पहली जेठ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सम्मत पंज कहे चढ़या जेठ महीना, मीना जल वेख वखाईआ। कलयुग रोवे कूड़ कमीना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दुहाईआ। जन भगतां ठांडा करे सीना, सीना साहिब वेख वखाईआ। खेले खेल मक्का मदीना, माधव आपणी कार कमाईआ। लेखा जाणे रूसा चीना, चिन्ता सब नूं आप रखाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला सन्त लभ्भे नग़ीना, नर निरँकार दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां आउण लग्गा पसीना, पेशानी उत्ते हथ्थ टिकाईआ । की हुक्म मिले नवीना, नव नौ चार कार कमाईआ। खेले खेल ख़लक रहीमा, रहमान आपणा वेस वटाईआ। जिस ने सब दी बदल देणी तालीमा, सिख्या धुर दी इक दृढ़ाईआ। करे खेल आलीशान अज़ीमा, आज़म आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी याद करदे रहे क़दीमा, क़ुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। सो सब दा वेखे मरना जीणा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल करे अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ । सम्मत पंज कहे मेरा आ गया जेठ प्यारा, मीता इक अख्वाईआ। जिस ने बोलणा इक जैकारा, जगत जहान देणा सुणाईआ। प्रगट होया चवीआं अवतारा, पर्दा उहला रहे ना राईआ। जिस दा खेल जगत तों निआरा, नर नरायण आप कराईआ। सजदे करन गुरु अवतारा, पैग़ग्बर सीस निवाईआ। जो गोबिन्द धार बदल दुबारा, दो जहानां वेख वखाईआ। शब्दी हुक्म इक इशारा, आलीशान कार कमाईआ। लेखा जाणे जगत ग़द्दारा, गदागर फोल फुलाईआ। इक्को नूर जोत दे चमत्कारा, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जिस दा लहिणा देणा काग़ज़ क़लम ना लिखणहारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। जिस दा राह तकदे जुग चौकड़ी विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी खेल खिलाईआ। सम्मत पंज कहे मेरा जेठ प्यारा संगी, सज्जण सच सुणाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी इक अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। ओह खेले खेल विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी पर्दा लाहीआ। जिस दी याद विच गोबिन्द चमकाई चण्डी, चण्डालां कर सफ़ाईआ। सो साहिब सूरा सरबंगी, शहिनशाह आपणा खेल वखाईआ। दीनां मज़हबां तोड़ पाबन्दी,
❋
❋
पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। धुर संदेसा दे के शब्द जणाए अगम्म छन्दी, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। शब्दी सतिगुर योद्धा सूरबीर इक्को जंगी, जगत जहान करे लड़ाईआ। नाम नगारा वजा मृदँगी, मर्द मर्दाना लए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी साचा मार्ग करे सिध्धी डंडी, डंडावत इक्को इक समझाईआ। माया ममता मोह विकारी रहिण देवे ना कोए घमंडी, हउमे हंगता वेख वखाईआ। जिस दे कोल चार जुग दी संधी, सनद सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खिलाईआ। सम्मत कहे मैनूं जेठ उत्ते भरोसा, यकीन इक जणाईआ। जिस ने संभालिआ आपणा मौका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द दा पूरा कर के ढईए वाला ढौंका, ढोल मृदँग दिता वजाईआ। सच दवारे आ के पहुंचा, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। उच्ची कूक सुणाए हरिभगत कदे ना जाए औंता, सौत प्रभ दे नाल बणाईआ। जिस दा पुरख अकाल इक्को ख़ौंता, सो लख चुरासी आत्म नारी