२६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ कौड़ा मल सदन मल दे गृह इटारसी
राम कहे एथे ताना माना हुंदे सी दो पोस्ती, भंग पी के सूटा सुलफे वाला लगाईआ। मस्ती लैंदे सी नशे वाली झोक दी, झुक झुक इक दूजे नूं सीस निवाईआ। एह आदत सी उन्हां दी रोज़ दी, तेती साल एसे तरह झट लँघाईआ। विच्चों आशा सी इक निर्मल जोत दी, जिस दी दिवस रैण मँग मँगाईआ। कदी कदी गल्ल करदे सी होश दी, अक्खां लाल लाल रखाईआ। सिफ्त वेखदे सी ब्रह्मा वाले कोश दी, इक दूजे नूं कन्नां विच जणाईआ। साडे कोल लिआकत नहीं जेहड़ी सचखण्ड पहुंचदी, पुज्ज के प्रभ दा दर्शन पाईआ। कदी कहिण आसा रखी ओस दी, ओड़क लए मिलाईआ। फेर कहिण प्रभू नालों साडी मुतहरी चंगी जेहड़ी साडी भंग घोटदी, प्याला सानूं दए प्याईआ। इउँ जापदी जिवें एह पिछली साडी गोत दी, पुराणी साथण नज़री आईआ। सानूं पीन्दयां नूं कदी नहीं रोकदी, सगों कासिआं विच आपणा आप उलटाईआ। सानूं कदी नहीं टोकदी, गुस्सा ना कोए वखाईआ। कदी इक दूजे नूं कहिण साडी बुद्धी नहीं कोई खोट दी, असीं खरे प्रभ नूं रहे ध्याईआ। सानूं ख़बर नहीं किसे लोक दी, परलोक ना कोए जणाईआ। सानूं मुहब्बत इक्के दी मोहित दी, जो मोहणी रूप वटाईआ। कदे गंढ्ढ वेखण आपणी लंगोट दी, जो कमर नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। धरनी कहे पोस्ती दोवें हुंदे सी ताजे मोटे, ढिढ्ढ मटक्यां वांग बणाईआ । उत्तों सिर हुंदे सी घोटे, बोदी जञ्ञू ना कोए वखाईआ। तेड़ हुंदे सी लंगोटे, तन वस्त्र ना कोए छुहाईआ। रात नूं जागण दिने सी सोते, अक्खां बन्द वखाईआ। सोचां विच मारदे सी गोते, मन दे वहिणां विच आपणा आप डुबाईआ। कदी कदी होश विच आ के रखदे सी इक लोचे, लोचण नैण खुल्हाईआ। असीं गुरु नहीं मन्नणे बहुते, इक्को पुरख अकाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। जिस दे नाल साडे तन मन दे कपड़े जाण धोते, दुरमति मैल रहे ना राईआ। साडे भाग ना रहिण
❋
❋
सोते, सुत्तयां दए जगाईआ। इक दिन राम आ गया उह भंग रहे सी घोटे, रगड़ा रगड़े विच्चों रखाईआ। उन तक्कया ठीक समें मौके, मुकम्मल वेख वखाईआ। इक ने अग्गों किहा रो के, दूजे हस्स के दिता वखाईआ। जे साडे प्याले फड़ावें धो के, इस ख़ुशी विच तैनूं भंग दईए प्याईआ। किष्ते साडे वरगा वेखीं हो के, नश्यां विच ज़िमीं असमानां तों परे उडाईआ। तूं सोहणा जवान किते साडे राम नूं लिआवीं मोह के, आपणे नाल मिलाईआ। ज़रा सानूं अंदरों वेख जोह के, किढ्ढी प्रीत प्रभ दे नाल बणाईआ। फेर मस्ती विच मूँह दे भार हो के, मथ्थे ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। फेर कहिण असीं प्रभ दे चरण आए छोह के, ज़िमीं असमानां पन्ध मुकाईआ। फेर आपणी भंग बुक्कल विच लको के, हस्स हस्स ताली दिती लगाईआ। फेर आकड़ नाल खलो के, बाहवां उपर लईआं उठाईआ। फेर उँगलां उँगलां विच परो के, खिच्चण वाहो दाहीआ। फेर आपणा मुख धो के, मुखों कहिण तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। पोस्ती कहिण कदी पीती उ भंग, जांदिआ राहीआ दे सुणाईआ। वेख चढ़दा किस तरह रंग, रंगत इक वखाईआ। अज्ज दी रात साडे कोल लै अनन्द, अनन्द तैनूं दईए वखाईआ। फेर साडा बण जावीं संग, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। नाम जपण नालों इहदे विच सोहणा ढंग, मस्ती विच जगत वासना ना कोए रखाईआ। बिना अक्खां तों मुक जावे पन्ध, आपणी होश रहे ना राईआ। चार पहर एसे तर्हां जांदे लँघ, अग्गे वास्ते फेर रगड़ा दईए लगाईआ। जदों गाईए तूं मेरा मैं तेरा छन्द, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। राम किहा ज़रा घुट्ट के मीटो दन्द, ज़ोर नाल दबाईआ। फेर लओ अनन्द, अक्खां खोल्ह के मेरीआं अक्खां विच टिकाईआ। मुखों कहो तूं मेरा मैं तेरा छन्द, दूजी अवर ना कोए वड्याईआ। फेर तुहानूं होवे ठंड, सांतक सति वरताईआ। उन्हां दोहां ने इक दूजे नूं मारे कंध, मोढ्ढिआं नाल हिलाईआ। अज्ज वेख लईए इहदा अनन्द, की सानूं दए वखाईआ। जां अक्खां मीटीआं नज़र आया सूरा सरबंग, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। पोस्तीआं आया इक सरूर, सुरती लई बदलाईआ। तक्कया अगम्मा नूर, जोत नूर रुशनाईआ। हुक्म दिता हज़ूर, नेत्र लओ खुल्हाईआ। जां वेख्या राम वसिआ जो सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। दोहां बेनन्ती कीती अग्गे हरि हज़ूर, निउँ के सीस निवाईआ। क्यों सानूं रख्या दूर, तेरा नाम दुहाईआ। असीं मूर्ख मूढ़, तेरे हथ्थ वड्याईआ। शब्दी हुक्म होया तुसीं राम दी लाई धूढ़, जो राम राम रूप वटाईआ। फेर तुहाडा लेखा मैं देवां ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम दीन दुनी होई कूड़, सच मिले ना कोए वड्याईआ। सब दी दृष्टी होवे मूढ़, चतुर सुघड़ ना कोए वखाईआ। हंगता होए ग़रूर, हउमे मोह हल्काईआ।
