पुस्तकालयभाग २१

२१ चेत शहिनशाही सम्मत ५ महिल सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कानपुर

धरनी कहे मेरे जागे भाग सुत्ते, आलस निंदरा रहे ना राईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म दया कमाईआ। मेरा अन्तर मूल ना दक्ुखे, दर्दीआं दर्द गवाईआ। भाग लगाए साची कुक्खे, होए आप सहाईआ। भगत सुहेले लभ्भे लुके, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जिन्हां प्रकाश काया जुस्से, जिस्म ज़मीर वेख वखाईआ। किरपा करे उन्हां दे उत्ते, जो पूरब लहिणा लैण थाउँ थाईंआ। शब्द धार दस्स दो तुके, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दयां समझाईआ। उन्हां आवण जावण पैंडे जाण मुके, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। सच सुहञ्जणी होवे रुत्ते, रुत्त रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं वेखां खेल बेनज़ीर, जो बिना नज़र रिहा जणाईआ। जोती धार तक्कां कबीर, जो जलवा नूरी रिहा वखाईआ। जिस दा तन माटी नहीं शरीर, शरअ तों बाहर नज़री आईआ। साची दस्स रिहा तक़रीर, शब्द संदेसे धुर सुणाईआ। जेहड़ी अग्गे नहीं होई तहिरीर, क़लम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। जिस विच्चों हक़ दिसे तस्वीर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा जणाईआ। जन भगतां बदल जाए

❋

❋

तक़दीर, बुध्ध बिबेक दए कराईआ। झगड़ा मुके शाह हकीर, शहिनशाह आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। कबीर कहे धरनी तेरा वड वड भाग, भाग भरीए तैनूं दयां जणाईआ। प्रभ मिल्या कन्त सुहाग, हरि साहिब नूर अलाहीआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पापां करे सफ़ाईआ । लग्गी बुझाए आग, अमृत मेघ बरसाईआ। तेरे उत्ते जगदा सी चराग़, फ़कीर फ़िकरिआं विच ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। कबीर कहे एथे फ़कीर रहन्दे सी पंज, पंज पीर नाल वड्याईआ। पुराणा नाँ सी शाह गंज, बस्ती छोटी सोभा पाईआ। ग़मी चिन्ता छड्ड के रंज, इक्को कलमा सदा गाईआ। सच ख़ुदा नूं समझ के अनन्द, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। धुर नाम वजा मृदँग, नग़मे ढोले गाईआ। जिस वक्त हुंदा सी नौवीं दा चन्द, निगाह असमान उत्ते टिकाईआ। अक्खां मीट के माणदे सी अनन्द, तारा मण्डल आपणे विच्चों प्रगटाईआ। कोल निशानी हुंदी सी जंड, बिरख सोहणा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। फ़कीर कहिण एथे हुंदा सी छोटा जिहा तलाब, नौ सत्त कर्म दी वंड वंडाईआ। जिस विच भरया हुंदा सी आब, पाणी जल कहे लोकाईआ। इक बिरध हुंदा सी सांप, बाशक तशका सोभा पाईआ। जिस दा बड़ा वड्डा प्रताप, मोटा ताज़ा नज़री आईआ। सारे वाहिद कलमे दा करदे जाप, अल्ला हू दा नाअरा लाईआ। रूह बुत नूं करना पाक, सजद्यां विच सीस झुकाईआ। इक दिन सब ने कीती बात, बातन वेखो धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। फ़कीरां विच्चों इक दा नाँ सी शराजा, करीमू पिता नज़री आईआ। प्रभ दा लाउण लग्गा अंदाज़ा, निगाह नूर चश्म रुशनाईआ। की तेरा खेल तमाशा, चौदां तबक देणा समझाईआ। की मुहम्मद रख्या राज़ा, पर्दा देणा उठाईआ। क्यों रोज़ा नहीं निमाज़ा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। शब्द अगम्मी आई इक आवाज़ा, नग़मा हक़ सुणाईआ। धुरदरगाही वड महबूब अगम्मी राजा, शहिनशाह शाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पीर कहे मैं तक्की आपणी हयाती, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों वेख वखाईआ। मेरे जीवण दे थोड़े्ह दिन बाकी, बाकायदा नज़री आईआ। मेरा जिस्म नहीं रहिणा ख़ाकी, तन वजूद संग ना कोए निभाईआ। मैं तक्कया अन्तर मारी झाती, परदयां ओहले फोल फुलाईआ। परवरदिगार मिल्या साकी, सज्जण नूर अलाहीआ। ओस ने कथा कहाणी इक आखी, आख़र दिता जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर अमाम अमामा बण के चुकावे सब दी बाकी, लहिणा सब दी झोली पाईआ। तुसां एथे रहिणा कि आपणी करनी राखी, रखक हो के वेख

