पुस्तकालयभाग २१

१६ जेठ शहिनशाही सम्मत ५ गुरमुख सिँघ दे गृह पिंड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सम्मत पंज कहे मेरा मेहरवान ख़ुदा, जुग चौकड़ी वेस वटा, करनी करता कार कमाईआ। धुर संदेसा दए सुणा, हक़ हक़ीक़त समझाईआ। जिस दा मैं तकदा रिहा राह, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। सो वेखणहारा थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, पतित पुनीत दए कराईआ। जिस नूं कहिंदे हक़ अलाह, आदि जुगादि नूर ख़ुदाईआ। सो हुक्म संदेसा रिहा सुणा, धुर दी धार इक जणाईआ। तेजभान बणया होवे बहादर शाह, लेखा गोबिन्द वाला दृढ़ाईआ। चोबदार तिन्न रला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे बहादर शाह चुकाउणा लेख, भविख्त दए गवाहीआ। हरि गोबिन्द लए वेख, गोबिन्द सतिगुर पर्दा लाहीआ। पूरब जाणे भेत, अगला आप खुल्हाईआ। साचा कर के हेत, लहिणा झोली पाईआ। देवे नाम संदेस, कलमा सच जणाईआ। राम दवारे होणा पेश, पेशतर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत

❋

❋

पंज कहे मैं वेख होया ममनून, की करता कार कमाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी क़ानूंन, काइदा बाकायदा इक समझाईआ । संदेसा देवे नामालूम, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। दीन दुनी होई मासूम, मसला हल्ल ना कोए कराईआ । भेव अभेदा जणाए मज़मून, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत कहे जिस वेले बहादर शाह कीती पुकार, गोबिन्द सीस निवाईआ। उस वेले कीता अगम्म इक़रार, आपणा लेख ना कोए बणाईआ। जगत शहिनशाह रहिणा ख़बरदार, नेत्र बन्द ना वेख वखाईआ। सोहणा हुक्म उस परवरदिगार, जिस नूं मुहम्मद सजदा सीस झुकाईआ। भुल्ल ना जाणा विच संसार, सहिसा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। गोबिन्द किहा शाह बहादर, शहिनशाह दए वड्याईआ। अन्त रहे कोई ना साबत, सबूरी हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं लिखे कोई ना कातब, ओह लेखा आपणे विच छुपाईआ। कलयुग अन्तिम करे मुख़ातब, सच स्वामी पर्दा लाहीआ। जिस वेले अवतार पैग़ग्बरां गुरुआं रिहा ना कोए तआक़ब, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मन अफ़ग़ानी करे बग़ावत, मर्द जवान कम्म किसे ना आईआ। फील चलावे ना कोए महाबत, गज क़दम ना कोए उठाईआ। सच करे ना कोए सख़ावत, रहमत हक़ ना कोए कमाईआ। दीन दुनी रहे ना सच बनावट, कूड़ी दिसे शहिनशाहीआ। कर्म करम करे अदावत, धर्म धर्म नाल लड़ाईआ। उस वेले तेरी भुगताउणी इक शहादत, गोबिन्द शब्द नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। गोबिन्द किहा सुण शाह बहादर बंधू, बिन बन्दगी दयां जणाईआ। प्रभ दा लहिणा देणा धार सिन्धू, सिन्ध सागर सीस निवाईआ। लहिणा पूरा करना चन्दू, तेरा लेखा अन्त गणाईआ। जो दरवेश बणया चन्दू, चन्द चांदना नूर चमकाईआ। निमक हराम वेखणा गंगू, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। पर्दा लौहणा जो नानक चारीआं मज्झू, पाली बण के सेव कमाईआ। सुण हुक्म अनोखा छन्दू, जगत शाह रिहा दृढ़ाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं लँघू, अन्त अख़ीर वखाईआ। बिना ख़ुदा तों रहे कोई ना दीना बंधू, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। धुर दा कलमा कोए ना वंडू, वंडां हिस्से सब दे दए कराईआ। साची मंज़ल कोए ना लँघू, धर्म दा क़दम ना कोए उठाईआ। पुरख अकाला गुर अवतार पैग़ग्बरां लेखा मँगू, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। लेखा चुकाए इसाई सिख मुस्लिम हिन्दू, हिन्दवाइण पर्दा लाहीआ। जगत वस्सेरा कर के पिंडू, पिंड इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। जगत जहान शाह सुल्तान वेख के टिंगू, टिंगां वाल्यां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे पंज बणे होवण मुग़ल, मुग़ल्या ख़ानदान वड्याईआ। जिन्हां दे

