२४ चेत शहिनशाही सम्मत ५ हरदित्त सिँघ दे गृह इटारसी
नारद कहे मैनूं राह विच मिले गाँए सूर, दोए रो रो देण दुहाईआ। सच दस्स किथ्थे साडा प्रभू हज़ूर, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, आरजू आसा इक रखाईआ। वेला नेड़े आ गया जिस नूं पन्ध समझे दूर, चौकड़ी आपणा आप बदलाईआ। ममता मेटे संसारी कूड़, क्रिया झूठ करे सफ़ाईआ। साची देवे मस्तक धूढ़, टिक्के अगम्म रमाईआ। सानूं समझ नहीं आई की असां कीता क़सूर, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बण कसाई सानूं रहे खाईआ। असीं होए बड़े मजबूर, दुखी हो के दईए दुहाईआ। साडी आसा करे पूरी ज़रूर, ज़रूरत वेखे थाउँ थाईंआ। क्यों पुरख अकाल सर्ब कला भरपूर, समरथ स्वामी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। नारद कहे मैं कसाईआं हथ्थ वेखी छुरी, जो शरअ रूप वटाईआ। मैनूं लग्गी बुरी, दुख्यारा वेख दिती मैं दुहाईआ। मैं ज़ोर नाल किहा ऐ मेरे परमात्मा तेरी दुनियां हो गई निगुरी, तेरा भय ना कोए रखाईआ। कूड़ी शरअ विच रुढ़्ही, वहिणां विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। तेरी कीती कदे ना मुड़ी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। उठ वेख आत्म परमात्म प्रीती किसे ना जुड़ी, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। नाम ख़ुमारी दिसे कोई ना गूढ़ी, अन्तश्करन सक्कया ना कोए बदलाईआ। तेरे चरण मस्तक लाए कोई ना धूढ़ी, दीनां मज़हबां सार किसे ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लोकमात आपणी सृष्टी वेख ज़रूरी, ज़ाहर ज़हूर हो के आपणा फेरा पाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैग़ग्बर तेरी करदे गए मशहूरी, काग़ज़ां विच आजज़ हो के सिफ्ती ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सूर गाँ दोवें मारन धाह, बौहड़ी बौहड़ी कुरलाईआ। एह की कीता ख़ुदा, श्री भगवान की तेरी बेपरवाहीआ। साडे उत्ते मज़हबां दी रख बिधा, बिना साडी शक्ती तों जगत विच वड्याईआ। सच दस्स की असां
❋
❋
कीता तेरा गुनाह, सारे सानूं ज़िबा कर के तेरा शुकर मनाईआ। तूं क्यों बणया बेपरवाह, ज़रा आपणयां पैग़ग्बरां अवतारां गुरुआं नूं लै बुला, जिन्हां ने शरअ शरीअत दिती चला, छुरी मुरीदां हथ्थ दिती फड़ा, क़त्लगाह विच मक्तूल सानूं दिता बणाईआ। तेरे अग्गे इक दुआ, किरपा कर साडे मेहरवां, महबूब तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैनूं वेख के आ गया तरस, मैं दुहथ्थढ़ मार के दिती दुहाईआ। पुकार के किहा पुरख अकाल परवरदिगार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ज़रा आप आ परत, पारब्रह्म आपणा रूप बदलाईआ। दीन दुनी सृष्टी दृष्टी मानव ज़ाती वेख उत्ते धरत, गुर अवतार पैग़ग्बरां वेख शर्त, जिन्हां शरअ विच तेरे नाम विच कलमे विच कायनात इन्सान इन्सानां नाल दिते लड़ाईआ। हक़ दी रही ना कोई जमात, क़दमां झुके ना कोए क़दमात, रहिबर हो के सच राह ना कोए वखाईआ। तेरी रहमत बिना मिले ना किसे नजात, देवे ना कोए आबे हयात, अमृत बूँद स्वांत मुख ना कोए चुआईआ। तेरा झगड़ा वेख्या काग़ज़ात, अल्ला वाहिगुरु राम कृष्ण ओम सारे करन वाले फ़सादात, मुहब्बत वाला मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे मैं होर वेखे राह विच रोंदे जीव जंत, कूक कूक सुणाईआ। उच्ची कहिण पंडत जी दस्सो कोई कलयुग विच सन्त, सिम्मत चारे फोल फुलाईआ। बौहड़ी सानूं मिलावे ना कोई नाल अगम्मी कन्त, जो आत्म मेला लए मिलाईआ। रसना जिह्वा वाले अनेक वेखे गाउँदे श्री भगवन्त, भगवन रंग ना कोए रंगाईआ। असीं दुखी होए अनन्त, पंखी हो के वेख वखाईआ। साडी मेटे कोई ना चिन्त, चिन्ता चिखा ग़म विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पंखेरू कहिण साडी अरदास, नारद धुरदरगाह देणी सुणाईआ। बौहड़ी मानस हो के साडा खांदे मास, निर्दोषयां उत्ते दोष लगाईआ। साडा किस बिध मुके स्वास, स्वास समझ किसे ना आईआ। की तेरा खेल पुरख अबिनाश, पर्दा उहला देणा उठाईआ। तेरे उपजे इक दूजे दा करन घात, घाउ आपणी आस बणाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, साहिब स्वामी तेरी ओट तकाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। बिना तेरी किरपा सके कोए ना जाग, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साचा मिले ना किसे वैराग, वैरागी त्यागी बैरागी सारे रोवण मारन धाईआ। नारद कहे मैनूं छोटी जिही आ गई याद, याद याद विच्चों जणाईआ। जिस वेले राम फिरदा फिरदा आया सी बनवास, पारस वाल्यां कोल आपणा खेल खिलाईआ। सीता सवाणी सी साथ, जनक सपुत्री आपणा संग बणाईआ। एथे इक रहन्दा सी भाट, बिरध अवस्था राम दे गीत संगीत नाल गाईआ। उहदा थोड़्हा कटया हुंदा सी हाथ,