❋
❋
ओस वेले लेखा देवां ज़रूर, लहिणा पूरा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। पोस्ती राम नूं गए झुक, इक्को वार सीस निवाईआ। राम ने दोहां दी पिट्ठ ते मारी मुक्क, हौली हौली लगाईआ। तुसां बदल जाणां रुख़, दीन दुनी जाणी तजाईआ। सचखण्ड दवारे जाणा पुज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। तन दीपक जाणा बुझ, होवे ना कोए रुशनाईआ। अगला भेव दस्सां गुज्झ, शब्द अगम्मा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल वखाईआ। राम ने किहा पोस्ती धरो ध्यान, ध्यान ध्यान विच्चों बदलाईआ। ताने माने तुहाडा अन्तिम होणा जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। जिस वेले मेरा आवे श्री भगवान, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ । तुहानूं मानस जन्म देवे महान, मेहर नज़र इक उठाईआ । तत्तां वाले बणा इन्सान, पर्दा उहला दए चुकाईआ। एसे धाम ते पहुंचे आण, तुहाडा सोहणा संग बणाईआ। होवे मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। दे के धुर फ़रमान, धर्म दी धार बंधाईआ । उह वक्त सुहञ्जणा जगत पहुंचे आण, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। ताने माने किहा राम रामे ठीक, ठीक दिता दृढ़ाईआ। केहड़ा वक्त केहड़ी तरीक, तारीख़ दे समझाईआ। राम किहा कलयुग अन्तिम सम्मत शहिनशाही पंज प्रभ दी चले रीत, रीतीवान वेख वखाईआ। तुसां रखणी उडीक, लेखा दए मुकाईआ। उन्हां हस्स के ख़ुशी नाल चरण छुहाया सीस, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। राम ने हथ्थ फेरया पीठ, पुश्त पनाह दिती वड्याईआ। मेरा शब्द धुर दी लीक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ताना माना अर्जन सिँघ ते सिँघ रणजीत, पिछले जन्म दे पोस्ती, लेखा रिहा चुकाईआ। पुरख अकाला कर बख्शीश, मेहर नज़र इक उठाईआ। राम दी शहादत आप कर तस्दीक़, मोहर नाम वाली लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा सब दे चीत, चेतन धार आपणी जोड़ जुड़ाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ इटारसी
पंमपासर दा खेल तमाम, पूरब पिछला दए गवाहीआ। जिस वेले भीलणी कोल गया राम, आपणा पन्ध मुकाईआ। छाँदू नाम दा कोल हुंदा सी ग्राम, झौंपड़े पंज सत्त सोभा पाईआ। ओथे महात्मा हुंदा सी महान, हँकार विच आपणा आप वधाईआ। ओह लै के नौ बादाम, भीलणी कोल डेरा लाईआ। बण के सूरबीर बलवान, आपणा आसण ल्या जमाईआ। हरी ओम तत सति दा मन्त्र लग्गा गाण, नमों नमों कहि सुणाईआ। जिस वेले आया श्री भगवान, धनुख कंधे उत्ते लटकाईआ।
❋
❋
ओस हस्स के किहा नादान, की तेरे विच वड्याईआ। क्यों भुक्खी ग़रीबणी दे घर पहुंचया आण, आपणा पन्ध मुकाईआ। भीलणी अचानक वेख होई हैरान, ख़ुशीआं विच इधर ओधर भज्जी चाँईं चाँईंआ। हाए मेरा राम मेरे राम, राम मेरे मेरी तेरी दुहाईआ। मैं भेंटा विच की रखां पकवान, की सेव कमाईआ। किस दे कोलों मँगां दान, किस दे अग्गे झोली डाहीआ। चारों कुण्ट मारे ध्यान, साथी नज़र कोए ना आईआ। अन्तर होई हैरान, हिरदे विच कुरलाईआ। निउँ के कीता प्रणाम, सीस दिता झुकाईआ। पिठ ते हथ्थ रख्या अंदर होया ज्ञान, बुद्धी मिली चतुराईआ। समझ आ गई मैं की आसा रखी महान, हिरदे विच टिकाईआ। सो फल खवावां जेहड़े इक्ठे कीते विच्चों ज़िमीं असमान, झाड़ां दीआं चोटीआं उत्तों लाहीआ। जे कर लवे परवान, मैं लख लख शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भीलणी अन्तर कीती विचार, हिरदे ध्यान लगाईआ। जेहड़े बेर रखे संभाल, टुक टुक के मिट्ठे भगवान लई लुकाईआ। ओह खाण आ गया राम, मेरी राम दुहाईआ। ख़ुशीआं विच नच्ची टप्पी बुढ्ढी नढ्ढी होई जवान, आपणे मन तन लई अंगड़ाईआ। पंजां टाकीआं दी पंजां रंगां दी गल विच चोली जिस दीआं कन्नीआं चीथड़े रूप दसाण, मैले कुचैले सोभा पाईआ। ओधरों महात्मा रख के बैठा ध्यान, आपणी अक्ख उठाईआ। गुस्से विच कहे ओ भलीए, ओ झल्लीए, ओ मूरखे, आह मैथों लै बादाम, इस नूं दे खवाईआ। सुक्के बेर कदे ना हुंदे परवान, राम राजा दशरथ बेटा अयुध्या वासी मुख ना कदे छुहाईआ। भीलणी नेत्र रो के हन्झू वगा के लग्गी कुरलाण, कूक कूक सुणाईआ। मैं तेरी तूं मेरा राम, राम तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे घर मेरे दर मेरे गृह एहो सच्चा पकवान, जो तेरी भेंट चढ़ाईआ। तूं मेरा परमात्म पति तूं अधार प्राण, प्राणपति