❋

❋

मस्तक अन्तिम गोबिन्द लाई उँगल, इशारा गया कराईआ। जिस वेले कलयुग आया मुक्कण, अन्तिम पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाला भगतां आवे गोदी चुक्कण, फड़ बाहों गोद उठाईआ। जगत जहान आवे लुकण, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। बहादर शाह तेरी खुल्हावे बुक्कल, पर्दा दए लाहीआ। गोबिन्द सूरा नाल होवे पुत्तर, पिता पूत रंग समाईआ। दरगाहों साची आवे उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण समझ किसे ना पाईआ। तुसां सब ने करना शुकर, शुकराने विच वड्याईआ। नाल फड़ के लिआउणा कुक्कड़, रंग चिट्टा सोभा पाईआ। इक कसाई होवे नाल बुच्चड़, डराउणी आपणी शकल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची खेल वखाईआ। सम्मत पंज कहे हाढ़ सतारां आउँदा, आवत आवत ख़ुशी मनाईआ। प्रभू करे खेल जग भाउँदा, जुग करता कार कमाईआ। जो क़लमा हक़ सुणाउँदा, धुर दी करे पढ़ाईआ। सो विछड़यां मेल मिलाउँदा, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। साचा समां वक्त सुहाउँदा, सुहञ्जणी रैण नाल मिलाईआ। भगत सुहेले नाल रलाउँदा, हरिजन धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। करे करावे जो हरि भाउँदा, मन मनसा ना कोए वखाईआ। पतित पापीआं पुनीत आप कराउँदा, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी धरत धवल हिलाउँदा, ब्रह्मण्ड रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप उठाईआ। हाढ़ सतारां कहे बहादर शाह गोबिन्द अग्गे झुकणा, झुक झुक सीस निवाईआ। तेरे कोलों बचन ओह पुच्छणा, जो अन्तिम दिता सुणाईआ। सति दवारिउँ कदे ना रुठणा, गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। मेहरवान कोलों ना लुकणा, जो निगाह मेहर नाल तराईआ। झगड़ा मेटे काया बुतना, बुतख़ाने वेख वखाईआ। अन्त अख़ीर उस ने पुज्जणा लेखा सब दे कोलों पुच्छणा, बच्या नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप मिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे गोबिन्द हुक्म होया क़लमबन्द, बाहर सके ना कोए समझाईआ। बहादर शाह तेरे पिच्छे कर के जंग, जगह बजगह कीती सफ़ाईआ। मेरे नीले दा वेख तंग, जो शहादत रिहा भुगताईआ। कुछ अंदरे अंदर मँग, मांगत हो के झोली डाहीआ। उस रो के मंगया अन्तिम संग, धुर दा संग बणाईआ। तक्कया वल चन्द, तारिआं अक्खउठाईआ। गोबिन्द किहा एस तों परे लँघ, इन्हां की चतुराईआ। हैरान ना होईं दंग, परेशानी ना कोए वखाईआ। खेल साहिब सूरा सरबंग, सतिगुरु नूर अलाहीआ। कोई जगत शाह दा चन्द, जो जम्मे अन्त मर जाईआ। मैं धर्म धार पाबन्द, नित नित वेख वखाईआ। मेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड कार कमाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं जाए लँघ, मुहब्बत आसा मुहम्मद वेख वखाईआ। नाम संदेसा देवे बरंग, मोहर महिर ना कोए लगाईआ। संदेसा देणा शाही धार पलँघ, तिलकधारी ना कलमा दृढ़ाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। सम्मत पंज कहे बहादर शाह उधार, गोबिन्द दए चुकाईआ। फेर नीती बदले विच संसार, हुक्म अगम्म अथाहीआ। पूरब क़र्ज़ उतार, तर्ज करे सफ़ाईआ। सोहणा लग्गा दरबार, दरवाज़ा इक जणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां कर के ख़बरदार, हुश्यिारी विच दए जणाईआ। तुहाडे उत्ते रिहा ना किसे एतबार, बेएतबारी होई लोकाईआ। अग्गे सब कुछ उस दे अख्त्यार, जो मुख़तारनामे तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। आउ कर लओ दीदार, दीदा दीद ख़ुशी मनाईआ। जाओ चरण कँवल बलिहार, बलिहारी सीस निवाईआ। ख़ुशीआं नाल वेखणा सतारां हाढ़्ह, हर हिरदे दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म दी धार ला दरबार, जगत शाही दा लेखा पूरा करे संसार, समें सार वेखणहारा थाउँ थाईंआ।

१८ जेठ शहिनशाही सम्मत ५ दलीप सिँघ दे घर पिंड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

सम्मत पंज कहे बहादर शाह दे नाल इक चुग़ल होवे ख़ानदानी, ख़ालस आपणा रूप बणाईआ। चुग़ली मारनी उस दी मंज़ल होवे रुहानी, जगत कार कमाईआ। मज़हब शरअ दी अन्तर होवे बेईमानी, मुतस्सब विच कुरलाईआ। जगत दुनी दिसे बेगानी, संगी सच ना कोए जणाईआ। फिरदा होवे विच मैदानी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। उस दा लहिणा दस्सणा गोबिन्द नाल आसानी, असल आपणा भेव खुल्हाईआ। एह कथा कहाणी पुराणी, पुराण वेद ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल सब दा जाण जाणी, जानणहार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे मैं वेखणे पंज धर्म शहिज़ादे, जिस नूं शहिनशाह दए वड्याईआ। ओह होवण इक्को नाँ दे, नाम नाम विच वड्याईआ । बलधारी होवण आपणी बांह दे, भउ विच ना भय रखाईआ। सुख लैंदे होण आपणी माँ दे, माँ मेहटर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे मैं वेखणे पंज प्रभ मीते, मित्र मित्रां वेख वखाईआ। जिन्हां दे वेस इक्को जिहे होण कीते, करनी प्रभ दे नाल रखाईआ। तीह साल दी आयू सब दी होवे बीते, छोटा नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दा गावण गीते, गोबिन्द तेरी बेपरवाहीआ। हथ्थ रखण विच खीसे, सज्जा सहज नाल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे मैं होणा तां राज़ी, राज़क रिज़क रहीम दे वड्याईआ। चार वरन दे गुरमुख चलावण आतशबाज़ी, अगनी अग्ग नाल वड्याईआ। सारी संगत