❋
❋
डेढ उँगली अध्धा हिस्सा नाल नज़र ना आईआ। प्रेम विच बड़ी सुरीली कढ्ढदा सी आवाज़, मस्ती विच राम नूं मिलण दा रखदा सी नाज़, हिरदे अंदर ध्यान लगाईआ। सुरती विच करदा सी तलाश, अंदरे अंदर खोज खुजाईआ। संगीत करन लग्गिआं कोल पाणी दा रखदा सी ग्लास, जल भर के निगाह उस दे विच टिकाईआ। किथ्थे मेरा राम इहदे विच्चों देवे आपणा प्रकाश, सति सरूपी नज़री आईआ। कदे तक्कदा सी उपर आकाश, नैण नैणां विच्चों बदलाईआ। कदे जोड़दा सी दोवें हाथ, कदे डंडावत कर के सीस निवाईआ। कदे तक्कदा सी उपर कैलाश, शिव जी धूढ़ ख़ाक रमाईआ। कदे अंदर आपणे कर लैंदा सी वास, अक्खां मीट आपणा आप बन्द वखाईआ। कदी आपणी पुत्री नूं मारदा सी आवाज़, जेहड़ी नौ साल गिआरां महीने सदा आपणे कोल बहाईआ। कदी सौं जावे मस्ती विच कदे पवे जाग, आपणे रंग विच आपणा खेल वखाईआ। कदी गा लवे मेरे राम मैनूं हँस बणा दे काग, काग तेरी सरनाईआ। मेरा कर्म धो दे दाग़, जन्म विच सरनाईआ। सृष्टी दा होवे त्याग, दृष्टी वज्जे वधाईआ। झगड़ा ना रहे समाज, दीन दुनी गवाईआ। किते दर्शन दे जा मेरे राम आज, तेरा राह तकाईआ। मैं धूढ़ी मस्तक ला के आपणा जगावां चराग़, लोइण अंदरों लवां खुल्हाईआ। मस्ती विच हस्ती विच अन्तर रिहा अराध, कल्पणा अंदर ना कोए वखाईआ। उने चिर नूं सुभावक राम आ गया पैरां दी सुणी आहट, धरनी दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतार कहे, मेरी तन्दी कहे, राम ओह मेरा राम, राम राम वड्याईआ। अमृत रस सच प्रेम प्रीती प्याला देवे जाम, मधुर धुन अन्तर अन्तश्करन करे जणाईआ। मेरी मेट अन्धेरी शाम, शमां नूर चन्द कर रुशनाईआ। मेरी मंज़ल होवे आसान, अग्गे अवर ना कोए अटकाईआ। गृह मिले मेरा भगवान, निरंतर मिल के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। राम किहा हौली जेही सुण सीता जनक दुलारी, तैनूं दयां वखाईआ। वेख भगत मेरे दी यारी, अन्तर मेरा ध्यान लगाईआ। बाहरों छड्ड के सृष्टी सारी, दीन दुनी आसा ना कोए रखाईआ। लै के मस्त ख़ुमारी, महिव आपणे रंग विच समाईआ। मैं दरस देणा निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, अन्त अन्धेरा देणा मिटाईआ। सीता कहे प्रभू तेरे ते तेरे भगतां तों बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। मैनूं पुच्छ लैण दे इक वारी, तूं किस दा राह तकाईआ। राम बिन बोलयां कीता इशारी, सैनत नाल दृढ़ाईआ। सीता नेड़े आई निरमाणता विच कहे तुसीं किस दे पुजारी, पूजणयोग कवण अख्वाईआ। ओस ने किहा मैं राम दी राम मेरा, ओह कन्त मैं नारी, तूं कौण विचारी, जिस राम विच राम दे के आपणा रूप ना ल्या बदलाईआ। सीता हस्स के किहा ज़रा वेख लै नैण उघाड़ी, लोचण लै उठाईआ। उस किहा मैनूं तक्क लैण दे जोत निरँकारी,
❋
❋
जो मेरे अन्तर करे रुशनाईआ। सीता किहा मैं आखां दुबारी, अक्खां लै उठाईआ। उस ने किहा मेरी प्रीती अन्तर भारी, बाहरली याद ना कोए रखाईआ। सीता फेर किहा मुखों तीजी वारी, तेरा राम दयां मिलाईआ। जेहड़ा आया चल दुआरी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओधरों राम ने अंदरों दिती प्रेम ख़ुमारी, रस दिता चखाईआ। जां आपणी अक्ख उघाड़ी, प्रतख वेख्या साहिब गुसाईंआ। उच्ची कूक के आवाज़ मारी, नन्ही बच्ची लई उठाईआ। जा चुक्क ल्या आपणी पटारी, जेहड़ी पंज सत्त चप्पे लम्मी चौड़ी नज़री आईआ। ओहदे विच प्रशाद रख्या अपारी, सोहणा रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। नन्ही बच्ची लै के आई भज्ज, अग्गे दिता रखाईआ। उस ने विच्चों बादाम गिरीआं कढ्ढ के पंज सत्त, राम दी भेंटा दितीआं कराईआ। राम ने फड़ के नाल हथ्थ, दन्दां हेठां लईआं दबाईआ। बोल के जैकारा अलख, हुक्म दिता दृढ़ाईआ। इक वार मेरे वल्ल तक्क, नेत्र नैण उठाईआ। ओह वेख के प्या हस्स, हथ्थ अग्गे दिते डाहीआ। राम ने किहा तेरे बादाम ते मेरे मिट्ठे रस चक्ख, सोहणा रस बणाईआ। असीं कदी ना होईए वक्ख, मैं राम ते तैनूं रविदास फेर दयां बणाईआ। फिर आवां वत्त, बेवतन हो के वेस वटाईआ। गुरमुख वड्याई देवां सच, सच करनी कार कमाईआ। उने चिर नूं नन्ही बच्ची पई हस्स, हस्स हस्स के दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। राम किहा नन्ही तूं क्यों हस्सी, मैनूं दे समझाईआ। ओह ख़ुशी विच उठ के एधर ओधर नच्ची, नस्सी भज्जी चाँईं चाँईंआ। फिर किहा धन्न भाग जे तूं आ ग्यों साडी बसी, बस्ती निक्की विच फेरा पाईआ। मैं तां जाणां, जे साडा गेड़ा चुकावें लख चार अस्सी, आशा आप वधाईआ। जे मुड़ के बण के आवें कमलापती, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। मेरे पिता नूं सदा साथ रखीं, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। मैं वी तेरा दर्शन करां अक्खीं, लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। राम