तूं ही इक अख्वाईआ। मैं तत्तां वाला तेरा इन्सान, जीव आत्मा तेरी ओट तकाईआ । राम हस्स के लग्गा चबाण, छिलक्यां नाल गिटकां गया खाईआ। भीलणी किहा तेरी किरपा होई महान, प्रभ पुनीत दिती बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। जद महात्मा वेख्या राम बेर खांदा, ख़ुशीआं विच समाईआ। उठ के नेड़े आंदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं राही क्यों नहीं होर राहे जांदा, भुक्खयां नग्गयां दर क्यों डेरा लाईआ। एह कमली झल्ली कोझी एस भीलणी नूं कौण बुलांदा, तूं ग़रीबणी दे हथ्थों खा के बैठा आसण लाईआ। राम निगाह नाल तकांदा, नैण नैणां विच टिकाईआ । हथ्थ उत्ते हथ्थ मार के किहा, आह त्रेता औह द्वापर जांदा, अन्तिम कलयुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रूप बदलाईआ। राम किहा एह ग़रीबणी नहीं मेरे प्रेम धार दा भगत, भगवन विच समाईआ। तूं निगाह मार विच जगत, कलयुग अन्तिम दयां वखाईआ। तेरी हँकार वाली शर्त, सहजे पूर
❋
❋
कराईआ। तैनूं जन्म लैणा पैणा फेर उत्ते धरत, धवल मिले वड्याईआ। माया दरब नाल तेरी पूरी हुंदी रहिणी गर्ज़, दीन दुनी विच वड्याईआ। पर याद रखीं प्रभ दा खेल होणा असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। तूं आपणे आप नूं अखवाउँदा मर्द, सूरबीर वड्याईआ। ग़रीबां नाल नहीं वंडया दरद, दुखियां वेख के ताली दिती वजाईआ। प्रभू दा खेल सदा असचरज, समझ सके कोए ना राईआ। जिस वेले मेरा राम आया परत, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। राम किहा एह भीलणी बड़ी प्यारी, प्यार विच समाईआ। एह मेरे चरणां तों बलिहारी, मैं इहदे चरण धो के अमृत दयां वखाईआ। याद रखीं हुण तूं पुरुष फेर बणेंगा नारी, नर नरायण हुक्म दए वरताईआ। एह झल्ली नहीं तूं झल्ली बणेंगा दुख्यारी, दुक्खां विच दुहाईआ। तेरी माया तेरी पैज ना सके संवारी, तेरा साथ ना कोए निभाईआ। होणा पए दुखयारी, दुक्खां विच दुहाईआ। साक सन्बंधी मात पित भैण भाई पुत्तर धी पती कन्त सारे करन गिरयाज़ारी, सांतक सति ना कोए कराईआ। बिना राम दे राम तों तेरा लहिणा देणा लेखा क़र्ज़ा मक़रूज़ सके ना कोए उतारी, हिसाब बेबाक ना कोए कराईआ। राम दा हुक्म मेट सके ना कोए संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव सारे देण गवाहीआ। जगत हिकमत चले कोई ना कारी, जिंनां चिर प्रभू ना दया कमाईआ। सो समां बीतिआ जुग लंघिआ वक्त आ गया अन्तिम वारी, अन्तश्करन वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लेखा दए मुकाईआ। ओस ने सुण के राम दा संदेस, आपणी मति लई बदलाईआ। निम्रता विच हो के पेश, सीस दिता झुकाईआ। मैं शंकर नूं मन्नदा ते पूजा करां गणेश, इक्को ध्यान लगाईआ। तेरा बचन सदा विशेष, जो संदेसा दिता सुणाईआ। पता नहीं मेरी बुद्धी क्यों होई मलेच्छ, मैं राम तैनूं गया भुलाईआ। राम ने किहा ज़रा कलयुग वल वेख, तैनूं दयां जणाईआ। जिस वेले मात पित भैण भाई नार कन्त दा रहिणा नहीं हेत, भगत भगवान मीत ना कोए बणाईआ। ओह महीना होवे चेत, रुत रुतड़ी बसन्त रूप महकाईआ। तेरा लेखा तेरा लहिणा तेरा पूरब जन्म पूरन लए वेख, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। तेरे जन्म कर्म दी फेर बदल देवे रेख, मरन दा लेखा रहे ना राईआ। इहो हुक्म इहो प्यार इहो मुहब्बत इहो राम दा संदेस, संध्या वेला दिता सुणाईआ। सो लहिणा अभुल्ल भुल्ल ना गया चेतन हो के रख्या चेत, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूरब जन्म जन्म कर्म सब दी पूरी करे करनहार दातार, आपणी दया कमाईआ।
❋
❋
२६ चेत शहिनशाही सम्मत ५ जसवन्त सिँघ दे गृह इटारसी
ढईआ कहे मेरा पूरा होया ढौंका, गोबिन्द शब्द लई अंगड़ाईआ। जिस छड्डया पटणा पौंटा, पारब्रह्म विच समाईआ। ओह साढे तिन्न दा बणा के औंटा, सम्बल बैठा डेरा लाईआ। जिस मंज़ल कोए ना पहुंचा, आर पार ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। ढईआ कहे भेव खोल्हे मेरा भगवन्त, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ । लहिणा देणा देवे साध सन्त, गुर अवतार पैग़ग्बरां झोलीआं दए भराईआ। नाम निधाना देवे मंत, सुरती शब्द विच वड्याईआ। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दरसाईआ। खेल करे सदा अनन्त, अकल कल धारी आपणी कार कमाईआ। वेख वखाणे लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सतिजुग सच बणाए बणत, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, बुद्धी तों परे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। ढईआ कहे मैं गाउणा इक्को ढोला, गहर गम्भीर दिता जणाईआ। आत्म परमात्म धर्म धार दा बोला, अनबोलत रिहा सुणाईआ । परम पुरख दा निरगुण धार सोहला, सोच समझ तों परे देणा दृढ़ाईआ। तन वजूद हक़ महबूब जिस दा पर्दा खोल्हा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ी कल्पणा मेटे रौला, रौणक आपणा नाम समझाईआ। खेले खेल अगम्मी मौला, मालक हो के वेख वखाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद पूरा करे कौला, इक़रार आपणे नाल निभाईआ । धरनी धरत धवल भार करे हौला, ममता मोह कर सफ़ाईआ। जन भगतां निझर रस अन्तर आत्म परमात्म हो के देवे पहुला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दरगाह साची वेख वखाईआ। ढईआ कहे मेरा लेखा अन्त, अन्त दयां जणाईआ। किरपा करे श्री भगवन्त, भगवन बेपरवाहीआ। जिस दा वेस जुग अनन्त, कल काती खोज खुजाईआ। महिमा दस्स अगणत, सिफ्तां विच दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं मेटे चिन्नत, ग़मी ग़मख़ार दए गवाईआ। शब्दी सुत दे के हिम्मत, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। कूड़ा रहिण ना देवे कोई निन्दक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। ढईआ कहे मेरी आसा मनसा होवे पूर, पूरन ब्रह्म मिले वड्याईआ। मेरा पुरख अकाला हाज़र हज़ूर, हज़रतां लेखा दए चुकाईआ। सब दी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दीन दुनी दा बख्शे क़सूर, नाम कसर इशारीए नाल उडाईआ। गढ़ तोड़े हउमे ग़रूर, ग़ुरबत रहे ना राईआ। नाम दी मस्ती शब्द दा दए सरूर, कलमा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि मन्दिर
❋
❋
इक सुहाईआ। ढईआ कहे जन भगतो मन्नणा इक जगदीश, जगदीशर धुरदरगाहीआ। बिना प्रभू तों झुके किसे ना सीस, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। आत्म परमात्म आदि दा कलमा जुग चौकड़ी हदीस, हज़रतां सिफ्त सालाहीआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस कल कल्की अवतार दी गोबिन्द कर के गया ताकीद, नाम संदेसयां विच जणाईआ। पैग़ग्बरां अमाम कहि के कीती तमहीद, नग़म्यां विच वड्याईआ। जिस ने गुर अवतार पैग़ग्बर बणाए अज़ीज़, बाले नढ्ढे सेव लगाईआ। चार जुग नित नवित्त आपणी दस्सी तमीज़, सिख्या धुरदरगाहीआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना सब दी करन आवे तसदीक़, निराकार निरवैर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहाईआ। ढईआ कहे जन भगतो इक्को सिमरो पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दुआरा जिस दी सच्ची धर्मसाल, शिवदवाला मन्दिर मठ मसीत चर्चां वंड ना कोए वखाईआ। निरगुण दीवा निराकार आपे बाल, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात दा नहीं सवाल, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। राउ रंक ना कोई शाह कंगाल, जिस्म ज़मीर ना कोए बदलाईआ। अनहद शब्द ना विद्या ना वज्जे कोई ताल, सुरां विच सिफ्त ना कोए सालाहीआ। खेल प्रभू कमाल, कामल मुर्शद आपणी कार कमाईआ। सब दा जीवण आपे लए संभाल, सुरती शब्द विच मिलाईआ। तुसीं ओस दे नढ्ढे बाल, जो बाले नीहां हेठां गया दबाईआ। एथे ओथे दो जहानां करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। तुसी लभ्भ नहीं सकदे ओह तुहानूं रिहा भाल, चुरासी विच्चों आपणा मेल मिलाईआ। शरअ दा तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। चुरासी विच्चों कर बहाल, दरगाह साची दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच करनी कार कमाईआ। ढईआ कहे जन भगतो मन्नणा प्रभू प्रभ एक, एकँकारा इक सरनाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़ग्बरां रखी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो वस्से सचखण्ड सच्चे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण हो के सरगुण नित नवित्त करे वेस अनेक, अनक कल धारी आपणी कल प्रगटाईआ। सदा सदा सद देंदा रिहा संदेस, धुर फ़रमाना नाम दृढ़ाईआ। आदि अन्त रहे हमेश, जन्म मरन ना कोए रखाईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां करे हेत, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज महीना चेत, चेतन सुरती सब दी दए कराईआ। निज आत्म परमात्म दर्शन तक्कणा नेत नेत, निज नेत्र लोचण दए खुल्हाईआ। जन्म कर्म दा सब दा वेखे लेख, पूरब पर्दा रहे ना राईआ। अग्गे बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल धवाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अगनी
❋
❋
