पहली वसाख शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
चेत कहे मैं तक्कया नूरी चन्ना, चन्न चन्द जोत रुशनाईआ। जिस हुक्म संदेसा धुर दा मन्ना, मन्न के ख़ुशी बणाईआ। बोध अगाध दा बदल के कन्ना, अक्खरां दिती वड्याईआ। चौदां सौ तीस अंक दा पन्नां, पनशिमैंट दए सज़ाईआ। कलयुग वेख अन्धेर घना, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। चारों कुण्ट शब्दी धार भन्ना, पैंडा पन्ध मुकाईआ। नज़ारा तक्कया माटी चम्मा, चुरासी फोल फुलाईआ। जीवत वेख्या दमा, साह नाल सुहाईआ। मन वेख्या कल्पणा वाला कम्मा, करनी बेपरवाहीआ। दीन मज़हब तक्कया बन्नां, हदूद हद्द वंडाईआ। जां कलयुग तक्कया जगत जहान अन्न्हा, प्रभ दरस नेत्र कोए ना पाईआ। कूड़ क्रिया सृष्टी दृष्टी लग्गा ग़मा, चेतन सुरत ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर फिरन सन्न्हा सन्न्हा, आर पार ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल दा खेल कोई समझे ना चौड़ा लम्मा, लाईन ऐन ना कोए दरसाईआ। जिस नूं ना कोई हवस ना कोई तमअ, तामस रंग ना कोए रंगाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दी धार विच्चों जम्मा, अंक अदद ना कोए वड्याईआ। जुग चौकड़ी सरगुण जगाउँदा रिहा शमां, शमांदान साढे तिन्न हथ्थ काया आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। चेत कहे मैं होया चौकन्ना, चार जुग सुणाईआ। लेखा भुल्ल जाओ जगत वाला दमां, दामनगीर इक्को लओ बणाईआ। जिस दा खेल देवणहारा लख चुरासी धना, दौलत नाम बेपरवाहीआ। की हो गया जे राम कृष्ण तों बणया अल्ला, अक्खरां नाल सिफ्त वड्याईआ। सतिनाम वाहिगुरु चौअक्खरी फड़ा के पल्ला, पल्लू सब तों गया छुडाईआ। जुग चौकड़ी सारे कहिण रहन्दा इकल्ला, अक़ल कलधारी आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड दुआर दरगाह साची सच सिँघासण मल्ला, मेहरवान आपणा डेरा लाईआ । चेत कहे मैं सच दस्सां मैं प्रभ चरण दा तक्कया थल्ला, जिस जल थल दिते रुलाईआ। शब्दी धार वेख्या दला, जिस दी गणत ना कोए गणाईआ। जेहड़ा संदेसा गोबिन्द पुठ्ठा लम्मां पा के दे गया सी डल्ला, मुख कन्न उत्ते रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान दया कमाईआ। चेत कहे मैं तक्कया चरण नुराना, नूरो नूर अलाहीआ। मैं तक्कया श्री भगवाना, जोती जाता डगमगाईआ। मैं तक्कया नौजवाना, गोबिन्द सूरा सोभा पाईआ। मैं तक्कया खेल महाना, सम्बल बैठा डेरा लाईआ। चेत कहे मैं छड्ड ज़िमीं असमानां, झुक के क़दमां सीस झुकाईआ। मैं संदेसा देवां तेरा परवाना, परवरदिगार तेरी सरनाईआ । तूं मेरा मालक तूं मेरा ख़ालक मेरया पैग़ग्बरा तैनूं बणा अमामा, अमलां तों रहित नज़री आईआ। चेत कहे एहो कल्की एह धार गोबिन्द जिस ने पहरया बाणा, बाणी दा बाण अणयाला दए लगाईआ। जन भगतो तुहाडे वेंहदयां
❋
❋
एस ने बदल जाणा ज़माना, ज़िमीं असमानां आपणा हुक्म वरताईआ। कुछ लाउण वाला बहाना, बहाने विच आपणी कार कमाईआ। तुसीं किसे नूं कदे ना समझयो बेगाना, प्रभ सब दा पिता माईआ। सारी दुनियां नूं देणा दाना, नाम निधाना इक वरताईआ। क्यों प्रभू आत्म दा सच्चा काहना, परमात्म इक अख्वाईआ। जिस नूं सजदे करन सलामा, डंडावत बन्दना विच सीस निवाईआ। ओस करना खेल महाना, महिमां अकथ जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। चेत कहे मैं चलया आख, आख़र दयां जणाईआ। क्यों वड्याई मिली पहली वसाख, लोकमात वज्जी वधाईआ। चार जुग दे ·षीआं दी पूरी कीती अरदास, पुरख अकाल होया सहाईआ। सति सच दा कीता प्रकाश, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। बनां विच जो जपदे रहे स्वास स्वास, तनां विच ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। वसाख कहे जिस वेले सम्मत सी पंदरां सौ तेती, नानक आयू बाली सोभा पाईआ। धरती दे नाल कीती ओस नेकी, निक्के वड्डी गल्ल जणाईआ। तूं खेल अगम्मा वेखीं, वक्खरा दयां दृढ़ाईआ। जो झगड़ा पाया मुल्ला शेख़ी, पंडत करन लड़ाईआ। एह