ने घुट्ट के पाई जफ्फी, गोद विच ल्या बिठाईआ। अगम्मी कथा कहाणी दस्सी, सहज नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सीता किहा लाड नाल आ मेरे पुत्तर, गोदी लवां टिकाईआ। नन्ही बच्ची हस्स के किहा जे तूं मेरी अम्मी पहिलों साडे घर दा खा लै टुक्कर, तेरे अग्गे दयां टिकाईआ। सीता बचन ना सकी मुक्कर, हां विच हां दिती मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। नन्ही बच्ची लै के आई घर दी रुक्खी सुक्की चपाती, अग्गे दिती टिकाईआ। सीता किहा तुसीं भोग लगाओ कमलापती, मेहर नज़र उठाईआ। राम किहा की कथा कहाणी आखी, रसना नाल जणाईआ। जे सीता तूं मेरा सच्चा साथी, सगला संग बणाईआ। उठ मन्न लै मेरी आखी, आपणा बल धराईआ।
❋
❋
नाल लै लै नन्ही काकी, बच्ची उँगली लाईआ। चल उन्हां नूं दईए एह चुपाती, जिस वैरागी त्यागी आपणी ज़िंदगी जग लेखे जाणी लाईआ। एह किरपा होणी साडी, बिना प्रशाद तों स्वास लेखे कोए ना लाईआ। एह खेल प्रभू दी डाहढी, जिस दा भेव किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सीता राम आए चल, क़दम क़दम पन्ध मुकाईआ। नाल ल्यांदा ठंडा जल, अमृत रूप बणाईआ। तिन्नां दा दु:ख वेख्या घाउ तन लग्गा सल, तन वजूद दुहाईआ। राम किहा मेरा चरण दुआरा लओ मल्ल, सीस सीस सीस झुकाईआ। तुहानूं सच दवारे देवां घल्ल, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ । तुहाडा लेखे लग्गे घड़ी पल्ल, जो दर्शन ल्या पाईआ। तिन्नां रो के किहा साडी इक मन्न गल्ल, बेनन्ती सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। राम किहा तुसीं खाओ पीओ अन्न पाणी, अन्त देवां छकाईआ। फेर पढ़यो इक्को बाणी, बावन अक्खरां बाहर सुणाईआ। तुसीं पहुंचणा उस निशानी, जिथ्थे निशाना इक्को सोभा पाईआ। झगड़ा मुके जगत जहानी, आवण जावण रहे ना राईआ। तिन्नां किहा साडे उत्ते करीं मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। फिर कद मिलीए ते दरस होवे जिस्मानी, जोत नूर नाल वड्याईआ । राम किहा जिस वेले कलयुग अन्त दीन दुनी वधी बेईमानी, शरअ शैतान करे लड़ाईआ। प्रगट होवे शाह पातशाह शहिनशाह असमानी, जोती नूर जोत अख्वाईआ। ओह मेल मिलाए जो मालक दो जहानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद लेखा लेखे विच रखाईआ। सीता किहा राम इन्हां तत्तां होया छुटकारा, राम राम विच समाईआ। तेरा खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। मैं इस निक्की बच्ची दा शुकर गुज़ारा, जो भोजन साडी झोली पाईआ। जिस भोजन नाल इन्हां दा होया उधारा, जीवण जगत जुगत मुकत वड्याईआ। कुछ एहनूं दे आधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राम किहा जिस वेले मेरा राम आए विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सेव लगाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़ग्बरां कहिणा चौवीवां अवतारा, अवतर आपणी धार प्रगटाईआ। ओह लहिणा देणा चुकाए आपणी वारा, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। सीता सीता सीता एह ते दो असीं पंजां ने कीता भण्डारा, खा खा शुकर मनाईआ। अगला लेखा दस्सां अपारा, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। जिस वेले एस धरती उत्ते मैं खेल करां निआरा, निरगुण हो के आपणी कार कमाईआ। एस बच्ची दा लहिणा देणा कौल क़र्ज़ उतारां, लेखा अवर रहे ना राईआ। नाल होवे रविदास चमारा, गुरमुख आपणा संग बणाईआ। जिस सुक्के प्रशादे नाल इन्हां दा होया उधारा, इस दे बदले भागवान दयां बणाईआ। एसे कारण तृप्त नूं पहिलों कीता इशारा, प्रेम संदेसे विच जणाईआ। इटारसी पंज दिन तूं रहिणा सेवादारा,
❋
❋
पिछला लेखा भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। राम किहा पंज दिन होवे प्रशादा परत परत परत, पंचम पंचम पंचम लेख बणाईआ। सतिजुग भाग लग्गणा एस सुहञ्जणी धरत, धौल धवल धरन मिले वड्याईआ। जिस वेले शरअ कसाई रही कोई ना करद, दीन मज़हब ना वंड वंडाईआ। इक्को पुरख अकाला योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मेहरवान होए सहाईआ। खेल होणा असचरज, जिस नूं समझे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। प्रशादा कहे मैं जगत नहीं विवहार, तत्तां वाली ना कोए वड्याईआ। मेरी सेवा अपर अपार, पूरब लेखा रही चुकाईआ। जिस कारण रविदास चमार दा पिछले जन्म दा होणा सी इज़हार, जिस दा चार जुग लेख ना कोए समझाईआ। एसे कारण नन्ही बच्ची तृप्त नूं ल्यांदा नाल, लेखा पूरब पूर कराईआ। जिस दी खेल ओह सब दी करे संभाल, दूजे समझ किसे ना आईआ। कोटन कोटि मरे कोटन कोटि जम्मे कोटन कोटि खावे काल, बिना भगतां तों भगवन देवे ना किसे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। नारद कहे