❋

❋

होवे जागी, सोया रहिण कोए ना पाईआ। इक गुरमुख बणया होवे ढाडी, सोहणा आपणा राग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे मैं हुंदा जांदा ख़ुशहाल, ख़ुशी दयां दृढ़ाईआ। साहिब वेखे मुरीदां हाल, गोबिन्द गुर गुर खोज खुजाईआ। दीन दयाल हो प्रितपाल, प्रितपालक हो के दया कमाईआ। सब दी सुरती लए संभाल, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। भगत दवारे उत्ते दीपक दीया दीवाली लैणी बाल, घृत जोत नाल वड्याईआ। एह खेल सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे मैनूं प्रभ ने दिता इशारा, अगम्म आपणा हुक्म सुणाईआ। उठ वेख जगत संसारा, दीन दयाल खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट धुआँधारा, धर्म दी धार ना कोए उपजाईआ। इष्ट भुल्लिआ गुरु अवतारा, पैग़ग्बर सीस ना कोए निवाईआ। मन कल्पणा हाहाकारा, हिरदे हरि ना कोए ध्याईआ। मिले मेल ना एकँकारा, अकल कलधारी नज़र किसे ना आईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पावे किसे ना सारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंचम जेठ कहे मैं पिछला करां याद, सब नूं दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम ख़ुशीआं वाला सुहाग, प्रभ एका एक सोभा पाईआ। जिस सृष्टी दृष्टी पकड़ी वाग, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। निरगुण धार प्या जाग, सरगुण देवे माण वड्याईआ। गुरमुख हँस बणा के काग, माणक मोती चोग दए चुगाईआ। पिछला लेखा सब दा कर बेबाक, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज कहे मैं आया जेठ अठारां, दस अठ्ठ वेख वखाईआ। शब्द संदेसा दे अपारा, अपरम्पर दयां दृढ़ाईआ। सावधान होणा पुरख नारा, बाल बिरध लए अंगड़ाईआ। जेहड़ा निरगुण धार आया दुबारा, जोती जोत डगमगाईआ। शब्दी गुर दे इशारा, आलीशान पर्दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार इक समझाईआ। धर्म दी धार कहे मैं होई भगतां दी दासी, दासी दास सेव कमाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत प्रकाशी, अन्ध अन्धेर रिहा ना राईआ। प्रभ मिल्या सचखण्ड निवासी, दरगाह साची सोभा पाईआ। मेरी पुन्नी आसी, तृष्ना रही ना राईआ। लेखा रिहा ना पवण स्वासी, साह साह ना कोए गिणाईआ। झगड़ा मुक्या लोकमाती, मोह दिता गवाईआ। पुरख अकाला बण के साथी, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे मैं दस्सां पुरातन धार, धर्म धर्म धर्म दृढ़ाईआ। बलि

❋

❋

बावन खेल अपार, सतिजुग सच दए वड्याईआ। लहिणा देणा अपर अपार, अपरम्पर आप समझाईआ। जिस वेले समग्री होई त्यार, बलि राजा वेखे चाँईं चाँईंआ। रिषी मुनीआं देवां खवाल, ग़रीब निमाणयां तृष्न मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे बलि ने अन्तर कीता ध्यान, अन्तश्करन बदलाईआ। किरपा कर मेरे भगवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी सेवा तेरा दान, देवत सुर वज्जे वधाईआ। मैनूं बख्श निमाणयां माण, हँकार विकार डेरा ढाहीआ। तेरा भण्डारा पीण खाण, तेरी झोली दिता रखाईआ। तूं सर्ब कला मेहरवान, मेहरवान तेरी सरनाईआ। बिन डिट्ठयां कर परवान, सीस दिता झुकाईआ। हुक्म कीता फ़रमान, सब नूं दयो खवाईआ। जेहड़े पहली पंगत बैठे आण, हिरदे हरि ध्याईआ । रसना रस रस चखाण, खा खा शुकर मनाईआ। बावन बैठा बण नादान, दर दरवेश डेरा लाईआ। जिस वेले कन्या दे नाल छोटा काका लै के आया पकवान, ख़ुशीआं भेंट चढ़ाईआ। बलि दवारे बावन कीता परवान, हुक्म इक जणाईआ। जिस वेले आवां विच जहान, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगाईआ। बच्चे किहा मेरे नाल कर लै वायदा, वायदा इक जणाईआ। जिन्हां पकवान पहिलों खाधा, आपणा रंग देणा चढ़ाईआ। तूं गुरु पुरख अकाल मेलणा दादा, अग्गे विछोड़ा रहे ना राईआ। फेर मेल होवे साडा, सहजे देणा मिलाईआ। बावन किहा पक्का मेरा इरादा, सच दयां समझाईआ। हुक्म बोध अगाधा, बुद्धी तों परे सुणाईआ। हुण पकवान देवे बलि राजा, आपणी सेव कमाईआ। फेर बदल देवां समाजा, कल आपणी कार कमाईआ। इन्हां विच प्रेम दा कर के वाधा, अमृत रस भराईआ। साचा दे स्वादा, पर्दा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। काके किहा मेरी छोटी इक अरदास, हस्स के दयां जणाईआ। की तूं बिरध मेरा देवें साथ, सगला संग बणाईआ। बावन फड़ के हाथ, हथ्थ हथ्थां नाल छुहाईआ । सब तों पुच्छया जिस नूं भगवान उत्ते विश्वास, उँगलां लओ उठाईआ। उन्हां विच्चों इक सौ तेरां जेहड़े प्रेमी ख़ास, प्यार विच समाईआ। जगत नालों हो उदास, उन्हां लई अंगड़ाईआ। असीं ओस प्रभू नूं मन्नया बाप, जेहड़ा आदि जुगादि जम्मण वाला पिता माईआ। सदा सुहेला रहे पवित्र पाक, पुनीत सब नूं दए कराईआ। लेखे लावे माटी ख़ाक, तन वजूद रंग चढ़ाईआ। बावन ख़ुशी नाल दिता आख, शब्द राग अलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दर्शन देवे प्रगट हो के साख्यात, सन्मुख साचा सोभा पाईआ। जिस दे कोल ना कोई मज़हब ना कोई ज़ात, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा लहिणा देणा वेखे हिसाब, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के राग, साचा ढोला

