१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सम्मत पंज कहे की खेल करे श्री भगवाना, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। शब्दी सुत उठे सूरबीर मर्दाना, योद्धे दयां वड्याईआ। पूरब लेखा वेख दो जहानां, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। हुक्म संदेसा देवे शाह सुल्ताना,
❋
❋
शहिनशाह धुरदरगाहीआ। खेल वेखणा निरगुण धार दो जहानां, निरवैर हो के फेरा पाईआ । धर्म दी धार दिसे ना कोए बेगाना, वैरी मीत वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा सांझा होणा काहना, लख चुरासी गोपी सहज सुभाईआ। हुक्म संदेसा सुण अगम्म पुराणा, जिस दा पुराण वेद भेव कोए ना पाईआ। तेई अवतार जिस दा निशाना, निछावर आपणा आप कराईआ। जिस दी याद विच याद रख के गया रामा, राम राम वेख वखाईआ। जिस दा राह तकदा गया काहना, घनईआ आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस नूं पैग़ग्बरां मन्नया अमामा, बेपरवाह नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं झुक झुक करदे रहे सलामां, सजदयां सीस निवाईआ। जिस दा मन्त्र गाया सतिनामा, नानक वज्जी वधाईआ। जिस नूं गोबिन्द कीता प्रणामा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। ओह लेखा जाणे जीव जहाना, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्तिम पहर के बाणा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। शब्द अगम्म दस्स तराना, तुरिया तों परे करे पढ़ाईआ। खेल वेख ज़िमीं असमाना, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ । सम्मत पंज कहे सतिगुर शब्द होवे सावधान, दर साचे लए अंगड़ाईआ। लेखा वेख जगत जहान, आत्म ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। चार जुग दा तक विधान, हुक्म कलमे खोज खुजाईआ। दीन मज़हब शरअ जगत दी जान, नव सत्त फोले थाउँ थाईंआ। जिधर तक्के होए हैरान, हिरदे हरि ना कोए वखाईआ। मन कल्पणा दिसे शैतान, शरअ दए लड़ाईआ। अवतार पैग़ग्बर दरगाह साची दर ठांडे सीस झुकाण, सिर सर सके ना कोए उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला देवे अगम्म फ़रमान, जिस दी चार जुग समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। सम्मत पंज कहे शब्द गुरु हस्स के कहे, बिन हस्ती हस्ती नज़र कोए ना आईआ। बिन शब्द तों गुरु कोई ना रहे, रहमत हक़ ना कोए कमाईआ। बिन सतिगुर शब्द तों सच दुआर कोए ना बहे, सिँघासण आसण डेरा कोए ना लाईआ। बिना शब्द गुरु तों कोई ना करे लय, उत्पत वाला समझ कोए ना पाईआ। बिन शब्द गुरु तों लहिणा मात कोई ना दए, देवणहारा नज़र कोए ना आईआ। बिना शब्द गुरु तों साचे मन्दिर वस्से कोई ना गृह, दर ठांडा ना कोए सुहाईआ । बिना शब्द गुरु तों होए ना कोई निर्भय, गुर अवतार पैग़ग्बर भय विच आपणा झट लँघाईआ। आदि अन्त कोई ना रहै, तत्तां वाला गुरु जम्मे ते मर जाईआ। शब्द गुरु कहे आदि जुगादि सब दा मालक मैं, ममता विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। शब्द गुरु कहे मेरे विच नहीं कोई बुद्धि, अकल वाली ना कोए चतुराईआ। मेरी मति नहीं कोई उच्ची, मंज़ल जगत ना कोए जणाईआ। मेरी आशा
❋
❋
वाली नहीं रुची, ध्यान ध्यान विच टिकाईआ। मैं काया माटी कोई बणाउणी नहीं सुच्ची, तन वजूद कर सफ़ाईआ। मेरी बदलणी नहीं रुती, रुतड़ी जगत ना कोए महकाईआ। मेरी सुरती नहीं सुत्ती, सोए ना कोए उठाईआ। मेरी खेल नहीं कोई लुक्की, परदयां विच ना कोए छुपाईआ। मेरी आदि तों धार सदा दो तुकी, बहु विद्या मेरी सिफ्तां वाली पढ़ाईआ। मैनूं की जानण जेहड़े फिरदे विच त्रैकुटी, दसम दुआरी वाला कहिण किछ ना पाईआ। की होया जे गुर अवतार पैग़ग्बरां मेरी जोत दी पौह फुट्टी, प्रकाश विच्चों प्रकाश दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। सम्मत पंज कहे शब्द गुरु क्यों उट्ठया, आपणी लै अंगड़ाईआ। क्यों गुर अवतार पैग़ग्बरां पैंडा मुक्कया, अगला पन्ध ना कोए