१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ५ जमांदार किशन सिँघ दे गृह अल्लड़पिंडी
सम्मत पंज कहे सो पुरख निरँजण सुहाउणा तख्त, हरि पुरख निरँजण दया कमाईआ। एकँकार हुक्म देणा सख्त, आदि निरँजण आप मनाईआ। श्री भगवान खेल करना उपर अर्श, अबिनाशी करता धार बंधाईआ। पारब्रह्म वेखणा वक्त, वेला दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा इक वखाईआ। सम्मत पंज कहे सावधान होणा शब्दी शब्द एक, शब्द शब्द वड्याईआ। साचे दर दी इक टेक, इक्को ओट बणाईआ। इक्को रूप इक्को भेख, इक्को करनी कार कमाईआ। इक्को हुक्म इक संदेस, इक्को कलमा नाम पढ़ाईआ। इक्को बण नर नरेश, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। इक्को दे होणा सब ने पेश, पेशीनगोई दए जणाईआ। जो सतिगुर शब्द रहे हमेश, आदि अन्त आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सम्मत पंज कहे शब्द गुरु होणा सावधान, सचखण्ड साचे लए अंगड़ाईआ। आपणी करनी मार ध्यान, आप आपा वेख वखाईआ। संदेसा सुण श्री भगवान, हुक्म मन्ने चाँईं चाँईंआ। किस बिध खेल करना जहान, लोकमात कार कमाईआ। तख्त निवासी हो नौजवान, नौबत नाम हक़ सुणाईआ। करना खेल मालक कुल्ल जहान, ख़ालक ख़लक आप दृढ़ाईआ। जिस दी करे ना कोए पहचान, बेपहचान नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब सच्चा दरबारी, आदि जुगादी इक अख्वाईआ। जिस दी धार दो जहानां निआरी, निरगुण आपणी कार कमाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर जिस दे पुजारी, जुग जुग सीस झुकाईआ। सारे आसा रख के गए वारो वारी, भविख्तां विच जणाईआ। कल कल्की होए अवतारी, जोती जाता डगमगाईआ। सम्बल वस्से धाम निआरी, इक इकल्ला डेरा लाईआ। अन्त ओस दी आ गई वारी, वारस होवे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे जग होणा वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। करे खेल दर्द दु:ख भय भंजना, प्रभ ठाकर बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण बण के सज्जणा, सगली कार कमाईआ। जिस दा अगम्मी दरबार लग्गणा, जुग चौकड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव धुर दे हुक्म सद्दणा, संदेसा इक जणाईआ। तेई अवतार उठ उठ भज्जणा, बण बण पाँधी राहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद सरनी लग्गणा, निउँ निउँ लागण पाईंआ। नानक गोबिन्द खेल वेखणा सूरे सर्बग्गणा, जोती जाता जोत करे रुशनाईआ। नाम दमामा एका वज्जणा, ब्रह्मण्ड खण्ड दए उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़िआरा दगणा, चारों कुण्ट तत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्नूं करनी सच त्यारी, त्रैगुण अतीता दए जणाईआ। क्यों सृष्टी होए ख़ुआरी, ग़रीब निमाणे देण दुहाईआ। क्यों ना बणया जगत अधारी, तृष्ना भुक्ख गवाईआ। अन्तिम वेख खेल अपारी, अपरम्पर स्वामी दए जणाईआ। ओस दी आई वारी, जिस दी वारता सारे गए गाईआ। जिस आपणी कल धारी, कल राखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे ब्रह्मे चल वेख पारब्रह्म, ब्रह्म वेते दयां जणाईआ। जिस दी धारों तेरा होया जरम, जन्म दिता ख़लक लोकाईआ। अग्गे कोए ना रहे भरम, भाण्डा भरम भन्नाईआ। इक ब्रह्म क्यों बणे वरन, बरन क्यों रंग रंगाईआ। क्यों नहीं प्रभ दे पूजे सब ने चरण, इष्ट इक ना कोए रखाईआ । क्यों ना मंज़ल साची चढ़न, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे उठ शंकर भोले नाथ, सच दयां जणाईआ। छड्ड दे खहड़ा कैलाश, पर्बत सारे देण दुहाईआ। कूड़ कुड़िआरिआं ख़ाली होई लाश, तन वजूद ना माटी ख़ाक रुलाईआ। क्यों माया ममता खेड़ा होया आबाद, चारों कुण्ट जूठ झूठ लहराईआ। क्यों गुर अवतार पैग़ग्बर होए आज़ाद, एका इष्ट ना कोए मनाईआ। क्यों तन भबूती लाई ख़ाक, बाशक तशका गल लटकाईआ। क्यों बन्द कवाड़ी ख़ुल्हिआ किसे ना ताक, शम्भू तेरा नाम ध्याईआ। उठ वेख आपणा भविख्त वाक्, जो ब्रह्मे नाल दिता समझाईआ । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों सतारां हाढ़ दी आउणी उह रात, रुतड़ी इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेई अवतार होणा सावधान, बिन नेत्र लोचण नैण अक्खखुल्हाईआ। लोकमात सब ने धरना ध्यान, दूसर राह ना कोए तकाईआ। साचे प्रभ दा नूर वेखणा महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। जिस बणाए कृष्ण राम, काहना बंसरीआं धुंन सुणाईआ । सो खेल करे विच जहान, जोती जाता वेस वटाईआ। हुक्म संदेसा देवे फ़रमान, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ।
❋
❋
जा के सारे करो परवान, अग्गे हुक्म ना कोए सुणाईआ। बरदे बणो ग़ुलाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पिछला लेखा छड्डो तमाम, तमन्ना अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो पैग़ग्बर हज़रत, हज़ूर हाज़र रिहा जणाईआ। जिस दी रहमत नाल कीता ऐशो इशर्त, रस कलमे वाला खाईआ। जीवण ज़िंदगी कीती बसरत, लोकमात मिली वड्याईआ। दीनां मज़हबां नाल कीती कसरत, बलि बलि विच्चों प्रगटाईआ। हुण क्यों होई लोकमात नफ़रत, नेत्र अक्खना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो धुर इजलास, हरि करता आप लगाईआ। हुक्म संदेसा सुणना ख़ास, ख़सूसीअत नाल दृढ़ाईआ। जिस दे उत्ते तुहानूं विश्वास, विशा पिछला दए मुकाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। तुहानूं दीन मज़हब दी छड्डणी पए जमात, कलमा कायनात ना कोए सुणाईआ। सच दवारे होणा पैणा दासी दास, सेवक सेवक रूप वखाईआ। ज़रा निगाह मारो उपर आकाश, आकाश आकाशां खोज खुजाईआ। फेर धरनी तक्को जिथ्थे निरगुण नूर जोत प्रकाश, जोती जाता नज़री आईआ। जो सब दी सुणे बात, बातन भेव खुल्हाईआ। दर्शन देवे साख्यात, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा आप जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरु दस करो त्यारी, तरह तरह वड्याईआ। खेल वेखणा जोत निरँकारी, निरवैर निराकार आप कराईआ। अन्तिम आई जिस दी वारी, वारस होए सर्ब लोकाईआ। आपणी कला वरतो ज़ाहरी, पर्दा ओहला दयो उठाईआ। जिस नूं ग्रन्थां शास्त्रां वेदां पुराणां अञ्जीलां क़ुरानां विच तुसां कीता इशतिहारी, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। ओह शहिनशाह बण सिक्दारी, लोकमात फेरा पाईआ। जिस दी सब ने मन्नणी ताबिआदारी, तबा तबीअत दए बदलाईआ। किसे दी रहिण ना देवे कोए मुख्त्यारी, मुख़तारनामे सब दे लए कढ्ढाईआ। सब दी ला के इक नाल यारी, यराना पिछला दए चुकाईआ। ओह वेखणा धुरदरबारी, दरगाह साची दा मालक अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पर्दा उहला आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो हुक्म सति सच संदेसा, संध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मातलोक दा वेखो देसा, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ। तेई अवतार आपणा पूरा करो लेखा, बाकी नज़र कोए ना आईआ । पैग़ग्बर झगड़ा छड्डो शेख़ा, मुल्ला रो रो मारन धाईआ। दस गुरु निगाह मारो तुहाडा साचा दिसे कोए ना बेटा, गुरमुख गोबिन्द विच ना कोए समाईआ। कौल इक़रार कर लओ चेता, चेतन दयां कराईआ। अन्तिम सब दा होणा