❋

❋

दए जणाईआ। दीन दुनी दा कर त्याग, वैराग अंदर इक उपजाईआ। नाता तोड़ के कूड़ साक, माया ममता मोह मिटाईआ। सच प्रीती बख्श के पुरख समराथ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पूरा करे भविख्त वाक्, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बाबूपुर वाल्यो एसे कर के तुहानूं दिती पिछली रात, पूरब लेखा भुल्ल ना जाईआ। दविंदर ने अंदरे अंदर याद रखी ओह बात, भुल्ल विच भुल्ल ना कोए भुलाईआ। ज़ोर नाल मार आवाज़, सब नूं दिता समझाईआ। तुहाडे कोल ज़रूर आउणा इहो मेरी आस, आसा तुहाडे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। दविंदर कहे मैं तुहाडा ओह पिछला वीर, जिस वारता दिती दुहराईआ । आया पन्ध चीर, पैंडा जन्म कर्म मुकाईआ। मैं मँग मँगी प्रभ इन्हां दी बदल जावीं तक़दीर, तदबीर दी लोड़ रहे ना राईआ। लेखे लाउणे शाह हकीर, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ । पिछले कर्मां उत्ते मार लकीर, अग्गे आपणा संग बणाईआ। अन्तर अन्तर रहे धीर, मन ममता ना कोए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच मेला ल्या मिलाईआ। दविंदर कहे मेरीआं गल्लां नूं करदे रहे हासा, हस्स हस्स आप सुणाईआ। मैनूं पिछला लहिणा याद ख़ासा, अंदरे अंदर प्रभू दिता दृढ़ाईआ। किसे दा रहिण नहीं देणा घाटा, पूरब झोली पाईआ। मंज़ल पूरी होवे वाटा, अधवाटे ना कोए दुहाईआ। ख़ुशीआं वाली राता, मिल के वज्जे वधाईआ। एसे कर के घर घर फिर के सब दा प्रेम पछाता, पच्छिम दक्खण उत्तर पूरब आपणा रंग रंगाईआ। साडा सब दा इक्को पिता ते इक्को माता, दूजी अवर ना कोए माईआ। सारे बण गए भैण भ्राता, वड्डा छोटा ना कोए अख्वाईआ। मेरी पूरी होई आसा, असल दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा खेल वखाईआ। दविंदर कहे ओह बुढ्ढा बुढ्ढा ब्राह्मण बावन, आपणा रूप बदलाईआ। जेहड़ा मेरा होया ज़ामन, जुम्मेवारी आप उठाईआ। प्रभ प्रगट कर के साहमण, सन्मुख दिता वखाईआ। गुरमुखो तुहाडे अंदर कर के चानण, अन्ध अन्धेर रिहा गवाईआ। सुण लओ शब्द संदेसा कानण, कन्या रही दृढ़ाईआ। साहिब सतिगुर दा छडिओ कदे ना दामन, दामनगीर इक अख्वाईआ। जिस हँकारी मारया रावण, लंका गढ़ तुड़ाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी शामण, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाईआ। तुहाडे गृह दा खा के तामन, तृष्ना दिती मुकाईआ। बिन प्रभ किरपा तों कोई ना आए पहचानण, समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए तुहाडे धुर दे ग्रामण, गाउँ ग्राम पिंड जूह आप आपणा रंग रंगाईआ।

❋

❋

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ५ मेला सिँघ सरपंच दे गृह पिंड बाबूपुर