❋

❋

वखाईआ। सारे ला के बैठे रासी, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। कवण वेला आवे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। कबीर कहे मैं कथा कहाणी दस्सां साची, सच दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। कबीर कहे मैं सुभावक कीती बात, फ़कीरां फ़िकरा पुच्छ पुछाईआ। की तुहाडी ज़ात, सहज दयो समझाईआ। की कलमा तुहाडी गाथ, करो की पढ़ाईआ। की मज़हब तुहाडी जमात, जुम्मला अक्खर दयो दृढ़ाईआ। की नूर तक्को साख्यात, जल्वागर अलाहीआ। की मुहब्बत विच रखो इतफक, मेला मेले सहज सुभाईआ। सारयां हस्स के किहा कबीरा असीं इक्को तों मँगदे नजात, जो मेहरवान मेहरवान मेहरवान नूर अलाहीआ। जो मुहब्बत विच प्यार विच साडा रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत लए बणाईआ। सदा सदा सद रहीए चरण कँवल दास, क़दमबोसी विच सीस झुकाईआ। ओसे दी करदे तलाश, जो वस्से हड्ड नाड़ी मास, पंज तत आपणा आसण लाईआ। सदा करे प्रकाश, अन्ध अज्ञान करे विनास, लेखे लाए पवण स्वास, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। कबीर किहा ज़रा वेखो उपर आकाश, जिथ्थे होवे कदे ना नाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। फ़कीर किहा कबीरा केहड़ा ओह तरीका, त्रैगुण अतीता दए कराईआ। प्रभ मिले नीकण नीका, निरगुण एका दरस वखाईआ । लेखा मुकावे जीव जी का, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साडी आसा मनसा पूरी करे उम्मीदा, आह विच सारे रहे सुणाईआ। साडी इक्को वार होवे ईदा, दीदा दानिस्ता दर्शन पाईआ। साडा भेव खोल्हे पेचीदा, पोशीदा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कबीर कहे मैनूं पुच्छ लैण दयो कोलों श्री भगवान, की की हुक्म जणाईआ। निगाह मारी परे ज़िमीं असमान, दरगाह साची वेख वखाईआ। तख्त निवासी नौजवान, अबिनाशी करता डेरा लाईआ। हुक्मी हुक्म करे हुक्मरान, सुत शब्द दुलारा इक्को इक उठाईआ। जा वेख जगत जीव जहान, कवण मेरा राह तकाईआ। झट संदेसा पुज्जया, कबीर होया हैरान, सहज मिले वड्याईआ। हुक्म सुण धुर फ़रमान, धर्म दी धार इक उपजाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त प्रगट होवे विच जहान, जोती जाता पुरख बिधाता वेस वटाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दा लहिणा देणा चुकाउणा आण, पिछला लेखा रहिण कोए ना पाईआ। फ़कीरां दे फ़िकरे सुणां जहान, बिन अक्खरां अनरागी राग विच्चों वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। कबीर सच करनी कार कमावांगा। निरगुण निरवैर रूप धरावांगा। जोती जाता वेस वटावांगा। पुरख बिधाता आप अख्वावांगा। दो जहानां डंक वजावांगा। राउ रंकां आप उठावांगा। सच

❋

❋

दुआर बंक सुहावांगा। भगत सुहेले मेल मिलावांगा। गुर चेले जोड़ जुड़ावांगा । लख चुरासी जीव जंत फोल फुलावांगा। साध सन्त पर्दा लाहवांगा। कलयुग माया पा बेअन्त, दीन दुनी आप भुलावांगा। जन भगतां बण के धुर दा कन्त, आत्म सेजा जोड़ जुड़ावांगा। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझावांगा। बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दी विद्या इक पढ़ावांगा। झगड़ा मुका के स्वर्ग जन्नत, दरगाह साची सच सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगा। कबीर सच करां कल्याण, हरि करता आप जणाईआ। मेरे कोल झगड़ा नहीं हिन्दू मुस्लमान, सांझा मीत इक अख्वाईआ। इन्हां पंजां नूं दे दे ज्ञान, तुहानूं छड्डणा पए जहान, तन वजूद रहिण ना पाईआ। एह जगह होणी सुंञ मसाण, तुहानूं सके ना कोए पहचान, तुहाडी आत्मा दी होणी नहीं कल्याण, तन वजूद दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुसां फिरदे रहिणा दरम्यान ज़िमीं असमान, याद करदे रहिणा श्री भगवान, सो पुरख अकाला दीन दयाला वेखे आण, सदी चौधवीं आपणा फेरा पाईआ। मेहरवान हो के लए पछाण, हर घट अन्तर बण के जाणी जाण, जानणहार आपणी दया कमाईआ। कबीर कहे सो वक्त पहुंचया आण, निउँ निउँ करन सलाम, तूं शहिनशाह अमाम, हर घट जाणी जाण, कायनात दे मालक ख़लक दे ख़ालक दर तेरे सीस निवाईआ। साडी मंज़ल होई आसान, किरपा कीती हरि मेहरवान, महबूब आपणी दया कमाईआ। साडा मुके आवण जाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कबीर कहे किरपा कर श्री भगवन्त, भगवन दया कमाईआ। वेला वक्त पहुंचया अन्त, अन्तिम लए मिलाईआ। तेरा खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। जो तेरे फ़कीर सन्त, सज्जण लै बणाईआ। दर ठांडे तेरे मिन्नत, चरण कँवल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। किरपा कर शहिनशाह अज़ीम, आलीशान तेरी सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक क़दीम, क़ुदरत दा करता नूर अलाहीआ। मैनूं तेरे उत्ते यकीन, भरोसा इक्को इक दृढ़ाईआ। तूं बेनन्ती कर तस्लीम, ताब्बयादारी विच आपणा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे कबीरा, क़बरां वाले देवां तराईआ। शरअ दी कट ज़ंजीरा, आपणा रंग रंगाईआ। लेखे लावां शाह हकीरा, दीनां आपणी गोद उठाईआ। मालक बण के पीरन पीरा, पारब्रह्म हो के वेख वखाईआ। पिछली याद रख तस्वीरा, तसव्वर सब कुछ दयां कराईआ। जिथ्थे हुंदे सी जंड करीरा, ढाब छोटी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज कहिण साडी सलाम, अन्तिम तेरे चरण दुहाईआ। तूं मालक इक अमाम, इबनुलवक्त तेरी वड्याईआ। तेरा