❋
❋
इक्को नेता, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दी सब ने देणी भेंटा, भजन बन्दगी विच सीस निवाईआ। ओह दो जहानां बणे खेवट खेटा, बेपरवाह दया कमाईआ। लेखा जाणे मूंड मुंडाए धारी केसा, दस दस्मेशा फेरा पाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। ओह कर अगम्मी वेसा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ । सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो आपणी करो हां, सच दयां जणाईआ। सारे कहिण प्रभू इक्को पिता ते इक्को माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडी दरोही असीं वंडां आए पा, पारब्रह्म ब्रह्म रंग रंगाईआ। किसे ने राम किसे ने किहा कृष्ण कोई कहि के आया ख़ुदा, सतिनाम वाहिगुरु सिफ्तां विच सालाहीआ। किसे ने शरअ सूर बणाई किसे बणाई गाँ, पशूआं उत्ते धर्म आए टिकाईआ। जे सारयां दस्सया प्रभू दा इक्को कलमा ते इक्को नाँ, नर नरायण इक अख्वाईआ। फिर क्यों वंड रखाई काया साढे तिन्न हथ्थ गराँ, पर्दा सच ना कोए खुल्हाईआ। मुहब्बत विच पकड़ी किसे ना बांह, उल्फ़त विच ना कोए चतुराईआ। सांझा कीता ना किसे निआं, मज़हबां वाली आपणी हद्द बणाईआ। एसे कारण आए लिखा, भविख्तां विच जणाईआ। जिस वेले सारी दुनियां होई बेवफ़ा, वफ़ादार रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निहकलंका कलकल्की अमाम अमामा जावे आ, धुर दा मालक फेरा पाईआ। सब दा लहिणा देणा दए चुका, चुकन्ना करे लोकाईआ। सो वक्त पहुंचया आ, वेला दए गवाहीआ। पुरख अबिनाशी दया रिहा कमा, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच दरबारा रिहा लगा, सम्बल सोभा आपे पाईआ। भगत भगवान रिहा वडया, वड्डा छोटा ना कोए अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो इक्ठे होणा आ, आपणा पन्ध चुकाईआ। दीन मज़हब दा अग्गे लग्गणा नहीं किसे दा दाअ, दावत वाले खाणे सब दे बन्द कराईआ। मेरे नाँ दी जेहड़ी मनुक्खां विच लाई वबा, बीमारी अंदरों देणी कढ्ढाईआ। सब दा सांझा बण के इक ख़ुदा, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण सानूं धुर दा होवे चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साची आस पुचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे, ख़ुशीआं नाल आवांगे। तेई अवतार कहिण साडी पत रहे, पतिपरमेश्वर सीस निवावांगे। पैग़ग्बर कहिण जो सब नूं दात दए, दर उस दे अलख जगावांगे। गुर दस कहिण जो हर घट अंदर रहे, सो स्वामी वेख वखावांगे। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्टी करदा लय, उत्पत विच उस दी सेव कमावांगे। जो भगतां आया गृह, घर उस दे डेरा लावांगे। जो प्यार मुहब्बत दी वहावे नैं, रस अमृत वेख वखावांगे। जिस दा जुग जुग मन्नदे आए भै, भजन उसे दा गीत सुणावांगे। जिस दा मन्दिर कदे ना ढहे, दुआरा इक्को इक वडयावांगे।
❋
❋
जिथ्थे तख्त निवासी तख्त बहे, सो सिँघासण वेख ख़ुशी उपजावांगे। हँकारी रहे कोई ना मैं, ममता मोह सर्ब तजावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगे। राम कहे सब दा मालक सब किछ सब नूं दए, देवत सुर वडयावांगे। मैं चौहन्दा प्रभू दे चरणां विच हरिसंगत मेरी आशा कारण सीता राम दी जै कहै, तिन्न वार सुणाईआ। कृष्ण किहा मेरा काहन है, काहन काहन इक अख्वाईआ। जिस दे नाल राधा रहे, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कृष्ण कहे मेरा काहन प्यारा, प्रेमी इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिण चौवीआं अवतारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सब दी पावे सारा, महासार्थी वेस वटाईआ। मैं वी करदा रिहा इंतज़ारा, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। त्रैलोकी तों बाहरा जिस दा खेल निआरा, जुग चौकड़ी समझ किसे ना पाईआ। मैं चौहन्दा उहदयां क़दमां विच राधा कृष्ण दा लग्गे नाअरा, हरि संगत दो वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा दए उठाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कहे साडा इस्लामीआ टब्बर, दीन दुनी कायनात नज़री आईआ। असीं सन्तोख कीता सबर, शुकराने विच दुहाईआ। दरोही दरोही दरोही वास्ता पाया विच क़बर, मक़बरे देण दुहाईआ। जिस वेले आया अगम्मी बब्बर, शेर शेरा रूप वटाईआ। सब दी करे क़दर, क़ुदरत दा मालक नूर ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं वेखे अदल, इन्साफ़ आपणा इक जणाईआ। दीन दुनी दा समाज देवे बदल, बदला रहे ना राईआ। सब दा बण के सांझा सज्जण, मित्र इक अख्वाईआ। नाम कलमा जणा के भजन, बन्दगी इक दृढ़ाईआ। चार वरन तोल के वज़न, कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। साडा सारयां दा सांझा कर के वतन, बेवतनां लए मिलाईआ। वखा अगम्मी पत्तन, बेड़े लए चढ़ाईआ। सब दी लज्जया आवे रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस नूं अवतार पैग़ग्बर सारे तक्कण, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। असीं चौहन्दे जन भगत सुहेले सूफ़ी फ़कीर नाअरा लावण अल्ला हू अकबर, उच्ची इक वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। नानक निरगुण कहे मैं वेखणा ओह अमाम, जो अमलां तों रहित नज़री आईआ। जिस दे अन्तर दिस्सया सतिनाम, कलमा कलमे विच बदलाईआ। संदेसा दे पैग़ाम, कीती शब्द पढ़ाईआ। निरगुण नूर दस्स पहचान, पर्दा दिता उठाईआ। सांझा दे ज्ञान, सिख्या इक वखाईआ। बख्श के चरण ध्यान, मेला ल्या मिलाईआ। एका जोत कर प्रधान, दस जामे लए भुगताईआ। गोबिन्द सूरा नौजवान, शब्दी डंक सुणाईआ। दे के धुर फ़रमान, भेव अभेदा इक जणाईआ। कल कल्की होवे प्रधान, निहकलंका नाउँ धराईआ। सम्बल वस्से आण, सिँघासण आसण इक रखाईआ ।
❋
❋
सब दा करे कल्याण, जो सरन लग्गे सरनाईआ। कलयुग मेटे कूड़ तुफ़ान, सतिजुग सच लए प्रगटाईआ। नानक कहे मैं चौहन्दा चार वेरां हरिसंगत बोलणा सतिनाम, सति सति विच समाईआ। गोबिन्द कहे मेरा फ़तिह जैकारा सुणो विच जहान, चार वरन वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबारा इक वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण, प्रभ सच दरबार लगावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे बिन नैण, जोती जाता डगमगावेगा। जिस दे कोल नाम रसैण, बिन रसना जिह्वा सर्ब पढ़ावेगा। जिस दा नूर ऐन दा ऐन, जलवा इक्को इक वखावेगा। ओह सब दा लेखा आवे लैण, लहिणा सब दा मूल चुकावेगा। नाता तोड़ भाई भैण, जन भगतां आप प्रगटावेगा। कूड़ी क्रिया मूल ना वहिण, माया ममता मोह मिटावेगा। भगत दवारे साचे बैहण, भगवन आसण इक सुहावेगा। धुर दा भाणा सदा सहण, सिर अग्गे ना कोए उठावेगा। जो झगड़ा प्या मत्त जैन, पट्टी सब दा मुख खुल्हावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगावेगा। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं सुणना नाम अनादी, अनहद धुन शनवाईआ। जन भगतां वेख आबादी, दर सोहणे सोभा पाईआ। भगत भगवान दी तक्कणी शादी, घर मेला सहज सुभाईआ। सब ने इक दे बणना समाजी, समां शहादत दए गवाहीआ। बिना प्रभू तों वड्याई काहदी, तन वजूद कम्म किसे ना आईआ। वस्त मिले किसे ना हाजी, हुजरिआं सीस ना कोए निवाईआ। बिन धुर दे नाम तों सारे होए दाग़ी, दग़ा करे लोकाईआ। सोई सुरती किसे ना जागी, नेत्र अक्खना कोए खुल्हाईआ। खेल वेखणा कलयुग अन्तिम बाज़ी, बाज़ां वाला दए वखाईआ। जन भगतो गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडे वास्ते सब ने इक इक्क वस्त लिआउणी घरों भाजी, लाची दाणा जेब टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच मेला आप मिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जन भगतो साडा पकवान पकाइओ पक्का, पक्की तरह जणाईआ। चार वरन बणाइओ सका, द्वैत अंदर रहे ना राईआ। झगड़ा मेटणा बूरा कक्का, काले गोरे कोझे कमले गल लगाईआ। दूसर रहे कोई ना वक्खा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। सब कुछ वेख्यो नाल अक्खां, अक्खी देण दृढ़ाईआ। जेहड़ा साढे तिन्न हथ्थ रख्या रस्सा, पंज प्यारयां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जिस ने मलेछां उठाउणी सफा, सफा आपणी दए बदलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण चार थाल होण परोसे, माझा मालवा जम्मू दुआबा वाले लिआईआ। पाणी दे ग्लास रखणे नाल कोसे, ठंडा जल ना कोए भराईआ। पंजां तों वध्ध खाणे होण ना बहुते, सच दईए दृढ़ाईआ। असीं होणा नहीं कोई मोटे, तन रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे तों गुरमुख जीउदा देवे कोई ना मोछे,
❋
❋
पीरां भेंट ना कोए चढ़ाईआ। पिछली रीती बिना प्रभू तों कोई ना रोके, रुकमणी कृष्ण गया समझाईआ। जिस वेले गनका ज्ञान दिता सी तोते, शब्दी शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप चढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण खाणा होवे विच पंज बरतन, पंजां दयां जणाईआ। प्रभ ने साडी पूरी करनी शर्तन, जो शरअ विच समझाईआ। मालक हो के अर्शन, फ़र्शन सोभा पाईआ। जन भगतो तुहाडा सांझा करना मिलन वरतन, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार सरनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण सच दरबारा वेख वखावांगे। जो हुक्म दस्से नर निरँकार, सो सुण के ख़ुशी मनावांगे। जो खाणा लै के आउण जन भगत नाल प्यार, सो प्रेम विच मिल खावांगे। एह सब दी साची कार, सच करनी कार कमावांगे। अगला मेल अगम्म अपार, प्रभ अग्गे सीस निवावांगे। साडा रहे ना कोए अख्त्यार, तेरे हुक्मे अंदर सेव कमावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे पूरे करे कौल इक़रार, इक़रारनामे गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ दे अग्गे टिकावांगे।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत ५ आसा सिँघ दे गृह अल्लड़ पिंडी गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे मेरा समझया ना किसे खरड़ा, बेअन्त दा अन्त कोए ना पाईआ। जुग जुग मैं पुआउँदा रिहा झगड़ा, सतिगुर हुक्म संदेस सुणाईआ। वड्याई विच इक दूजे नूं करदा रिहा तकड़ा, थापी पुश्त पनाह लगाईआ। हुक्मे अंदर सब नूं रिहा रगड़ा, रग पट्ठे वाल्यां कीती सफ़ाईआ। सिफ्तां वाला दस्सदा रिहा चार मँगला, महिमा वाली पढ़ाईआ। काया वाला सुहाउँदा रिहा बंगला, वजूद अंदर कर रुशनाईआ। आपणा भेत रख के गंधला, आख़र समझ ना किसे समझाईआ। किसे नूं शाह बणाया किसे नूं कंगला, कामल नज़र कोए ना आईआ। किसे डंडौत दस्सी किसे बन्दना, कोई सजदयां विच सीस झुकाईआ। सब नूं दस्सया बड़ा चंगा सतिगुर दे चरणां लग्गणा, लग मातर