जेठ कहे हालत वेखी ग़रीब गऊ, गौरव विच गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। कलयुग सब दा पीता लहू, सति धर्म प्रेम नज़र कोए ना आईआ। धुर दा हुक्म साचा भाणा बिन गुरमुखां कोए ना सहू, चार वरन रिहा कुरलाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेला कोई कहू, सच संदेसा नाम जणाईआ। धर्म दी धार विच गाँ सूर बणया हऊ, हिन्दू मुस्लिम सिख रिहा तड़फाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। जेठ कहे मैनूं आ गई याद, पूरब लेख जणाईआ। किस बिध कृष्ण जगत सुणी फ़रयाद, गोपाला ग्वाला हो के सेव कमाईआ। अन्तर अन्तर सुणी अगम्म आवाज़, अन्तरजामी हो के खोज खुजाईआ। साचा दिसे कोई ना साक, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। सीर शीर वाली क्यों होई पाक, बछड़यां रंग रंगाईआ। धर्म दी धार वेखी आस, तृष्ना आपणी आप उपजाईआ। कृष्ण ने तक पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। फेर फेर के उपर हाथ, गऊ ग़रीब दिता जणाईआ। एह खेल अलखणा अलाख, अलख अगोचर आप कराईआ। मैनूं बणा त्रैलोकी नाथ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं दस्स के जावां गाथ, धुर संदेसा इक समझाईआ। तुहाडे पिच्छे मैं फिरदा विच भरवास, जमन किनारे गोकल वृंदावन सुहाईआ। तुहाडी आदि दी वेखां साख, भोलानाथ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ । जेठ कहे गऊ दे नेत्र वगिआ नीर, कृष्ण चरण टपकाईआ। तुध बिन कोए ना दस्तगीर, दामन पल्लू ना कोए फड़ाईआ। दस्स खेल बेनज़ीर, जेहड़ा नज़र किसे ना आईआ। कृष्ण हस्स के किहा तुहाडी एह नहीं रहिणी तक़दीर, तदबीर प्रभू रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कृष्ण लकीर मकीर मार के इक क़दम उत्तों गया लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं कौरो पांडव कराउणा जंग, हसद दीन दुनी मिटाईआ। फेर मिल के ओस काहन दे संग, जो काहना काहन उपजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के छन्द, अन्त ओसे विच समाईआ। ओह साहिब सूरा सरबंग, बेअन्त इक अख्वाईआ। हुण दीन दुनी दा बदल दे ढंग, करनी करता इक उपजाईआ। तुहाडा लेखा होणा मंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा दए जणाईआ। कृष्ण किहा मैं देवां प्रेम दी दाता, दयावान अख्वाईआ। धर्म दे नाल तुहानूं कहिंदा गऊ माता, सीर सब दे मुख चुआईआ। मैं वेखां उपर आकाशा, सचखण्ड साचे ध्यान लगाईआ। जिथ्थे वस्से पुरख अबिनाशा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जो जुग चौकड़ी वेखणहार तमाशा, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराईआ। कलयुग रखी बैठा आसा, तृष्ना आपणे विच वधाईआ। साहिब स्वामी ओस दा थापण लग्गा

❋

❋

थापा, लोकमात दए वड्याईआ। दुनियां भुल्ली राम कृष्ण दा जापा, ढोला धुर दा देणा सुणाईआ। पैग़ग्बरां दस्स के भेव आपा, पर्दा देणा उठाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद बणाउणा साथा, सगला संग जणाईआ। साडा मन्ने कोई ना आखा, आख़र दयां दृढ़ाईआ। तुहाडा रहिणा नहीं कोई राखा, मानव बणे रूप कसाईआ। कलयुग बदल जाणा पासा, करवट आपणी लए अंगड़ाईआ। अग्गे नेड़े दिसे वाटा, पिछला पन्ध मुकाईआ। तुहानूं चारों कुण्ट पैणा घाटा, वाधा अग्गे ना कोए वधाईआ। होणा सहाई ना कोए अनाथा, दीनां दया ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कृष्ण किहा कलयुग अन्त करे खेल आप निरँकार, हरि करता कार कमाईआ। आप बण परवरदिगार, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। पैग़ग्बरां दे इक आधार, पंज तत नूर रुशनाईआ। जगत शरअ देणी सिखाल, धुर दा क़लमा इक पढ़ाईआ। तुहाडी करे ना कोए संभाल, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तुहाडी कम्म ना आवे खाल, हड्ड मास नाड़ी दए दुहाईआ। तुहाडे उत्ते दीन दी बन्न्हणी चाल, मज़हब वंड वंडाईआ। तुहाडे छोटे छोटे होणे बाल, बछड़े वेख वखाईआ। उन्हां दा करना हाल बेहाल, मर्द रहिण कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गऊ खिड़ खिड़ा के हस्सी, कृष्ण अग्गे जणाईआ। मैं सुणया धुर दा कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। की साडे उत्ते तरस करे ना रती, मेहर नज़र उठाईआ। जेहड़ा मालक लख चार अस्सी, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। क्यों साडे बचड़े करे ख़स्सी, जगत ना होए जुदाईआ। कृष्ण किहा मेरे इशारे नाल तुहाडे बच्चयां दी थोड़्ही थोड़्ही रह जाणी हिस्सा पत्ती, विरला विरला नज़री आईआ। एह खेल पुरख समर्थी, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। पैग़ग्बरां जिबह कराउणा आपणे हथ्थीं, जगत अक्खीं वेख वखाईआ। उन्हां हक़ीक़त दस्सणी हक़ी, हुक्म मन्नो धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। गऊ नेत्र रोई ज़ारो ज़ार, नैणां नीर वहाईआ। कृष्ण कीता अगम्म प्यार, मेहर नज़र उठाईआ। गऊ कीती हाहाकार, तेरे नाम दुहाईआ। कृष्ण दिता इक अधार, भेव अभेदा दिता जणाईआ। तूं रहिणा ख़बरदार, सच दयां सुणाईआ। जिस वेले चारों कुण्ट होवे हाहाकार, क़तलगाह बणे लोकाईआ। उस वेले शब्दी सतिगुर नानक धार गोबिन्द योद्धा प्रगट होवे इक बलकार, खण्डा खड़ग खड़ग उठाईआ। शरअ कूड़ मेटे नाल कटार, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। साचा मार्ग दस्स इक संसार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाईआ। अमृत जाम जाए प्याल, रस इक्को इक चखाईआ। रंग रंगाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। तुहाडी करनी करे बहाल, गऊ ग़रीब वेख वखाईआ। तुहाडे पिच्छे आपणे वार के लाल, ज़िमीं ज़मां वेख वखाईआ। वेखणहार मुरीदां