लए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सम्मत पंज कहे मेरा जेठ अगम्म निराला मित्र, मित्रो दयां जणाईआ। जिस नूं साहिब स्वामी गया ना विसर, जुग चौकड़ी याद ना कोए भुलाईआ। जिस दिन गोबिन्द ने बाज़ कोलों तुड़ाया सी तित्तर, पहली जेठ वक्त सुहाईआ। तित्तर दी आत्मा तन वजूद विच्चों निकल, गोबिन्द चरणां सीस निवाईआ। मैं तेरा नूर कोई विकार धार नहीं पितल, पिता पुरख अकाल देणा मिलाईआ। गोबिन्द वेख के ओस दी शकल, शिकवा अंदरों दिता कढ्ढाईआ। पिठ ते हथ्थ मारया बिना तत तों तेरी बदल देवां अक़ल, अक़ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। जिस वेले मैं जामा धार आवां बदल, बदला तेरा दयां चुकाईआ। तैनूं कोई कर ना सके क़तल, छुरी करद ना कोए उठाईआ। तूं बहिणा ओस प्रभू दे पत्तन, जिथ्थे बैठा धुरदरगाहीआ। तैनूं करना पए कोई ना यत्न, यथार्थ आपे लवां मिलाईआ। ओह ख़ुशीआं नाल लग्गा हस्सण, हस्स के दिता सुणाईआ। मैं जाणदा गोबिन्द सदा गुरसिख तेरे नाल वसण, तेरा संग बणाईआ। ज़रा मेरे वल कर ला अक्खन, तेरा दर्शन लवां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द तक्कया नैण उघाड़ी, आपणी दया कमाईआ। तित्तर आत्मा निउँ के करी निमस्कारी, छूह छूह लागी पाईंआ। हस्स के किहा गोबिन्द मैं पुरख कि नारी, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा तेरा जोत नूर निरँकारी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओस रो के किहा मैं चौहन्दा तेरी सेवा करां अपारी, अपरम्पर दे वड्याईआ। मेरे अन्तर निरंतर तेरे प्यार दी होवे यारी, याराना अवर ना कोए लगाईआ। गोबिन्द खण्डा खिच्च के तिक्खी वखाई धारी, मुट्ठी धरनी उत्ते टिकाईआ। ओस ख़ुशी विच किहा मेरी गरदन कट दे सारी, सर तेरे अग्गे झुकाईआ। क्यों बाज़ां कोलों कराएं ख़ुआरी,
❋
❋
मास चुंजां नाल तुड़ाईआ। गोबिन्द फड़ के गोद ल्या उठाली, नूर नूर विच चमकाईआ। तैनूं माण वड्याई देवां बाहली, बाज़ां वाला आख सुणाईआ। जिस वेले कलयुग होवे रात अन्धेरी काली, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तित्तर ने किहा की ओस वेले आपणयां गुरसिखां करें रखवाली, आपे होएं सहाईआ। गोबिन्द किहा मेरा पुरख अकाल होवे बाग़ दा माली, मैं सेवक सेवा सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। तित्तर कहे मेरी अगम्मी भाखा, बिन रसना रस जणाईआ। तेरा दासी दासा, सेवक सेवक रूप वटाईआ। गोबिन्द कहे मैं मन्ना तेरा आखा, आख़र दयां जणाईआ। तेरे प्यार पिच्छे सारी संगत दा बणां राखा, कौल इक़रार तेरा पूर कराईआ। तित्तर ने किहा मेरी निगाह पै गई विच मक्का काअबा, मदीने मुद्दा वेख वखाईआ। गोबिन्द ने झट बदल के पासा, हुक्म दिता सुणाईआ। मेरा नूर जोत प्रभू प्रकाशा, शब्दी धार गुरु वड्याईआ। सब दा लहिणा देणा पूर कराए हिसाबा, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। तेरा लेख मुकावां सम्मत शहिनशाही पंज जा के विच दोआबा, दोहरी धार प्रगटाईआ। पंजां लिखारीआं होणा साथा, क़लम गोबिन्द वाली चलाईआ। नाल रलाउणा सुरजीत सिँघ काका, रणजीत कौर जिस दी माईआ। अग्गे तों बदल जाणा पासा, परदा भेव दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे साचे जेठ मैं तैथों वारी, वारता दिती जणाईआ। करे खेल आप निरँकारी, निरवैर धुरदरगाहीआ। मक्का मदीना पावे सारी, पेशीनगोई सब दी पूर कराईआ। दर्शन देवे नूर उज्यारी, पर्दा आप चुकाईआ। लेखा जाणे जगत इशतिहारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। शहिनशाही सम्मत