अग्ग ना कोए जलाईआ। जन भगतो आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत भगवान दी धार एक, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। मातलोक तुहाडा परदेस, परदेसीओ देस आपणा वेखणा चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त जोती धार रहे हमेश, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी नाम निधाना दए संदेस, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी आप जणाईआ। तुसीं वेख ना सके जोती धार तुहाडे आप होया पेश, पेशतर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडा जन्म कर विशेष, विश्व दा वास्तक मूल दए दरसाईआ।
२७ चेत शहिनशाही सम्मत ५ कृष्ण कांत दे गृह इटारसी
नारद कहे जन भगतो मैं तुहाडे पिच्छे पिच्छे रहन्दा फिरदा, दिवस रैण वेख वखाईआ। तुसीं सौं जांदे ते मैं टोंहदा रहन्दा तुहाडा हिरदा, की सुत्तयां सुरत प्रभ दे विच मिलाईआ। मैं बड़ा पुराणा सेवक प्रभ दा चिर दा, चिरी विछुन्नयां तक्कां चाँईं चाँईंआ। जिस वेले तुहाडे अन्तर द्वैत आवे मेरा हिरदा घिर दा, धड़कन मेरा तन पैर दए हिलाईआ। फेर मैं वास्ता पावां प्रभू अमृत बख्श मेहर दा, मेहर नज़र उठाईआ। हुण हैरान होया पुरख अकाल वेस धरया शब्दी अगम्मे शेर दा, भबक तबकां तों बाहर सुणाईआ। जो चुरासी गेड़ा गेड़दा, दीन दुनी लट्ठ भवाईआ। सच झूठ आपस विच भेड़दा, टक्कर मातलोक लगवाईआ। जुग चौकड़ी जड़्ह उखेड़दा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं अंदरे अंदर रिहा तक्क, निक्कयां वड्डयां वेख वखाईआ। अजे थोड़्हा थोड़्हा शक्क, मेरी समझ दिता समझाईआ। मैं गल्ल करन लग्गा नहीं जांदा झक, कहि के दयां सुणाईआ। प्रभू नूं प्रभू आख्यां किसे दा वढ्ढया नहीं जांदा नक्क, जगत लोक लाज ना कोए रखाईआ। मैं दाअवे नाल कहिंदा तुहाडा साहिब उत्ते पूरा हक़, हकीकत पिछली दए गवाहीआ। ज़रा आपणा पर्दा वेखो चक्क, बिना प्रभू तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम लैणा रट, रट्टा मिटे लोकाईआ। चुरासी दी फाही आपणी हथ्थीं लैणी कट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। वेख्यो कदे भुल्ल के कहि ना दयो माझे दा जट्ट, तत्तां वाला मनुष नज़री आईआ। सच पुच्छो अन्तर निरगुण नूर जोत पुरख समरथ, जो सब दा आदी पिता माईआ। तुहानूं घर घर विच देवे रस, रस्ता अंदरों आप खुल्हाईआ। किसे दा चलदा नहीं कोई वस्स, ज्यों भावे आपणा रंग दए रंगाईआ। तुहाडी करनी सिरफ़ निम्रता विच जोड़ के हथ्थ, सीस देणा झुकाईआ।
❋
❋
पिछला जन्म कर्म दा वसूरा पाप जाए लथ्थ, दुरमति मैल अग्गे रहे ना राईआ। अन्त भगवन्त तुहाडे सिर ते रख के हथ्थ, दरगाह देवे माण वड्याईआ। तुहाडी दुनियां नालों वखरी कीती अक्ख, जिस नाल प्रतख प्रभ दा दर्शन पाईआ। मैं चार कुण्ट दह दिशा वेख रिहा उडदे भक्ख, भाख्या साची दयां दृढ़ाईआ। करे खेल पुरख अलख, अलखणा आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। जन भगतो तुहाडा लेखा जगत जुग वखरा, वखरी धार बणाईआ। नाता तुड़ा के इट्टां पत्थरां, पत्थर कपाटी दिता तुड़ाईआ। सच प्रेम वछा के सथरा, गोबिन्द मेला ल्या मिलाईआ। रसना जिह्वा जणा अगम्मी कथना, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। जगत जहान दस्स के मिथना, मस्त ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। दरगाह साची सच दवारे वसणा, जिथ्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे मैं रातीं सारयां दे हेठां वड़ के मारदा रिहा झाकी, निउँ निउँ ध्यान लगाईआ। केहड़ा हिरदे अंदर प्रभ नूं मन्ने कमलापाती, पतिपरमेश्वर ओट रखाईआ। कवण संदेसा सुणे पाती, कवण सुरती शब्द मिलाईआ। कवण झगड़ा छड्डे ज़ात पाती, कवण एका रंग वेख वखाईआ। कवण सुणे अगम्मी गाथी, अगम्म अथाह पढ़ाईआ। फेर उठ के वेख्या की एह भगत वड्डे छोटे बण गए सारे साथी, सगले संगी आपणा रूप बणाईआ। मैं काया माटी सब दी जाची, याचक हो के वेख वखाईआ। मैनूं ऐं जापया तिन्नां ने पूरी मन्नी नहीं अजे आखी, ओह वी आयू सत गिआरां साल दे विच नज़री आईआ। मैं फेर उठ के सारयां दी करदा रिहा राखी, किसे दी भुल्ल के सुरत इधर उधर भज्जे ना वाहो दाहीआ। फेर मैं अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के वेखी घाटी, काया तत आपणा रूप छुपाईआ। जां तक्कया जन भगतां अंदरों तूं मेरा मैं तेरा निकली आवाज़ी, सोहँ ढोला दिता जणाईआ। मैं बोदी उत्ते हथ्थ फेर के हो गया राज़ी, आपणे अंदर ख़ुशी मनाईआ। हस्स के किहा इटारसी वाल्यां अंदरों मेरा वी बड़ा कीता चा जी, चाउ घनेरा दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ । नारद कहे इटारसी वाल्यो तुसीं निक्की जिही संगत, संगी संगत विच समाईआ। मैं भिखारी सब दे दर दा मँगत, मँग मँग आपणी झोली जुग चार ना कदे भराईआ। मैं विद्या वाला पंडत, शास्त्रां विच्चों पात्र वेख वखाईआ। मैं कदे करदा नहीं किसे दी मिन्नत, बिना जगदीश सीस ना कदे झुकाईआ । तुहानूं दस्सां सारे रखयो आपणी हिम्मत, हौसले लैणे वधाईआ। कुछ झगड़ा पैणा लहिंदी दिशा शमाली सिम्मत, समां आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। नारद कहे हरि संगत मैं तुहाडा करां धन्नवाद, धन्नवादी प्रभ ने दिता बणाईआ। मैनूं राम दे वक्त दी आ गई याद, याददाशत