वखाईआ। क्यों अमृत धार सोमा सुक्या, सच सरोवर ना कोए नुहाईआ। क्यों हउमे मेटे कोए ना दुख्या, हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। क्यों साहिब सतिगुर बैठा लुक्या, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। क्यों कलयुग कूड़ कुड़िआरा रुस्सया, पल्लू सच ना कोए गंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। शब्द गुरु कहे गुर अवतार पैग़ग्बर आउ अगांह, आंगण आपणा दयां वखाईआ। वस्त्र भूषण खाट सौणा नहीं कोई मंजा, तन शृंगार ना कोए कराईआ। मुच्छ दाढ़ी केस बोदी ना होवे सीस गंजा, तत्तां वाली ना कोए चतुराईआ। ना सुख दु:ख ना कोए अनन्दा, रस वेखण कोए ना पाईआ। ना तन वजूद पंचम मीता बन्दा, बन्दगी विच ध्यान ना कोए लगाईआ । ना मंज़ल पौड़ी डंडा, ना डंडावत विच सीस झुकाईआ । ना कोई आर पार कन्ढ्ढा, ना घाट रिहा वखाईआ। आदि दा अन्त अन्त दा आदि सदा इक्को रंगा, रूप रंग रेख समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां आपणी सिफ्त दस्स के छन्दा, नाम कलमे दिते जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर ठांडा इक सुहाईआ। शब्द गुरु कहे आदि जुगादि मेरा इक परवार, पारब्रह्म प्रभ दिती माण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां मेरा आधार, बिन किरपा नज़र कोए ना आईआ। मैं शाह पातशाह शहिनशाह दो जहान सच्ची सरकार, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। जुग बदलणा मेरी कार, करनी दा करता साची सेव लगाईआ। मैं आदि दा जुगादि दा इक बरख़ुरदार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दो जहानां खेल करां अपार, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों निरगुण जोत ल्या अवतार, जोती जाता डगमगाईआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतार, पैग़ग्बर सीस निवाईआ। आसां विच प्यासां विच वाजां गए मार, कूक कूक सुणाईआ। सदी चौधवीं कल कल्की लए अवतार, अमाम अमामा फेरा पाईआ। जिस दा सुहञ्जणा होणा इक दुआर, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। सोहणा सुहञ्जणा
❋
❋
लाउणा दरबार, दरबारी इक्को नज़री आईआ। सारे होणे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता सहज सुखदाईआ। सम्मत पंज कहे सतिगुर शब्द दा सोहणा लग्गे दरबार, दरबारी पंजे अग्गे आईआ। संदेसे विच करे ख़बरदार, सोया रहिण कोए ना पाईआ। सतारां हाढ़ रहिणा हुश्यिार, ग़फ्लत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। मस्तक विच चिट्टी मारनी इक लकार, इंच ढाई विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। शब्द गुरु कहे मेरे साहिब पंज दरबारी, पंचम रंग रंगाईआ। गुरमीत सिँघ नाल कर के रखणी त्यारी, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। तेरे कोल इक लिस्ट होवे भारी, जो खब्बे हथ्थ विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म सुणो सच एक, एका इक जणाईआ। इक्को रखणी टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ । प्रभू दा वेखणा देस, दूसर अक्खना कोए तकाईआ। तुहाडा मालक सच नरेश, नर नरायण दए वड्याईआ। जिस कारण पहली हाढ़ होए पेश, पेशतर दयां समझाईआ। तुसां नौ साल पूजा कीती सी गणेश, नौ नौ वार रोज़ सीस झुकाईआ। तिन्न वार दर्शन कीता सी शेष, सांगोपांग सेज नाल सुहाईआ। तुहाडे लम्बे हुंदे सी केस, काला रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे तुसां चलणा साथ साथ, सावधान आपणा आप कराईआ। जिस वेले चाहे प्रभू तुहाडे नाल करे टाक, बोली अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। तुसीं छेती देणा जवाब, समझ दी लोड़ रहे ना राईआ। सब ने आपणे कोल रखणी इक इक्क वाच, घड़ी कलाक सोभा पाईआ। जिस वेले ईसा बोले नाल इतफक, बांह खब्बी उपर देणी उठाईआ। जिस वेले मूसा मारे हाक, दोवें हथ्थ देणे दरसाईआ। जिस वेले साहिब सतिगुर पुच्छे तुहाडी वात, निउँ निउँ के सीस