुआ मन ना रहे गुस्ताख़, बुध्ध बिबेक देणी बणाईआ। सच प्रीत जोड़ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। लख चुरासी दस्सणी अगम्मी ज़ात, वरन बरन ना वंड वंडाईआ। दीन दुनी दा सांझा कर इख़लाक, इख़तलाफ़ रहिण ना पाईआ। तेरी मुहब्बत विच सारे होण मुशताक, महिव महबूब आपणा रंग देणा रंगाईआ। सुरती शब्दी गोपी काहन सारे करन नाच, मण्डल रास सोभा पाईआ । त्रैगुण माया बुझा आंच, अगनी अग्ग ना कोए जलाईआ । भाग लगा दे काया माटी काच, कंचन गढ़ वेख वखाईआ । मैं बेनन्ती करां दर तेरे हो के दास, दास्तान आपणी दिती सुणाईआ। धरती कहे प्रभू मैनूं दे विश्वास, विश्व आपणा हुक्म सुणाईआ। दर आई ना होवां निराश, निर्धन तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दा धर्म इक जणाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी कलयुग अन्त मूल ना डोल, अडुल दए वड्याईआ। सद वसां तेरे कोल, दूर दुराडा नेड़े आईआ। भाग लगावां उपर धौल, धवल मिले वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरे कर के कौल, लहिणा देणा दयां चुकाईआ । सति

❋

❋

सरूपी हो के जावां मौल, मौला आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक वेखण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के सब नूं बोल, अनबोलत राग जणाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शब्दी डंक वजावां ढोल, सोई सृष्टी सर्ब उठाईआ। सति धर्म दा दुआरा इक्को खोल्ह, चार वरनां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी मेरा वेख अगम्म नज़ारा, नज़रीआ दीन दुनी दयां बदलाईआ । मैनूं सारे कहिण चवीआं अवतारा, कल कल्की नूर अलाहीआ। कलयुग मेटां अन्ध अन्धयारा, सतिजुग साचा चन्द नूर करां रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर एका नाम होवे जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। इक्को डंडावत बन्दना सजदा निमस्कारा, नमों नमों नमों इक वखाईआ। जिस दी महिमा काग़ज़ क़लम स्याही ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। सो लहिणा देणा चुकावे अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी दया कमाईआ। साचा हुक्म वरता सच्ची सरकारा, सच संदेसा इक सुणाईआ। दीन दुनी दए हुलारा, चारों कुण्ट लए उठाईआ । किरपा करे आप निरँकारा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। धरनी धरत धवल धौल तेरा बणां आप सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा मार्ग दस्स अगम्म अपारा, सतिजुग सच दयां जणाईआ। धरनी दोए जोड़ करे निमस्कारा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं साहिब सुल्तान मालक ख़ालक प्रितपालक सब दा सांझा यारा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल किहा मैं सब किछ करनेहारा, हर हिरदा वेख वखाईआ। सतिजुग सच होवे पसारा, लोकमात लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी जिस दा पसारा, पसर पसारी हो के वेख वखाईआ।

२० चेत शहिनशाही सम्मत ५ सतवन्त कौर दे गृह शास्त्री नगर कानपुर

धरनी कहे मेरे शहिनशाह अमाम, मेहरवान महबूब तेरी वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया झगड़ा मेट तमाम, तमअ तमन्ना ममता मोह दे गवाईआ। सच संदेसा धुर दा कलमा दस्स कलाम, कायनात दीन दुनी आप समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप झुला इक निशान, चार कुण्ट दह दिशा आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़हब दा रहे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर बेनज़ीर दे कटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एकँकार इक्को जपा नाम, नाउँ निरँकारा इक दरसाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। चार वरन अठारां बरन साची सिख्या दे जीव जहान, जहालत अंदरों