❋

❋

लेखा अगम्म पैग़ाम, वज्जी हक़ वधाईआ। साडी मंज़ल होई आसान, औखा राह ना कोए तकाईआ। दरगाह साची कर परवान, थान थनंतर इक्को दे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पंज कहिण गया परपंच, पंच मिली वड्याईआ । साडा लेखे लग्गा अन्त, अन्तिम होया सहाईआ । पाया अगम्मा कन्त, कन्त कन्तूहल नूर अलाहीआ। झगड़ा छुट्टया विच्चों जीव जंत, जागरत जोत विच समाईआ। दरगाह साची मन्ज़ूर होई मिन्नत, मनसा पूर कराईआ। धरनी ओहो थाँ ते ओहो सिम्मत, वार घड़ी थित ओसे नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त सब दे लेखे लहिणे पूर कराईआ।

२१ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गुरबख्श सिँघ महू निवासी दे नवित्त

गुरबख्श सिँघ कहे मेरे साहिब सतिगुर गोबिन्द, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरी सरनाईआ । हउँ बाल अंञाणा तेरी बिन्द, मेहरवान मेहरवान मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। तूं गहर गम्भीर सागर सिन्ध, अनभव धार सोभा पाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। मेरी सगली मिट गई चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मेरी लेखे ला ला जो कीती तेरी निंद, निन्दक हो के अन्तिम तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरी ओट रखाईआ। गुरबख्श सिँघ कहे मैं तेरा सुत दुलारा, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। किरपा कर मेरे निरँकारा, निरवैर तेरी वड्याईआ। दोए जोड़ करां निमस्कारा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। तेरा तक्कया सचखण्ड नज़ारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैनूं याद आ गया पुरी अनन्द दा ओह अखाड़ा, जिस दा पर्दा ना कोए उठाईआ। मेरे प्रकाश होया नाड़ नाड़ा, अन्ध अन्धयारा दिता गवाईआ। कर दे पार किनारा, नईआ नौका तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। दर तेरे सीस जाए झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरा आवण जावण पैंडा गया मुक, मिली माण वड्याईआ। साहिब सतिगुर मैं अन्त अख़ीर बिना बोलयां तूं मेरा मैं तेरा हिरदे विच गाई तुक, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। तूं सति सरूप शाहो भूप मेरे अंदर वड़या चुप, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। अमृत जाम प्याला बिन रसना दिता घुट, बिन जिह्वा दिता चखाईआ। मेरी आत्मा मेरे विच्चों गई उठ, निरगुण धार लई अंगड़ाईआ। जां तक्कया मेरा गोबिन्द रिहा तुठ्ठ, साहिब सुल्तान होया सहाईआ। मैं फड़ के

❋

❋

चरण लए घुट्ट, बिन नेत्रां नीर दिता वहाईआ। मैं अपराधी तेरा सुत, साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। ज्यों भावे त्यों गोदी लैणा चुक, चारे कन्नीआं ख़ाली दितीआं वखाईआ। तूं सहज नाल प्यार दे के उत्ते मुख, मुख अन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता धुर दा वर, दर आपणे रंग रंगाईआ। गुरबख्श सिँघ कहे मेरे अन्तर इक्को आशा, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जेहड़ा अख़ीरी निकिलिआ स्वासा, साह विच दयां जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बिना बोल्यों गाई गाथा, अन्तर अन्तर प्रेम वधाईआ। जां वेख्या नूर तक्कया पुरख अबिनाशा, निरवैर बैठा सोभा पाईआ। हस्स के किहा मैं तेरा आदि जुगादि दा राखा, रखक सद अख्वाईआ । अंदरों खोल्ह के मेरा ताका, पर्दा दिता लाहीआ। जोती जोत दा दे प्रकाशा, जोती जोत विच मिलाईआ। तन माटी ख़ाली कर के लाशा, आत्म परमात्म आपणे विच मिलाईआ। राह विच जांन्दयां मैं सब दी सुणी भाषा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां अगम्मी राग अलाहीआ। सचखण्ड दवारे कीता वासा, जिथ्थे मिल्या बेपरवाहीआ। इक्को पिता ते इक्को माता, इक्को मिली जणेंदी माईआ। जिस दा नूर ओसे ने जाता, दूसर समझ किसे ना आईआ । मैं अन्त अख़ीर भुल्ल बख्शाई जो रसना नाल खाधा, बिन नैणां जल धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। मेरा लेखा पूरा कीता, मिली माण वड्याईआ। पूरब जन्म दा लहिणा दीता, पुरी अनन्द वज्जी वधाईआ। मेरा आत्म होया ठांडा सीता, अगनी तत गवाईआ। दरस पाया अनडीठा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। नाम निधाना जाम पीता, अंमिउँ रस रस चखाईआ। सदा लई सचखण्ड दवारे जीता, चुरासी विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, बेशक मेरे घरदयां फोल दिता अंगीठा, भुल्ल मेरी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। दर तेरे इक्को आसा, आशावंद जणाईआ। चरण कँवल रख भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। बाल अंञाणे तेरी शाख़ा, पत्त टहणी नाल महकाईआ। तूं निरगुण बणीं राखा, सरगुण होणा आप सहाईआ। तूं सर्ब कला कल ज्ञाता, जानणहार धुरदरगाहीआ। पिछला भुल्ल ना जाईं नाता, गोबिन्द मिल के वज्जे वधाईआ। आत्म दा पिता माता, जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। आपणा रंग रंग करतार, क़ुदरत दे मालक दया कमाईआ। मैं छड्ड आया संसार, संसा रोग रिहा ना राईआ। तेरा वेख सच्चा दरबार, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। मिल के जोती जोत धार, निरगुण नूर विच समाईआ। किरपा कर मेरे गिरधार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे विच रखाईआ। मेरा