देणा झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ । सम्मत पंज कहे पंज दरबारी आपणा आप लैणा संभाल, बलधारी रूप वटाईआ। पता नहीं लग्गणा किस वेले प्रभू मार के आपणी छाल, तुहाडे उत्ते बैठे चाँईं चाँईंआ। फेर पुच्छे अंदरला हाल, शब्द शब्द नाल जणाईआ। तुसां इक इक्क कोल दाणा रखणा दाल, जो माश दा बावन गया समझाईआ। जिस वेले हुक्म नाल दोहां हथ्थां दा वज्जे ताल, ताली देणी वजाईआ। तुट्टे त्रैगुण जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आपणा आप चलणा संभाल, सम्बल विच सम्भल के आपणा क़दम टिकाईआ। लहिणा देणा दस्सणा की गोबिन्द नाल सर रवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे सोहणा सिँघासण होवे सज्जया, तख्त निवासी सोभा पाईआ। नाम ख़ुमारी विच जन भगत सुहेला होवे रज्जया,
❋
❋
ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। हाढ़ सतारां नूं मात पित नूं छड्ड के आवे भज्जया, जो गुर सतिगुर दा अख्वाईआ। दीन दुनी दी लाह के लज्जया, ढोला गावे चाँईं चाँईंआ। जेहड़ा मिले उहनूं कहिणा मैनूं पुरख अकाल लम्भया, पर्दा उहला रहे ना राईआ । जिस दा तख्त अगम्मा सज्जया, तख्त निवासी डेरा लाईआ। जिस दा भगत परिवार वध्धया, चार जुग नालों अनगिणत दिते वधाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़ग्बरां सद्दे दे के सद्दआ, भविख्तां विच आपणी आस रखाईआ । ओह करे खेल सूरा सरबग्गया, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा दीपक इक्को जगया, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो भगत सुहेले मीत, धर्म दी धार दयां जणाईआ। तुहाडी तुहाडे नाल प्रीत, प्रीत विच्चों प्रीतम लैणा पाईआ। गुरमुख रहे कोई ना नीच, वरनां वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा इक्को आत्म परमात्म मीत, ढोला धुरदरगाहीआ। किसे ठगौरी पाए कोए ना चीत, चेतन सब नूं आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे इक्कीआं कसे होण कमरकसे, क़सम आपणी आप खाईआ। लक्क बद्धे होण नाल रस्से, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। दोवें हथ्थ होण बद्धे, बन्दनां विच सीस झुकाईआ। ओह कमरों झुकण अध्धे, घुटने टेडे ना कोए कराईआ। पंज जैकारे बोलण गज्जे, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। हरि संगत उन्हां पिच्छे लग्गे, ढोला गाउणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे इक्की बीबीआं कमर नूं बद्धे होण दुॅपटे, दुपट्टा सीस उत्ते टिकाईआ। सारीआं होवण इक्को उमर ते इक्को वत्ते, इक्को रंग रंगाईआ। जो नाता तोड़न भाई भैण सके, पिछली याद ना कोए कराईआ। जे भावे प्रभ आपणे कोल रखे, सब नालों करे जुदाईआ। सच दरबार हुक्म देवे सच्चे, सीस धड़ लैणा निवाईआ। जन भगत भगती विच रहिण ना कच्चे, कंचन गढ़ आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सम्मत पंज कहे सच दरबारा लग्गणा, लग्गे जगत जहान । नाम दमामा वज्जणा, वजाए श्री भगवान। गुर अवतार पैग़ग्बर सद्दणा, सद्दा दे के धुर फ़रमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे चार जुग दे भगत होवण मेरे चार चुफेरे, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। प्यार मुहब्बत वाले पावण घेरे, चारे कूटां वज्जे वधाईआ। दूर दुराडे आवण नेड़े, सच दवारे सोभा पाईआ। दीन मज़हब दा करे कोए ना झेड़े, झगड़ा छड्डे कूड़ लोकाईआ। सारे कहिण असीं वसीए भगत जनां दे खेड़े, खण्ड ब्रह्मण्ड तजाईआ। कलयुग मिले प्रभू नूं जेहड़े, जीवण जुगत जगत बदलाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला दए मिलाईआ। सच मेला आप मिलावांगा। भगत सुहेले रंग रंगावांगा। हाढ़ सतारां नूर चमकावांगा । जोती जोत डगमगावांगा। पुरख बिधाता नाउँ धरावांगा। जगत ज्ञाता इक अख्वावांगा। भगत सुहेले गोद टिकावांगा। मात पित नाम उपजावांगा। कर के साचा हित, रंग रंगावांगा। कर के खेल नित, नवित्त वेस वटावांगा। अगला