❋

❋

हाल, मुर्शद मिले धुरदरगाहीआ। सब दा हल्ल करे सवाल, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक वखाईआ। कृष्ण किहा गोबिन्द होवे सूरबीर बहादर, योद्धा इक अख्वाईआ। पुरख अकाल देवे आदर, पारब्रह्म दए वड्याईआ। तुहाडा निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। साचा वणज कराए बण सुदागर, वस्त इक्को हट्ट नाम विकाईआ। भाग लगा काया गागर, तन वजूद करे सफ़ाईआ। कूड़ी मेटे निंदरा आलस, तामस तृष्ना दए गवाईआ। पन्थ बणा आपणा ख़ालस, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाईआ । दीन दुनी दा बण के सालस, हक़ हक़ीक़त इक समझाईआ। तुहाडे नन्हे वेखे बालक, जो दुखी हो के देण दुहाईआ। फिर अरदास करे अग्गे ख़ालक, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़े विच्चों कढ्ढ जहालत, जहां तहां वेख वखाईआ। तेरी होवे सच अदालत, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। तूं आदि जुगादि सही सलामत, जन्म मरन विच ना आईआ। ग़रीब निमाणयां देवां मैं ज़मानत, बरी तेरे कोलों कराईआ। कृष्ण किहा श्री भगवान कहे गोबिन्द मैं देवां ओह निआमत, जेहड़ी वस्त चार जुग हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गोबिन्द सुत दुलारे, शब्दी धार दयां जणाईआ। मेरा खेल सदा जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रंग रंगाईआ। मेरे हुक्मे अंदर पैग़ग्बर गुरु अवतारे, हुक्मे अंदर कार कमाईआ। कलयुग कीते खेल निआरे, अल्ला राम दिता लड़ाईआ। मज़हब वंड विच संसारे, मानव मानव दिते टकराईआ। सदी चौधवीं सब ने चढ़ना खारे, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। एका कल्की होए अवतारे, निहकलंका नाउँ धराईआ। गोबिन्द शब्द गुरु तेरा रूप होए अपारे, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ढईआ ना समझे कोए विच संसारे, बुद्धी जगत ना कोए जणाईआ। फेर होणा मात उज्यारे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। चार कुण्ट दह दिशा पाउणी सारे, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण खोज खुजाईआ। तेरे नाम दा होवे इक जैकारे, जै जैकार करे लोकाईआ। तुध बिन दुखियां दु:ख ना कोए निवारे, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। गोबिन्द कर के निमस्कारे, पुरख अकाल सीस दिता निवाईआ। श्री भगवान किहा तेरा नूर चमके दुबारे, दो जहानां डगमगाईआ। जिस दा लेखा काग़ज़ क़लम ना लिखणहारे, शाही चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग मेटणा अन्ध अंध्यारे, चार लख बत्ती हज़ार आयू ना कोए भुगताईआ। कूड़ी क्रिया करनी गिरफ्तारे, शब्दी शब्द शब्द हुक्म शनवाईआ। सब दी सुणनी पुकारे, गऊ ग़रीब वेख वखाईआ। जेहड़े बछड़े सदा रहे कुँवारे, जगत विच आपणा जन्म पाईआ। उन्हां ने सिन्ध तों पार सदी चौधवीं सब ने जन्म धारे, आपणी आप लैण अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले सदी चौधवीं आया अन्त, अन्तश्करन वेख वखाईआ। किरपा करे श्री भगवन्त, पारब्रह्म नूर ख़ुदाईआ। लहिणा देणा चुकाए जीव जंत, साध सन्त भेव रहे ना राईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर कर के इक्को मंत, इक्को नाम दए जणाईआ। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, पारब्रह्म दए समझाईआ । बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दा नाम करे पढ़ाईआ। पुरख अकाल दी इक्को मन्नत, दूजा इष्ट रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द तेरे हथ्थ वखाउणी सनद, चार जुग दा लहिणा देणा चुकाईआ। तेरे नाल करे कोई ना हसद, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मस्त, निरगुण नूर जोत डगमगाईआ। झगड़ा मुकाउणा उत्ते फ़र्श, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। तुध बिन गऊआं उत्ते करे कोई ना तरस, ग़रीबां होए ना कोए सहाईआ। ग़रीबां कीती इक अर्ज़, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। किस बिध पुठ्ठी सिध्धी होवे नरद, नर नरायण देणा जणाईआ। पुरख अकाल क्यों सम्मत शहिनशाही पंज तेरिआं पंजां प्यारयां दे कमरकसे विच होणी करद, क़ातल मक़तूल दा डेरा ढाहीआ। तुध बिन दूजा सूरबीर मर्दाना बणे कोई ना मर्द, मदद वाला नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट दह दिशा सब दा सीना करना सरद, अगनी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। गोबिन्द कहे वेखो हुक्म साहिब सुल्तान, हरि करता आप जणाईआ। जिस नूं मन्ने ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सुणे बिन कान, अनादी नाद धुन शनवाईआ । धरनी धरत धवल धौल होए प्रधान, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सोभा पाईआ। जिस नूं हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करन परवान, अवतार पैग़ग्बर गुरु हद्द ना कोए वखाईआ। सब ने मन्नणा इक्को पुरख अकाल भगवान, भगवन सीस झुकाईआ। जगत दा बदल जाणा विधान, शरअ मज़हब ना कोए लड़ाईआ। मुहब्बत नाता जुड़े इन्सान, इन्सानीअत इन्सानां विच भराईआ। सब दा सांझा होवे ख़ानदान, सूर गाँ कट कोए ना खाईआ। किरपा करे श्री भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। फेर रीती नीती बदल जगत जहान, जहालत मिटे कूड़ लोकाईआ। एसे कर के सन्त दे के गए बलिदान, आपणी सेव कमाईआ। राम सिँघ हुक्म कीता परवान, आप आपणे लेखे पाईआ। अग्गे खेल वेख नाल ध्यान, की करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक वखाईआ। जेठ कहे प्रभ करे आप किरपा, किरपा निधान दया कमाईआ। गऊ ग़रीब कटे बिपता, दु:ख दर्द दए गवाईआ। जिस वेले सारी सृष्टी ने रूप धार ल्या साचे सिख दा, अंदरों रहे ना कोए कसाईआ। एह कोई समझाउणा नहीं इक दा, बाबूपुरे दे समझाइआं