❋

❋

लहिणा आपणे विच रख, रखणहार तेरी वड्याईआ। तूं सर्ब कला समरथ, बेअन्त बेपरवाहीआ। मैं जोड़ के ख़ाली हथ्थ, डंडावत बन्दना सीस निवाईआ। तेरे नाम दी इक अलख, जैकारा इक्को इक सुणाईआ। जो बंस सरबंस बाले नढ्ढे पिच्छे आया छड्ड, सो सब तेरी झोली पाईआ। तेरा बंस ते तेरी यद, पुश्त पनाह तेरी मँग मँगाईआ। पिछले बख्श कीते गुनाह, मार्ग अग्गे इक दृढ़ाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह, मेहरवान अख्वाईआ। सब थाईं होएं सहा, सहायक आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लैणा मिलाईआ। गुरबख्श सिँघ कहे मैं सदा सदा सद जीता, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। परम पुरख दा दर्शन कीता, निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। जिस ने जीअ दान दीता, अगला लेखा दिता मुकाईआ। कर के ठांडा सीता, अगनी तत बझाईआ। बण के धुर दा मीता, मित्र प्यारा हो के गोद उठाईआ। मेरा चरणां उत्ते झुकया सीसा, सीस जगदीश दिता निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। प्रभू दर तेरे दा मँगता, झोली देणी भराईआ। गढ़ तोड़ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। अनक बार करां मिन्नता, निउँ निउँ लागां पाईंआ। मेरे बंस “च रहे कोई ना चिन्ता, दर्दी हो के दर्द लैणा वंडाईआ। सब दे अंदर देणी हिम्मता, मेरे पिच्छे रो के नैणां नीर ना कोए वहाईआ। भावें ताअने देवण अनगिणत निन्दका, निन्दिया सुण के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। आपणे रंग रंग लै मेरे प्रभ ठाकर, तेरे गृह वड्याईआ। तूं गहर गम्भीर डूँघा सागर, अथाह अनन्त अन्त तेरा कहिण कोए ना पाईआ। भाग लगा दे काया माटी गागर, साढे तिन्न हथ्थ कर सफ़ाईआ। कोझयां कमल्यां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। दर आइआं दरवेशां दे आदर, आदर्श आपणा इक जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे बादल, पवण ठंडी इक झुलाईआ। तेरे नाम दा रहे ना क़ातल, मक़तूल वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा जलवा वेखां नूरे बातल, पारब्रह्म प्रभ तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रंग दे रंग किरपानिध स्वामी, समां अन्तिम वेख वखाईआ। तूं सर्ब घटां घट अन्तरजामी, लख चुरासी खोज खुजाईआ। हर हिरदे अंदर वसा दे आपणी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। चार जुग चार वरन अठारां बरन तेरा खेल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरी वड वड्याईआ। तूं आत्म परमात्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करीं आपणी मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेरे परवार दी बच्चयां वाली निशानी, निशाना तेरा वेख वखाईआ। मेरी बेनन्ती अरदास सुणीं दो जहानी, जहालत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। तेरे नाम दी मंज़ल मिले रुहानी, रूह बुत मिल के वज्जे वधाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंदरों कढ्ढ देणी परेशानी, सांतक सति सति सति देणा वरताईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत ५ भगत सिँघ दे गृह इटारसी

धरनी कहे मेरा कलयुग कूड़ी क्रिया धो दे धब्बा, दुरमति मैल दे मिटाईआ। तूं आदि जुगादी इक्को अब्बा, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी जग नेत्र किसे ना लभ्भा, गुर अवतार पैग़ग्बर सिफ्तां विच गए सालाहीआ। सद भगतां देवणहारा सद्दा, संदेसा धुर दा नाम दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर द्वैत पर्दा लाह हो नंगा, निरवैर आपणा नूर जोत कर रुशनाईआ । उहला रहे ना ब्रह्म हंगा, पारब्रह्म प्रभ तेरा खेल वखाईआ । सति आत्म सच दे अनन्दा, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मानव रहे कोई ना गंदा, दुरमति मैल धवाईआ। सतिजुग सच चढ़ा चन्दा, कल अन्धेरा दे मिटाईआ। तूं साहिब सदा बख्शंदा, सच तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरे धुर दे बाप, पिता पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। चार कुण्ट मेट दे पाप, पतित पुनीत कर लोकाईआ। आत्म परमात्म बण सज्जण साक, निरगुण निरगुण मेला सहज सुभाईआ। जन भगतां खोल्ह अन्तर ताक, पर्दा रहे ना राईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरा कर भविख्त वाक्, वाकिफ़कार हो के वेख ख़लक ख़ुदाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विगड़े हालात, साधना सच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़ा मिटा दे काग़ज़ात, शरअ दा बंधन रहे ना राईआ। धरनी कहे मेरे अगम्मी पिता, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी वेख्या नित नवित्ता, सति स्वामी अन्तरजामी मेहर नज़र इक उठाईआ। चार वरनां कर हित्ता, मानव मानव जोड़ जुड़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर कढ्ढ सिट्टा, पर्दा उहला रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा लेखा कर चिट्टा, कालख टिक्का दे मिटाईआ। सतिजुग साचा तेरा सच दुआरा होवे इक्का, एकँकार एका सीस निवाईआ। झगड़ा दिसे ना पत्थर इट्टा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ गुरुदुआर आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी वालद, वालदा तूं ही इक अख्वाईआ। निधर्न सरधन मेट आलस, जगत निंदरा दे गवाईआ। आत्म परमात्म बण सालस, सच स्वामी भेव खुल्हाईआ। हरिजन साचे उपजा ख़ालस, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ । गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे बालक, नन्हे