अगली ना कोए दृढ़ाईआ। प्यार कराउँदा रिहा तन माटी बदना, सरीर नाल सोभा पाईआ। हिस्सा वंडा के आहला अदना, खेल दिता कराईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर लगदा रिहा सगना, गद्दीदार गद्दीदार गद्दीदार जगत अख्वाईआ। तख्त बहि के वंडदे रहे हद्दना, मज़हबां वाली लाईन रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक उपजाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं नाम दे देंदा रिहा डगरू, लोकमात हथ्थ फड़ाईआ। नन्हे बच्चे कर के गभरू, गुर अवतार पैग़ग्बर दिते लड़ाईआ।
❋
❋
साचा रहिण ना कोए दिता अदलू, इन्साफ़ हक़ ना कोए कमाईआ। एसे तर्हां हुण वी कलयुग बदलू, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। गुरमुख विरला प्रभ दा संग मँग लऊ, मँगता हो के झोली डाहीआ। सच दवारे इक अनन्द लऊ, सुख सागर विच समाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को मन्न लऊ, माया ममता मोह गवाईआ। सच ख़ज़ीना अगम्मा धन लऊ, नाम निधाना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो सतिगुर शब्द कहे, किस दी करदे भगती, नाम सिमरन पूजा किस जणाईआ। माण वड्याई पौदे रहे बण के व्यक्ती, क्या आपणी कार कमाईआ। प्रसिद्ध हुंदी रही तत्तां वाली हस्ती, हस्त कीट रंग रंगाईआ। लहिणा देणा मिलदा रिहा दस्ती, लोकमात वज्जी वधाईआ। नाम संदेसा देंदे रहे शर्ती, शरअ वंड वंडाईआ। शब्द गुरु दे बणे रहे गरज़ी, दिवस रैण सेव कमाईआ। सति धार दी देंदे रहे अर्ज़ी, बिन अक्खरां लेख बणाईआ। फिर वी सतिगुर शब्द करदा रिहा आपणी मर्ज़ी, मज़ा थोड़्हा थोड़्हा चखाईआ। खेल दस्सदा रिहा नरायण नर दी, जिस दी सिफ्त विच सिफ्तां सारे गए गाईआ। सब दी अन्तर धार ढोला रही पढ़दी, नाम कलमा अगम्म अथाहीआ। तत शरीर पहना के वरदी, जगत सिपाही दिते जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा समझया ना किसे राज़, राज़क रिज़क रहीम ना कोए दृढ़ाईआ। मेरा जाणिआ किसे ना साज़, कहां कहां नौबत नाम वजाईआ। मेरा वेख्या किसे ना समाज, समग्री हथ्थ ना कोए उठाईआ। मेरा तक्कया किसे ना काज, किस बिध आपणी कार हथ्थ कमाईआ। मेरे चढ़या ना कोए जहाज़, मंज़ल चढ़न अन्त कोए ना पाईआ। जिस नूं किरपा कर के थोड़्ही दिती दात, लोकमात दया कमाईआ। उह दस्सण लग्गा सृष्टी करामात, मेरा भेव खुल्हाईआ। चरण कँवलां जुड़ा के नात, डोरी तन्द बंधाईआ। धुर दा दे के साथ, सिख्या इक समझाईआ। प्रेम दा दे के प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दिता चुकाईआ । अन्त तोर के खाली हाथ, काया माटी ख़ाक मढ़ी गोर दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बर घल्ले, हुक्म इक जणाईआ। नाम वस्त बन्न्ह के पल्ले, पलकां पिच्छे कीती रुशनाईआ। बिरहों वैराग विच कर के झल्ले, झलक आपणी इक दृढ़ाईआ। सच दवारिउँ आए थल्ले, धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। दीन मज़हब बणा के महल्ले, घर आपणा गए सुहाईआ । नाम कलमे सागर विच्चों उछल्ले, लहरां जगत नाल लहराईआ। सिखां मुरीदां किहा बल्ले बल्ले, सतिगुर मुर्शद हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खेल करदा रिहा रुहानी, आपणा
❋
❋