पंज कहे पंज जेठ अमृत वेला होवे पंज, पंजां लिखारीआं मिले वड्याईआ। लाल सिँघ ने सिर तों नंगा रखणा गंज, पगड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। सारी संगत ने उँगलीआं रखणीआं उपर दन्द, दन्दां हेठ दबाईआ। फेर बाहर लैणीआं कढ्ढ, नेत्र चरणां उत्ते टिकाईआ। फेर सब ने गाउणा सोहँ छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। फेर मुख कर के बन्द, नैणां नीर देणा वहाईआ। फेर गोबिन्द तकणा चन्द, जिस दा जलवा नूर अलाहीआ। फेर पिच्छा दे के कर लैणी कंड, मुख सारे लैण बदलाईआ। फेर उच्ची कूक के पाउणी डंड, तेरी मेरी होई जुदाईआ। फेर पंज क़दम अग्गे नूं करना पन्ध, क़दम क़दम नाल उठाईआ। फेर इक दूजे नाल कन्नी लैणी गंढ्ढ, पल्लू पल्लू नाल जुड़ाईआ। फेर इक इक्क लाची इक दूजे नूं देणी वंड, साचा सगन बणाईआ। फेर आपणे मूँह विच सब ने पाउणी थोड़्ही थोड़्ही खण्ड, रस रसना नाल चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे लाल सिँघ दा सिर होणा नंगा,
❋
❋
सोहणा रूप बणाईआ। सब ने वारी वारी उस दे उत्ते लाउणा पंजा, सज्जे हथ्थ नाल वड्याईआ। फेर रसना गाउणा सोहँ छन्दा, ढोला कूक सुणाईआ। फेर मालवे वाल्यां लिआउणा इक कंघा, सीस भेंट देणा कराईआ। फेर लाल सिँघ खलोणा इक टंगा, भार इक्को उत्ते रखाईआ। फेर मँगणी इक मँगा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मुखों कहिणा सतिगुरु तेरे नालों तेरा गुरमुख चंगा, जिस दे पिच्छे तूं मातलोक फेरा पाईआ। तेरा समझे ना कोई भेख पखण्डा, तेरी बेपरवाहीआ। बिन तेरी किरपा चढ़े ना कोई मंज़ल डंडा, डंडावत करन कोए ना आईआ। बेशक तूं तत्तां वाला बन्दा, वजूद जगत विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे जेठ कुछ याद कर लै कीता कौल इक़रार, इक़रारनामा दयां वखाईआ। जिस दा चार जुग हुंदा रिहा तकरार, झगड़ा झगड़े विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा करदे रहे इज़हार, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस नूं कहिंदे रहे निरँकार, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जिस दीआं आसां मनसां रखदे रहे विच संसार, लोकमात ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाईआ। जेठ कहे सुण सम्मत पंज, पंच दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द दा शुरु होणा जंग, तरफ़ सिम्मत समझ कोए ना पाईआ। अनोखा निराला करना ढंग, तरीका अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेल आप खिलाईआ। जेठ कहे सुण मित्र यार, पंचम दयां जणाईआ। की कहिण गुर अवतार, पैग़ग्बर की सुणाईआ। कुछ भेव खोल्ह अपार, अपरम्पर इक दृढ़ाईआ। की करनी करता करे करतार, क़ुदरत दा मालक कार कमाईआ। की दीन दुनी नालों होवे ग़द्दार, गदागर वेस वटाईआ। की सब दा चुका देवे एतबार, बेएतबारी विच दुहाईआ। की सतिगुरु शब्द लख चुरासी भोगे नार, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा नूर जिस दा तत जिस दा आकार, साकार रूप दरसाईआ । सो करे कराए करनेहार, करता पुरख वड वड्याईआ। सम्मत पंज दस्स की तेरे विच होणा बिवहार, की तेरी सेवा मात लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सम्मत पंज कहे मैं वेख्या मार ध्यान, अनडिठड़ी अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं उपज्या अगम्म ज्ञान, पढ़न दी लोड़ रही ना राईआ। तक्कया श्री भगवान, जोती जाता डगमगाईआ। झुल्लया धर्म निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। तक्कया अनोखा काहन, निरगुण नूर नूर प्रगटाईआ। शब्द संदेसा सुणया बिना कान, अनुरागी राग अल्हाईआ । मेरी आया ना विच पहचान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। की करे जगत विद्वान, अक़ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मैं वेख होया हैरान, हैरानी मेरे अंदर छाईआ। ओह साहिब किरपालू बड़ा दयावान, दीनां बंधप इक अख्वाईआ। जिस नूं चाहे देवे माण, मेहर नज़र इक उठाईआ। उस