❋

❋

नूं नौ खण्ड पृथ्मी समझ किसे ना आईआ। अबिनाशी करता मालक सारी सृष्ट दा, लख चुरासी मेल मिलाईआ। जिस वेले पर्दा खोल्हे अंदरली दृष्ट दा, दयावान हो सहाईआ। उस वेले नज़ारा मिलदा उस इक दा, जिस नूं अल्ला वाहिगुरु राम ओम कृष्ण कहि के सारे गाईआ। हुण समां कलयुग मिटणा कूड़ी निंद दा, झगड़ा रहे ना राईआ। सतिजुग विच गाँ सूर दा मास हट्ट विच कदे ना विकदा, छुरी शरअ करद ना कोए उठाईआ । तुसीं सारे हुक्म मन्नो गोबिन्द सच्चे पित दा, जो जन्म मरन विच कदे ना आईआ। झगड़ा रहे ना पत्थर इट्ट दा, अक्खरां वाली ना कोए लड़ाईआ। जिध्धर वेखो ओधर पुरख अकाला दीन दयाला दिसदा, हर घट आपणा डेरा लाईआ। अग्गे झगड़ा मुकाउणा जिस ने नित दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जेठ कहे प्रभ ने दीन दुनी बदल देणा समाज, साची सिख्या नाल जणाईआ। धर्म दी धार होणा रिवाज, रईयत होवे बेगुनाहीआ। अग्गे सब दी रखणी लाज, दूर दुराडा वेख वखाईआ। तुसीं सारे जाओ जाग, निज नेत्र नैण अक्खखुल्हाईआ। गुरमुख बणो हँस ना बणयो काग, आपणा रंग बदलाईआ। काया मन्दिर अंदर दीपक जोत जगाओ चराग़, घर घर विच करे रुशनाईआ। त्रैगुण बुझाओ आग, अगनी तत ना कोए तपाईआ। जेहड़ा सतिगुरु सदा रहे आदि, जुगादि दा मालक इक अख्वाईआ। उस दी शब्द सुणे आवाज़, जो धुन आत्मक राग सुणाईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी देणी साध, साधना आपणी इक वखाईआ। सब दी पवित्र रहे औलाद, गऊ ग़रीब ना कोए सताईआ। एह छेती होण वाला काज, करनी करता आप कराईआ । जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया बेड़ा डोबणा जहाज़, सतिजुग नईआ नौका नाम जहाज़ इक्को इक जणाईआ। गोबिन्द दा शब्द अगम्मी बाज़, दो जहान झपट लगाईआ। हउमे हंगता करे बरबाद, सति सच लए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नानक दा बचन पूरा करे जो संदेसा दिता विच बग़दाद, बग़लीआं वाल्यां बग़लगीर इक समझाईआ।

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ५ दलीप सिँघ दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

सम्मत शहिनशाही कहे साढे नौ दा होवे वक्त, सतारां हाढ़ रैण सुहाईआ। धर्म दी धार सज्या होवे तख्त, तख्त निवासी दया कमाईआ। सत्त सीतल सुभाव सेवादार होण भगत, भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। सोहणयां वस्त्रां विच होवे जिगरे लख्त, अमरजीत सिँघ रंग रंगाईआ। सारी संगत इक्के वार नेत्र खोल्ह के करे दरस, अक्खसके ना कोए झमकाईआ। फेर