सारे दिसण परदेसी, देस दा मालक नज़र कोए ना आईआ। हथ्थ खूंडी मोढ्ढे उत्ते खेसी, फिरदे तुरदे कथा जणाईआ। मेरी याद रखणी नेकी, मिले माण वड्याईआ। जिस वेले लज्जया रही ना बहू बेटी, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। फेर धार हो के धार प्रगटां छेती, आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नानक किहा मेरा मीत मुरारा इक्क, एकँकार अख्वाईआ। जिस नूं सब कुछ रिहा दिस, बिन नैणां वेख वखाईआ। चार जुग दे वेखे मुन रिख, तपस्वी फोल फुलाईआ। उन्हां दे अन्तर आसा हित, हितकारी राह तकाईआ। जिन्हां दे कोल अवतारां वाली चिट, पैग़ग्बरां कलमे देण गवाहीआ। उन्हां दा लहिणा देणा लैणा नजिट्ठ , निज आपणी कार कमाईआ। झगड़ा मुका के पत्थर इट्ट, घर इक्को देणा सुहाईआ। गोबिन्द धार हो के पुरख अकाल मन्नणा पित, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। चार जुग दे विछड़यां गुरमुख बणाउणा सिख, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। अमृत धार देणी छिट, मेघ इक बरसाईआ। जिन्हां दी सुरती जावे टिक, टक्यां विच ना कोए विकाईआ। रस लैण मिठ, अनरस इक चखाईआ। पुरख अकाल वसावण चित, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। पिछली रीती ·षी मुनी मुनीश्र वसाखी दी मनाउँदे सी थित, आपणी आस वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। नानक किहा ·षीआं नूं देणा माण, ममता मोह मिटाईआ। सच दा बख्शणा दान, दाता इक वरताईआ। गोबिन्द बण नौजवान, सूरबीर अख्वाईआ। अमृत करा के पान, पंडत पांधिआं
❋
❋
तों देणा छुडाईआ। युद्ध कर घमसान, धर्म देणा दरसाईआ । कर के खेल महान, डंका देणा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। नानक कहे गोबिन्द धार होवे नानक, नानक गोबिन्द रूप बदलाईआ। रिषी मुनी वेखणे हीरे माणक, मोती पिछले फोल फुलाईआ। सब दा बण के आप जाणी जाणत, चार वरनां विच्चों लैणे उठाईआ। हिन्दू मुस्लिम प्रभ दी सारे अमानत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी कल्पणा मेट अलामत, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। बोदी जञ्ञू लेखा मुका के हजामत, सूरत साबत देणी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नानक किहा गोबिन्द धार खेल वसाखी, विचला भेव ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल दी मन्नणी आखी, आख़र सीस निवाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पाती, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। अमृत बख्शणा बूँद स्वांती, झिरना इक झिराईआ। निरगुण जोत जगा के बाती, अन्ध अन्धेर देणा मिटाईआ। पंज प्यारे बणा के साथी, सगला संग रखाईआ। खेल पुरख अबिनाशी, निरगुण सरगुण आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। वसाख कहे मेरा गोबिन्द पूरा कीता कौल, इक़रार तोड़ निभाईआ। प्रगट हो के उत्ते धौल, धर्म दी धार दृढ़ाईआ। योद्धा सूरबीर बण के बांका सडोल, सोहणा आपणा रंग रंगाईआ। सच प्रीती घोली घोल, पुरख अकाल इक सुणाईआ। साचे कंडे नाम दे तोल, चार वरनां वेख वखाईआ । गुरमुखां अन्तर मौल, अन्तश्करन करी सफ़ाईआ। शब्द अगम्मा अन्तिम बोल, अनबोलत गया जणाईआ । इक वेरां जाणा प्रभ दे कोल, तन वजूद देणा तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। वसाख कहे गोबिन्द कर गया पूरा इक़रार, इक इक्क दयां जणाईआ। मैं बड़ा कीता तकरार, झगड़यां विच दुहाईआ। क्यों छड्डके चलया यार, याराना मात तुड़ाईआ। जिन्हां पिच्छे वारया परिवार, बच्चयां भेंट चढ़ाईआ। उनां दी कवण पावे सार, सिर हथ्थ कवण टिकाईआ। गोबिन्द बोल किहा ललकार, उच्ची कूक सुणाईआ। मेरा नहीं कुछ इख्त्यार, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। मेरे सिख दुलारे सदा मेरे नाल, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। मैं सचखण्ड जाणा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याईआ। धरनी दा हाल दस्सणा कमाल, जो वेख्या सो परदा देणा उठाईआ। फेर आवां नाल लै के आपणा पुरख अकाल, मुड़ के किसे तों मँगण दी लोड़ रहे ना राईआ। आपे शाह ते आपे बणां दलाल, विचोला होर ना कोए बणाईआ। बण के अमाम पैग़ग्बर सुणां मुरीदां हाल, सुखआसण इक सुहाईआ। चल के नवीं तों नवीं चाल, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणा के इक धर्मसाल, धर्म दुआरा दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा
❋
❋
हुक्म वरताईआ। वसाख कहे उह पंज प्यारे गए छड्ड, तन नज़र कोए ना आईआ। मास रिहा ना हड्ड, वजूद ना कोए वखाईआ। अगनी विच दिते दग, शोअल्यां विच आपणा आप बदलाईआ। धरनी नालों हो के अड्ड, वखरे डेरे गए जमाईआ। मैनूं समझ नहीं आई की बणाया पज, क्यों पंचम खेल खिलाईआ। मैं भज्जी नठ्ठी वेख्या सारा जग, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जां तक्कया सदी चौधवीं वेखी अग्ग, अगनी मंद ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। धरनी किहा मैं हस्स के किहा गोबिन्द किथ्थे तेरे प्यारे पंज, पंचम दे जणाईआ। मैनूं बड़ा रंज, दुक्खां विच कुरलाईआ। कवण लावे अंग, अंगीकार कवण अख्वाईआ। किथ्थे नीला कसें तंग, सिँघासण कवण वड्याईआ। केहड़ी कूटे करें जंग, खण्डा खड़ग खड़काईआ। कवण वजाएं मृदँग, धौंसा इक उठाईआ। छड्डके पुरी अनन्द, कवण धाम सोभा पाईआ। गोबिन्द किहा एह तन शरीर वजूद मेरा खेल धोखे वाला पखण्ड, सृष्टी दयां जणाईआ। इन्सानां वांगू कीता जंग, हथ्थां नाल लड़ के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। गोबिन्द किहा मैं छड्डया पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। अग्गे कर के आवां पक्का सन्बंध, खण्डा खड़ग हथ्थ ना कोए उठाईआ। आपणा डंका वजावां जिस वेले सम्मत शहिनशाही आवे पंज, पंजा धुर दा नाम लगाईआ। जन भगतां चाढ़्ह प्रेम दा रंग, दुरमति मैल दयां धवाईआ। मेरे शब्द दा सदा कसिआ रहिणा तंग, ज़ीन पाखर ना कोए बदलाईआ। नाम दा वजदा रहिणा मृदँग, डग्गा सके ना कोए बदलाईआ। दूती दुश्मणां सब दी वढ्ढ देणी कंड, कन्ढ्ढा घाट नज़र किसे ना आईआ। धुर दे नाम ने देणा दंड, डंडावत सब नूं दए समझाईआ। किसे दे कोलों कुछ नहीं लैणा मँग, देवणहार अख्वाईआ। थोड़्हा समां जाण दयो लँघ, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। फिरनी दुहाई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सम्मत पंज कहे की मैं पंज शहिनशाही, शहिनशाह देणा दृढ़ाईआ। की मैं ओह तेरा दरवेश राही, रहिबर देणा जणाईआ। पुरख अकाल किहा तूं मेरा मैं तेरा इक्को माही, महबूब नूर ख़ुदाईआ। दो जहान विछड़े गुर अवतार पैग़ग्बर विछड़े गोबिन्द तेरी मेरी ना होई जुदाई, वखरा जुज़ ना कोए वंडाईआ। उठ हुण पै जाईए आपणी सलाहीं, मशवरा पिछला रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी सांझी होवे गवाही, शहादत इक्को घर भुगताईआ। गोबिन्द किहा प्रभू पहिलों मैनूं दे वधाई, फेर मैं दस्सां किस बिध चलां तेरी रज़ाई, राज़क़ रहीम ओट तकाईआ। मैं कुछ खेल करना सृष्टी उत्ते हवाई, हव्वा आदम रहे कुरलाईआ। औह वेख लेखा जेहड़ा लिख्या बिना क़लम शाही, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। मैं जाणदा तूं सृष्टी अनक वार ढाही,
❋
❋
अनक वार उपजाई, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। पर हुण मैं दाअवे नाल कहिणा मेरयां भगतां लेखा मँगे कोए नाहीं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। वसाख कहे मैं लैणा इक्को वसल, वसले यार ख़ुदाईआ। मैं खेल वेखणा असल, असलीअत देणी दृढ़ाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कन्न पकड़ के कहिण दरोही ख़ुदा असीं सच जाणिआ तेरी आदि तों इक्को नसल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एह दीन मज़हब साडी तेरी छमाही वाली फ़सल, अग्गे होर ना कोए वधाईआ । असीं सारयां ख्हाधी तेरी क़सम, सुगंद तेरा नाम जणाईआ। बौहड़ी साडे शरीर तन वजूद जेहड़े