वाह प्रभू तूं ते जुगां जुगां दा डाकू, वैरागीआं त्यागीआं सनयासीयां पारस लुट के उन्हां दिता लड़ाईआ। हुण ते बदल दे कलयुग मात आ गया काकू, काल आपणा वेस वटाईआ। सति धर्म दा रिहा कोई ना साधू, सच विच ना कोए समाईआ। बिना तेरी किरपा तेरे चरण कोई ना लागू, तेरा दरस कोए ना पाईआ। मैनूं ऐं जापदा तूं कोटां विच्चों थोड़यां जन भगतां दा बणना बापू, दूजा तेरा दरस कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे जन भगतो सुणयो नाल ध्यान, धर्म दवारे दयां जणाईआ । करयो आपणा कान, अनसुणत रहिण कोए ना पाईआ। अंदरों तोड़यो गुमान, हँकार देणा मिटाईआ। कल्पणा कढ्ढणी शैतान, मन चंचल ना कोए वड्याईआ। प्रभू चरण धरना ध्यान, ध्यानी हो के सीस निवाईआ। परसों ढाई वजे सारयां इक्कठयां होणा आण, कुछ अगला हुक्म देणा दृढ़ाईआ। नारद कहे मेरी बोलणों रहन्दी नहीं ज़बान, कूक कूक सुणाईआ। मैं डंक वजाउणा शब्द सुणाउणा धुर फ़रमान, फ़ुरनिआं तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। मैं फिर के आउणे ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक वेख के आउणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब दी करनहारा कल्याण, कायनात दा मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि अन्ता श्री भगवन्ता इक्को नज़री आईआ।
❋
❋
२५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ स्वामी अमृता नंद जी दे नाल नरबदा घाट
की कथा दस्से पुराण सकंद, भेव देणा खुल्हाईआ। किस जगह मिले आत्म अनन्द, परमानन्द समझाईआ। निरगुण नूर चमके चन्द, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। रसना नाल बोलणा ना पए कोई छन्द, अनहद नादी करे शनवाईआ। भरमां रहे ना कोई कंध, द्वैती लेखा दए मुकाईआ। पर्दा उहला चुक्के परमानंद, ब्रह्म ब्रह्म नज़री आईआ। माया ममता मिटे तृष्ना तम, तृखा दूर दए कराईआ। सो कवण गृह कवण टिकाणा जिथ्थे मिटे हरख सोग ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। ततव तत भेव खुल्ल्हे काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूर नूर नूर करे रुशनाईआ। सकंद पुराण दी कवण कथा, मानव मानुख मानस दए वड्याईआ। जीव उधार दे यथार्थ यथा, भरम दए मिटाईआ। मिले मंज़ल सच अवसथा, जिथ्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ। प्रकाश होवे ओस मस्तक मथ्था, जिथ्थे त्रसूल माक़ूल सोभा पाईआ। पंच विकार जाए नठ्ठा, हँकार विभचार रहिण कोए ना पाईआ। पढ़ना पए ना किसे जगत वाले अक्खां, निरअक्खर मिले वड्याईआ। जिथ्थे लिख्या नहीं कोई सफ़ा, अंक अंक ना कोए बदलाईआ। ओह धाम ओह जगह ओह भूमिका केहड़ी जिथ्थे आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा हो के वसा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिना रसना तों मिले रसा, अनरस आपणा रस चखाईआ । स्कंध पुराण दा भेव खोल्ह के थोड़्हा जिहा दस्सो जिथ्थे रैण अन्धेरी मिटे मस्सा, इक्को नूर जोत होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर अंदर साचा रंग इक वखाईआ। सकंद पुराण दा भेव दस्सो तुसीं बड़े विद्वान, विद्या विच विद्या दयो दृढ़ाईआ । जिथ्थे बिना अक्खरां तों ज्ञान, ओह मन्दिर केहड़ा किस बिध रमज़ समझ विच टिकाईआ। बिना अक्खीआं तों ब्रह्मण्ड खण्ड वेख्या जाए ज़िमीं असमान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड ज़िमीं असमान गगन गगनंतर पर्दा रहे ना राईआ। सति सरूप साख्यात जोती नूर दिसे भगवान, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। आत्मा आत्मा आत्मा आप पहचान, बेपहचान रहिण कोए ना पाईआ। जिथ्थे कम्म ना आवे रसना जिह्वा ज़बान, सिफ्तां वाली सिफ्त ना कोए सालाहीआ। ओह कथा दस्सो यथार्थ जिथ्थे अठारां पुराण चार लख हज़ार सतारां सलोकां दा लेखा मुके, नौ हज़ार सलोक भविख्त पुराण दा देवे की गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। स्कंध कहे की दस्से विष्नूं पुराण, विश्व भेव खुल्हाईआ। की गरुड़ ने कीता ज्ञान, समां समें नाल टकराईआ। की अग्गे हुण दशा होणी जहान, कलयुग कल की वरताईआ। की अवतार दे के गए ज्ञान, भेव अभेद खुल्हाईआ। की राम कृष्ण कीता फ़रमान, अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। ज़रा थोड़्हा जिहा समझा
❋
❋
दयो किस बिध जगत रीती नीती सुधरे सृष्टी दृष्टी अंदर आवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या प्रगट होए थाउँ थाईंआ। चार वरन अठारां बरन हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी वेखण इक निशान, दूजा निशाना नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा वेख वखाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सुरिंदर सिँघ दे गृह इटारसी