❋

❋

बच्चे नाल मिलाईआ । दीन दुनी दी बदल हालत, हालत वेख ख़लक ख़ुदाईआ। वरनां बरनां पई जहालत, दीन मज़हब करन लड़ाईआ । तुध बिन करे ना कोए सच अदालत, गुर अवतार पैग़ग्बर हिस्से वंडीआं गए पाईआ। नाम निधाना दे निआमत, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सदी चौधवीं सब नूं वखा क्यामत, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी मित्र, हरि करते वड वड्याईआ। निरगुण धार आपे निकल, जोती नूर डगमगाईआ। चोटी चढ़ उच्ची सिख़र, पन्ध अवर रहे ना राईआ। चार जुग तेरा चित्र सक्कया ना कोए चित्र, बचित्र तेरा खेल बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं मैनूं लग्गा फ़िकर, फ़िकरे गुर अवतार पैग़ग्बरां वेख वखाईआ। जिस अमाम दा कर के गए ज़िकर, कल कल्की कहि के ढोला गाईआ। ओहनूं वेखां किधर, उतर पूरब पच्छिम दक्खण ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरी पूरी करे सध्धर, सदमा दए गवाईआ। दीनां मज़हबां कर के पध्धर, माणस इक्को रंग वखाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहर करे नज़र, नज़र आपणी इक टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे ग़दर, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। दरगाह साची सच कमावे अदल, इन्साफ़ इक्को इक समझाईआ। कलयुग विच सतिजुग देवे बदल, बदला मुके थाउँ थाईंआ। छुरी शरअ करे कोई ना क़तल, क़ातल मक़तूल नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी इक्को दस्स पत्तन, तट किनारे इक्को दे समझाईआ। किसे दा चले कोई ना यतन, यथार्थ आपणा हुक्म दे वरताईआ। तुध बिन पैज आए कोई ना रखण, कलयुग अन्तिम कूक दुहाईआ। जीव जगत जहान पिट्टण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। झगड़ा प्या पत्थर इट्टण, काग़ज़ां उत्ते अक्खर करन लड़ाईआ। तैनूं अल्ला वाहिगुरु राम ओम कृष्ण कर के लिखण, लेखा तेरा ना कोए दृढ़ाईआ। तेरी महिमा वाले ग्रन्थ टकयां उत्तों विकण, तेरी क़ीमत कोए ना पाईआ। साचा रिहा ना भगतां मिशन, मार्ग हक़ ना कोए समझाईआ। नेत्र रोंदे ब्रह्मा शिव विष्न, नैणां नीर वहाईआ। लेखा अग्गे सके कोई ना लिखण, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। जिधर वेखां सृष्टी दिसे मिथन, मिथ्या होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धरनी रो रो नीर वहाईआ। धरनी कहे मेरे कुलवन्त, कल काती वेख वखाईआ । साहिब स्वामी श्री भगवन्त, मेहरवान मेहरवान मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। तुध बिन आत्म परमात्म दा बणया कोई ना कन्त, गुर अवतार पैग़ग्बर तेरा मार्ग गए जणाईआ। तैनूं गाउँदे गए साध सन्त, फ़कीर फ़िकरयां विच ढोले उपजाईआ। तेरा खेल सदा बेअन्त, बेपरवाही विच समाईआ। मेरी अन्तिम मन्न मिन्नत, निउँ निउँ लागां पाईंआ। कलयुग कूड़ी मेट चिन्नत, मैनूं चिखा रही जलाईआ। ख़ुआरी रहे कोई ना ज़िल्लत,

❋

❋

हँकारी गढ़ तुड़ाईआ। मनुआ करे कोई ना इल्लत, आलमां इल्म देणा पढ़ाईआ। मैं तेरा खेल वेखां पहलों लहिंदी सिम्मत, हिस्सा मुहम्मद मूसा नाल वखाईआ। मैं चौहन्दी मेरे उत्ते रहे कोई ना निन्दक, कूुड़ कुड़िआरा आसण कोए ना लाईआ। चार कुण्ट दह दिशा तेरी होवे सिफ्त, रागां नादां विच तेरा नाम ध्याईआ । गुर अवतार पैग़ग्बरां दी पूरी होई लिख्त, अन्त लेखा दए चुकाईआ। झगड़ा रहे ना कोए जिस्त, टांक आपणा आप दे प्रगटाईआ। दीन दुनी दा इक्को होवे इष्ट, देव आत्मा लए मिलाईआ। साचा मार्ग दस्स सृष्ट, श्रेष्ट आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैग़ग्बर सारे रहे सिसक, हौक्यां विच हरि हरि तेरा ध्यान लगाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ५ भगत सिँघ दे गृह इटारसी

