पुस्तकालयभाग २१

२९ चेत शहिनशाही सम्मत ५ सेवा सिँघ दे गृह गुड़गाउँ

गुर अवतार पैग़ग्बर कम्बदे, नेत्र सके ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी मात गर्भ विच्चों रहे जम्मदे, सरगुण रूप नाउँ प्रगटाईआ। पुतले बणे रहे काया माटी चम्म दे, पंजां तत्तां नाल सुहाईआ। खेल खेलदे रहे वजूद तन दे, ततव तत रंग रंगाईआ। सरोते बणे रहे सरवण कन्न दे, नेत्र वेख ख़ुशी बणाईआ। प्रकाश तकदे रहे अगम्मी चन्न दे, जो निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। प्यारे बणे रहे धुर शब्द धन्न धन्न दे, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म आए मन्नदे, रहमत विच निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण रहे डरदे, भय विच सीस निवाईआ। जन्म तों बाद रहे मरदे, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। खेल तकदे रहे प्रभू दे घर दे, गृह मन्दिर पर्दा लाहीआ। वणजारे बणे रहे सरोवर सर दे, जो अमृत धार प्रगटाईआ। दर्शन तकदे रहे नरायण नर दे, जो निर्मल नूर जोत करे रुशनाईआ। नाम ढोले कलमे गीत रहे पढ़दे, जो शब्द अगम्मी कलाम सुणाईआ। अन्तर अन्तर निरंतर हो के मंज़ल रहे चढ़दे, घर घर विच खोज खुजाईआ। दुख सुख चिन्ता रोग भाणा रहे जरदे, सीस सक्कया ना कोए उठाईआ। हुण खेल वेखणे कलयुग कल दे, कलकाती की आपणी कार कमाईआ। झगड़े तकणे पंच विकार दल दे, दह दिशा फोल फुलाईआ। चलित्र वेखणे अछल अछल दे, वल छल धारी की आपणा रंग रंगाईआ। नज़ारे तकणे निहचल धाम अटल दे, जो दरगाह साची इक सुहाईआ। हुलारे वेखणे समुंद सागर जल दे, लहर लहर नाल टकराईआ। गृह मन्दिर दीपक वेखणे बलदे, जन भगतां अंदर होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण बणे रहे डरपोक, भय विच सीस निवाईआ। रखदे रहे सदा ओट, ओड़क मन्नया इक्को पिता माईआ। नाम कलमा पढ़दे रहे सलोक, सिफ्तां वाले सोहले जगत जणाईआ। निरगुण धार माणदे रहे मौज, जोती जाता दए वड्याईआ। अन्त सचखण्ड दवारे गए पहुंच, परम पुरख प्रभ आपणे विच मिलाईआ। ना वरन रिहा ना गोत, दीन मज़हब ना कोए वखाईआ। सारे रूप इक्को निर्मल जोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी धुर दा खौंत, कन्त कन्तूहल वड वड्याईआ। जिस दी कुल कदे ना जावे औंत, भगत भगवान मिल के वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं भय विच रहे झुकदे, निउँ निउँ सीस निवाईआ। खेल वेखदे रहे अबिनाशी अचुत दे, चेतन हो के अक्ख खुल्हाईआ।