❋
❋
मेरी मेरे विच्चों प्रगटाईआ। पुरातन महात्म साधना वाले साध, सिदक सबूरी विच सारे सोभा पाईआ। जिस नूं गोबिन्द गया आख, उस दा लहिणा सदा बिबाक, पूरब रिहा ना राईआ। अगली सुणो बात दस्सां साख्यात, संदेसा इक दृढ़ाईआ। लेख समझयो ना काग़ज़ात, एह धुर दा बंधन आत्मा दा नात, परमात्मा जोड़ जुड़ाईआ । अन्त अख़ीर मैं सब नाल बिना हथ्थां तों मिला के हाथ, हथ्थ प्रभ दे चरणां नाल छुहाईआ। तुसीं वसो आपणे घर प्रभ देवे शाबाश, मैं दरवेश राह अगला लवां तकाईआ। मेरा कुछ दिल्ली विच कम्म ख़ास, जो प्रधानां देणा दृढ़ाईआ। मैं कहि चलया तुसां पूरा रखणा विश्वास, विशा इक्को दिता समझाईआ। जिस प्रभू दा आदि जुगादि प्रकाश, जुग चौकड़ी नूर जोत चमकाईआ। सो स्वामी मेरा मालक तुहाडे वस्से पास, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ । मैं हुण पृथ्मी शाम नूं जाणा उपर आकाश, सुबह नूं फेर नवें थाँ करना वास, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जन्म जन्म जन्म करे रास, कर्म करम कर्म दा लेखा आप मुकाईआ।
२८ चेत शहिनशाही सम्मत ५ महिन्दर सिँघ दे गृह दिल्ली
धरनी धरत धवल कहे किरपा कर सूरे सरबंगा, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। चार कुण्ट दह दिशा कूड़ी क्रिया मेट दंगा, मोह विकार हँकार विभचार दे खपाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप अन्तर आत्म दे अनन्दा, निझर झिरना धुर दा जाम प्याईआ। दीन दयाल साहिब सुल्तान बण बख्शंदा, मेहर नज़र महबूब इक उठाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर वेख आपणा कन्ढ्ढा, लिख्त भविख्त फोल फुलाईआ। बन्दगी वाला दिसे कोई ना बन्दा, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे साची मंज़ल चढ़े कोई ना डंडा, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। निरगुण धार सरगुण लग्गे कोई ना अंगा, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा किसे समझ ना आए छन्दा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरा दरस कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख लँघा, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरे परवरदिगार, परम पुरख तेरी सरनाईआ। उठ के वेख तेई अवतार, त्रैगुण अतीते पर्दा लाहीआ। रसूल पैग़ग्बरां पा सार, साहिब सुल्तान पर्दा आप उठाईआ। नानक गोबिन्द वेख धार, दो जहानां डगमगाईआ। चारों कंट धुआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर आई हार, हिरदे हरि ना
❋
❋
कोए वसाईआ। फिरी दरोही चार यार, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ नेत्र रोवण धाहां मार, उच्ची कूक कूक दुहाईआ। अठसठ होए ख़ुआर, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सार कोए ना पाईआ। बिन तेरी किरपा बन्द कुआड़ी खुल्ल्हे किसे ना ताक, निज लोचन ना कोए रुशनाईआ। अगनी तपे तत्ती हाढ़, सांतक सति ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट पंचम धाढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे मेरे महबूब, तेरी ओट रखाईआ। मंज़ल दे हक़ मक्सूद, दरगाह साची इक जणाईआ। दीन मज़हब ना रहे हदूद, घर इक्को देणा दसाईआ। जिधर तक्कां ओधर मौजूद, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। निरगुण धार वेख आपणी मख़लूक, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। भाग लगा माटी कलबूत, काया काअबे कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मैं रखां उडीक, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर मेरी करन तस्दीक, शब्द शहादत इक भुगताईआ । तूं सचखण्ड दा सदा वसनीक, लोकमात आपणी लै अंगड़ाईआ। कूड़ी क्रिया वेख अन्धेर तारीक, निरगुण नूर सच जोत कर रुशनाईआ। मैनूं तेरे उपर उम्मीद, मेरी आसा मनसा पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। धरनी कहे प्रभू दर तेरे दी मँगती, दरवेशण हो के सीस निवाईआ। पा सार आपणे जन दी, धुर