लेखा सब दा लिख, पिछला जन्म कर्म गवावांगा। जन भगत सुहेले बणा के धुर दे सिख, सिखी मस्तक उत्ते टिकावांगा। जन भगतो पूजणा नहीं कोई पत्थर इट्ट, सिल पाहन कोलों छुडावांगा। पुरख अकाल मन्नणा इक्क, दूजा इष्ट ना कोए दरसावांगा। जो हर घट रिहा दिस, जोत नूर दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगा। सतिगुर शब्द कहे नौ वार बरसाउणे फूल, गुल गुलशन नाल महकाईआ। मुखों कहिणा धर्म दा होए असूल, असल असल मिले वड्याईआ। साहिब सतिगुर ना जाए भूल, अभुल्ल दया कमाईआ। सब ने लहिणा करना वसूल, वसल यार देवे ख़ुदाईआ। हुक्म सुणना इक माक़ूल, मेहरवान आप दृढ़ाईआ। सिँघासण ओह ना डाहिओ जिस दा होवे पावा चूल, हिस्सयां विच वंड वंडाईआ। सच दरबार दा ना कोई अर्ज़ ते ना कोई तूल, मुसत्तील हक़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे ना कोई बणाइओ थड़्हा, पत्थर इट्टां वंड वंडाईआ। ना कोई खोदयो गढ़ा, धूंणीआँ वाला रूप दरसाईआ। ना कोई बणाइओ मट्ठ मढ़ा, आपणी शान जणाईआ। इक थाँ सुहाउणा रड़ा, सोहणा सुथरा साफ़ बणाईआ। गिआरां हाढ़ नूं ओथे पुरख अकाल होवे खड़्हा, अगला हुक्म फेर समझाईआ। इक फड़ के लिआउणा कोल चिड़ी चिड़ा, जिस दी राम दए गवाहीआ। नौ हथ्थ दा होवे पिड़ा, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। फूलन गुलदस्ता होवे खिड़ा, इक्की गुल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी खेल निआरी, समझ किसे ना आईआ। गिआरां हाढ़ नूं पंजां लिखारीआं कर के आउणा त्यारी, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। मात पिता दी छड्ड के यारी, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। सवा घंटा होवे रोज़ विहारी, विवहारी दए सुणाईआ। विच्चों करे ना कोई ग़द्दारी, धुर फ़रमाना देवे धुरदरगाहीआ। जेहड़ा बचन गया हारी, पूरा कौल ना तोड़ निभाईआ। अठारां हाढ़ नूं उस नूं लग्गे बीमारी, अग्गे सके ना कोए बचाईआ । नारी करे ना कोए प्यारी, भैण भाई ना संग निभाईआ। एह हुक्म जोत निरँकारी, जगत वाली ना कोए समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों भगतो आई तुहाडी वारी, वारस हो के दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गिआरां हाढ़ कहे पंजां
❋
❋
प्यारयां नूं पैणा आउणा, मैं सच दयां समझाईआ। पंजां नूं इक्ठा पए सौणा, घर घर देणा तजाईआ। पंजां नूं पंज वार रोज़ सीस पए निवाउणा, ग़ैरहाज़र रहिण कोए ना पाईआ। पंजां ने किसे दे घर नहीं जाणा बण प्राहुणा, जगत नाता ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गिआरां हाढ़ कहे मेरा वक्त होणा सुहावा, सोहणी रुत सुहाईआ। मेरा पूरा होणा दाअवा, जो आसा इक जणाईआ। गोबिन्द ने किहा मेरा पुरख अकाल किसे ने तोल तोलिआ नहीं सांवां, तक्कड़ हथ्थ ना कोए उठाईआ। ओह खेल करे जन भगत गोद उठाए ज्यों पुत्तर मांवां, पिता आपे आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे जन भगतो खोल्हो आपणे पड़दे, परदा दयां उठाईआ। मालक बणो आपणे घर दे, क्यों घरों होई जुदाईआ। दरवेश होइओ ना किसे दे दर दे, मँगते जगत रूप वटाईआ। तुसीं प्यारे उस हरि दे, जो हर हिरदे रिहा समाईआ। जुग जुग तुसीं प्रभू दी भगती रहे करदे, कलयुग अन्तिम मेल मिलाईआ। जिस साहिब नूं रहे लभ्भदे, ओह सहजे लए मिलाईआ। नाम प्याले देवे अमृत मदि दे, मधुर रस वखाईआ। तुसीं पुजारी नहीं बणना शंकर वाली अग्ग दे, धूणी ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता सहज सुभाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं हुक्म देणा सख्त, सख्ती नाल दृढ़ाईआ। किहो जिहा बणाउणा तख्त, कवण धार सुहाईआ। किस बिध सुहाउणा वक्त, वेला दए गवाहीआ। जन भगतो एह इक्को दिन नव नौ चार पिच्छों आया जगत, जग जीवण दाता दए दृढ़ाईआ। तुहाडे साहमणे गुर अवतार पैग़ग्बरां पूरी करनी शर्त, शरअ देणी बदलाईआ। तुहाडा मेला मेल के उपर धरत, धरत तों अर्श देणा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दर दए वड्याईआ। सम्मत पंज कहे तख्त सुहाए इक्क, इक इक्क जणाईआ। जिस दी धार नूं गोबिन्द गया लिख, नौ अक्खरां वंड वंडाईआ। राम पा के हिस्स, बालिशतां विच गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी धार ने जिथ्थे बैहणा, जोत नूर रुशनाईआ। उस दा लेखा रसना किसे ना कहिणा, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां लहिणा लैणा, देवणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक सैणा, सज्जण धुर दी धार अख्वाईआ।