❋

❋

भाग तकदे रहे सुहञ्जणी रुत दे, रुतड़ी आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी दे हाढ़े सुणदे रहे दु:ख दे, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। भाग तकदे रहे जननी वाली कुक्ख दे, जो जन भगत जणे धन्न जणेंदी माईआ। नज़ारे तकदे रहे अबिनाशी अचुत दे, जो चार कुण्ट दह दिशा आपणी कार कमाईआ। जिस दे भेव रहिणे नहीं लुक दे, परदयां विच्चों पड़दे दए फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं लोकमात आए, हुक्म मन्नया धुरदरगाहीआ। नाम संदेसे ढोले गाए, कलमयां विच दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी राग अल्हाए, सिफ्तां विच सालाहीआ। सच दुआर आए समझाए, दरगाह सच मिले वड्याईआ। जिथ्थे इक्को निरगुण नूर जोत रुशनाए, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे विच्चों परम पुरख परमात्म साडी धार उपजाए, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। सो साहिब सुल्ताना मर्द मर्दाना नौजवाना आपणी खेल खलाए, ख़ालक हो के वेखे थाउँ थाईंआ। सति धर्म दा निशाना इक झुलाए, दो जहानां आपणा पर्दा लाहीआ। साडी कीती पिछली चार जुग उलटाए, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। असीं सारे उच्ची कूक रहे सुणाए, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तुध बिन दूजा अवर कोए नाहें, नर नरायण तेरी इक वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग असीं फेरीआं आए पाए, फिरत फिरत तेरा नाम ध्याईआ। अन्त बोल पुकार कूक के आए सुणाए, नाअरयां विच दुहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला, कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जामा वेस वटाए, कल कल्की नाउँ प्रगटाईआ। जिस दा लेखा कोए समझे नांहे, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। सो कलयुग अन्तिम लहिणा देणा दए मुकाए, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचा राह वखाए, रहिबर हो के नूर अलाहीआ। जन भगत सुहेले दीन दुनी विच्चों उठाए, सोई सुरती आप उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म बंधन शब्दी धार बंधाए, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक प्रगटाए, प्रगट हो के आपणा हुक्म वरताईआ । गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं आए वारो वारी, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। नित नित कीती खेल निआरी, निरगुण निराकार निरँकार दिती कराईआ। चार वरन अठारां बरन लग्गण ना दिती यारी, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बणया रिहा इशतिहारी, चार कुण्ट दह दिशा हथ्थ किसे ना आईआ। अन्तिम सारे रो रो के कहिंदे आए इक वारी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला कल कल्की लै अवतारी, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। चार जुग दी पिछली मेटे सर्ब सरदारी, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचा चन्द नूर करे उज्यारी, कूड़ कुड़िआरा

❋

❋

दए मिटाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी ओस प्रभू दे चरण कँवल निमस्कारी, निउँ निउँ सारे लागण पाईंआ। जिन्ह भगतां पैज संवारी, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। आवण जावण लख चुरासी कट बीमारी, दीनां मज़हबां दुक्खां दर्दां डेरा दिता ढाहीआ। साची मंज़ल दस्स अगम्म अटारी, अटल महल्ल दिता वखाईआ। जिथ्थे जगे जोत निरँकारी, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बैठा आसण लाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं झुक झुक सारे करीए निमस्कारी, डंडावत विच बन्दना कहि के सीस जगदीश झुकाईआ। जिस दी अन्त कलयुग आई वारी, वाहवा आपणी साची कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी पावे कोई ना सारी, अन्तश्करन विच अन्त कहिण कोए ना पाईआ।

३० चेत शहिनशाही सम्मत ५ सन्ता सिँघ दे गृह दिल्ली

अवतार पैग़ग्बर गुर कहिण प्रभ किरपा कर यदी, यथार्थ बेनन्ती इक सुणाईआ। कलयुग वेख चार कुण्ट दह दिशा वधी बदी, आत्म ब्रह्म पर्दा कोए ना लाहीआ। माया ममता मोह विकार हँकार वहिंदी नदी, नईआ नौका तेरा नाम नज़र कोए ना आईआ। पैग़ग्बरां दी पूरी होण वाली सदी, मुहम्मद हाज़र हो के दए गवाहीआ। सब दी कीती पूरब होई रद्दी, रहिबर सारे रहे कुरलाईआ। मन मति मतवाली सृष्टी विकार विच मद्धी, मधुर धुन तेरी सुणन कोए ना पाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक नव सत्त किसे ना लध्धी, खोजत खोजत वेखी जगत लोकाईआ। जिधर तक्कीए त्रैगुण माया पंज तत लग्गी अग्गी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। हँस बुद्धी जीव जंत होए कग्गी, सति सरूप विच ना कोए समाईआ। धर्म निशाना दो जहानां दिसे कोई ना गड्डी, दीन मज़हब ज़ात पात वरन बरन चार कुण्ट करे लड़ाईआ। निर्मल जोत पारब्रह्म पतिपरमेश्वर किसे हिरदे मूल ना जगी, जागरत जोत निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। धरनी धरत धवल धौल पापां नाल दब्बी, पतित पुनीत ठांडा सीत ना कोए कराईआ। शाह सुल्तान राज राजान जूठ झूठ हंढ्ढाउँदे गद्दी, अदल इन्साफ़ धर्म दी धार ना कोए कमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा खेल क़दीम तों कदी, क़ुदरत दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी मुनिआद अन्तिम लँघी, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। तेरे चरण कँवल तेरी लै आए सनदी, तेरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा रिहा कोई ना ज़ोर, जोरू ज़र दए दुहाईआ। पुरख अकाल किरपा कर नाल ग़ौर, गहर