नारद कहे मैं पुठ्ठी पैरीं आया इटारसी, टल्लीआं हथ्थां नाल खड़काईआ। खेल वेखदा आया मध्ध भारती, भौं भवन फोल फुलाईआ। नग़मे सुणदा आया उर्दू फ़ारसी, हिन्दी बिन्दी विच वड्याईआ। लेख तकदा आया इबारती, पत्थरां निगाह टिकाईआ। प्रभ दे नाम खोजदा आया सफ़ारशी, पूरब पिछले वेख वखाईआ। मक़बरिआं दी तकदा आया ज़िआरती, सजदयां वाली दुहाईआ। रुची वेखदा आया नर नार दी, अंदर वड़ के ध्यान लगाईआ। मुहब्बत हथ्थ ना आई सच्ची सरकार दी, सच मेल ना कोए मिलाईआ। सूरत दिसी ना हक़ीक़ी यार दी, नज़रे नाज़ ना कोए वड्याईआ। मैनूं ख़बर मिली इक अगम्मी अख़बार दी, पुरख अकाल दिती सुणाईआ। वेख खेल इसतिग़फ़ार दी, जो इस्म आज़म नूर अलाहीआ। घड़ी पुज्ज गई कौल इक़रार दी, इक़रारनामे देण सफ़ाईआ। सदी आ गई झगड़े तकरार दी, हउमे हंगता करे लड़ाईआ। दुनियां रूप दिसे शिकार दी, शिकारी इक्को धुरदरगाहीआ। मैं हैरान हो गया की खेल होणी करतार दी, क़ुदरत दा क़ादर की की कार कमाईआ। की दुर्दशा होणी ग़द्दार दी, जो प्रभ नूं बैठे भुलाईआ। की घड़ी होणी इंतज़ार दी, गुर अवतार पैग़ग्बर बैठे अक्ख उठाईआ। की खेल वरतणी दीन मज़हब गिरफ्तार दी, बंधन इक्को देवे पाईआ। की सिफ्त होणी इज़हार दी, महिमा नूर अलाहीआ। की हालत होणी चार यार दी, मुहम्मद दए दुहाईआ। की लाड़ी मौत वंगार दी, बल आपणा आप प्रगटाईआ। की खेल करे त्रैगुण माया शृंगार दी, रूप अनूप बदलाईआ। की रुत बदलणी दीन दुनी गुलशन बहार दी, लख चुरासी वेख वखाईआ। की धार उठणी ख़बरदार दी, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। मैं हैरान होया अग्गे घड़ी नहीं रहिणी