❋
❋
दा लेखा जाणे ना कोए इन्सान, गुर अवतार पैग़ग्बर समझ कोए ना पाईआ। मैं देवां इक बयान, आशा आपणी इक प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज कहे मेरे प्रभू दा सोहणा होणा दरबार, हाढ़ सतारां सोभा पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड होणे सेवादार, दो जहान भज्जण चाँईं चाँईंआ। पुरी लोअ करन निमस्कार, गगन गगनंतर सीस निवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर धूढ़ी लावण छार, टिक्के ख़ाक रमाईआ। हुक्म मिले सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। मैंं संदेसा देवां सतिजुग दी साची बन्न्हे धार, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। माण दे के पुरख नार, इक्को रंग दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरे अंदर जगदे होण शमादान इक्की, इक्की गुरमुख हथ्थ उठाईआ। सब दे मथ्थे उत्ते लिखी होवे सिखी, सिख्या अवर ना कोए जणाईआ। सब दी निगाह गोबिन्द उत्ते होवे टिकी, टिकटिकी इक्को इक बंधाईआ। आशा इक्के उत्ते होवे सिट्टी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सब दे अंदरों आवाज़ निकले मिट्ठी, तूं मालक धुरदरगाहीआ। मेरी आत्मा तेरे दवारे विकी, क़ीमत अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ । सम्मत पंज कहे इक्की होण चोबदार, नेज़े हथ्थां विच उठाईआ। साचा बोलण इक जैकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । उन्हां दे कोल होण इशतिहार, जिस दा लेखा जगत ना कोए वड्याईआ। सारे फिरन विच इक कतार, एधर ओधर ना क़दम टिकाईआ। अंदर आशा इक दातार, प्रभ मिलण दी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरी प्रभ दे अग्गे निमस्कारी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिस दी सदा सदा सिक्दारी, सिर सके ना कोए उठाईआ। चार वरनां करे प्यारी, यारी सब दे नाल रखाईआ। सति धर्म दी कर त्यारी, त्रैगुण अतीता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे संदेसा देवां पंज प्यारे, पंचम विच जणाईआ। तुसां योद्धे सूरबीर बणना विच संसारे, आपणा बल धराईआ। वस्त्र सब दे होणे इक धारे, पीला रंग रंगाईआ । साढे तिन्न हथ्थ रस्सी सब ने रखणी आपणे नाले, आपणा साथ बणाईआ। जिस वेले हुक्म मिले आपणे सतिगुर नूं कर लैणा गिरफ्तारे, हथ्थकड़ी हथ्थां नाल लगाईआ। पंजां ने फिरना विच भगतां वाले अखाड़े, सब नूं देणा वखाईआ। एह पुरख अकाल, एह सतिगुर दयाल, जन भगतो धोखे विच मारे धाड़े, धाड़वी वेस वटाईआ। जिस ने गुर अवतार पैग़ग्बरां दे घर उजाड़े, वसदा रहिण कोए ना पाईआ। सब नूं फेरया विच उजाड़े,
❋
❋
गोबिन्द माछूवाड़े सत्थर सेज सुहाईआ। इस तों बदले लै लओ सारे, पिछला लहिणा लओ मुकाईआ। एह खेल अपर अपारे, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे मैं सच जणावां, भुल्ल कोए ना जाईआ। जिस वेले साहिब सतिगुरु दीआं बद्धीआं होणीआं बाहवां, हथ्थकड़ी तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। फेर गीत ख़ुशी दे गावां, अगला भेव खुल्हाईआ। बाकी सब ने रौला पाउणा वांग कावां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नाले कहिणा एह वेखो निथावां, बिना भगत दवारिउँ घर नज़र कोए ना आईआ। नाले किहो इहदे नाल ल्यो कोई ना लावां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सम्मत पंज कहे फेर मेरे सतिगुर ने कहिणा मैं आपणी किरपा नाल बच्चयां तों छुडा देवां मावां, गुरमुख आपणी गोद बिठाईआ। नाता तोड़ के भैण भ्रावां, रीती अगली इक समझाईआ। जिथ्थे चाहां सिर देवां ठंडीआं छावां, अगनी तत गवाईआ। जिथ्थे चाहां ओथे बहावां, दो जहानां इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सम्मत पंज कहे सतारां हाढ़ नूं पंज फुट पंज उच्चे बहिण लिखारी, लेखा ज़िमीं असमान तजाईआ। पंजां दा रूप होवे इक सारी, नारी पुरुष ना वंड वंडाईआ। सिर पीली बद्धी होवे दस्तारी, सोहँ मथ्थे उत्ते लटकाईआ। पंज पंज क़लमां दी कर के रखणी त्यारी, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ । गोबिन्द ने पंजाबी नूं पंजाब विच लिखाउणा पहली वारी, वारता सब दी देणी बदलाईआ। खेल खेलणी बण खडारी, आप आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंजां लिखारीआं दा गल क़मीज़ होवे चिट्टा, पजामा चिट्टे नाल वड्याईआ। लाल गाना बद्धा होवे खब्बा गिट्टा, मौली तन्द सोभा पाईआ। सज्जे गुट रुमाल होवे चिट्टा, गंढ्ढां तिन्न नाल बंधाईआ। सब दे कोल आपणी आपणी बेनन्ती दा लिख्या होवे चिठ्ठा, जेबां विच टिकाईआ। सतिगुर सरन होवे विका, क़ीमत जगत वाली गवाईआ। सब दा सांझा होवे हिस्सा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे प्रभू दे पंज होणे दरबारी, तन सोहणा लबास सुहाईआ । पंजे कर के आउण त्यारी, आपणा रंग रंगाईआ। हथ्थ विच होवे नंगी कटारी, नाता कुटम्ब नालों तुड़ाईआ। पूरब लहिणा वेखे उधारी, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे पंज दरबारी होणे केहड़े, सम्मत दे जणाईआ। खलोवण किस वेहड़े, धरनी कवण सुहाईआ। मेटण किस बिध झेड़े, झगड़ा कूड़ चुकाईआ। वसणा साचे खेड़े, घर इक बणाईआ। इक दूजे नूं कहिण असीं सारे प्रभू दे चेरे, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जिस
❋
❋
मातलोक मारे फेरे, फिरत फिरत खोज खुजाईआ। उह कढ्ढे विच्चों अन्धेरे, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ओह फिरन चार चुफेरे, आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंजां दरबारीआं दे लक्क नूं होवे पेटी, पटने वाला गया दृढ़ाईआ। उन्हां विच गुरदर्शन होवे बेटी, जिस दा लहिणा पूरा पूर कराईआ। कपूर सिँघ नाल रलणा छेती, केहर सिँघ पल्लू लैणा गंढ्ढाईआ। मेला सिँघ पिछला भेती, गंढ्ढ आपणी जोड़ जुड़ाईआ। चेला सिँघ दी याद आई नेकी, निक्कयां वड्डयां वेख वखाईआ। गुरमीत सिँघ मिले नाल तेज़ी, तेज़ धार इक चमकाईआ। गुरदर्शन शब्द सुणाउणा पंज अक्खरां वाला विच अंग्रेज़ी, संदेसा सच सच जणाईआ। पहली हाढ़ नूं इन्हां पंजां दी पहली पेशी, पेशीनगोई इक सुणाईआ। अग्गे खेल होणी विदेशी, देश दिशा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे पंज प्रभ दे होणे पुजारी, मस्तक ख़ाक रमाईआ। मल सिँघ कर के आउणा त्यारी, तारा चन्द निशान बणाईआ। अमरीक सिँघ तिन्न रंग दी ला के आउणा धारी, सूहा पीला नीला जोड़ जुड़ाईआ। किशन सिँघ नेत्र नीर वहाउणा ज़ारो ज़ारी, अक्खीआं छहिबर लाईआ। प्रगट सिँघ खुल्ही छड्ड के दाढ़ी, हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। दयाल