❋

❋

बाहर कढ्ढाईआ। काया काअबा मन्दिर दस्स सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ पर्दा अन्तर निरंतर दे उठाईआ। आदि जुगादी घट निवासी जाणी जाण, अन्तरजामी तेरी बेपरवाहीआ। सच बेनन्ती दर ठांडे कर परवान, परम पुरख परमात्म तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरा इक्को इक सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। झगड़ा मेट कलयुग कल दा, कलकाती दे खपाईआ। लेखा रहे ना वल छल दा, पर्दा उहला आप उठाईआ। भेव खुल्हा दे निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। तेरा दीपक जोती होवे बलदा, दो जहान करे रुशनाईआ। हरि सन्त सुहेला सच सिँघासण तेरा चरण कँवल होवे मल्लदा, माया ममता मोह मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को धार होवे रलदा, ज़ात पात दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। झगड़ा मुका दे काया माटी खल्ल दा, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। भय मुका दे पंच विकारे दल दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच तेरे नाम वड्याईआ। धरनी कहे वेख आपणी ख़लक ख़ालक, साहिब तेरी वड्याईआ । तुध बिन दिसे कोई ना प्रितपालक, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। दीन दुनी दी निंदरा लाह आलस, सोई सुरत मात उठाईआ। चार वरन मीत बणा ख़ालस, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। साचे नाम दी लगा अदालत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट जहालत, ज़ाहर ज़हूर हो रुशनाईआ। माया ममता मोह ना रहे अलामत, इल्म आलमां इक जणाईआ। साचा नाम बख्श निआमत, वस्त अमोलक काया गोलक इक टिकाईआ। तूं आदि जुगादि सही सलामत, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे निउँ निउँ लागां पाईंआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्ताने महबूब, मुहब्बत विच तेरा राह तकाईआ। तेरा सुहञ्जणा आलीशान अरूज, सचखण्ड दुआरा वज्जे वधाईआ। इक्को मंज़ल हक़ मक़सूद, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सदी चौधवीं कर नेसतोनाबूद, दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले कर महिफ़ूज़, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । मन विकारा सृष्टी दी दृष्टी विच्चों हूंझ, शब्दी धार अमृत मेघ इक बरसाईआ। धरनी कहे मैं रो रो आखां तुध बिन सके कोई ना बूझ, अनुभव भेव ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं दु:ख आउँदा जिस वेले दीनां मज़हबां दी तकदी दूज, द्वैत विच लड़ाईआ। झगड़ा वेखां चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण रिहा कुरलाईआ। साध सन्त मारदे झूठ, सति सच ना कोए दृढ़ाईआ। सब दा ख़ाली काया होया ठूठ, वस्त अमोलक नाम नज़र कोए ना आईआ । जगत वासना हुलारे रहे झूट, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। आत्म परमात्म प्रीती

❋

❋

तेरे नालों प्रभ गई टूट, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जुग चौकड़ी कर गए कूच, कूचा गली होका हक़ नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे शहिनशाह नवाबा, नौबत आपणा नाम वजाईआ। तेरे चरण कँवलां सजदा इक आदाबा, नमों नमों कर के सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप वड राजन राजा, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त रच आपणा काजा, करनी दे करते आपणी खेल खिलाईआ। दीन दुनी दा दुरमति मैल धो दाग़ा, पतित पुनीत आपणा आप बणाईआ । काया मन्दिर सच वखा काअबा, जिथ्थे मिले नूर अलाहीआ। निझर झिरना अमृत बरस दे हयाते आबा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। तेरा नूर जोत होवे प्रकाशा, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा तेरे उत्ते भरवासा, भाण्डा भरम दिता भन्नाईआ। मैं तकदी उपर आकाशा, गगन गगनंतरां खोज खुजाईआ। मेरे साहिब सुल्तान मेरी पूरी कर दे आशा, आशावंद तेरा राह तकाईआ। तूं दीन दयाल परम पुरख अबिनाशा, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी तेरा समाजा, सच समग्री जोत इकग्री एका नाम श्री भगवान सतिजुग सच देणा दृढ़ाईआ।