❋

❋

उधार दी, लेखा हथ्थो हथ्थ मुकाईआ। धरनी की की रो रो पुकार दी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। नेड़े आ आ नर्बदा धाहां मारदी, हाहाकार कर कुरलाईआ। किते ख़बर मिले मेरे सिरजणहार दी, जो जल थल महीअल रिहा समाईआ। घड़ी रही ना कलयुग किसे एतबार दी, साध सन्त ना कोए वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ हारदी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मेरा वहिण पाणी वाला मैं जीव जंतां ठारदी, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेख दोहथ्थड़ छाती उत्ते मारदी, छत्रधारी ना कोए सहाईआ। मैं खेल वेखणी ओस कल कल्की अवतार दी, जो कलेश दए मिटाईआ। सभा वेखणी ओस सच्चे दरबार दी, जिथ्थे दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वस्त तक्कणी ओस भण्डार दी, जिथ्थे पुरख अकाला भोग लगाईआ। मैं बिन अक्खां नैण उघाड़ दी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ । नारदा वेख मैं थक्की टुटी मेरी मंज़ल आई हार दी, हौक्यां विच दुहाईआ। कुझ ख़बर दस्स ओस निरँकार दी, जो निर्धनां दए वड्याईआ। नारद किहा तूं क्यों नहीं मैनूं निमस्कार दी, मुनी जी, पंडत जी, कहि के सीस निवाईआ। क्यों नहीं आपणी मींढी गुत्त खलार दी, हाल बेहाल बणाईआ। क्यों नहीं इक टंगी हो के उच्चार दी, बिरहों विच कुरलाईआ। क्यों नहीं सिर ख़ाक पौंदी छार दी, जगत वेस ना कोए वखाईआ। क्यों नहीं आप आपा वारदी, वारस इक्को इक बणाईआ। नीं कमलिए हुण कोई खेल नहीं खण्डे खड़ग तलवार दी, तीर तरकश कमान हथ्थ ना कोए उठाईआ। इक्को खेल शब्द शब्दी धार दी, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। औह वेख गुर अवतार पैग़ग्बरां आसा वाजां मारदी, मरतबा तक्कण इक अलाहीआ। जो सब दी पैज संवार दी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस ने रुत सुहाउणी आपणे समें विचारदी, जिस नूं विच्चर के दस्से ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैनूं राह विच मुल्ला शेख़ मिल गए मुस्लिमीन, निव निव सीस झुकाईआ। मैं झट पुच्छया केहड़ी तुहाडी तालीम, तुलबिआं दयो जणाईआ। कौण घर वसो अज़ीम, आलीशान नज़री आईआ। कौण मालक आदि क़दीम, क़ुदरत क़ादर नज़री आईआ। तुसीं किस दे उत्ते करो यकीन, भरोसा कवण रखाईआ। सच दस्सो तुसीं नर कि मदीन, मुद्दा आपणा दयो दृढ़ाईआ। निगाह मारो लोक तीन, चौदां तबकां अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण धार वेखो या तत्तां वाला सीन, लोचण नैण अक्ख उठाईआ। केहड़ा मज़हब केहड़ा सच्चा दीन, इस्लाम इस्म कवण वड्याईआ। किस दे रहन्दे हुक्म विच अधीन, कलमा कवण दृढ़ाईआ। किस नूं करदे तस्लीम, तसबी माला किस दी गल लटकाईआ। किस दे हुंदे मस्कीन, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ । सच दस्सयो किस ने पैग़ग्बरां कोलों कराई तक़सीम, मानस मानस वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे मैनूं राह विच मिले हिन्दू, हिन्द धर्म वेख वखाईआ। मैं हस्स के किहा तुसीं किस दी बिन्दू, वृंदावन दे वासीओ दयो जणाईआ। तुसीं किस दे मनाउँदे पिंडू, पिंडी विच पिंड भराईआ। तुसीं किस दी आत्मा किस दी जिंदू, ज़िंदगी दा मालक कवण अख्वाईआ। तुहाडी कवण शांत कवण चिन्दू, चिन्ता चिखा कवण दरसाईआ। तुसीं राम मन्नो कृष्ण मन्नो भगवान मन्नो ते पूजा शंकर लिंगू, सहज नाल देवां समझाईआ। बोदी रखो धोती बन्न्हो कि छिआनवें चप्पे गल्ल लटकाओ जञ्ञू, यादव बंस कवण अख्वाईआ। तुहानूं वरन बरन ज़ात पात दीन मज़हब की समझा के गया मनू, मंतव मन्त्रां तों परे दयो समझाईआ । तुसीं शब्द अधारी तुसीं जोत अधारी कि सुणन वाले कन्नू, कि मनसा ममता विच वड्याईआ। तुसीं नेत्रहीण कि चक्षू वाले जगत अन्नू, पर्दा उहला देणा उठाईआ। तुसीं आदत धरवासी कि शब्द स्वासी कि मायाधारी धन्नू, धनाढो देणा दृढ़ाईआ। सच दस्सयो कलयुग अन्त सब नूं केहड़ा डन्नू, डंका धुर दा इक वजाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर बेड़ा केहड़ा बन्नू, खेवट खेटा रूप कवण वटाईआ। नारद किहा तुसीं नहाउँदे तीर्थ तट गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती डूँघे वहिण जलू, जलधारा सीस उत्ते पवाईआ। सच दस्सो तुहाडे विच्चों सचखण्ड दवारे केहड़ा फलू, फलीभूत कवण हो जाईआ। किस बिध तुहाडे काया मन्दिर अंदर निरगुण दीपक जोत जलू, जाहल रूप नज़र कोए ना आईआ। केहड़ा लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पैग़ग्बरां छलू, वल छल आपणा वेख वखाईआ। कवण अन्त श्री भगवन्त सच दुआर मल्लू, गृह मन्दिर अंदर इक दए वड्याईआ। कवण आत्म परमात्म निरगुण धार हो के रलू, भगत सुहेले आपणा जोड़ जुड़ाईआ। कवण कूड़ी क्रिया मेटे कलू, कलकाती कवण खपाईआ। कवण शब्द संदेसा दो जहानां घल्लू, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल करे पढ़ाईआ । कँवल निहचल धाम सुहाए इक अटलू, अटल पदवी हरिजन साचे आप टिकाईआ। सच दस्सणा कलयुग अन्त कूड़ा वहिण कवण ठल्लू, नाम बंध इक टिकाईआ। नारद किहा कमल्यो मैं ते फेरन आया पल्लू, चार कुण्ट देणा फिराईआ। मैनूं ऐं जापदा बिना प्रभ दी किरपा मेरे संग कोई ना चल्लू, चरण कँवल सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे मैं राह विच वेखे पंडत पांधे, तिलक मस्तक उत्ते लगाईआ। हरी ओम तत सति गाउँदे, राधे कृष्ण जै सीता राम राम राम ढोले गाईआ। मैनूं ऐं जापया एह अन्त अख़ीर थक्के मांदे, हिम्मत नज़र कोए ना आईआ। एह जजमानां कोलों बख्शवाउँदे रहे ढांडे, मनसा विच गऊआं भेंट कराईआ। घरां विच जा के परोहत बण के रहे खांदे, उच्ची कुल विच वड्याईआ। गंगा जल नाल सुच्चे हो के रहे नहांदे, पाणी सूरज देवते वल चढ़ाईआ। जञ्ञू कन्नां उत्ते रहे लटकांदे,