सिँघ ने लाउणी ताड़ी, डड्डां वाले मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। हाढ़ सतारां कहे पंज बैठे होण मुसाहिब, सालस रूप बणाईआ। जिन्हां विच्चों इक होवे सिँघ अजाइब, गग्गोबूए विच्चों उठाईआ। पिछला लेखा पूरा करना वाहिद, कांशीराम मिले धुर दे माहीआ। अगला हुक्म होणा राइज, गुरनाम सिँघ जोड़ जुड़ाईआ। साचा मिले हुक्म जाइज़, जसवन्त सिँघ जिस्म ज़मीर बदलाईआ। कूड़ी क्रिया करनी ग़ाइब, हरबंस सिँघ विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभ दी सोहणी वेखणी सभा, सर्ब सुख वड्याईआ। इक्की गुरमुखां आपणी बदलणी तबा, इक्की बीबीआं नाल रलाईआ। सब ने इक्को मन्नणा अब्बा, इक्को पिता इक्को माईआ। जिस दे हुक्म अंदर दो जहान बध्धा, बन्दगी सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हाढ़ सतारां कहे पंजां ने रंगे होण नीले पंजे, सज्जे हथ्थ वड्याईआ। जेहड़े गुरमुख जीवण नालों मरन समझण चंगे, चंगी तर्हां समझाईआ। इक्को प्रभ दा लैण अनन्दे, रस विच समाईआ। पुज्ज के अख़ीरी कन्ढ्ढे, आपणा पत्तन लैण सुहाईआ । मंज़ल चढ़ के डंडे, डंडावत सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं इक खेल वेखणा ख़ास, सब नूं दयां जणाईआ। रात दे बारां वजे प्रभ ने अनोखा लाउणा इजलास, गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ।
❋
❋
दस्सणी उह बात, जेहड़ी चार जुग गुर अवतार पैग़ग्बर समझ किसे ना आईआ। संदेसा देणा सतिजुग दी रीती दी सिख लओ जाच, याचक आपणे लैणे बणाईआ। इक्को हुक्म ते इक्को बात, बातन पर्दा देणा खुल्हाईआ। सृष्टी दे प्रधानां नूं लिखणा नाल क़लम दवात, क़लमे वाल्यां देणा जगाईआ। उठो वेखो मारो झाक, झाकी इक दरसाईआ। जिस ने सब नूं करना राख, रखक होवे थाउँ थाईंआ। फेर करयो ना कोए पसचाताप, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। सब नूं करना पए इक्को जाप, जगजीवण दाता दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। हाढ़ सतारां कहे सब दे हिरदे विच होवे हिरदा, हिरदा हिरदे विच्चों प्रगटाईआ। जेहड़ा साहिब विछड़िआ चिर दा, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। गुरमुख प्यार विच दातार होवे फिरदा, फिरत फिरत आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतां मस्तक तिलक लगाउणा केसर, केशव वेख वखाईआ। हुक्म संदेसा देणा पेशतर, पेशीनगोई इक दृढ़ाईआ। प्रभ दा खेल होणा देश देशांतर, दिशा कूट फोल फुलाईआ। सब ने सतिगुरु मन्नणा नैणी वेख कर, बिन डिट्ठयां सीस ना कोए निवाईआ। गुरु मंनिउँ ना कदे केस सीस धड़, बिना शब्द ना कोए चतुराईआ। जिस दा खेल सदा चोटी जड़्ह, चेतन आपणी कार कमाईआ। जिस विच चाहे ओसे अंदर जाए वड़, आउँदा जांदा नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ी विद्या चाहे बिना अक्खरां तों लए पढ़, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। ना जन्मे ना जाए मर, मर जीवत ना रूप वटाईआ। जन भगतो गोबिन्द वड्याई मिलणी दस जामे ऐस दर, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। गुरु गद्दी दी आस कोई ना रखयो आपणी कर, करामात हथ्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तुहानूं सब नूं ल्या वर, धुर दे मालक चरण कँवल दिती सरनाईआ। जिस मंज़ल नूं गुर अवतार पैग़ग्बर दस्स के गए प्रभू दा घर, ओह घराना तुहाडा दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे मैं वेखणा ओस साहिब दा राज, जिस नूं राजान सीस निवाईआ। जिस दा मुकट तों बणा के ताज, तख्त निवासी सीस सुहाईआ। चार जुग दा बदल रिवाज, रहमत हक़ कमाईआ। सति दा कर के काज, सच दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरी अरदास, बन्दना इक जणाईआ। पूरब दी ख्वाहिश, आशा विच दुहाईआ। पंज जेठ सोहणी प्रभात, प्रभाती वेख वखाईआ। गुरमुखो सब ने नहा के होणा साफ़, फेर सभा भगतां बैठणा चाँईं चाँईंआ। किरपा करे प्रभू प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