नारद कहे मैं भुक्खा नंगा बन्न्ह के तेड़ लंगोटी, कोझा कमला हो के चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत चढ़ के उच्ची चोटी, समुंद सागर डूँघे वहिण फेरीआं पाईआ। वरन बरन ज़ात पात वेखे गोती, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा पन्ध मुकाईआ। घट घट अन्तर निरंतर निरगुण नूर जगदी वेखी जोती, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सृष्टी दी दृष्टी वेखी सोती, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले वेखे कोटन कोटी, अनगिणत रोवन मारन धाईंआ। फिरी दुहाई हाए पाणी हाए रोटी, ख़ाली पेट रहे वजाईआ। मैं निगाह मारी लोक परलोकी, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। नारद कहे मैं भज्जा नठ्ठा चार चुफेर, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। जिधर वेखां उधर अन्धेर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ी क्रिया लेखा सके ना कोए नबेड़, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। जद पहुंचया विच नदेड़, गोदावरी कन्ढ्ढा वेख वखाईआ । दीन दुनी दा गिड़दा वेख्या गेड़, शब्दी गोबिन्द धार जणाईआ। पुरख अकाला करे मेहर, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख्या भारत, गृह गृह मन्दिर वेख वखाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ ग्रन्थी पन्थी प्रभ दे नाम दी लैंदे आड़्हत, धड़त वट्टे कूड़ कूड़ उठाईआ। मन नैण मिल के करन शरारत, बुध्ध बिबेक ना कोए वखाईआ। अक्खरां वाली पढ़ इबारत, दीनां मज़हबां रहे भड़काईआ। साची करे ना कोए ज़िआरत, जलवा तक्के ना कोए नूर अलाहीआ। साचा नाम ना मिले निआमत, निझर रस ना कोए झिराईआ। जिधर वेखां इक दूजे दी करन मज़ाहमत, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर इक्को इक वखाईआ। नारद कहे मैं वेखी धरनी ख़ाक, धवल खोज खुजाईआ। रूह बुत दिस्सया कोए ना पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मैं ध्यान मारया गुर अवतार पैग़ग्बरां की लिख्या भविख्त वाक्, लेखा लेख की दृढ़ाईआ। की
❋
❋
खेल होणा पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता की कार कमाईआ। की मण्डल मण्डप बिन गोपी काहन पैणी रास, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक जणाईआ। नारद कहे मैं तक्की दीन दुनी अन्तर, अन्तश्करन वेख वखाईआ। प्रभू प्रेम ना मिले निरंतर, निराकार निरवैर निरँकार नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे पढ़दे मन्त्र, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। फिरी दरोही गगन गगनंतर, ज़िमीं असमान रहे कुरलाईआ। सच बणाए कोई ना बणतर, जूठ झूठ करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आसण लाईआ। नारद कहे मेरे साहिब श्री भगवाना, भगवन तेरी सरनाईआ। तूं मालक दो जहानां, दीन दुनी वेख वखाईआ। लख चुरासी आत्म काहना, सीता सुरत राम प्रनाईआ। जोती धार धुर अमामा, जल्वागर नूर अलाहीआ। सति सरूप शाह सुल्ताना, भूप इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशाना, सति धर्म इक प्रगटाईआ। चार वरन अठारां बरन देवीं ब्रह्म ज्ञाना, विद्या ब्रह्म पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। नारद कहे मेरे साहिब स्वामी ठाकर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। अमृत धार बख्श अगम्मा सागर, लहर लहर विच्चों उपजाईआ। दीन दुनी दे निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। सुरती अन्तर होवे एकागर, मन कल्पणा ना कोए हल्काईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे देणा आदर, आदर्श आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मेला लैणा मिलाईआ । नारद कहे प्रभ कलयुग अन्तिम कर तरस, रहमत हक़ कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, अगनी तत दे बुझाईआ। झगड़ा मुका मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ चर्च, गुरुदुआरा इक्को वेस नज़री आईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मेहरवान आपणा हुक्म सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दीनां अनाथां वंड दरद, दीन दुनी खोज खुजाईआ। सच बेनन्ती मन्न अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। सति धर्म लहिणा देणा वेख फ़रद, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। शरअ कसाई रहे ना करद, क़त्लगाह देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण सब दी तेरे कोल फ़रद, लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी सब दा लहिणा देणा दे चुकाईआ।
❋
❋
२६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सुरिंदर सिँघ दे गृह इटारसी