❋

❋

गम्भीर वेख वखाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होई कौड़, अमृत नाम रस बिन रसना जिह्वा ना कोए चखाईआ। मन कल्पणा चार कुण्ट दह दिशा सारे रहे दौड़, माया ममता मोह विकार हँकार विच हल्काईआ। सच दुआर एकँकार तेरी मंज़ल चढ़े कोई ना दौड़, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी रो रो दए दुहाईआ। जिधर तक्कीए नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अन्धेरा घोर, निरगुण नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात अल्ला वाहिगुरु राम ओम तेरे नाम दा पाया शोर, शरअ विच शरीअत दिती दसाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार साडी सिख्या होई कमज़ोर, बलहीण दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी मन्ने कोई ना आखी, दीन दुनी होई हल्काईआ । आत्म परमात्म बणे कोई ना साथी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सच दुआर मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ । अन्तर मिटे ना अन्धेरी राती, नूरी जोत चन्द ना कोए चमकाईआ। शब्द सुणे ना कोए अनादी, अनहद राग ना कोए उपजाईआ। अमृत बूँद पीवे ना कोए स्वांती, अनरस ना कोए चखाईआ। जिधर तक्कीए अन्धेरी राती, कलयुग अन्धेरा छाईआ। किरपा कर कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण भविख्तां विच तेरे नाम दी दे के आए पाती, पेशीनगोईआं विच तेरी ओट रखाईआ। अन्त अख़ीर रखी आसी, आसण सिँघासण इक्को तेरा वेख वखाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशी, गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडी चार दिन दी ज़िंदगी ते तेरी बख्शी होई हयाती, तन वजूद पहन के अन्तिम तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असां दीन मज़हब बणाए इस्लाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। इन्सानां नाल लड़ाए इन्सान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। राम तों अल्ला बदल के नाम, दीन दुनी दिती बदलाईआ। तेरे नाम तों कर के क़त्लेआम, ज़िबह गऊ ग़रीब वखाईआ। अल्ला तों बण के सतिनाम, डंका नाम दा दिता वजाईआ। गोबिन्द सूरे उठ बलवान, वाहिगुरु तेरा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरे नाम दा जुग जुग रिहा कलेश, नाम नाम नाल लड़ाईआ। तेरी खेल तकदे रहे हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। अन्त संदेसा दे के गया दस दस्मेश, गोबिन्द माछूवाड़े सेज सुहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे नर नरेश, निहकलंका आपणा नाउँ धराईआ। जो चार वरन अठारां बरन सब नाल करे हेत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ।