हो गए भस्म, माटी नज़र कोए ना आईआ। अज्ज वेख्या तेरा नूर नूरे चश्म, जल्वागर तेरी रुशनाईआ। असीं तेरे दवारे आए वसण, सच दुआरा देणा दृढ़ाईआ। तेरी सरनी आए लग्गण, लग मातर देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण गोबिन्द ने इक्ठे कीते झीवर नाई, छींबिआं जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण अज्ज तों असां प्रभ तेरी इक्को ओट तकाई, दूजा नाम वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी सिखी बण के सद तेरी सेव कमाई, चाकर हो के चाकरी झोली पाईआ। एह दिवस दिहाढ़ा ख़ुशीआं वाला असीं मन्नीए चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच मनसा पूर कराईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा सारयां दा इक्को सहारा, इक्को इक सरनाईआ। तैनूं मन्नीए कल्की अवतारा, अमाम तेरी सरनाईआ । सजदे करीए निमस्कारा, डंडावत विच वड्याईआ। तेरा वेखीए सच दुआरा, जिथ्थे भगत जन बैठे सोभा पाईआ । जिस दा माण होणा विच संसारा, नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे वधाईआ। दीनां मज़हबां रहिणा नहीं अन्त अखाड़ा, झगड़ा मिटे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण वसाख आया अज्ज, सम्मत शहिनशाही पंज नाल वड्याईआ। साडा पूरा कर दे हज्ज, हाजत अग्गे रहे ना राईआ। तेरी सृष्टी तेरा जग, जगजीवण दाते तेरी झोली पाईआ। साडी दीनां मज़हबां मिटी हद्द, हदूद अग्गे ना कोए रखाईआ। क़दमबोसी करीए अग्गे वध, चरण कँवल सरनाईआ । तेरे नालों होईए ना कदे अलग, वखरा राह ना कोए चलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए छद, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। आपणी शरअ विच्चों आपे कढ्ढ, कढ्ढणहार इक हो आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ज़ंजीर वढ्ढ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। असीं होईए गद गद, ख़ुशीआं विच्चों ख़ुशी बणाईआ। जां तक्कीए विश्व धार तेरी यद्द, नूर नूर विच्चों दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। वसाख
❋
❋
कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो धर्म दवारे खाओ सुगंद, हल्फ़ धुर दा नाम लओ उठाईआ। इक हुक्म अंदर रहिणा पाबन्द, आपणी आपणी धार ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल दा मँगणा संग, करनी ना कोए वड्याईआ। निरगुण धार मानणा अनन्द, सरगुण मेल ना कोए मिलाईआ। जोत अगम्मी तक्कणा चन्द, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। प्रभ दे नाम तों करना नहीं कोई जंग, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआर इक सुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण सानूं मन्ज़ूर, सीस सर्ब झुकाईआ। इक्को सांझा सब दा हज़ूर, जो हज़रतां दए वड्याईआ। जिस दा अगम्मी नूर, जन्मे कोए ना माईआ। मन्नीए सच दस्तूर, सिर सके ना कोए उठाईआ। गढ़ ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत डेरा ढाहीआ। सिर सजदे विच झुके ज़रूर, निउँ निउँ लागे पाईंआ। वड्याई रहे ना कोए कोहतूर, जल्वागर इक गुसाईंआ। जिस दा नाम क़लमा कर के आए मशहूर, मशवरा धुर दे नाल पकाईआ। जो सब दे पार कराए दीनां मज़हबां वाले बेड़े पूर, पूरन आसा वेख वखाईआ। वेखो हुक्म मन्नण विच होइओ ना कोए मजबूर, मजबूरी रहिण कोए ना पाईआ। जिस नाम कलमे तों पवाया फ़तूर, दीन दुनी लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान इक सरनाईआ। वसाख कहे विसर ना जाइओ कन्त, जो देवे माण वड्याईआ। जिस दी किरपा बिना कोई बण नहीं सकदा सन्त, सूफ़ी मिले ना कोए वड्याईआ । बिना मेहर तों लेखे लग्गे ना जपया मंत, मंतव हल ना कोए कराईआ। जिस ने सब दा कीता अन्त, अन्तश्करन वेखे लोकाईआ। जन भगतो तुसीं बोध अगाधे पंडत, जिन्हां भेव ल्या प्रभ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहानूं सचखण्ड दुआर दे बणा के महंत, सच दुआर दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक वखाईआ। वसाख कहे गोबिन्द पिआया अमृत जल, खण्डे धार वड्याईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कीती प्रबल, बली बलवान होया सहाईआ। जन भगतो जिस नूं तारन लग्गिआं घड़ी ना लगदा पल, पलक दे अंदर पार कराईआ। तुसीं ओस दे ओस ने तुहाडा दुआर ल्या मल्ल, अग्गे फ़र्क रिहा ना राईआ। ओह आत्मा ते तुसीं पंज तत काया माटी खल्ल, दोहां दा मिल के बणया निहचल धाम अटल, घर विच घर वज्जी वधाईआ। तुसीं ऐथे वेखो किथ्थों आया चल, निहचल आपणा फेरा पाईआ। तुसीं अजे नहीं होए ते ओह हो गया तुहाडे वल्ल, वलवले सारे दयो कढ्ढाईआ। तुहानूं प्यार कीता सतिकार कीता एतबार कीता विहार कीता दीन दुनियां नाल कीता छल, अछल छलधारी आपणी कार कमाईआ। जिस दा नूर ओसे दी जोत नाल जाओ हुण बल, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। वसाख
❋
❋
कहे मैं तक्कां केहड़ी नुक्करे, बौहड़ी मेरी दुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर एथे उतरे, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे कुण्ट वेख वखाईआ। सुहञ्जणी होए रुतड़े, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जिधर वेखां ओधर भगतां नूं कहे आउ मेरे पुत्तरे, पिता पूत गोद सुहाईआ। वेख्यो कदे बण ना जाइओ नाशुकरे, शुकरीआ कहि के ख़ुशी मनाईआ। जिस ने जन्म जन्म दे कर्म करम दे मेट देणे दुखड़े, दर्दां डेरा ढाहीआ। हुण ते तुसीं प्रभ दा दरस करदे फेर दुनियां ने तुहाडे तकणे मुखड़े, हथ्थ मथ्थयां उत्ते टिकाईआ। प्रभू दे हुक्म कदे ना रुकदे, रोकण वाला नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैग़ग्बर झुकदे, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जन भगतो तुहाडे लेखे लगदे इक्को नाल तुक दे, ढोला सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। वसाख कहे मैं की खेल वेखदा निआरी, निआंकार की जणाईआ । सावधान रहिणा पंजे लिखारी, हुक्म संदेसा इक दृढ़ाईआ। पता नहीं केहड़े वेले मापयां नालों तोड़ देवे यारी, सज्जण साक सैण ना कोए बणाईआ। तुसीं प्रभ दे भगत तुहानूं दे देणी मुख्त्यारी, मुफ्त आपणा नाम वरताईआ। एह किसे दी वस्त नहीं उधारी, जो करना सो कर के देणा दरसाईआ। जां साथ रहोगे जां छड्ड जाओगे यारी, कूड़ा याराना ना कोए निभाईआ। जां आ लैण दयो इहो सतारां हाढ़ी, दीन दुनियां दे प्रधानां नूं दयां उठाईआ। एह खेल पहली वारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। वसाख कहे कुछ मैं वी विसर गिआ, सच दयां सुणाईआ। दीन दुनी विच निसल प्या, भुल्लया बेपरवाहीआ। कलयुग दे जाल विच फिसल गिआ, चली ना कोए चतुराईआ। चारे कुण्ट फिरदा रिहा, भज्जिआ वाहो दाहीआ। जेहड़ा गोबिन्द हुक्म किहा, ओह अंदरों दिता कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। वसाख कहे गोबिन्द ने खण्डे नाल पंज वेरां धरती नूं मारी चोभ, नोक दिती खुभाईआ। गुस्से विच किहा नाल रोब, वेखीं किते रौला ना देवीं पाईआ। मैं तेरा हिरदा रिहा सोध, तेरे अंदरों करां सफ़ाईआ। क्यों तूं कलयुग विच मेरे भगत चुकणे गोद, गोदी आपणी लैणे टिकाईआ। मेरे प्रभू ने वेखण आउणा चोज, चोजी आपणा फेरा पाईआ। कमलिए किते करीं हरख ना सोग, एसे कर के तेरी नीहां हेठां बच्चे गया दबाईआ। मेरे सिखां भगतां नूं करना पए कोई ना जोग, तपस्वीआं वाली कार ना कोए कमाईआ। किसे दे उत्ते सुट्टणा पए ना बोझ, जन्म कर्म धर्म दा लेखा प्रभ दी झोली देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। धरनी रो रो के कम्बी, सहिम सहिम सुणाईआ। गोबिन्द किरपा करीं जे पुरख अकाल आवे ते आवीं नहीं ते बण के ना आवीं डंभी, डंभीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। ना सलवार पाईं ना धोती पहनीं ना कछहिरा
❋
❋
पाईं ना तम्बी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। वेखीं दीन मज़हब दी गल्ल कोई ना मन्नीं, मनसा आपणी इक वधाईआ। चार वरनां नाल सांझी करनी कन्नी, कन्ने दा लेखा देणा मुकाईआ। ओस वेले भावें सृष्टी होवे अन्न्ही, तेरा नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। वसाख कहे गोबिन्द ने तिन्न वेरां भार रख्या उत्ते पब्बां, कमर उपर नूं खिचाईआ। रसना किहा कूड़ी क्रिया दब्बां, फेर बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जिस वेले जगत मलेछ होवे सभा, सभापती रहिण कोए ना पाईआ। दुनियां भुल्ल जाए आपणा अब्बा, पिता पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। कूड़ी क्रिया वज्जे डग्गा, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। झगड़ा पए नाड़ मास हड्डा, तन वजूद दए गवाहीआ। ओस वेले सति धर्म दा दिसे कोई ना अग्गा, आगू बैठण मुख छुपाईआ। पवित्र रहे कोई ना जगह, थान थनंतर देण दुहाईआ। मैं प्रभ दी चलणा रज़ा, भाणे विच सीस निवाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां नूं देणा मज़ा, धुर दा नाम चखाईआ। जे कोई पुच्छण आवे वजह, अगला भेव ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। वसाख कहे मेरा गोबिन्द आया, खुशीआं नाल वड्याईआ। जिस ने गुरसिख दुलारा जाया, जम्मण वाली पिता माईआ। पुरख अकाला दाई दाया, साची सेव कमाईआ। मेरा सोहणा वक्त सुहाया, सुहञ्जणी ख़ुशी बणाईआ। जन भगतां गोद उठाया, आपणा रंग रंगाईआ। लोक परलोक डंक वजाया, संदेसा ख़बर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वसाख कहे जन भगतो हथ्थ मारो उत्ते छाती, साहिब सुल्तान इक सरनाईआ। पुरख अकाला मन्नणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सच दुआर दा आदि जुगादी साथी, सगला संग निभाईआ। जीवत मरत करे राखी, एथे ओथे होए सहाईआ। तुहाडी लेखे लावे ज़िंदगी हयाती, जीवण आपणे विच टिकाईआ। तुहाडी गोबिन्द वाली वसाखी, सृष्टी दुक्खां विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बूँद देवे स्वांती, धुर दा रस बिन रसना आप चखाईआ। वसाख कहे मेरी सच सच अरदास, अर्ज़ दयां दृढ़ाईआ। प्रभ दा भगतां अंदर वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जो गोबिन्द गया आख, आख़र ओहो पूर कराईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दी शाख़, सारे आपणे विच मिलाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। चार वरन इक जमात, इक्को नाम दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे अंदर देवे विश्वास, विशा कूड़ दए गवाईआ।
❋
❋
२ वसाख शहिनशाही सम्मत ५ रजनीश जी नाल अमृतसर
बड़ी ख़ुशी होई पहली होई भेंट, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। आत्म धार होवे हेत, परमात्म प्यार मुहब्बत विच वड्याईआ। जोती दरस होवे निज नेत्र नेत, निज नैण जोत नूर रुशनाईआ। जगत विकारा होवे खेत, ममता मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अगम्मी खुले्ह भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सच गृह मन्दिर दिसे दरगाह साची सचखण्ड दुआरा देस, जिथ्थे निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पहिला समां पहिला वक्त, घड़ी वार थित दए गवाहीआ। की अग्गे दशा होणी सृष्टी जगत, दुनिया कायनात की कार कमाईआ। की हुक्म देणा प्रीतम अर्श, पारब्रह्म प्रभ आपणा संदेस जणाईआ। की झगड़ा पैणा उपर धरत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण देणा दृढ़ाईआ। की अवतार पैग़ग्बरां गुरुआं जोती धार कीती शर्त, पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार शब्दी कौल इक़रार बणाईआ। किस बिध माया ममता मोह मिटणी हरस, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहे ना राईआ। किस बिध जीवां जंतां उत्ते साधां सन्तां करना तरस, रहमत हक़ कमाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया रहे कोई ना गर्ज़, आसा तृष्ना दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। धरनी कहे की अग्गे होणा महारिषी रजनीश, राजनीती समझ किसे ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दो जहानां पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां करनहारा तफ़तीश, चार वरन अठारां बरन दीन मज़हब ज़ात पाती वेख वखाईआ। की पैगम्बरां कीती तशवीश, वाहिद कलमे विच जणाईआ। की अन्तिम रखी उम्मीद, कलयुग अन्तिम दए दुहाईआ। बिना महापुरुष सन्तां तों करे ना कोए तस्दीक़, शहादत वाला नज़र कोए ना आईआ। किस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी करदी गई उम्मीद, आसा तृष्ना विच वधाईआ। किस ने अन्त अख़ीर पिछली कीती उत्ते मारनी लीक, सतिजुग सच्चा सच धर्म समझाईआ। दीन दुनी अन्तर निरंतर निराकार निरँकार निरवैर हो के बदल देवे नीत, नीतीवान आपणा रंग रंगाईआ । मानव मानव मानव इक दूजे नाल करन प्रीत, इन्सान इन्सान इन्सान मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा रंग इक रंगाईआ। महारिषी जी किस बिध अंदर खुल्ल्हे ताकी, पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास दी लोड़ रहे ना राईआ। किस बिध अमृत जाम मिले साकी, भर प्याला निझर धार दए प्याईआ। कवण दुआर निरगुण नूर जोत होए प्रकाशी, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। कवण गृह लेखा मुके पवण स्वासी, साह साह ना कोए वड्याईआ। कवण दुआरा जिथ्थे अगम्मी पए रासी, सुरती शब्दी
❋
❋
गोपी काहन आपणा रूप बदलाईआ। कवण मन्दिर जिथ्थे मिले नाथ अनाथी, दीन दयाल ठाकर प्रभ आपणा घर वखाईआ। कवण रास्ता कवण बरास्ता कवण सज्जण कवण साथी, सचखण्ड दुआर दरगाह साची दए पुचाईआ। कोटन कोटि शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी अक्खरां विच सिफ्तां विच धुर दी महिमा रहे आखी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोल्यां विच गाईआ। की खेल होणा अग्गे झगड़ा पैणा लोकमाती, धरनी धरत धवल आपणी धार वखाईआ। सच दस्सणा किस मंज़ल उत्ते मिले महबूब जिस नूं कहिंदे पुरख अबिनाशी, जन्म मरन मरन जन्म विच कदे ना आईआ। तुहाडा हथ्थ कहे मैं लग्गा उत्ते बाज़ू, उँगली अंगूठे नाल मिलाईआ। एह हथ्थ ओह जिस कोल सच दा तराजू, नाम कंडा इक वखाईआ। किस बिध दीन दुनी अंदरों बणे साधू, साधना सच विच वड्याईआ। इक सरनाई इक प्यार इक मुहब्बत इक इष्ट विच लागू, देव स्वामी इक्को सोभा पाईआ। कवण बिन जगत नैणां निज नेत्र सोया जागू, जागरत जोत बिन वरन गोत वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी सब दा अग्गे केहड़ा बणना आगू, जो हुक्म धुर संदेसा नाम कलमा सृष्टी दृष्टी अंदर इष्टी हो के दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा एकँकारा विच संसारा इक्को इक वखाईआ।
१० वसाख शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल माझा संगत
नारद कहे वाह पुरख समर्थे, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी तैनूं रगड़दे रहे मथ्थे, इट्टां पत्थरां उत्ते घसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तेरा गावे जसे, सिफ्त सालाह विच वड्याईआ। सति सरूप तेरा किसे ना वखाया प्रतख रूप अक्खे, लोचण मिले ना कोए वड्याईआ। मेरी अन्तर आसा हस्से, ख़ुशीआं विच ख़ुशी मनाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर होए हक़े बक्के, हैरानी विच ध्यान लगाईआ। जिथ्थे किसे दा कोई चारा नहीं चलदा वस्से, ताक़त विच ना कोए चतुराईआ। ओथे साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां पैज रखे, रखक हो के वेख वखाईआ। प्रेम दी धार विच प्रेमी फिरन नस्से, भज्जण वाहो दाहीआ। विष्नूं फिरे पैर दब्बे, हौली हौली क़दम उठाईआ। एह खेल बणदा कदे कदे, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग राह तकाईआ । बिना प्रभू तों बाकी सारे करदे दग़े, सदा सचखण्ड दुआर ना कोए पहुंचाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर इक नाम जपे, सन्त सिफ्ती ढोले गाईआ। नारद कहे मैं चार कुण्ट दह दिशा तक्कया जग मेदनी तपे, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। मोह विकार विच मती बणदे मते, बुद्धी मिले ना कोए वड्याईआ। सति