❋
❋
पहली जेठ कहे क्यों गुरमुख सिँघ सोहँ लिख्या उपर छाती, छत्रधारी दए समझाईआ। इक दिन रविदास नालों विछोड़े वाली प्रभ ने चंगी समझी राती, आपणा आप छुपाईआ। उस ने हस्स के किहा वाह मेरे कमलापाती, तेरी बेपरवाहीआ। तूं चढ़ जा आपणी घाटी, मैं तेरी मंज़ल डेरा लाईआ। धुर दा बण के साथी, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। मेरा झगड़ा नहीं काग़ज़ाती, अक्खरां वाली ना कोए लड़ाईआ। शब्दी धार शब्द समाजी, शब्दी शब्द दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रविदास किहा मैथों विछड़ के मेरे भूप, की मिली वड्याईआ। किथे कर के ग्यों कूच, आपणा पन्ध मुकाईआ। कि बण के मोहणी रूप, भोले नाथ आया भुलाईआ। कि फिर के चारे कूट, चारे खाणी फोल फुलाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा खेल जिस दा देवे ना कोए सबूत, समझ विच किसे ना आईआ। मैं मालक काया कलबूत, लख चुरासी मेरी बणत बणाईआ। रविदास किहा की लेखा पंज भूत, परदा दे उठाईआ। पुरख अकाल किहा ज़रा अक्खां नूट, नेत्र बन्द कराईआ। जां वेख्या ते कलयुग जूठ झूठ, भरमां विच भरमाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों रहे ना कोए सबूत, सपूत नज़र कोए ना आईआ। बिना दया तों रविदासा टुट्टे गंढ्ढे ना जाण जूत, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खिलाईआ। रविदास किहा वाह मेरे किरपा निधान शब्दी धार शास्त्री, तेरी अकल बुद्धी नज़र कोए ना आईआ। वेख अन्धेरी रात्री, अन्ध अन्धेरा छाईआ। पुरख अकाल किहा रविदास कलयुग लहिणा बातनी, भेव कोए ना आईआ। मेरी धार किसे ना वाचणी, वाचक करे ना कोए पढ़ाईआ। पहिलों तैनूं कलयुग चढ़ाउणा उपर सांडनी, नीले रंग वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। फेर प्रभू ने हथ्थ रख्या उपर कंधे, ठकोर के दिता हिलाईआ। कलयुग अन्त प्रभू दा भेव ना पावण बन्दे, बन्दगी वाला समझ कोए ना पाईआ । ओस वेले रविदास तेरे कोलों दातरी नूं कढाउणे पुठ्ठे दन्दे, पुठ्ठी मति बणाईआ। बिन किरपा तों टुट्टी कोए ना गंढ्ढे, गंढ्ढणहार ना कोए अख्वाईआ। फेर तूं चम्म वेखणे नहीं किसे ढोर संढे, रम्बी आर दे थाँ क़लम देणी चलाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती भगतां दे चरण चुम्मे, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मैं सन्त सुहेले ओह लभ्भणे जेहड़े चार जुग दे गुम्मे, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। अमृत रस बणाउणे कामी क्रोधी हँकारी विकारी कौड़े वांग तुंमे, तुख्म तासीर देणा बदलाईआ। रविदास निउँ के चरण चुम्मे, रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। रविदास फेर वेख्या उपर नीले असमान, इस्म इक्को नज़री आईआ। जिस दा नीली टाकी इक निशान, सज्जे गुट उत्ते सुहाईआ। गोबिन्द दे के गया बिआन, उच्ची
❋
❋