❋
❋
२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ मोता सिँघ दे गृह पिंड कलसीआं ज़िला अमृतसर
सम्मत पंज कहे प्रभ वेख्या सर्ब व्यापी, व्यापक हो के आपणी कार कमाईआ। दो जहानां बणया शाह पातशाह वड प्रतापी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणा देणा देवे सब दा बाकी, निरगुण सरगुण आपणी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां नाम संदेसा धुर दा कलमा देवे कथा कहाणी दस्से साची, सच सुच संजम इक समझाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी कलयुग अन्तिम वेखे अन्धेरी राती, चार कुण्ट दह दिशा नव सत्त खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार बदल देवे हयाती, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी आप समझाईआ। भगत सुहेला इक अकेला एकँकारा हरि निरँकारा जन भगतां दे के अमृत बूँद स्वांती, अगनी तत दए बुझाईआ। एथे ओथे दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेखे खेल पुरख अबिनाशी, करनी दा करता नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सच दा मालक एकँकारा, हरि करता वड वड्याईआ। जिस नूं कहिंदे कल कल्की अवतारा, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। सम्बल वस्से धाम निआरा, अलख अगोचर डेरा लाईआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतारा, पैग़ग्बर सजदयां सीस झुकाईआ। जिस दा लेखा कागद क़लम ना लिखणहारा, शाही मिले ना कोए वड्याईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पावे सब दी सारा, सार शब्द दी धार इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर दा हुक्म अगम्म अथाह, निरगुण निरवैर आप जणाईआ। जिस दा खेल जल थल अस्गाह, महीअल वेखे पर्दा लाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमां, रवि ससि सीस निवाईआ। लेखा जाणे दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां दे के नाँ, कलमा कायनात पढ़ाईआ। लेखा जाणे नौजवां, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। प्रगट हो के वाली दो जहां, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। जन भगतां बण के पिता माँ, सन्त सुहेले गोद उठाईआ। कलयुग कूड़ी कल्पणा वेखे काँ, सृष्टी दृष्टी अंदर खोज खुजाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने ख्हाधी गाँ, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला नौजवाना मर्द मर्दाना अन्त अख़ीर बेनज़ीर सदी चौधवीं करे हक़ निआं, हक़ीक़त दा मालक ख़लक दा ख़ालक पर्दा उहला आप उठाईआ। सम्मत पंज कहे मैं सुणया संदेसा अगम्म, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग झगड़ा मेटणा काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। माया ममता मोह विकार रहे ना ग़म, तामस अंदरों देणी कढ्ढाईआ। हरख सोग रहे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ । चार वरनां बेड़ा बन्न्ह, नईआ नौका इक्को
❋
❋