जगत कलाक वक्त ढाई, ढईआ गोबिन्द वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल वेख्या हिन्दसा इक्काई, ज़ीरो सिफ़र ना अक्ख मिलाईआ। ख़ालक तक्की ख़लक ख़ुदाई, ख़ुद आपणा नैण उठाईआ। शब्दी धार बण के राही, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाईं, दीन दुनी फोल फुलाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर जगाई, आलस निंदरा रिहा मिटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल रिहा हिलाई, हल्ला आपणा नाम कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रिहा उठाई, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। आप हो के बेपरवाही, बेपरवाही विच समाईआ। चार जुग दा लेखा दयो दृढ़ाई, सन्मुख हो के दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। वक्त ढाई दा गोबिन्द मुक्कया ढईआ, ढाबां तालाबां विच पए दुहाईआ। आपणा लेखा सारे कढ्ढो वहीआ, वायदा धुर दा पूर कराईआ। हुक्म देवे साहिब सुल्तान धुर दा सईआ, सतिगुर नूर अलाहीआ। किस वहिण विच वहिंदी जगत नईआ, नौका रूप कवण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ढाई कहे ढईआ गया बीत, बीती समझ किसे ना आईआ। सारे वेखो आपणी आपणी रीत, की पूरब कार कमाईआ। क़लमा जाणो गीत, आत्म परमात्म सिफ्त सालाहीआ। मन्दिर वेखो मसीत, मट्ठां अक्ख खुल्हाईआ। ज़ाती वेखो ऊँच नीच, राउ रंक भेव ना राईआ। किस नाल लग्गी प्रीत, सच दयो समझाईआ। की होया बख्शीश, रहमत की कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ढईआ कहे मैं रिहा लँघ, आपणा वक्त लँघाईआ। गोबिन्द किसे ना लाया अंग, अंगीकार ना कोए बणाईआ। निज पाया किसे ना अनन्द, पारमानंद ना कोए वड्याईआ। मैं कर के गया जंग, खण्डा खड़ग खड़काईआ। छड्ड के पुर अनन्द, नंदेड़ दिता वसाईआ। गा के अन्तिम छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। आपा कर के बन्द, प्रभ दे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरा ढईआ चंगा, चार जुग दा लेख जणाईआ। पहिलों लेखा मुका के जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, गहर गम्भीर नाल मिलाईआ। अर्जन नूरी चढ़ा के चन्दा, रावी रविदास वाली दुहाईआ। शब्द सिँघासण वेख पलँघा, कक्खां सेज सुहाईआ। दीन दुनी जाण के दंगा, दगेबाज़ी खोज खुजाईआ। डंका अगम्म वजा मृदँगा, मर्द मर्दान दिता कराईआ। भरम भुला के बन्दा, बंधना विच फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ढईआ कहे मैनूं क्यों नहीं कहिंदे दो ते अध्धा, अध्यात्म भेव कोए ना पाईआ। मैं सब नूं देवां सद्दा, होका
❋
❋
हक़ जणाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल कदे ना लभ्भा, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। जिस ने शस्त्र धार दुर्गा बणाई हथ्थ विच फड़ा के गदा, गदागर जंगलां विच कराईआ। जिस ने अवतारां वखा के आपणी हद्दा, हदूद विच फसाईआ। जिस ने पैग़ग्बरां सुणा के नद्दा, नौबत नाम हक़ दृढ़ाईआ। जिस ने गुरुआं दस्स के आपणी वजह, भेव अभेद दिता खुल्हाईआ। जिस ने गोबिन्द माण दिता हथ्थ सज्जा, सज्जण हो के वेख वखाईआ। चला के आपणी विच रज़ा, मेहर नज़र उठाईआ। अन्त संदेसा दिता उपर लबां, ज़बान सक्कया ना कोए हिलाईआ। जोती धार वड़िआ मधा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दीपक जोत हो के जगा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। गोबिन्द तेरा जगत वाला नहीं अग्गा, दुनी वाली नहीं वड्याईआ । सच देवां अनोखा पदा, पदवी इक्को इक जणाईआ। जद उपजें ते उपजें मेरी यदा, दूजा रूप ना कोए प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। ढईआ कहे गोबिन्द नहीं तन वजूद, माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द हक़ इक महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। गोबिन्द ओह मंज़ल मक़सूद, जिस नूं चढ़न कोए ना पाईआ। गोबिन्द ओह अर्श अरूज, आलीशान इक अख्वाईआ । गोबिन्द ओह अगम्म हदूद, जिस दा आर पार ना कोए जणाईआ। गोबिन्द ओह सदा मौजूद, जो हर घट रिहा समाईआ। गोबिन्द ओह जो भगतां करे महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द ओह जेहड़ा आदि अन्त ना होवे नेसतो नाबूद, करनी दा करता नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, प्रेम प्यारा प्रीतम इक्को सोभा पाईआ। ढईआ कहे जन भगतो मैं दस्सण आया धर्म धार दा धर्मा, धामी अनामी अन्तरयामी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा हुक्म मन्नदे विष्न शिव शिव विष्न विष्न शिव ब्रह्मा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म विच समाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना कोई कर्मां, निहकरमी निहकरमी निहकरमी आपणी