दी बण जणेंदी माईआ। जोत प्रकाश कर गोबिन्द चन्न दी, दो जहानां डगमगाईआ। जो कल्पणा मेटे कलयुग मन दी, ममता मोह दए गवाईआ। दुरमति मैल धोवे तन दी, अन्तर करे सफ़ाईआ। खेड मुकावे कपट छल दी, अछल छल वेख वखाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी दया कमावांगा। निरगुण नूर जोत चमकावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। नौजवाना रूप धरावांगा। मर्द मर्दाना फेरा पावांगा। गोबिन्द सूरा नाल रलावांगा। नाम खण्डा इक चमकावांगा। ब्रह्मण्डां भेव खुल्हावांगा। जेरज अंडां डेरा ढाहवांगा। उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकावांगा। भगत सुहेले गुर चेले मेल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। प्रभ आपणा खेल खिलाएगा। दीन दुनी वेख वखाएगा। ·षी मुनी फोल फुलाएगा। नाम अगम्म उपजाए धुन, जन भगतां राग सुणाएगा। भेव खुल्हाए काया कुन, कलमा इक्को इक पढ़ाएगा। दे के वस्त नाम अनमुल्ल, घर ख़ज़ीना इक टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहाएगा। दर ठांडा इक सुहावांगा। सतिजुग सच राह चलावांगा। कलयुग कूड़ी
❋
❋
क्रिया मेट मिटावांगा । गुर अवतार पैग़ग्बर लहिणा सब दी झोली पावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड, पुरी लोअ आकाश पाताल फोल फुलावांगा। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के छन्द, सोहला ढोला इक्को राग अलावांगा। जन भगतां ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक दृढ़ावांगा। निरंतर अन्तर दे के निजानंद, परमानंद विच टिकावांगा। एथे ओथे दो जहानां बण के संग, सगला संग आप जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। भेव अभेदा आप खुलाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाएगा। सतिजुग साचा राह चलाएगा। ज़ात पात दीन मज़हब मेट मिटाएगा। पुरख अकाल इक्को सरन, सृष्टी दृष्टी आप बदलाएगा। जन भगतां झगड़ा चुका के मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाएगा। गुरमुख साची मंज़ल चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाएगा। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा शब्दी धार आए फड़न, सुरती शब्दी आपणा मेल मिलाएगा। करनी दा करता खेल आए करन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाएगा। सच दुआरा इक सुहावांगा। चार वरनां रंग रंगावांगा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश मेल मिलावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढ द्वैत, दुरमति मैल सर्ब धवावांगा। साचा कलमा दस्स हदाइत, सिख्या इक्को इक समझावांगा। मेहर नज़र कर अनाइत, नाम कलमा आप प्रगटावांगा। सूफ़ी सन्तां कर हमाइत, हमसाजन हो के वेख वखावांगा। आत्म परमात्म सच हदाइत, हज़रत हो के हज़ूर इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सच वेख वखावांगा। पुरख अकाल कहे धरनी सुणां तेरी पुकार, जो पुनह पुनह सीस निवाईआ। कल कल्की लै अवतार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शब्दी गोबिन्द शाह अस्वार, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। नाम खण्डा खड़ग कटार, ब्रह्मण्डां रिहा डराईआ। तीर चिल्ला तरकश अपर अपार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो काया अंदर करे वार, मन विकार लेखा दए मुकाईआ। गुरमुखां पैज जाए संवार, दुरमति मैल धवाईआ। सतिजुग सच करे उज्यार, सति सतिवादी वेख वखाईआ। शब्द अनादी इक जैकार, ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द शनवाईआ। करे खेल आप करतार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा लहिणा देणा पूरब क़र्ज़ा दए उतार, मक़रूज़ लेखा पूर कराईआ। जो कहि के गए गुर अवतार, पैग़ग्बरां वेखे चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं चौदस चन्द ना कोए उज्यार, चौदां तबक देण गवाहीआ। मुहम्मद अन्त होए बेज़ार, बेज़ारी विच कुरलाईआ। तेरी हमद परवरदिगार, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। नाता रहे ना चार यार, चार कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। करे खेल सच्ची सरकार, हरि करता कार कमाईआ। धरनी निउँ के करे निमस्कार, चरण धूल मस्तक नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, कलयुग अन्त खेल करे महान, महिमा अकथ पुरख समरथ रसना जिह्वा सके ना कोए दृढ़ाईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ महिन्दर सिँघ बलविंदर सिँघ दे गृह दिल्ली
कलमा कहे मेट दे ख़ुदी, ख़ुदा ख़ुद बख़ुद आपणी दया कमाईआ। कायनात उज्जल कर बुद्धि, इन्सान हैवान रहिण कोए ना पाईआ। तेरी धार आदि अन्त उच्ची, मध्ध आपणा वेख वखाईआ। निरंतर अन्तर तेरे नाल होवे रुची, सुरत शब्द विच समाईआ। बुतख़ान्यां कटे कोए ना बुत्ती, महबूब मुहब्बत देणी दृढ़ाईआ। आपणी दुनियां वेख सुत्ती, ख़ालक ख़लक लैणी जगाईआ। सदी सुहाउणी सोहणी करनी रुत्ती, सच नाल वड्याईआ । रविदास दी लेखे लग्गी गंढ्ढण वाली जुत्ती, जोतां वाल्या जोत रुशनाईआ। बिना तेरी किरपा सृष्टी दृष्टी कदे ना उठी, तन लए ना कोए अंगड़ाईआ। निगाह मार मेहरवान चौंह गुट्ठीं, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। सति धर्म दा गाना दिसे किसे ना गुट्टीं, जगत कंगण सारे रहे हंढ्ढाईआ। प्रेम प्यार दी धार परवरदिगार तेरे नालों टुट्टी, नाता माया ममता मोह बणाईआ। जगत जहान वेख्या दुखी, सुख सागर ना कोए समाईआ। भाग लग्गे किसे ना कुक्खीं, जन भगत जणेंदी दिसे कोए ना माईआ। साचे मार्ग उत्तों तेरी दुनियां घुथ्थी, रहिबर रस्ता अगला देणा वखाईआ। रसना जिह्वा सब दी होई थोथी, सच बचन ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन दूजा कोए ना अवर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। काया डूँघी वेखी क़बर, मुरीद मुर्शद ना कोए उठाईआ। गहरी वेखी भँवर, घुम्मण घेर दुहाईआ। सन्तोख रिहा किसे ना सबर, सति विच ना कोए समाईआ । कलयुग कूड़ कुड़िआरा होया टब्बर, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। धुन सुणे ना कोई नाम मधुर, मदिरा पी के ख़ुशी मनाईआ। आसा मनसा पूरी कर सध्धर, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम कर अदल, इन्साफ़ इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर मँगण तेरी मदद, दरगाह साची बैठे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं मेट तशदद्, झगड़ा जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। आपणा खेल दस्स दे आप, आपणी दया कमाईआ। हक़ ख़ुदा धुर दे बाप, पैग़ग्बर सजदे विच सीस झुकाईआ। निरगुण धार दे साथ, जोती जाते आपणी कल धराईआ। जो भविख्तां विच आए आख, सो पूरा देणा कराईआ। तेरा नूर ज़हूर वेखीए साख्यात, साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। कलयुग
❋
❋
अन्तिम पूरी कर वाट, पैंडा अगला दे चुकाईआ। सृष्टी वखा इक्को घाट, पत्तन इक्को डेरा लाईआ। चार वरन बणे सच जमात, पट्टी अक्षर नाम देणा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। हक़ ख़ुदा धुर दे मालक, तेरा नाम दुहाईआ। तूं आदि जुगादी प्रितपालक, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। सृष्टी दृष्टी लाह आलस, निंदरा कूड़ रहे ना राईआ। सच दुआर दा बण के सालस, साहिब सुल्तान होणा सहाईआ। निरगुण रूप जोती धार ख़ालक, ख़लक आपणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सच ख़ुदा सर्ब सिरताज, तख्त निवासी तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम बदल दे समाज, समां आपणे हथ्थ रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक होवे रिवाज, मार्ग इक्को देणा समझाईआ। आत्म परमात्म निरगुण हो के कर काज, सरगुण आपणा रंग चढ़ाईआ। सच नाम धुर दा क़लमा चला जहाज़, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को घर वखाईआ। शब्द अगम्मी नादी दे आवाज़, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। सब दी लेखे ला पूजा पाठ नमाज़, सजदयां विच बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल बोध अगाध, अगम्म अथाह बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ गुरदयाल कौर दे गृह दिल्ली
हक़ ख़ुदा कहे मैं कलयुग मेटणी कला, कलधारी आपणे विच समाईआ। जगत विकार मेटणा दला, दह दिशा फोल फुलाईआ। सच शब्द दा बोल के हल्ला, हुक्म धुर दा देणा सुणाईआ। जो राम कृष्ण तों बणया अल्ला, सति नाम वाहिगुरु जाप जपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फड़ाउँदा आया पल्ला, आंचल कन्नी नाल बंधाईआ। फ़रमान संदेसा धुर दा रिहा घल्ला, जगत जुगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक दृढ़ाईआ। साचा हुक्म इक फ़रमान, हरि करता आप जणाईआ। दीन दुनी वेखे मार ध्यान, परदयां विच्चों फोल फुलाईआ। भेव चुकाए ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्डां पन्ध मुकाईआ। लेखा जाण जीव जहान, वेखणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे नादान, गुणवन्ता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा मालक सब दा स्वामी, सवाल सब दे हल्ल कराईआ।
❋
❋