❋

❋

अक्खां मीट ध्यान लगाईआ। अंदर मन काग वांग रहे कुरलांदे, बुध्ध बिबेक ना कोए बणाईआ। माया कारण तटां तीर्थां उत्ते जांदे, मन्दिर मट्ठां विच टल्ल खड़काईआ। अंदरों साफ़ कीते ना किसे भाण्डे, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए वड्याईआ। नारद कहे अन्तिम सारे जाणे फांदे, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। मैं अज्ज रात नूं सब दी सुरती वेखणी कदे सरादे दे कदे हो पवांदे, सिर पैरां वल ध्यान लगाईआ । नाले तकणे अन्त अख़ीर अवतार गुरु वाले केहड़ी दिशा नूं जांदे, की धर्म राए दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। नारद कहे मैं राह विच तक्कया वखरा वखरा लबास, कुल्ले तहिमत नज़री आईआ। किसे हथ्थ गड़वी किसे पाणी दा भरया ग्लास, मुख ते मार के छिट्टे अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। मैं कीता हास बिलास, ताली हथ्थां नाल वजाईआ। बोदी टिक्के धोती तहिमत किस दा करे मिलाप, पर्दा देणा उठाईआ। कवण स्वामी अन्तरजामी जिस दा करदे जाप, किस नूं सजदयां विच सीस झुकाईआ। आपणे अंदर काया मन्दिर वेखो केहड़ी तुहाडे कोल गठड़ी पाप, पुन्नां वाली की वड्याईआ। की तसबीआं वाल्यां तुहानूं कीता पाक, की टिक्कयां विाल्लओ दुरमति मैल तुसां लई धवाईआ। दस्सो केहड़ा तुहाडी आत्मा दा सच्चा साथ, जो दाता सति सति बणाईआ। जिस नूं बाहरों तुसीं दीन मज़हब मन्नदे एह ते मिट्टी होण वाली ख़ाक, मढ़ी गोर विच कम्म कोए ना आईआ। मैनूं सारे दस्सो तुहाडा आगमन प्रगट होया केहड़ी विच्चों ज़ात, दीन कवण कवण अख्वाईआ। मैं हैरान हो गया तुहाडयां पैग़ग्बरां अवतारां प्रभ दे नाम दा झगड़ा पाया काग़ज़ात, काग़ज़ां उत्ते अक्खरां वाला नाम लिख के हिन्दू मुस्लिम बणा के दिते लड़ाईआ। सच दस्सो किस नूं मिल्या आबेहयात, कवण अमृत रस चख के आपणी तृष्ना रिहा बुझाईआ। नारद कहे एह वेखो फरद सब ने होणा अन्तिम ख़ाक, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। मूरखो मुगधो अणजाणों जे इक्को मन्नों धुर दा राठ, जो करता नूर अलाहीआ। सद वस्से तुहाडे पास, काया मन्दिर अंदर सोभा पाईआ। क्यों मन्दिरां मट्ठां विच्चों करो तलाश, काया काअबा खोज खुजाईआ। जिथ्थे जलवा नूर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। निझर अमृत सिंच बुझाए प्यास, बूँद स्वांती इक चुआईआ। नारद कहे मैं सब नूं संदेसयां विच आया आख, आख़र दिता दृढ़ाईआ। भावें मैनूं सारे कहो गुस्ताख़, गुस्से विच अक्खां लओ बदलाईआ। जिंनां चिर पुरख अकाल परवरदिगार धुर दा मिल्या नहीं किसे बाप, पिता पूत ना गोद उठाईआ। मज़हबां वाल्यो अवतारां पैग़ग्बरां तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सब नूं दस्सया जाप, अल्ला हू कहि के पैग़ग्बर सारे सीस गए निवाईआ। मेरे कोल चार जुग दी डायरी बिन अक्खरां वाली किताब, कुतबख़ान्यां विच ना कोए छुपाईआ। मैं होका देवां मेरे प्रभू दा वधणा प्रताप, प्रतख आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा वेखे अन्त हिसाब, निरगुण धार सरगुण खाते फोले थाउँ थाईंआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ५ टोपन राम दे गृह इटारसी

नारद किहा मैं फिरां पैर दब्बे, आहट सुणन कोए ना पाईआ। दीन मज़हब वेखां सभे, ज़ात ज़ाती फोल फुलाईआ। भगत सुहेला किथ्थों लभ्भे, कवण प्रभ रिहा ध्याईआ। उपजे केहड़ी साची यद्दे, मिले कवण मात वड्याईआ। जगत मात दी लँघे हद्दे, घर इक्को दए सुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम जपे, जग जीवण दाते ओट रखाईआ। सच प्रीती विच होवे रत्ते, रतन अमोलक आपणा रूप वटाईआ। मिले मेल पुरख समर्थे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। साची सुणे कहाणी कथे, अकथ दे दृढ़ाईआ। धूढ़ी ला के इक्को मथ्थे, मस्तक ख़ाक रमाईआ। जगत जहान दुआरा टप्पे, टप्पा सोहँ ढोला गाईआ। लेखा मुका मदीने मक्के, काअबिआं दए वड्याईआ । नूर अलाही इक्को तक्के, जोती जाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, सद आपणा मेल मिलाईआ। नारद कहे मैं वेखां उपर थल्ले, जल थल वेख वखाईआ। गुरमुख केहड़ी कूट पले, जो पलक ना झल्ले जुदाईआ। प्रेम प्रीती विच आपणा हिरदा सल्ले, बाण अणयाला तीर चलाईआ। काया वस्से सच महल्ले, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। आपणे दीपक नाल बले, जोती नूर होवे रुशनाईआ। सच संदेसा साहिब सुल्तान जिस नूं घल्ले, अनुरागी आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। नारद कहे मैं वेखां ज़िमीं असमान, पवण हवा खोज खुजाईआ। चार कुण्ट तक्कां इन्सान, तन वजूद फोल फुलाईआ। किस अन्तर होवे ज्ञान, बुद्धी करे पढ़ाईआ। मेरे श्री भगवान, नाता कूड़ तुड़ाईआ। शब्द सुणे धुनकान, अगम्मी नाद शनवाईआ। अमृत मिले पीण खाण, रसना रस ना कोए चखाईआ। जोत नूर जगे महान, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सचखण्ड दवारे बहे जिथ्थे झुल्ले धर्म निशान, निशाना अवर ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा मेल मिलाईआ। नारद कहे दीन दुनी वेखी सोती, सुत्यां ना कोए जगाईआ। बिना भगतां जगे कोई ना जोती, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना चोटी, चोटी चढ़ दरस कोए ना पाईआ। पन्ध मुक्या ना लोक परलोकी, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ। सुणे हक़ ना कोए सलोकी, सोहला धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

❋

❋

साचा हरि, जन भगतां दिती सच्ची सोझी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। नारद कहे मैं वेखे भगत सज्जण, सोहणे नज़री आईआ। करदे इक्को मजन, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ममता मोह तजण, हउमे गढ़ तुड़ाईआ। पुरख अकाला इक्को लभ्भण, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच सरनाई लग्गण, नाता तोड़ कूड़ लोकाईआ। प्रेम प्रीती विच हो के मग्न, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल सूरा सरबंगण, साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान आपणी कार कमाईआ।