कार वरताईआ। जिस दवारे ना जम्मणा ना मरना, जम्मण मरन खेल ना कोए खिलाईआ। ना सीस जगदीश ना ढहिणा कोई सरना, चरण चरणोदक रस ना कोए बणाईआ। ना लिखणा ना पढ़ना, खेल अगम्म अगम्मढ़ी कार कमाईआ। ढईआ कहे मैं सच दस्सां जो साहिब मेरे खेल करना, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा खेल वखाईआ। ढईआ कहे गुरमुखो कोई धार नहीं एह दूजी, गोबिन्द कूक कूक दए दुहाईआ। जेहड़ी गुर अवतार पैग़ग्बर चार जुग नहीं सूझी, अक्खरां विच ना कोए लिखाईआ। विचार आई ना किसे विच बुद्धि, जगत राह ना कोए बदलाईआ। प्रकाश नूर ना होई उदी, उदय अस्त ना कोए वड्याईआ। ओह खेल दस्सां गूझी, रमज़ हमज़ नमज़ विच प्रगटाईआ। जिस दी उडीक करदे अवतार पैग़ग्बर जुगी, जगत ध्यान लगाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। ढईआ कहे जन भगतो प्रभ ने बदल जाणा रवईआ, समझ समझ ना कोए समझाईआ। आत्म ब्रह्म दा बण के सईआ, स्याह हो के दो जहानां वेख वखाईआ। दीन दुनी दी पकड़े कोई ना बहीआ, अंगी अंग ना कोए लगाईआ। मेरे उत्ते गोबिन्द पा के गया सहीआ, साहिब सतिगुर आपणी दया कमाईआ। तेई अवतारां इक आवाज़ कहीआ, बिन रसना जिह्वा अलाईआ। पैग़ग्बर कहिण हक़ ख़ुदा बदल देणा रवईआ, रहीम रहमत विच आपणा रहम कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ढईआ कहे मैं गोबिन्द तक्कया, तक्कया नूर अलाह। जिस ने पंचम जेठ खेल करना मदीने मक्कया, मम्बर मुनारे वेखे नाल चाअ। नूर अलाह इक शब्द सुणाए अकथया, धुर दा नग़मा आए गा। जेहड़ा अमाम किसे नहीं लम्भया, पंजां नूं आपणा दरस आवे दिखा। ओह वेखण लहिंदे तों चढ़दी हद्दया, सजदे विच करन दुआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर धरनी होए सहाईआ। ढईआ कहे संदेसा देणा नाज़ाकूमी पोप, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जेहड़ा मसीह होया अलोप, लोचन नज़र किसे ना आईआ। लभ्भदे कोटी कोट, खोजण ध्यान लगाईआ। ओह प्रकाश कर के निर्मल जोत, नूर आए चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स सलोक, सुत्तयां लए उठाईआ। हक़ ख़ुदा दी जिस मानणी मौज, भारत वज्जे वधाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर सारे होए फ़ौत, मक़बरिआं विच डेरा लाईआ। सो सब दी मेटण आया अदौत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। छेती जाणा पहुंच, मार्ग सिध्धा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप खिलाईआ। ढईआ कहे मैं वेखी तलवंडी वाली ढाबा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैनूं मिल्या नानक पहिलों बाला ते अन्तिम बुढ्ढा बाबा, बाहर दा लेखा नाल रखाईआ। जिस इशारा कीता उँगल नाल वल काअबा, क़िबलेअज़ जणाईआ। महबूब तक्कां कवण महिराबा, महिरम नूर अलाहीआ। झट बग़ल विच्चों कढ्ढया की लेखा लिख्या विच बगदादा, बग़लगीर कवण अख्वाईआ। जिस दे पिच्छे गुज़ारी निमाज़ा, सीने हथ्थ टिकाईआ। रोज़यां विच दितीआं बांगां, अज़ान नूर अलाहीआ। ओस दा लेख ना पुन्न ना सवाबा, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। ढईआ कहे मैं नानक दे चरण तक्कया जां निगाह पई ते मैनूं नज़री आया वाला बाज़ां, गोबिन्द सोहणा सोभा पाईआ। जां फेर वेख्या उस दा भगतां नाल वायदा, वायदे सब दे पूर कराईआ। मैं हस्स के किहा मैनूं दुखड़ा काहदा, दर्द रिहा ना राईआ। हथ्थ जोड़ के करी बेनन्ती दीन दुनी दे मालक आपणा सम्बल इक वसा जा, वस्ती इक वड्याईआ । ख़बर संदेसे दे दे प्रगट हो जा देस माझा, उहला अग्गे रहिण ना पाईआ। हुण भरम भुलेखा काहदा, कदीम दे मालक कर रुशनाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म जणाईआ। ढईआ कहे मेरे गोबिन्द हुण कर देवीं ऐलान, ऐलानीआं आपणा हुक्म जणाईआ। जे तेरा रूप श्री भगवान, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। मैनूं ऐं दिसदा सतारां हाढ़ दिवस महान, पंचम सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। ख़बर दे देणी जो दुनियां दे प्रधान, निशाना सति उठाईआ। प्रगट हो के आउणा विच मैदान, सूरबीर आपणा बल प्रगटाईआ। इक वेरां मैनूं सब ने कहिणा शैतान, जो सब दी शरअ रिहा ठुकराईआ । ढईआ कहे मैं निउँ निउँ तेरे चरण जावां क़ुरबान, विटुह आपणा आप कराईआ। मैं चौहन्दा तेरे नाम दा चार कुण्ट चढ़े तुफ़ान, अन्धेरा कूड़ देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धरनी दा मस्तक देणा बदलाईआ। ढईआ कहे तेरा हुक्म होवे ज़रूरी, ज़ाहर ज़हूर तेरी रुशनाईआ। जे तूं जिस्म नज़री आ सब दा इस्म जल्वागर नूरी, नूर नुराना नूर चमकाईआ। मंज़ल मुका नेड़ दूरी, दो जहानां आपणा फेरा पाईआ। जिथ्थे तेरे सन्त भगत सूफ़ीआं दे चरण धूढ़ी, रातीं सुत्तयां दिने जागदयां लै उठाईआ। प्रभू तूं केहड़ी भुक्खे ने खाणी