हुक्म जणाईआ। करदा रिहा बेईमानी, शरअ वंड वंडाईआ। चढ़ाउँदा रिहा तुग्यानी, मज़हब मज़हब नाल टकराईआ। खेल खेलदा रिहा तुफ़ानी, दीन दुनी दिती लड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान बणा कथा कहाणी, कथा कबीर कोलों सुणाईआ। नाम सिफ्त बणा के बाणी, महिमा जगत विच बणाईआ। आप सदा सुत्ता रिहा आपणा ओढ्ढन ताणी, लोकमात ना लई अंगड़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सब दा जाण जाणी, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ। मंज़ल उस दी पद निरबाणी, निरगुण आपणा आसण लाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बर मेरे रस दा मँगदे रहे पाणी, आबेहयात राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक उपजाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खेलां खेल बहु बिध भट्टीआं, भटनागर रूप वटाईआ। मैं लोक परलोक चलावां हट्टीआं, तबकां वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां बणावां पत्तीआं, हिस्सेदार अख्वाईआ। कोटन कोटि हंढ्ढावां सख़ीआँ, नारी कन्त सोभा पाईआ। लख चुरासी जगावां मोमबत्तीआं, आत्म नूर कर रुशनाईआ। गुरु बहावां लोह तत्तीआं, रेता सीस विच पवाईआ। माण गवावां लक्षमण जतीआं, सति विच ना कोए समाईआ। पैग़ग्बरां दी हालत वेखां अक्खीआं, मुरीद मुर्शद करन लड़ाईआ। अवतारां दीआं वेखां पट्टीआं, जो अक्खरां करन पढ़ाईआ। गुरमुखां दीआं रूहां वेखां जेहड़ीआं जगत हद्दों टप्पीआं, मंज़ल इक्को राह तकाईआ। जुग जुग सारे करदे गए मेरे नाल पक्कीआं, पक्का वायदा सब दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बर मेरे सिफ्त नाम दे ढाडी, ढोला जगत सुणाईआ । प्यार मुहब्बत दे रागी, नादां रहे अल्हाईआ। किरपा दृष्टी सुरती जागी, नेत्र अक्खखुल्हाईआ। जद भय विच कहां ते सारे कहिण हां जी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जां मैं शरारत विच इबादत विच सिफ़ारश विच वेस वटाया, अष्टभुज कहे, सारे मैनूं कहिण डहि पए माँ जी, माता कहि के सीस निवाईआ। मैं हस्स के किहा इक वड्याई मेरे नाँ दी, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। जद लोड़ पए भगतां नूं मेरी मेहर छाँ दी, आसरा अवर ना कोए रखाईआ। एसे कर के गुर अवतार पैग़ग्बरां वंड कराई सूर गाँ दी, दोहां तों वखरा आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक मनाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बर मेरे गोले, गोली बण के सेव कमाईआ। जेहड़ा नाम कलमा दस्सां ओसे दे गाउँदे ढोले, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। जिस उत्ते किरपा करां भाग लग्गे काया चोले, चोली तत वजूद बदलाईआ। बिना शब्द गुरु तों किसे दे अंदर सतिगुर रूप कोए ना बोले, बिना शब्द तों शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी कहिण कोए ना पाईआ। एह आदि अन्त जुगा जुगन्त
❋
❋
मेरे ओहले, पर्दा सक्कया ना कोए उठाईआ। सारे कहिंदे गए वस्से कोले, कोल वसिआ नज़र किसे ना आईआ। जे समझ लैंदे हर घट अंदर प्रभू स्वामी मौले, क्यों मौला अल्ला कहि के रट्टे जगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जद चाहे वड्याई देवे भावें कोई वेचण वाला होवे छोले, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वड्डा गुण निधानी, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जुग जुग खेलां खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। जिस वेले मेरे अंदर शरअ दी आवे बेईमानी, समाज दा राज दयां बदलाईआ। तत्तां अंदर नाम दी दे निशानी, कलमयां दी करां पढ़ाईआ। ओहो वजूद ओहो सरीर जो अवतार बणे पैग़ग्बर बणे गुरु बणे दस्सण आपणी ज़बानी, कथा कथ कथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा चुका रीत पुराणी, पूरन ब्रह्म दए वड्याईआ।
२३ जेठ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सम्मत पंज कहे पंज गुरमुख करन फूलन बरखा, वरख मास वंड ना कोए वंडाईआ। अंदर हरख सोग ना होवे कोई हिरसा, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। होवण उह जिन्हां याद कीता गोबिन्द सरसा, साह साह नाल ध्याईआ। जन्म कर्म दा कोल होवे पर्चा, प्राचीन वेख वखाईआ। जिन्हां दा लेखा होवे उपर अर्शा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जन्म जन्म दी रहे कोई ना हिरसा, हिरस हवस दूर कराईआ। मानस जन्म जाऐ ना बिरथा, साहिब सतिगुर रंग रंगाईआ। लेखा जाण प्रीतम पिर का, पतिपरमेश्वर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे पंजां बीबीआं दे हथ्थ विच होवण हार, हिरदे हरि हरि ध्याईआ। पंजे इक्के वार गल विच देण डार, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। फेर निउँ के करन निमस्कार, चरण बन्दना सीस निवाईआ। मुखों कहिण शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे मैं संदेसा देवां अवतार गुर दा, पैग़ग्बरां हाल जणाईआ। जो कहि के गए गुरमुख कदे ना होवे मुर्दा, मुरीद मुर्शद विच समाईआ। जो आया सो गया तुरदा, पंज तत काया चोली जगत तजाईआ। जिन्हां मार्ग मिल्या धुर दा, दरगाह साची दर खुल्हाईआ। ओह मोड़या कदे ना मुड़दा, लख चुरासी दए ठुकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे गुरमुख कदे ना मरया, मर जीवत रूप
❋
❋
वटाईआ। साची मंज़ल धुर दी चढ़या, अगम्म अथाह दए वड्याईआ। जिस ने सोहँ ढोला पढ़या, रसना जिह्वा नाल गाईआ। ओह जावे आपणे घरया, दरगाह साची सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लए वरया, वारस हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए रंगाईआ। सम्मत पंज कहे जिस नूं किहा भुल्ली भटकी, भरम दिता गवाईआ। सचखण्ड जांन्दयां राह विच मूल ना अटकी, अटकण अग्गे रही ना राईआ। दर्शन पा के प्रीतम अर्शी , अर्शां उपर सोभा पाईआ। संदेसा देवे सदा पुरख अकाल करे आपणी मर्ज़ी, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। मानस जन्म नाता जगत फ़रज़ी, थिर रहिण कोए ना पाईआ। प्रेम सिँघ दे पिच्छों मेरी मन्ज़ूर होई अर्ज़ी, हस्सदयां हस्सदयां मुखों बचन दिता कढ्ढाईआ। वेख खेल नरायण नर दी, हैरानी मेरे अंदर आईआ। तूंही तूंही तेरा ढोला आई पढ़दी, सोहँ राग अल्हाईआ। सौंपणा कीती नहीं कोई घर दी, लालच मोह ना कोए वखाईआ। अंदरे अंदर रही डरदी, भय विच सीस झुकाईआ। इक बेनन्ती कीती जिस वेले मेरी अन्त ख़ाहिश मरदी, मुर्दा मुरीद विच समाईआ। सच दवारे बणा लै बरदी, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। इक ओट तेरी हरि जी, हिरदे अंदर ध्यान रखाईआ। मैनूं आस रही ना घर दी, घराने दिते तजाईआ। बंस सरबंस तेरे चरणां धरदी, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। तेरी मेहर नज़र नाल तरदी, नज़रीआ लैणा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए रंगाईआ । सम्मत पंज कहे जो गुरमुख मेरे विच जावे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। प्रभू चरण धूढ़ी नहावे, दुरमति मैल गवाईआ। आपणे पल्ले करे सावें, पिछला लेखा रहे ना राईआ। हउक्यां विच भरे कोई ना हावे, सिसकीआं विच ना कोए कुरलाईआ। साहिब सतिगुर सच दवारे आप बहावे, फड़ बाहों गले लगााईआ। दीन दुनी दे कूड़े दाअवे, अन्तिम नज़र कोए ना आईआ। हर हिरदे अंदर हर पुरख निरँजण गुरमुख सदा रावे, राग आपणा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नामों नूं नाम दे पावे छाबे, तक्कड़ आपणे तोल तुलाईआ।