❋

❋

कूड़ी क्रिया मन कल्पणा करे खेत, नाम खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। गुरमुखां दर्शन देवे नेतन नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दए रेख, ·षी मुनी मुनीश्र वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग साचे बख्शे टेक, जन भगतां टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेहरवान हो के महबूब निर्मल बुध्ध करे बिबेक, दुरमति मैल दए धवाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अगनी अग्ग ना कोए जलाईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा देवे संदेस, धुर दी धार इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर मालक नूर अलाहीआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा अन्तिम लहिणा वेख हिसाब, निस्बत आपणे हथ्थ रखाईआ। चार जुग सिफ्तां वाली तेरी लिखी लुग़ात, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तेरा नाम वड्याईआ। अन्त अख़ीर शाह हकीर लेखा कर बेबाक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। कौल इक़रार कर याद, सचखण्ड निवासी पर्दा आपणा आप उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर बरबाद, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग साचे दे दाद, नाम अमोलक झोली पाईआ। जो झगड़ा मेटे ज़ात पात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। सारे पंज तत दे पुतले इन्सान माटी ख़ाक, विच तेरा आत्म निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। क्यों ऊँच नीच खेल कीता विच मात, मानव मानव हिस्से दिते पाईआ । सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक पतिपरमेश्वर माई बाप, दूजा साक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, आत्म ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण दीन मज़हब पाए तेरी झोली, तेरी वस्त तेरे विच रखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सृष्ट सबाई आपणे नाम दी दस्स दे इक्को बोली, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरा आत्म तेरा ब्रह्म तेरी धार होवे तेरी गोली, नित नवित्त तेरी सेव कमाईआ। सच दुआर एकँकार सृष्ट सबाई खोल्ही, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ वंड ना कोए वंडाईआ। निरवैर हो के नाम कंडे सच तराज़ू तोलीं, दीन दुनी इक्को रंग वखाईआ। तेरी निरगुण जोत लख चुरासी अंदर मौली, मौला बेपरवाह पर्दा देणा उठाईआ। किरपा कर प्रगट हो उपर धौली, धरनी धरत धवल धौल तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सचखण्ड दुआर एकँकार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण झगड़ा रहिण ना देवीं मज़हब, मज़बूत आपणी दया कमाईआ। सब नूं आपणे विच कर जज़ब, बाहर रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग तेरा इक्को होवे अदब, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सीस झुके तेरे क़दम, चरण कँवल तेरी सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तेरी आस रखाईआ। गुर

❋

❋

अवतार पैग़ग्बर कहिण किरपा कर पुरख समरथ, परवरदिगार तेरा राह तकाईआ। दीन मज़हब तेरे साहमणे दईए छड्ड, झगड़ा मुके जगत लोकाईआ। धर्म निशाना दो जहानां इक्को दे गड्ड, गाईड हो के वेख वखाईआ। ज़ात पात रहे कोई ना हद्द, हदूद कूड़ी देणी गवाईआ। तेरे नाम दा वज्जे नद्द, नाउँ निरँकारा इक सुणाईआ। बिना काअबिउँ होवे हज्ज, हुजरा हक़ देणा वखाईआ। धुर दा मन्दिर दस्सणा मट्ठ, शिवदवाला इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे निर्मल जोत जगे लट्ट लट्ट, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। शब्द नाद धुन सुणाउणा अनहद, अनाद अनादी आपणी दया कमाईआ। तेरा खेल वेखीए सब उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पर्दा देणा उठाईआ। जिधर तक्कीए तेरा इक्को नाम इक्को कलमा दीन दुनी लए जप, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को तीर्थ होवे तट, किनारा इक्को सोभा पाईआ। इक्को गृह मन्दिर होवे हट्ट, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सतिजुग साचा मार्ग प्रभ दस्स, दह दिशा सिख्या इक समझाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सारे तेरे वस्स, वास्ता पा के देण दुहाईआ। साडी कलयुग अन्तिम होई बस, अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। पिछला सब किछ सौंपया तेरा तैनूं हक़, हक़ीक़त तेरी तेरे विच टिकाईआ। सारे सीस निवाउँदे झट, झटके हलाली वाले देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दी दृष्टी विच निज नेत्र खोल्ह अक्ख, सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी फ़कीर बेनज़ीर नज़र आपणी नाल लै उठाईआ।

३० चेत शहिनशाही सम्मत ५ गोराया हज़ूरा सिँघ दे गृह दुआबा संगत

चेत कहे मैं चलया, चलत करां लोकाईआ। संदेसा पुरख अकाल घल्लया, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। नैण उघाड़ के वेख झल्लया, नेत्र लोचण कर रुशनाईआ। बिन भगतां दीपक कोए ना बल्लया, अन्ध अन्धेर ना कोए गवाईआ। वेख खेल अछल अछल्लया, वल छल धारी आपणी कार भुगताईआ। जीव जहान जावे सल्लया, अणयाला तीर चलाईआ। कलयुग अन्त परछावां ढल्लया, ढईआ गोबिन्द दए गवाहीआ। पुरख अकाल नाल रल्लया, दीन दुनी दा मालक नूर अलाहीआ। जो वस्से निहचल धाम अटल अटलया, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। चेत कहे मैं मुक्कया, मुंकमल खेल जणाईआ। पुरख अकाल कोलों पुच्छया, की तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण हलूणा दिता उठ जाग सुत्या, मात लै अंगड़ाईआ। वेख खेल अबिनाशी अचुत्या, जो चेतन सब नूं रिहा कराईआ। शब्दी हुक्म अंदर दो जहान जुटिआ, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा हिलाईआ। जन भगतां आ के

❋

❋

पुच्छया, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ । दूसर नैण किसे ना दिस्सया, सन्मुख सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर सच दए वड्याईआ। चेत कहे मेरा अन्त अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। मैं तक्कया बेनज़ीर, जो नज़रीआ दीन दुनी वटाईआ। जिस ने बदल देणी तक़दीर, तदबीर इक समझाईआ। शरअ दा कट ज़ंजीर, शहिनशाह इक्को देवे माण वड्याईआ। लेखा चुका के शाह हकीर, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। पिछली कीती उत्ते मार लकीर, लाईन अगली इक प्रगटाईआ। दीन दुनी दी बदल ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ । सति सरूप दस्स तस्वीर, लातस्वीर दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सच मेला करे साहिब स्वामी, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। लख चुरासी अन्तरजामी, दो जहानां पर्दा दए उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशानी, सतिजुग साचा सच प्रगटाईआ। जन भगत सुहेले बख्शे मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत कर सफ़ाईआ। देणी पए ना कोए क़ुरबानी, शहादत विच तन ना कोए लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ पढ़नी पए बाणी, बाण अणयाला तीर दए चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा आप मुकाईआ। सच लेखा आप दस्सदा, हरि करता गहर गम्भीर। जन भगतां अंदर वसदा, बदल देवे ज़मीर। प्यार बख्शे आपणे रस दा, लहिणा देवे अन्त अख़ीर। झगड़ा मुका के विकारी रत्त दा, धर्म दी धार दस्से तदबीर। लेखा रहे ना मन मति दा, अमृत बख्शे ठांडा सीर। जो लूं लूं अंदर रचदा, चोटी चढ़ के वेखे अख़ीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि कदे ना होए दिलगीर। दिलगीर ना हो दिलरुबा, मैं ख़ुदा अज़ीन अज़ां हकूके मुदा मुज़िलज़ां उदा नज़ो ग़िज़म ज़ीगे ज़वस्ते मुहिज़े ज़वां महबूबे पाक साहिबे ज़कात क़दमबोसी क़ादरे क़ुदरत करमां किज़ां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा वेख वखाईआ। लेखा वेखे हक़, हक़ीक़त पर्दा लाहीआ। साहिब पुरख समरथ, दाता बेपरवाहीआ। महिमा सदा अकथ, रसन ना कोए वड्याईआ। कलयुग खेड़ा करे भट्ठ, ममता मोह मिटाईआ। सतिजुग उपजे जग, जागरत जोत होए रुशनाईआ। दीन मज़हब ना रहे हद्द, ज़ाती वंड ना कोए वखाईआ। परम पुरख दी सारे होवण यद, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। सच दुआर ऐकंकार इक्को डंडावत बन्दना सजदा दस्से हज्ज, हाज़र हज़ूर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्म देवे सूरा सर्बग्ग, दूसर भय ना कोए जणाईआ।

❋

❋