कड़ाह पूड़ी, हलव्याँ विच ना मन धराईआ। आपणे नाम दी मस्ती प्रेम दा सरूरी, शब्द शब्द विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। ढईआ कहे मैं लेखा दस्सां आप, पिछला ध्यान लगाईआ। गोबिन्द नज़र आया साख़िआत, सति सरूप सोभा पाईआ। गोबिन्द किहा पिच्छे झाक, पूरब वेख वखाईआ। जां वेख्या ढाई दिन राम ने एथे कीता सी जाप, घुटने धरती उत्ते टिकाईआ। कन्नां ते ला के हाथ, नैण लए दबाईआ। जिस वेले आवे प्रभू आप, मेरे राम राम होवें सहाईआ। लै के धूढ़ी राख, मस्तक नाल छुहाईआ। कढ्ढके मुख विच्चों वाक्, उँगल नाल दिता लिखाईआ। जिस ने पैग़ग्बरां दा बणना बाप, गोबिन्द दा पिता माईआ। सब दा लेखा लैणा हिसाब, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। राम ने आपणा नाखुन ल्या काट, खब्बा अंगूठा दन्दां हेठ चबाईआ। मुखों किहा कोई धर्म दा रहिणा नहीं हाट, पेशानी तली उत्ते रखाईआ। लाग्यों सीता गई कांप, मेरे राम दुहाईआ। कोई नहीं दिसदा साथ, संगी संग तजाईआ। रिहा ना कोई विश्वास, विषयां विच देणे हल्काईआ। सति होणा पाश पाश, टुकड़े टुकड़े लोकाईआ। राम ने तक्कया उपर आकाश, आसण एसे थाँ विछाईआ। मेरे राम तेरा केहड़ा पत्तन केहड़ा घाट, मैनूं दे वखाईआ। कवण पूजा कवण पाठ, कवण मिले वड्याईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ आई मेरा ग़रीबां नाल साथ, चम्यारां रंग रंगाईआ। बलि दवारे ल्या झाक, बलि दा नन्हा बेटा धर्म धार दी गोली जुगिंदर दिता समझाईआ। भगतां दी आत्म सेजा मेरी खाट, दूजा सुखआसण ना कोए वड्याईआ। हिरदे अंदर मेरी बात, बातन भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी
❋
❋
कार कमाईआ। ढईआ कहे कुछ आउँदा जांदा समां, समझ दयां जणाईआ। प्रभ ने खेल करना नवां, नवां रूप बदलाईआ। माण गवा के माटी चम्मां, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। जन भगतां दा लेखा रख के आपणे कोल दमां, दामनगीर आप हो जाईआ। पता नहीं केहड़े वेले आपणे लिखारीआं नाल लै के किधर नूं हो जाए रवां, माता पिता हथ्थ किसे ना आईआ। राम कहे ना कोई हरख सोग ग़मा, चिन्ता ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं पैर चुम्मणे, बिन रसना रस लगाईआ। जिस दे भगत मेरे उत्ते घुम्मणे, नौ खण्ड पृथ्मी आपणे हेठ दबाईआ । मैं शब्द संदेसे सुणने, ढोले अगम्म अथाहीआ। जगत जिज्ञासू जगत वासना विच रुलणे, सके ना कोए बचाईआ । अवतार पैग़ग्बरां सीस झुकणे, मन्नण इक ख़ुदाईआ। धुर दे हुक्म कदी ना रुकणे, गोबिन्द रिहा दृढ़ाईआ। जगत विकारी मूल ना मुकणे, वेखे थाउँ थाईंआ। जन भगतो तुहाथों लेखे अग्गे किसे नहीं पुच्छणे, सब दे लेखे एथे देणे मुकाईआ। राम ने घुटने उपर रख के घुटने, आसण ल्या वटाईआ। जिस वेले पैग़ग्बर पैग़म्बरां नाल जुट्टणे, दीन दुनी दए हिलाईआ। अर्शां दे तारे टुट्टणे, टुट्टी नूं सके ना कोए जुड़ाईआ। गुरमुखां दे फड़ने गुटणे, गल आपणे लैणे लगाईआ। एह नाते पिता पुत्त ने, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। ढईआ कहे मैं अज्जे तक्क रिहा डावां डोल, मेरी धीर ना कोए धराईआ। मैं दूरों दूरों सुणदा रिहा बोल, शब्दी आवाज़ ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट रिहा टटोल, वेख्या थाउँ थाईंआ। अज्ज पता लग्गा राम एसे ज़िमीं उत्ते आपणे राम दा ला के गया पोल, निशाना इक बणाईआ। जिस धरती नूं कहिंदे गोल, उस गोल दी चपटी चप्पा चप्पा वेखे थाउँ थाईंआ। दरबवासी रोल, गर्भ वासी दए सज़ाईआ। जन भगत विच्चों कढ्ढे निरोल, आप आपणी दया कमाईआ। आपणे जन्म कर्म दा लेखा कोई ना सके फोल, बुद्धी विच ना कोए चतुराईआ। सच दा तोले कोई ना तोल, नाम कन्ढ्ढा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को नज़री आईआ। ढईआ कहे भगतो किसे दी ना करयो ग़ुलामी, दर मँगण कदे ना जाईआ। तुहाडी रीती ना रही पुराणी, प्राण अधारी दिती बदलाईआ। बुढ्ढयां नढ्ढयाँ दी इक्को जवानी, इक्को रंगण नाम रंगाईआ। तुहाडा मालक शाह सुल्तानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जिथ्थे राम ने ख्हाधी महिमानी, ओसे दी एह निशानी, जिस ने निगाह रखी उपर असमानी, इस्म आज़म इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच नाल वड्याईआ। ढईआ कहे जन भगतो बिन जगायां जागो, जगत आलस निंदरा
❋
❋
ग़फ्लत देणी तजाईआ। इक दी सरनी लागो, लग मातर दा डेरा ढाहीआ। हँस बण जाओ कागों, सोहँ हँसा जाप मिले धुरदरगाहीआ। मन कल्पणा साधो, साध धुर दे दयां बणाईआ। बिना रसना तों अराधो, अंदर वड़ के मिलां चाँईं चाँईंआ। सुणो अगम्मी आवाज़ो, धुन दयां उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेशक सब नूं कहि देणा सानूं प्रभू प्यारा लाधो, जेहड़ा लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ।