२१ वसाख शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
ज़खना ज़ू कोजे चा ज़ाना शी मोवीज़े वा खाने जीह जाकूले ला मनहेज़ी शाह वीते वा दाज़ह मीवीं नज़ूल तुअस विज़ने का चाज़ू विज़ निवाज़े अज़ मोज़ूज़े ख़ुदा ख़ादमे इस वज़ीउल उज़ज़ नाज़लते दुआ मारफ़ते मुनसफ़ अली ज़वस जूनिसते ज़गाह मनजूके ज़ाना कविज़रिन याज़िलले रैहनमे लाइसते अवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। तानूज़े इबारत, मज़ीनाए भारत, फ़रिश्ताए शरारत, गुज़शताए निज़ारत, काना जिखने मन विसची चोज़ूके मुहम्मदे नज़ी, ऐली कज़ी, मदीने मदी, काअबा कलिज़, रोशनाने इज़, बावास्ते वज़ू, हज़रते वजूह, क़ुदरते क्यामत, रहमते सलामत, सभा ऊल शमम नाज़ीने क़लम सीना सन कज़ूह, क़ुराने ममनूअ, मज़ीदे तलूअ, तालबे अज़ीम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल कराईआ। मुहम्मदे लुग़ात, शानीने अलज़ात, तलफ्फज़े कताब, हाफ़ज़े आदाब, हुसैन हसन, मोज़ूने जशन, काअबे कुलम्ब, मदीने मुजंद, हज़रते फ़रज़ंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। ज़ाकरे जुलक, हुसैने उरफ़, मुविज़े
❋
❋
कुरस, शहिज़ाने तुरक, मुमताज़े ख़ुर्द, गोबिन्दे गुज़ीने गुरद, चक्षू चवीह, हज़ूरे नवीह, राष्टरे तवीह, भारते मजीह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। इक्की वसाख कहे मैं पाउण आया इक्की, एकँकार दिती वड्याईआ। ज़ाकर हुसैन औरंगे दा सिपाही गोबिन्द दे चरणां दी मँगी सिखी, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। उँगल नाल आपणी छाती उत्ते रमज़ान महीने विच लिखदा रिहा चिठ्ठी, मुख़ातब गोबिन्द इक कराईआ। सूरत नैणां विच रहे टिकी, अक्ख प्रतख वल लगाईआ। अन्त अख़ीर इक्की वसाख सुहञ्जणी मिती, गोबिन्द नूं मित्र कर के अन्तर ल्या ध्याईआ। मैं निक्का ते मेरी आसा निक्की, औरंगे अग्गे मेरी चले ना कोए चतुराईआ। पंज वार धरती तों ख़ाक लै के आपणे सीस विच सुट्ठी, मुखों किहा गोबिन्द तेरी चरण धूढ़ नज़री आईआ। फेर मक्के वल पिठ दे गोबिन्द वल लाई टिक्की, टिकटिकी आपणे अंदर जमाईआ। झट धार नज़र आई चिट्टी, चिट्टे बाज़ां वाला सोभा पाईआ। उस रो के पंज वार सजदा कीता हथ्थ धरया उत्ते गिच्ची, थापी पुश्त पनाह लगाईआ। उस झट सज्जे चरण दी फड़ के चीची, मुख विच लई दबाईआ। नाले किहा गोबिन्द मैं वेखां तेरे गुरमुखां दी बाग़ीची, बूटे सोहणे नज़री आईआ। मेरी आयू अजे बहुती नहीं बीती, जे हुक्म देवें औरंगे दा सीस दयां कटाईआ। गोबिन्द ने किहा एह मेरी नहीं नीती, मैं नीतीवान धुर दा माहीआ। सब ने पाउणी आपणी कीती, लेखा सब दा दयां चुकाईआ। उस फेर किहा वट्ट के कचीची, मैं चौहन्दा मुग़लां दी जड़्ह दयां उखड़ाईआ। गोबिन्द किहा नज़र कर नीची, चरणां वल्ल ध्यान टिकाईआ। निगाह मारी गोबिन्द किहा तेरी उस प्रभू नाल लग्गे प्रीती, जो प्रीतम होवे धुर दा साईंआ। साचा हुक्म सुण हदीसी, हज़रतां तों परे दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सिपाही दा नाम सी असग़र, उला कहि के सर्ब जणाईआ। सोहणा जवान बांका हुंदा सी विच लशकर, उमर तेई साल लिखाईआ। गोबिन्द दे सद वेखदा सी पीले वस्त्र, अक्खां मीट ध्यान लगाईआ। इक दिन आपणे मस्तक विच मार के नशतर, ख़ून दिता वगाईआ। गोबिन्द मेरी रत नाल रंग लै आपणे शस्त्र, मेरे ख़ून दा मज़मून लै बणाईआ। गोबिन्द ने हुक्म दिता सी पेशतर, सहज नाल समझाईआ। जिस वेले मैं आवां अमामां अमामे वेस कर, अवल्लड़ा वेस वटाईआ। तैनूं एसे भारत दा नरेश कर, दर्शन देवां चाँईं चाँईंआ। अगला समां वक्त दा वेट कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। गोबिन्द लाई थापी पनाह पुश्त, पुश्त पनाह दया कमाईआ। जन्म दा कर्म कर के दरुस्त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। माण वड्याई बख्श के उरस, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। जीवण जगत विच कर के चुस्त, बुद्धिवान
❋
❋
बुध्ध नाल समझाईआ। जिस माण मिल्या भारत विच मुलक, मालक दिती माण वड्याईआ। एस तों अग्गे बहुत कुछ हो जाणा उलट्ट, एह वी गोबिन्द दी बेपरवाहीआ। तेग़ दे बदले खड़कणे बुलट्ट, बुल्लां वाला सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। ज़ाकर हुसैन तेरा पिछला लेखा पूरा, प्रभ पूरन दिता कराईआ। बचन होण नहीं दिता अधूरा, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। पिच्छे दर्शन दे के ज़रूरा, क़र्ज़ा आया चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। तेरी अन्तर चिठ्ठी दे थाँ भेजी चिठ्ठी, चिठ्ठी नाल वड्याईआ। लेखा रख्या नहीं पत्थर इट्टी, पर्बत टिल्ले ना कोए चतुराईआ। शब्द दी धार जाण के चिट्टी, सच दिती वड्याईआ। तृप्त नूं एस कर के किहा तूं आ के लिख्त लिखीं, एह उस समें तेरी भैण तूं एस दा भाईआ। क्यों अन्त समें इस ने गल्ल पुच्छी सी निक्की, निक्की जिही आख सुणाईआ। तूं क्यों मँगदा गोबिन्द दी सिखी, की उस दे विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। असग़र किहा मेरी हमशीरा नवाज़ू, सच दयां जणाईआ। मैं जदों वेखदा गोबिन्द दे हथ्थ विच तराज़ू, दीन मज़हब दी वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुखां दे सिर ते रख हथ्थ सरहाणे थल्ले रखे बाज़ू, ख़ुशीआं नाल लटाईआ। मेरी इक्को बेनन्ती इक्को आरज़ू, अर्ज़ दयां जणाईआ। कोई बचन ना कीता फ़ालतू, वायदे नाल लिखवाईआ। ओह मालक अदल दा ज़ुंमेवार अदालतू, अदम तशदद् ना कोए वड्याईआ। उस दी सदा वखरी चाल हू, हू नाअरा हक़ सुणाईआ। भैण ने काअबे वल्ल कर के मूँह, सजदा सीस झुकाईआ। ओस हस्स के किहा वक्त दा मालक इक्को सतिगुरु, मैनूं गोबिन्द नज़री आईआ। जिस ने सतिजुग करना शुरु, शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। भैण ने किहा की कलमा फ़ुरू, सच देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। असग़र ने किहा असीं भैण भ्रा कुँवारे, शरअ कलमा दयां समझाईआ। जिस वेले गोबिन्द आया दुबारे, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। ओस ने किहा वीर मैं अक्खर लिख लवां दो चारे, किते चेता भुल्ल ना जाईआ। भ्रा ने किहा उह मालक इसतिग़फ़ारे, गहर गम्भीर अख्वाईआ। ओह कदे नहीं भुल्लया जुग चारे, लेखा सब दा दए मुकाईआ। ओस वेले औरंगे दा लशकर खड़्हा सी सतिलुज दे उरले किनारे, हद्द दोआबा चरण रखाईआ। एसे कर के चार दिन पहिलों हुक्म संदेसे दिते अपारे, फ़रमाना इक जणाईआ। वार वार लिख्या तृप्त तूं चल के आउणा भगत दवारे, इक्की वसाख दा दिन ते मिले माण वड्याईआ। कुछ अगला लेखा सुणो पहली जेठ नूं पैर कर लैणे नीले ते काले, बिन्दीआं मस्तक विच लगाईआ। किउँ पंज जेठ नूं मक्के मदीने दर्शन देणे सारे, अलीआं दा अली हो के नज़री आईआ। एह खेल अगम्म अपारे,
❋
❋
अलख अगोचर आपणी दया कमाईआ। दोआबे वाल्यो तुहाथों सदके तुहाथों वारे, जिन्हां वेले नाल आपणी वारी लई भुगताईआ। तुहानूं नहीं सी पता गोबिन्द नूं पता सी दिते लारे, पिछला लहिणा सदा आपणे विच छुपाईआ। तुसीं वड्डे छोटे बुढ्ढे नढ्ढे इक्को मंज़ल चाढ़्हे, जिथों चढ़या उतर कोए ना आईआ। वेख्यो खेल सतारां हाढ़े, हरिजू आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द संदेसे जाणे प्रधानां सारे, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। हुण आउणा विच अखाड़े, बिना खड़ग खण्डे तों सारे लैणे लड़ाईआ। एह जगत दे खेल संसार दे वणज तुहाडे नाल कटे दिहाढ़े, दिहाढ़ी दी क़ीमत सब नूं दयां चुकाईआ। जिस गोबिन्द ने आपणे घर उजाड़े, गुरमुखां दे दिते वसाईआ। भगतो गुरमुखो तुसीं नहीं लग्गदे माढ़े, सोहणे सुचज्जे सोभा पाईआ। मैनूं भावें सारे सुटो विच चिक्कड़ गारे, फिर वी हस्स के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। इक्की वसाख कहे सुणो दोआबे वाले लाल, बच्चयो तुहानूं मिले माण वड्याईआ। तुहाडी ख़ातर खेल कीता कमाल, आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा शाह तों बणया सी कंगाल, ओह शाह तों ख़ाक विच मिलाईआ। चार दिन पहिलों ज़रूर दर्शन दिता सी हो के दयाल, सूरत वखा के सूरत फेर लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा रखे संभाल, सम्बल बैठा आपणी कार कमाईआ।
२२ वसाख शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
मुहम्मद तेरा कलमा किथ्थे ज़ीना, सीढ़ी ज़ेब कोए ना पाईआ। तेरा नूर किथ्थे नगीना, निआमत क्यामत होए सहाईआ। तेरा प्यार किथ्थे नर मदीना, मुज़क्कर मुअन्नस इक्को रंग रंगाईआ। तेरा किथ्थे ई रमज़ान महीना, रोज़ा राज़क रहीम समझाईआ। तेरा किथ्थे मक्का मदीना, काअबा क़बरां तों परे सोभा पाईआ। तेरा किथ्थे ई नूर उत्ते ज़मीना, ख़ाक पाक कौण कराईआ। तेरा आदाब किथ्थे ठांडा करे सीना, अगनी अग्ग ना कोए जलाईआ । तेरा ख़ुदा क्यों बणया कमीना, मँगता दरवेश रूप अलाहीआ। मुहम्मद आउण लग्गा पसीना, भय विच थरथराईआ । बौहड़ी तेरे हुक्म मैथों सब कुछ छीना, छलनी मैनूं दिता कराईआ। मुश्किल होया मेरी उम्मत दा जीणा, ज़ामनी अग्गे ना कोए बणाईआ। आबेहयात किसे ना पीणा, पीर पैग़ग्बर मुख भवाईआ। माण रिहा ना जल मीना, जगत क्रिया कूड़ दुहाईआ। नज़र किसे ना आए रहीमा, रहमत रहम ना कोए कमाईआ। खेल रिहा ना अक्खरां वाली मीमां, मीम मुल्ला ना कोए वड्याईआ। हक़ रिहा ना लोक तीना, परलोक
❋
❋
ना कोए वड्याईआ। तेरा नाम किसे ना चीना, चीन वाले देण गवाहीआ। मैं सेवक तेरा मस्कीना, ख़ादम सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सोभा पाईआ। मुहम्मद कहे मेरे मालक मैं तेरा मातलोक दा ताजर, सेवा हक़ कमाईआ। बरदा ग़ुलाम आजज़, निम्रता विच सीस निवाईआ। वड्याई रही ना कोई लिआक़त, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। हक़ रिहा ना कोए वरासत, मलकीअत मुलक ना कोए बणाईआ। कलमे दी चले ना कोए सफ़ारश, सफ़ा सके ना कोए उठाईआ। तेरा खेल विच भारत, भरम अंदर रहे ना राईआ। हक़ ख़ुदा तेरी मेहर तेरी शरअ वाली शरारत, शरीर सानूं दिता बणाईआ। असीं रहे नहीं किसे दे वारस, विरसा संग ना कोए रखाईआ। अग्गे करदे नहीं कोई सफ़ारश, सफ़ा सारे आए बदलाईआ। मेरे काअबे कर मारच, मक्का मदीना तेरा राह तकाईआ। शब्दी घोड़ा तेरा हारस, हर हिरदा वेख वखाईआ। मैं कराउण वाला तुआरफ़, मुरीदां मुर्शद हो जणाईआ। तेरे कलमे दी लैंदा रिहा आड़्हत, धड़वाई हो के तोला बणया चाँईं चाँईंआ। झट प्रगट हो के आ गया नारद, नाद राग ढोले रिहा सुणाईआ। मुहम्मद जी किथ्थे तुहाडी चार यारी वाली गारद, गरदश वेखो लोकाईआ। हुण तुहानूं देणा पैणा चारज, चारज सब ते दिता लगाईआ। तुहाडी करनी होणी ख़ारज, ख़ारजा पालीसी प्रभ ने देणी बदलाईआ। इक्को दीन दुनी दा बणना जारज, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी खेल खिलाईआ। मुहम्मद कहे मेरे ख़ुदा मैं तेरा ख़ादम ख़ुदी नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखां आदम तेरा आलम, आदम पर्दा देणा उठाईआ। तेरे नाम दा समझया ना कोए महातम, पर्दा पर्दा ना कोए उठाईआ। की जलवा तेरा बातन, बतौर देणा समझाईआ। झट नारद किहा मैनूं कर लैण दे दातण, मुख आपणा साफ़ कराईआ। फेर लेखा लग्गा वाचण, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जां तक्कया सदी चौधवीं सब दा सब कुछ लग्गा गवाचण, मसला असला हथ्थ किसे ना आईआ। इक्को नाम लग्गा वाचण, तूं ही तूं ही ढोला गाईआ। नाले होका देवे एह परम पुरख पुरातन, पुरीआं लोआं दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाशण, कासिआं वाल्यां दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आया वाचण, वाचक हो के विच्चला लेखा वेख वखाईआ।
❋
❋
२३ वसाख शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
खेल करे श्री भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, सद सद आपणा हुक्म वरताईआ। करनी दा करता वाली दो जहान, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। शब्दी धार बणा विधान, हुक्म धुर दा इक उपजाईआ। जन भगतां कर परवान, परवाने आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाला होए ना कदे मुहताज, आशा जीव जंत ना कोए रखाईआ। धुर दरगाह आपणा आप चलाए राज, हुक्म हुक्म विच जणाईआ। किसे सहारे करे ना कोए काज, सहाइता मँगण कदे ना जाईआ। जद चाहे जुग चौकड़ी बदल देवे समाज, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जिथ्थे नहीं कोई सवाल जवाब, जवाब तल्बी ना कोए कराईआ। सदा भगतां नूं देवे इक्को जिहा ख़ताब, वड्डा छोटा ना कोए रखाईआ। साचा बण के धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल गोद टिकाईआ। जुग चौकड़ी पूरा कर के वाक्, भविख्त भाख्या लेखे लाईआ। नाता तोड़ के जगत साक, सज्जण इक्को होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल तक्के ना कोए सहारा, ओट जगत ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी करनेहारा, करनी आपणी कार कमाईआ। निरगुण धार करे खेल अपारा, सरगुण मेला सहज सुभाईआ। जिस आपणा रूप बदलया दुबारा, दोहरी कार कमाईआ। ओह लेखा चुकावे पंज प्यारा, पंजां दे पंज अवर लए उपजाईआ। गुरमुख सिँघ पहली जेठ आउणा नहीं विच भगत दुआरा, संदेसा मिले धुरदरगाहीआ। अजीत सिँघ क़दम ना टिकाए जो रहे विच बटाला, भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। नाज़र सिँघ अगले हुक्म तक रहिणा नाल त्यारा, त्रैगुण अतीता आप दृढ़ाईआ। जो कुछ करे सो करनेहारा, सहायता संग ना कोए बणाईआ। इक इकल्ला एकँकारा, आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार वड्याईआ। सतिगुर नूं दिती नहीं किसे दात, खोहण वाला नज़र कोए ना आईआ। भावें सारे छड्ड जाण साथ, इक इकल्ला सोभा पाईआ। फ़तवा देण वाल्यां दी रहिण नहीं देणी जमात, सच दवारे टिकण कोए ना पाईआ। मैं मालक कायनात, दीन दुनी वाला अख्वाईआ। मैनूं लिखण दी वी जाच, लिखारी दी लोड़ ना कोए वखाईआ। मैं नन्हयां बच्चयां नूं दे के आपणा प्रकाश, नूर नूर दयां चमकाईआ। ओह सिख नहीं जेहड़ा गुरु दा मँगे घात, सतिगुर मरन वाला सतिगुर ना कदे अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मेला लए मिलाईआ। प्रभ आपणी किरपा नाल बणाए भगत, जिस नूं चाहे दए वड्याईआ। भावें शोर पाओ विच सारे जगत,
❋
❋
उच्ची कूको दयो दुहाईआ। मेरी धार विच पैणा नहीं कोई फ़रक़, फ़िकरा सच दा दए सुणाईआ। मेरी गोबिन्द नाल शर्त, शरअ दे लेखे देणे बदलाईआ। मैं मालक वाली अर्श, दो जहानां आपणा खेल खिलाईआ।जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। साची कार करे करतार, क़ुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। जिस तरह भारत दी बदल जाणी सरकार, एसे तरह नवां विधान देणा बदलाईआ। अग्गे वास्ते मेरे चरणां विच रह के करे ना कोए हँकार, जिस वेले चाहवां ख़ाक विच दयां मिलाईआ। मेरी किरपा नाल एन्हां दा हुंदा सतिकार, मेरे बिना कोई गुरसिख एन्हां दा दर्शन कदे ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल सब कुछ करने योग, युगती पुच्छण कदे ना जाईआ। जिस दा प्रभ दे नाल संजोग, उस नूं सहजे लैणा मिलाईआ। जिस दे चरणां हेठां चौदां लोक, की ओहनूं लओ समझाईआ। गुर गद्दी दी किसे नूं मिलणी नहीं मोख, मथ्थे तिलक ना किसे लगाईआ। भावें सारे छड्ड जाओ मैनूं फिर वी नहीं कोई सोग, गद्दी दा मालक इक्को नज़री आईआ। प्रभ दे हुक्म नूं सके ना कोई रोक, ज़ोर आपणा आपणा सब ने लैणा लगाईआ। तुहाडे नालों प्रभ दी ज़िआदा सोच, बुद्धिहीण बुध्ध ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। जन भगतो गोबिन्द दी गद्दी चले दस पुश्त, सिख आस ना कोए रखाईआ। सब कुछ कर के जाणा दरुस्त, दीन दुनी दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। मैं तुहाडे सारयां नालों चुस्त, मेरे अग्गे चालाकी चले ना कोए चतुराईआ। गोबिन्द दे बच्चयां दी हथ्थ धरना उत्ते पुश्त, एह मेरी बेपरवाहीआ। दोआबे वाल्यो तुहाडा अंगूठा लवाया अंगुशत, कि गोबिन्द दा लेखा कीड़ी नाल चलया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। की कल कल्की जाणा मर, सच दयो जणाईआ। जिस नूं सतिगुर दे मरन दा डर, ओह हुणे पल्लू जाओ छुडाईआ। ओह आपे होर घाड़न लऊ घड़, जो लख चुरासी आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी चोटी ओसे दी जड़्ह, एह अगम्मी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब किछ करनी रिहा कर, करता आपणी कार कमाईआ।
२८ वसाख शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सम्मत पंज कहे मैं लाउण आया पंजा, पंचम परपंच वेख वखाईआ। लेखा जानण आया जो संदेसा दे के गया संजा, कृष्ण पांडव नाल दृढ़ाईआ। परदा खोल्हण आया जो शब्द सुणया गुर अर्जन जिस दिन हरिमन्दिर गुरु ग्रन्थ दा डाहिआ मंजा,
❋
❋
मजलस गुरसिखां नाल बणाईआ। भेत खोल्हण आया किस बिध माधो नूं गोबिन्द बणाया बन्दा, बन्दगी आपणी इक जणाईआ। आखण आया सतिगुर सरन रहे कोई ना गंदा, जगत विकार ना कोए रखाईआ। जणाउण आया पुरख अकाल कोल इक्को अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दृढ़ाउण आया आत्म परमात्म धुर दा छन्दा, मुछन्दगी अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। सम्मत पंज कहे सतिगुर शब्द सदा निरलेप, दुरमति मैल ना कोए रखाईआ। जिस दा लेखा दस्स सके ना कोए संखेप, संकट विच सारे रहे कुरलाईआ। बिना सतिगुर तों दिसे कोई ना नेक, नेकी बदी हथ्थ किसे ना आईआ। सो सतिगुर जो आदि जुगादि धारे भेख, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। जिस गोबिन्द दे लेखे लाए बेट, पिता पूत आपणी गोद सुहाईआ। सो लहिणा देणा देवे धुर दे सम्बल देस, दिशा आपणी डेरा लाईआ। जगत बुद्धी होए ना कोए विशेष, विषयां तों बाहर नज़र कोए ना आईआ। जिस कारण अजीत सिँघ होया पेश, सन्मुख हो के मँग मँगाईआ। तूं मालक इक नरेश, नर नरायण तेरी सरनाईआ। जीवां चले ना कोए पेश, पेशीनगोई समझ किसे ना आईआ। तूं वसा के आपणे सचखण्ड देस, सच दवारे काया बंक इक सुहाईआ। जो जामा धर के भेख, जन्म मरन दा झगड़ा दिता मुकाईआ। आदि तों अन्त दा सतिगुर बण के एक, मध्ध दा लेखा दिता मुकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर तेरी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। साचे नाम दी चलदे रहे सेध, इधर उधर क़दम ना कोए टिकाईआ । जिस सतिगुर दा भेव पा ना सकण वेद कतेब, शास्त्र सिमरत खाणी बाणी ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंचम सम्मत कहे मैं कूड़ी क्रिया करनी समाप्त, शब्द गुरु शब्द शब्द अख्वाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों होण नहीं देणा किसे परमात्म, बंदयां वरगा बन्दा, पूरन परमेश्वर दस्सणा सब दा पिता माईआ। जिस दे हथ्थ लख चुरासी दा जिंदा, साध सन्त सके ना कोए खुल्हाईआ। जिस नूं चाहे आप मेहर किरपा नाल सेवा दिन्दा, करन वाला नज़र कोए ना आईआ। सतिगुरु दी चार जुग कर ना सकण निंदा, निन्दिआ जाण वाला सतिगुर कम्म किसे ना आईआ। जिस सतिगुरु दी लख चुरासी धार बिन्दा, वृंदावन वाले बैठे सीस निवाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इंदा, इंदरासण सिँघासण मुन जन सीस झुकाईआ। सो मालक आप नाम दी वस्त जिस नूं चाहे ओसे नूं देंदा, शरीक नज़र कोए ना आईआ। बिना सतिगुर किरपा तों गुरमुख लोकमात कोए नहीं ज़िंदा, साल बरख़ां वाली आयू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे पहली जेठ प्रभ पैर करने काले नीले, चरण
❋
❋
चरण नाल बदलाईआ। जिस दे आदि जुगादि सारे जगत वसीले, हीले आपणे नाल बणाईआ। सो खेल करे उपर ज़मीने, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जिस ने माण मिटाउणा जल मीने, हरिजन धुर दे रंग रंगाईआ। माण गवा के लोक तीने, त्रैलोकी तों परे खेल खिलाईआ। जे गुरमुख सिँघ ने आउणा जेठ महीने, पहली जेठ आपणा पन्ध मुकाईआ। पंज वेरां सोहँ लिख के लाउणा आपणे उपर सीने, छाती कमलापाती वेख वखाईआ। अगला लेखा बुद्धी नाल कोई ना चीने, अक़ल नाल ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ । गुरमुख सिँघ पंज वार सोहँ लिख्या होवे उपर छाती, छत्रधारी वेख वखाईआ। नाल हथ्थ विच फड़ी होवे इक दाती, दन्दे पुट्ठे पासे कढ्ढाईआ। सज्जे गुट उत्ते नीले रंग दी बद्धी होवे टाकी, टके पंज नाल रखाईआ। नाल लै के आउणी निक्की जिही पुराणी बाटी, वड्डी छोटी ना कोए समझाईआ। फेर दस्सां की सतारां हाढ़ होणी साखी, साख्यात दयां जणाईआ। पंजां लिखारीआं आपणे कोल रखणी क़लम दवाती, क़ीमत आपणे नाल लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कदे ना होवे विश्वास घाती, विशा विशेष विश्व दा आपणे विच छुपाईआ।
२९ वसाख शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
झाड़ू कहे मैं गुरमुखां अंदरों दुरमति मैल देणी झाड़, सतिगुर शब्द देवे वड्याईआ। माया ममता मोह विकार हँकार मेटणी धाढ़, धड़ा कूड़ देणा गवाईआ। हुक्म संदेसा मिलणा सतारां हाढ़, प्रधान प्रधानां दए हिलाईआ। खेल तक्कणा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी पाउणी सार, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। करे खेल सच्ची सरकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतार, पैग़ग्बर सजदयां सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, इक इकल्ला आपणी कार कमाईआ। जन भगतां बण के सेवादार, जुग जुग साची सेव कमाईआ। जिस कारण अज्ज दा विवहार, सो लहिणा दए दृढ़ाईआ। मुक्ख रख कपूर सिँघ बराड़, काया काअबा खोज खुजाईआ। दूई द्वैती दी रहिण ना देवे दराड़, पर्दा अंदरों दए चुकाईआ। सच प्रेम दा बख्श प्यार, प्रीतम आपणा रंग वखाईआ। नाल सन्त सुहेले मीत मुरार, वेखे चाँईं चाँईंआ। जे सन्त समागम करना विच संसार, पहिलां अंदर सब ने करनी सफ़ाईआ। झाड़ू कहे मैं एसे कर के मंज़ल चढ़या सच्ची सरकार, तख्त उत्ते आपणा आसण लाईआ। जिस वेले तुसीं मोगे तों चले सो बाहर,
❋
❋
पहिले मील उत्ते मन आपणा ध्यान लगाईआ। ओस वेले खेल कीता अपार, आपणी कला आप भुगताईआ। झाड़ू फेरया भगतां दे दुआर, कूड़ी क्रिया कीती सफ़ाईआ। नीचां दा नीच चण्डालां दा चण्डाल बण के होया सेवादार, सेवा आपणी सच जणाईआ। मँग के खाधा टुकड़े दयो दो चार, आपणी ख़ुशी बणाईआ । सिख्या देण लई एह सब नूं कीता इशार, इशारे नाल जणाईआ। जे सन्त बणना अंदरों कढ्ढो माण हँकार, विकार विशा ना कोए रखाईआ। जगत वाला नहीं कोई तकरार, झगड़ा कूड़ ना कोए लोकाईआ। तुसीं प्रेम नाल आए तुहाडे आउण तों पहिले पाई सार, सतिगुर शब्द आपणी कार कमाईआ। एह झाड़ू सब नूं करे ख़बरदार, सोया मात लोक रहिण कोए ना पाईआ। सन्त बिना पुरख अकाल तों होए नहीं किसे दे गिरफ्तार, जगत वरंट कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच करनी कार कमाईआ। झाड़ू कहे मैं दीन दुनी दा वेखणा झगड़ा, चार कुण्ट दह दिशा फोल फुलाईआ। वरनां बरनां लग्गणा रगड़ा, दीन दुनी दए दुहाईआ। किसे नूं भेत नहीं अगला, की करता कल वरताईआ। शाह सुल्तान फिरना विच जंगलां, प्रधानां मिले ना कोए वड्याईआ। जगत साधूआं कूड़ी वेखणी रंगणा, रंगत अन्तर फोल फुलाईआ। प्रभ दा सन्त सदा नूरी चन्दना, चन्द नूर जोत रुशनाईआ। जिस दी इक्को दवारे बन्दना, बन्दगी सीस जगदीश सजदा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। झाड़ू कहे मैं कूड़ी क्रिया करदा साफ़, सुथरे दयां बणाईआ। मेरा साहिब सतिगुर कोट जन्म दे पापीआं करे मुआफ़, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्म परमात्म जणावे साक, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। घर स्वामी खोल्ह के ताक, पर्दा अंदरों दए उठाईआ। शब्द अगम्मी दे आवाज़, सोई सुरत लए जगाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। अन्तर बाहर गुप्त ज़ाहर रखे साथ, सगला संग निभाईआ। दर्शन देवे साख्यात, स्वच्छ सरूपी सोभा पाईआ। गुरमुखां लेखे ला सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी देवे माण वड्याईआ। मनमति रहे ना नार कमज़ात, कुलखणी कूड़ देवे मिटाईआ। धुर संदेसा दे के वाक्, वाकिफ़कार लए कराईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सदा प्रताप, परम पुरख बेपरवाहीआ। सब दा सांझा दस्से जाप, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक कर के पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। भगत भगवान दा मेल हुंदा नाल इतफक, जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी दए गवाहीआ। सति दा सच नाल विश्वास, विशा विश्व दा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। झाड़ू कहे मैनूं किहो ना कोए पलीत, कूड़ क्रिया ना कोए जणाईआ। मैं सति दी दस्सणी रीत, जो अंदर
❋
❋
बाहर करे सफ़ाईआ । झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबे इक रुशनाईआ। त्रैगुण तों हो अतीत, त्रैभवन धनी बैठा सोभा पाईआ । जन भगतां आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आलस तृष्ना दए गवाईआ। सति धार दी दस्स तमहीद, तमअ तमन्ना वेख वखाईआ। गुरमुखां दी हर समें करे उडीक, वेला वक्त वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ । झाड़ू कहे मैं दस्सां सृष्टी वाले सन्त, सन्त सति बेपरवाहीआ। जिस दा मेला आदि अन्त, जुग चौकड़ी विछड़ कदे ना जाईआ। एथे ओथे बण के कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहाईआ। साचा चाढ़्ह के रंग बसन्त, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों अगला लेखा दए जणाईआ। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक दरसाईआ। गुरमुखो सदा करनी आप हिम्मत, हौसला प्रेम वाला वधाईआ। सन्त समागम विच रहे कोई ना चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। भावें सारी सृष्टी बण जाए निन्दक, दृष्टी विच इष्ट रखो बेपरवाहीआ। सटेज दा मुख रखणा चढ़दी पहाड़ वाली सिम्मत, दोहां दा अध्ध वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच करनी कार कमाईआ। झाड़ू कहे सन्त समागम विच जे सन्तां नूं फेरना पै गया झाड़ू, करे सच सफ़ाईआ। फेर ओथे शेख़ी कौण मारू, आसण गद्दीआं उत्ते टिकाईआ। मन हँकार अन्तर हारू, जो हिरदे हरि भुलाईआ। जेहड़े सन्त जगत दे तारू, तारनहार दी ओट तकाईआ। ओह सारे ख़ुशीआं विच मारन नाअरू, गीत गावण थाईं थाईंआ। सटेज कोल गिआरां सिख रखयो पाहरू, रीती सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। झाड़ू कहे मैं इस वास्ते आया, तुहानूं दयां सुणाईआ । सन्तां अंदर अजे कलयुग वाली माया, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। मैं कूक दयां दुहाया, दरोही बौहड़ी कर सुणाईआ। पहलों सारयां दे अंदर करयो सफ़ाया, विकार हँकार ना कोए रखाईआ। इक्को रूप इक्को रंग इक्को नूर जो हर घट बैठा डेरा लाया, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा विशा विशेष विश्व विच उपजाया, विषयां वाला समझ कोए ना पाईआ। जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव महेष महिखासर सेव लगाया, गुर अवतार पैग़ग्बर झाड़ू बरदार लए बणाया, सो गुरमुखां दे अंदर करे आप सफ़ाईआ। श्री भगवान श्री सर वेख वखाया, जिस कारण गुरमुख गुरमुख चल के आया, आपणा पन्ध मुकाईआ। तिस दा लहिणा देणा पूरब झोली पाया, पिछली कीती सफ़ाईआ। झाड़ू कहे जो झाड़ू नाल हरिभगत दवारे जिस सेव कमाया, तिस नूं बन्दगी वाले सारे सीस निवाईआ। एह मार्ग अगम्म अथाहिआ, अलख अगोचर दिता चलाईआ। जिस नूं मेट सके ना कोए शहिनशाहिआ, शाह पातशाह आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त एका नूर जोत रुशनाया, गुर अवतार पैग़ग्बर निरगुण सरगुण आपणी खेल खिलाईआ।