❋
❋
धर्म दी रही कोई ना सते, सति सतिवाद ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। नारद कहे प्रभ बरस दे अमृत मेहों, अगम्मी धार वहाईआ। आत्म परमात्म बणा नेहों, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा मुका दे साढे तिन्न हथ्थ सेउँ, सीआं कम्म किसे ना आईआ। मेहरवान महबूब सच ख़ुदा देउ, देवत सुर सीस निवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी एका देवी देउ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं हैरान हो गया तूं सब दा इक्को पिउ, पिता पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। तेरे भगत तेरी संगत ख़ातर सच प्यार दा कटण गेहूं, गंदम तेरा नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं वेखदा रिहा जोश, जोशीले गुरमुख नज़री आईआ। मैनूं आपणी भुल्ल गई होश, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। मैं तिन्न वारी हो के अलोप, प्रभ चरणां सीस निवाईआ। फेर वेखे जा के हज़रत ईसा वाले पोप, चर्चां विच जा के ध्यान लगाईआ। फेर मुल्लां शेख़ां कीती खोज, मुसायकां फोल फुलाईआ। फेर ग्रन्थी तक्के नाल चोज, माया ममता विच हल्काईआ। जां भगतां कोल आया उन्हां मैनूं किहा कणक वढ्ढणी साडा जोग, इस तों वड्डी भगती नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं भगत भगवान दा मिल के लगदा अमृत भोग, मास बरख दिवस आपणी ख़ुशी मनाईआ। रसना सुणया इक सलोक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। नारद कहे मैं पुच्छया कोलों दातरी, की दाता दया कमाईआ। उस हस्स के किहा एथे नहीं कोई चातरी, वड्डी जगत ना कोए वड्याईआ। जिस प्यार विच आए दिवस रात्री, गुरमुख बच्चे चाँईं चाँईंआ। ओस दा लेखा कोई समझे ना विद्या वाला शास्त्री, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। दातरी किहा नारदा एन्हां कोई पढ़ना नहीं मन्त्र गायत्री, गऊआं सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा मेल मिलाईआ । दातरी कहे मेरा इक इक्क दन्दा, दन्दासे वाल्यां दए रुलाईआ। जन भगतां दे अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। बिन बन्दगीउँ बणा के बन्दा, बंधन चुरासी वाले कटाईआ। सुणा के धुर दा छन्दा, ढोला अगम्म अथाहीआ। सच दुआर दा दस्स के कन्ढ्ढा, पत्तन इक्को इक वखाईआ। जिस दा लेख मिलदा नहीं विच ब्रह्मण्डां, मण्डलां विच फेरा कोए ना पाईआ। सो दीन दयाल बण बख्शंदा, बख्शिश आप कमाईआ। नारद कहे प्रभ प्रेम विच नहाउणा कोटन इश्नान नालों चंगा, गंगा जमना गोदावरी सुरस्ती सब निव निव लागण पाईंआ। दन्दा कहे मेरे नाल ना कर दंगा, प्रभ ने चुरासी छुडा जम की फ़ासी रस्से सारे देणे तुड़ाईआ। सच दुआर हरिजन लँघा, मंज़ल
❋
❋
आपणी पन्ध मुकाईआ। जिस दा गृह मन्दिर सदा ठंडा, अगनी तत ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। नारद कहे मैं विच्चों चला गया मदीने मक्के, मक़बरिआं विच ध्यान लगाईआ। पैग़ग्बर वेखे हक़े बक्के, मुहम्मद हैरानी विच सुणाईआ। मेरी उम्मत हलकाई होई माया अगन तपे, सांतक सति ना कोए कराईआ। हिरदे हरि कोई ना जपे, परवरदिगार सीस ना कोए झुकाईआ। धर्म दी धार ना दिसण सके, ईमान अमल ना कोए वड्याईआ। जिधर वेखां सारे मूँह दे भार ढठ्ठे, बलहीण देण दुहाईआ। जां भगतां वेख्या सारे कहिण असीं अजे नहीं थक्के, थकावट विच ना कोए रखाईआ। मैं फिर के उच्चे टिल्ले तक्के, मन्दिरां विच फेरा पाईआ। अवतारो किथ्थे तुहाडे नाम पटे, पर्दा देणा उठाईआ। आपणे आपणे वखाओ पटे, पिछले सब दे लहिणे देणे चुकाईआ। सारे कहिण एह खेल पुरख समर्थे, साहिब हथ्थ वड्याईआ। जो भगतां पैज रखे, मेहर नज़र नाल तराईआ। दस वसाख सच प्रीती विच रत्ते, रतन अमोलक हीरे लए बणाईआ। सच नाम दे ला के मते, मेहर मुहब्बत विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां हिरदे वस्से, वास्ता सद आपणे नाल रखाईआ।