नाम चढ़ाईआ। आत्म भेव खुलाउणा ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। शब्द सुनाउणा बिना कन्न, धुन अनादी नाद वजाईआ। सन्त सुहेले बणा के जन, जन जणेंदी होए माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा इक वड्याईआ । धर्म दुआरा आदि अन्त, हरि करता इक दृढ़ांइंदा। जिथ्थे मिले वड्याई धुर दे सन्त, साजण मीत सोभा पाइंदा। होए मिलावा नाल कन्त, आत्म परमात्म रंग चढ़ाइंदा। गढ़ रहे ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाइंदा। पन्ध मुकाए बहिश्त जन्नत, स्वर्ग चरणां हेठ दबाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। नाता तोड़ के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक वड्याइंदा। धर्म दुआरा कहे मेरा मालक एकँकार, इक इकल्ला नज़री आईआ। जिस नूं कहिंदे परवरदिगार, जल्वागर नूर अलाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस ने पाउणी सार, महासार्थी आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सो धरनी धरत धवल निरगुण नूर जोत कर उज्यार, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नव नौ चार पावे सार, भेव अभेदा अछल अछेदा दए खुल्हाईआ। जिस नूं रवि ससि सूर्या चन्द मण्डल मण्डप करन निमस्कार, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर निउँ निउँ लागण पाईंआ। सो कल कल्की लए अवतार, लेखा जाणे धर्म दी धार, अमाम अमामा आपणा हुक्म वरताईआ। क़ुदरत दा क़ादर कायनात दा सिक्दार, दृष्टी दा इष्ट सृष्ट दा साहिब स्वामी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी भेव अभेद खुल्हाईआ। सम्मत पंज कहे मेरा आया वक्त सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। दीपक जगा के आदि निरँजणा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। दीनां नाथ हो के दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। भगत जनां बण के सज्जणा, मीत मुरारा हो के वेख वखाईआ। नाम नेत्र पावे अंजणा, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। दरस वखाए गोपाल मूर्त मदना, अनभउ प्रकाश आपणा इक दृढ़ाईआ । जिस दा नाम दमामा दो जहानां वज्जणा, डंका राउ रंक सुणाईआ। खेले खेल चण्ड प्रचण्डणा, ब्रह्मण्ड खण्ड सोया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक वखाईआ। सच दुआरा आदि जुगादी इक्क, जुग जुग आप जणाईआ। जगत नेत्र किसे ना आवे दिस, दोए लोचण नैणां नीर वहाईआ। जिस उत्ते किरपा कर करे आपणा हित्त, हितकारी हो के दया कमाईआ। साहिब स्वामी हो के वस्से विच्च, काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। तिन्हां दर्शन देवे नित, निज नेत्र अक्खखुल्हाईआ । शब्द अगम्मा दस्से मिट्ठ, अनहद नादी नाद कर शनवाईआ। सो सन्त सुहेला मानस जन्म जाए जित्त,
❋
❋
लख चुरासी आपणा फंद कटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मर्द मर्दाना नौजवाना बणे मित, मित्र प्यारा इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ । सम्मत पंज कहे मेरा सम्मत पंज सुहावणा, सोभावन्त सुहाए। प्रभ आपणा हुक्म वरतावणा, ना कोई मेटे मेट मिटाए। गुर अवतार पैग़ग्बर उठावणा, जोती जोत कर रुशनाए। शब्द संदेसा इक सुणावणा, अगम्म अथाह दए पढ़ाए। लोकमात दा राह तकावणा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ ना कोए उठाए। सच दुआरा इक सुहावणा, सच स्वामी दए समझाए। भगत दवारे डेरा लावणा, जिथ्थे पुरख अबिनाशी सोभा पाए। दीन मज़हब ना वंड वंडावणा, ज़ात पात ना कोए रखाए। सब ने इक्को ढोला गावणा, अल्ला वाहिगुरु राम ओम हरी ओम आपणा तत जणाए। साचे कलमा सीस झुकावणा, डंडावत इक्को घर दृढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाए। सच संदेसा देवे साहिब सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ । गुर अवतार पैग़ग्बर सुणना बिना कान, तन वजूद माटी ख़ाक ना कोए रखाईआ। अगम्म अथाह इक फ़रमान, फ़रमांबरदारां दयां जणाईआ। बिना बुद्धी तों होवे ज्ञान, अनुभव दृष्टी इक खुल्हाईआ। हाढ़ सतारां सब ने बणना महिमान, मेहरवानी मेहर नज़र टिकाईआ। सच दवारे पहुंचणा आण, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्त अख़ीरी तुहानूं मिले पकवान, भेंटा भेंट चढ़ाईआ। फिर नाता तोड़ना नालों जहान, सृष्टी विच ना कोए वड्याईआ। सब ने मन्नणा इक ईमान, धर्म इक दरसाईआ। इक्को नूर जोत भगवान, इक्को अल्ला आलमीन अख्वाईआ। इक्को कलमा गाउणा नाम, ढोला धुरदरगाहीआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा निज़ाम, नौबत नाम हक़ सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन दे के धर्म दा दान, दर दुआरा इक वखाईआ। जिथ्थे राउ रंक बैठे सीस झुकाण, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला सारे गाण, अनरागी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ । गुर अवतार पैग़ग्बरो तन वजूद नहीं कोई वस्त्र, ख़ाकी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। शरअ शरीअत हथियार नहीं कोई शस्त्र, तिक्खी धार ना कोए बणाईआ। वख वख नहीं कोई मन्त्र, चार जुग दा राग अल्हाईआ। सब दी धार वेखां अन्तर, अन्तर अन्तरीव खोज खुजाईआ। जिस दा लेखा जुगा जुगन्तर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा हंढ्ढाईआ। ओह सच बणाए बणतर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। कर प्रकाश गगन गगनंतर, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। सृष्टी दृष्टी बण के हेतन, लख चुरासी नार हंढ्ढाईआ। गुरमुख सुहेले उठा के सन्तन, जन भगत लए मिलाईआ। लेखा जाणे दीन दुनी मन तन, ममता मोह खोज खुजाईआ। गुरमुख वेखे हीरे अनमुल्ले आपणे रतन, जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी धार इक वड्याईआ। धुर दी धार कहे मैं धरनी धरत सुहावां, सोभावन्त वड्याईआ। पतिपरमेश्वर ढोला गावां, परवरदिगार इक्को माहीआ। चरण कँवल बलि बलि जावां, क़दमबोसी सीस निवाईआ। चारों कुंट फिरां चावां, भज्जां वाहो दाहीआ। दीन दुनी आख सुणावां, सच संदेसा इक अलाहीआ। प्रभू दवारे रहे ना कोई निथावां, जो सरन आया सो सचखण्ड साचे दए पुचाईआ। सब दा तोल कर के सांवां, तराज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। गुरमुखां फड़ के दोवें बाहवां, बलधारी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक दरसाईआ। सम्मत पंज कहे मेरी सुहञ्जणी होई रुत्ती, रुतड़ी प्रभ महकाईआ। दुनी उठाउणी सुत्ती, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भाग लगाउणा काया बुत्तीं, बुतख़ाने कर सफ़ाईआ। कल्पणा रहिण नहीं देणी दूजी, द्वैती पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म सब दी खोल्हणी रुची, रचना अंदरों देणी वखाईआ। तन काया माटी कर के सुच्ची, सच दवारे दए वड्याईआ। जगत सुहञ्जणी होवे रुत्ती, पत्त टहिणी आप महकाईआ। भगत आत्मा रहे कोई ना रुस्सी, रस्ता आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। दर तेरे इक अलख, अलख अगोचर दयां जणाईआ। आपणा भेव खोल्हणा सच्च, सच स्वामी देणा समझाईआ। की खेल कराउणा काया माटी कच्च, पंचम तत तत्त वड्याईआ। निरगुण धार हो प्रगट, जोती जाते डगमगाईआ। खेल दस्स पुरख समरथ, की तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग किस बिध चलाउणा रथ, महासार्थी आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी दी दृष्टी अंदर देणा रस, रस्ता अंदरों इक खुल्हाईआ। शब्द अणयाला तीर मारें कस, बजर कपाटी डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझा होवे जस, वेद पुराणां लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला प्या हस्स, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। सम्मत पंज वेखणा आपणी अक्ख, बिना अक्खदयां दरसाईआ। सतारां हाढ़ खेल प्रतख, पर्दा उहला दयां चुकाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, दुआरा इक्को इक वड्याईआ। सन्त सुहेले लाहा लैण खट्ट, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर शिंघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लूं लूं अंदर जाए रच, अन्तर निरंतर निराकार निरँकार निरवैर आपणा खेल खिलाईआ।
❋
❋
५ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरभजन कौर सुपत्नी पिशौरा सिँघ वेरका दे नवित्त
हरिभगत दुआर जेठूवाल
सम्मत पंज कहे गुर अवतार पैग़ग्बर फिरदे नठ्ठे, दरगाह साची सचखण्ड दवारे वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी भगत भगवान हुंदे जांदे इक्ठे, सरगुण धार निरगुण रूप बदलाईआ। सच दवारे बहिंदे जांदे साचे हट्टे, सचखण्ड दवारे साचे सोभा पाईआ। जन्म कर्म दे मेटदे आउँदे रट्टे, रट्टा इक्को नाम लगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां लेख चुकाउंदे आए पटे, पटने वाला पाटल दए गवाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी जोत वेख लट्ट लटे, नूर नूर विच समाईआ। सच प्रेम प्रीती भगती विच रत्ते, रतन अमोलक नज़री आईआ। बीज बीजदे आपणे वत्ते, मानस जन्म फल फुल्ल वेख वखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सति स्वामी पत रखे, रखयक हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे गुर अवतार फिरन भाउँदे, भवसागर खोज खुजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला फिरदे गाउँदे, गृह मन्दिर इक्को राग अल्हाईआ। चार जुग दा लेख पए वखाउंदे, फिर फिर आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल राह तकाउंदे, तकवा इक्को उत्ते टिकाईआ। सच संदेसा नर नरेश सुणाउंदे, ढोला अगम्म अथाहीआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सीस निवाउंदे, निउँ निउँ लागण पाईआ। दर घर साचे अलख जगाउँदे, अलख अगोचर तेरी वड्ड वड्याईआ। साची वस्त अगम्म मँग मँगाउँदे, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप मिलाईआ। सम्मत पंज कहे गुर अवतार पैग़ग्बर लावण चक्र, चक्रवरती वेख वखाईआ। निरअक्खर धार वेखण सतर, इल्म वंड ना कोए वंडाईआ। संदेसा नाम वेखण पत्र, पत्रका बेपरवाहीआ। दीन दुनी दा वेखण ग्रह नछत्र, कुण्डलीआं लेखा फोल फुलाईआ। याद करन नामे बहत्तर, सत्तर गोबिन्द रंग रंगाईआ। चुहत्तर सति शब्द दी धार शब्दी शब्द चुअक्खर, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जन भगत सुहेले वेखणे अमोलक रतन, जिस दी क़ीमत वंड ना कोए वंडाईआ। घर किनारे छड्ड के पत्तन, तट इक्को सोभा पाईआ। कवण वेला प्रभ पैज आए रखण, हरि करता होए सहाईआ। एथे ओथे दो जहानां बण के सज्जण, सति स्वामी अन्तरजामी पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप मिलाईआ। सम्मत पंज कहे गुर अवतार पैग़ग्बर रहे तक, तकवा इक्को उपर रखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले दे आपणा रस, रस्ता अंदरों दे दृढ़ाईआ। सब दी पूरी होवे अस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा इक समझाईआ। सम्मत पंज कहे गुर अवतार पैग़ग्बर गौदे फिरन गीत, ढोला सिफ्त सालाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले तक्कण मसीत, मसला हल ना कोए कराईआ। लेखा तक्कण नाल तरतीब, तबा तबीअत जगत बदलाईआ। प्रभ दा खेल अजब अजीब, निराला अकाला आप दृढ़ाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत सतिगुर शब्द सदा होवे शहीद, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। जो अन्त कन्त प्रभ मिलण दा गावे गीत, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। सो मानस जन्म जाए जीत, हिरदे होर ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल बदल के नीत, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मेला लए मिलाईआ। सम्मत पंज कहे जन भगत सुहेला आदि अन्त कदे ना मरदा, मुर्दा मुरीद मुर्शद विच समाईआ। ओह नज़ारा तक्के आपणे घर दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैग़ग्बर सब डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, अवर राग ना कोए अल्हाईआ। प्रभ सरनाई सरन विच तरदा, तारनहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कल कायल हो के सच भगत दुआरे चढ़दा, जिथ्थे चढ़दा लैहन्दा दक्खण पहाड़ सिम्मत वंड ना कोए वंडाईआ।