कूक कूक जणाईआ। जिस वेले कलयुग क्रिया मच्चया घमसान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार लड़ाईआ। बच्या रहे ना कोए जवान, सूरबीर ना कोए अख्वाईआ। प्रगट होए श्री भगवान, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। अमृत गोबिन्द पीण वाले अंदरों होवण बेईमान, सति धर्म ना कोए कमाईआ। ओह पुराणे बाटे दी बाटी सब दा लेखा वेखे विच जहान, जहालत कूड़ी कूड़ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे मेरी बदल चली आदत, अदली दयां जणाईआ। तेरी समझ के इक इबादत, अदब नाल सीस झुकाईआ। नाम तेरा निआमत, रस अनोखा नज़री आईआ। सदी चौधवीं दिसे क्यामत, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सम्मत पंज कहे जिन्हां भगतां पिच्छे भगत दुआर दा रख्या नाँ, निरँकार दिती वड्याईआ। मनजीत जगदीश दी रणजीत कौर माँ, बेटी प्रभ दी इक वड्याईआ। जिस ने सब नूं दिती थाँ, निथाव्याँ ओट बणाईआ। सब नूं रही समझा, बच्चयां बाल्याँ इक दृढ़ाईआ। एह भूमिका अगम्म गराँ, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं मनजीत जगदीश दी करनी शादी, शादिआना इक वजाईआ। जन भगतो तुहाडी वधणी आबादी, प्रभ लेखा लेखे नाल मिलाईआ। कूड़ी सृष्टी दी होणी बरबादी, बन्दगी वाले देण दुहाईआ। जिन्हां दी आत्म सोई जागी, जागरत जोत विच रुशनाईआ। हँस बुद्धी होई कागी, कूड़ कल्पणा डेरा ढाहीआ। सच दुआर होए वडभागी, दरगाह मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतारां हाढ़ कहे रणजीत ने कपड़े पाउणे सूहे, सोहणा रंग रंगाईआ। भगत दुआर दे खुल्ल्हे रखणे बूहे, दरवाज़ा बन्द ना कोए कराईआ। नौ गुरसिख बड़े सुचज्जे पहरेदार होणे सूहे, ख़बर सुणन थाउँ थाईंआ। नौ गुरसिख फिरन भगतां दी विच जूहे, सेवादार आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, रंग इक्को इक रंगाईआ। सतारां हाढ़ कहे संदेसा देवां लीलावन्ती, फ़रमाना इक जणाईआ। हथ्थ विच उठाई होवे मोमबत्ती, लम्मी सवा हथ्थ जणाईआ। केसर होवे नौ रती, वज़न इक्को वार तुलाईआ। सोहँ मस्तक होवे पट्टी, अक्खरां गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे पंज लिखारी आपो आपणी लिखण किताब, दूसर मँग ना कोए मँगाईआ। आपणे आपणे कन्नी सुणन आवाज़, दूसर पुच्छण कोए ना पाईआ। आप आपणा देवण साथ, संगी वल ना ध्यान जणाईआ। साफ़ सुथरे हो के बैठण पाक, कूड़ी क्रिया ना अंदर वसाईआ। इक इक्क कोल रखण चिट्टा
❋
❋
चाक, चाकर आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे सोहँ सब दी लिख्या होवे उपर छाती, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। सारे विकणे प्रभ दी हाटी, नाम कंडे तराजू तोल तुलाईआ। माण रहे ना किसे वड्डी छोटी ज़ाती, चार वरन इक्को रंग रंगाईआ। सतिगुरु दवारे सब दी सांझी होवे हयाती, जीवण वंड ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म बणाउणा सच्चा साथी, सगला संग रखाईआ। जेहड़ा सतिगुर दी मन्ने ना आखी, ओस दा लेखा गुरमुखो तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सम्मत पंज कहे प्रभ दा सुणो शब्द नगारा, अगम्म अथाह वजाईआ। जिस दा आदि जुगादी इक दुआरा, दुआरका वासी सीस निवाईआ। जिस नूं आदि अन्त भगत प्यारा, प्रेम प्रीती विच समाईआ। इक्को रंग रंगाए व्याहया कुँवारा, दूसर वंड ना कोए कराईआ। प्रभ दी मंज़ल शब्द गरू दा इशारा, पूजा पाठ ना कोए चतुराईआ। जिस नूं चाहे किरपा कर देवे आप निरँकारा, निरवैर आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतो लेखा सोहणा दस्सां सतारां हाढ़ा, इक सत्त सतारां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त चवीआं अवतारा, अवतर आपणा हुक्म वरताईआ।