❋

❋

जैकारा बोलणा असीं तेरे हो गए विच्चों जगत, दीन दुनी दिती तजाईआ। साडे सिर दी बाज़ी ते आत्मा दी शर्त, शरअ विच्चों बाहर देणा कढ्ढाईआ। फेर बोलणा कूक गरज, ज़ोर नाल सुणाईआ। तूं साहिब सुल्ताना मर्द, मर्द मर्दाना दो जहानां नज़री आईआ। ओस वेले पंजां प्यारयां कमरकसे विच्चों कढ्ढणी इक इक्क करद, क़दम अग्गे क़दम पिच्छे आपणा आप लैणा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। तख्त कहे सेवादार होण चारे वरन, चौकड़ी आपणा मूल जणाईआ। उन्हां दे नंगे होण पैर प्रभ दे चुम्मण चरण, रसना रस नाल चखाईआ। सच जैकारा इक्को पढ़न, आवाज़ प्रेम नाल उठाईआ। फेर हरि संगत विच वड़न, चारों कुण्ट निउँ निउँ सीस झुकाईआ । फेर इक्ठे हो के मुखों कहिण असीं छड्डे बरन, झगड़ा दुनी वाला मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक उपजाईआ। तख्त कहे उत्तर होवे राम तस्वीर, पूरब कृष्ण देणा बिठाईआ। पच्छिम दिशा होवे कबीर, दक्खण हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नाम देणा लटकाईआ। साहमणे होवे नानक गोबिन्द हथ्थ शमशीर, शमांदान करन रुशनाईआ। हरिसंगत अंदरों होए ना कोए दिलगीर, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। आपणे अग्गे सज्जी उँगल नाल हर इक कढ्ढे लकीर, लाईन सिध्धी सिध्धी बणाईआ। हिरदे अंदर कहिण साडी बदल जाए तक़दीर, जन्म मरन विच फेर कदे ना आईआ। प्रभू कटे चुरासी भीड़, चारे खाणी लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। तख्त कहे पिच्छे दुर्गा होवे सिँघ अस्वार, आपणा आप टिकाईआ। अग्गे पंज प्यारे होवण ख़बरदार, धर्म धार लैण अंगड़ाईआ। उच्चे पंज लिखारी रहिण त्यार, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। दो गुरमुख होर बणाउणे सिपहसालार, सति वरदी सोभा पाईआ। इक होवे कलाकार, जो आपणा करतब दए जणाईआ। इक बणया होवे जलाद, हथ्थ खड़ग कटार उठाईआ। इक मारन वाला होवे आवाज़, हुक्म सब नूं दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक प्रगटाईआ। तख्त कहे सुणना हुक्म अगम्म सरकारी, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सब ने क़बूल करनी ताबिआदारी, दारा शिकोह दा लेखा देणा चुकाईआ। अग्गे करे ना कोए ग़द्दारी, गदा चक्र ना कोए उठाईआ। सब दी धर्म दी होवे त्यारी, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल नाल पक्की करनी यारी, यराने कूड़े जगत देणे तुड़ाईआ। किसे चुरासी वाली कटणी ना पए ख़ुआरी, खाणी विच ना कोए भवाईआ। जन्म लैणा ना पए दुबारी, मरन वंड ना कोए वंडाईआ। मंज़ल चढ़ना ओस अटारी, जो महल अटल सोभा पाईआ। भगत भगवान विच रहे ना बेएतबारी, धुर दा हुक्म देणा दरसाईआ। सतारां हाढ़ कहे धर्म दी धार वेखणा

❋

❋

इक तराजू, कंडा गोबिन्द हथ्थ उठाईआ । जिस उत्ते दोवें रखणे बाज़ू, जो बाज़ां वाला गया जणाईआ। जन भगतां लेखे लाउणी आयू, जन्म मरन आपणे विच टिकाईआ। सति धर्म बणा के साधू, सन्त सज्जण लैणे समझाईआ। बिना भगत भगवान तों दूजा रहे कोई ना वाधू, वायदा इक्को पूर कराईआ। लेखा दस्सणा जो गोबिन्द नाल कीता दादू, दाअवे नाल दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बिन पुरख अकाल तों रहिणा कोई नहीं आगू, आगिआ विच सारे सीस निवाईआ। कोटां विच्चों कोए भगत सुहेला जागू, जिस जन नेत्र अक्खखुल्हाईआ। बिना शब्द तों मन होणा नहीं किसे दा क़ाबू, क़ाबल क़ंधारी दए दुहाईआ। कलयुग माया ममता दा चलणा जादू, यादवां कृष्ण गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं वेखणा इक हाकम, जो हुक्म धुर सुणाईआ। भेव चुकाए पुरातन, पर्दा दए उठाईआ। लेखा दस्से बातन, आपणा रंग रंगाईआ। जिस नूं सारे सब दा माही आखण, आख़र धुरदरगाहीआ। ओस दा लैणा साथण, सगला संग बणाईआ। कूड़े मित्र सर्ब गवाचण, दुनी विच ना कोए वड्याईआ। जो धुर दा नाम वाचण, संदेसयां विच समझाईआ। इक्को वेखण पुरख अबिनाशण, जो बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे सत्त रंग दी होवे डोरी, साढे तिन्न हथ्थ लम्बी नज़री आईआ। पाणी दी होवे नाल कटोरी, साफ़ सुथरा सोभा पाईआ। दविंदर होवे छोटी छोहरी, दोहां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवान दी आप बणाए जोड़ी, जोड़ी दा सज्जण लोड़ींदा आपणा मेल मिलाईआ।

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ५ बीबी चन्नी दे गृह अल्लड़पिंडी

सम्मत पंज कहे हरिसंगत सोहँ लिखणा आपणी सज्जी तली, तल्ब सब दी वेख वखाईआ। आत्म रहे कोए ना इकल्ली, कुल्ल मालक होए सहाईआ। यार मिले ओस गली, जिस नूं भीड़ी कहि के सारे गए गाईआ। धुर दा मालक बण के वली, वली अल्ला नूर ख़ुदाईआ। योद्धा सूरबीर हो के बली, बलधारी फेरा पाईआ। जिस दी धार नवीं चली, चार वरन रिहा मिलाईआ। एसे दी याद कीती हज़रत अली, अल्ला तेरी बेपरवाहीआ। जिस ने सब दी करनी भली, भुॅल्यां भटक्यां गले लगाईआ। फ़कीरां दे चिराग़ां विच चिरां दी पैंदी तेल दी पली, पलक विच लेखे दए चुकाईआ। जेहड़ी दुहाई दिती हसन

❋

❋

हुसैन विच थलीं, बालू रेत बालम रही जणाईआ। ओस दी खेल अनोखी चली, चारों कुण्ट पर्दा लाहीआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां झगड़ा रिहा दलीं, दलदल दीनां मज़हबां विच फसाईआ। पुरख अकाल बण के छली, वल छल आपणा खेल खिलाईआ। जो गुरसिख सवाणी साहिब सतिगुर नाल रली, दरगाह साची सोभा पाईआ। लख चुरासी विच्चों फुली फली, मानस जन्म लेखे दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संदेसा रिहा घल्ली, धुर फ़रमाना धुरदरबारी इक सुणाईआ।