पुस्तकालयभाग २१

१४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे तेरा लेखा पिता पुत्त दा, प्रीतम परम पुरख तेरी सरनाईआ। निरगुण धार निरवैर निराकार हो के रिहों लुकदा, लोचण नैण नज़र ना आईआ। पोशीदा हो के रिहों छुपदा, छप्पर छन्न ना कोए दृढ़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल कीता चुप दा, आपणा शब्द आप ना गाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर संदेसा दे के आपणी तुक दा, जगत जहान खेल खिलाईआ। वक्त सुहञ्जणा सुहाउँदा रिहों दीन मज़हब रुत दा, नित नवित्त आपणी खेल खिलाईआ। हिस्सा पाउँदा रिहों काया माटी पंज तत बुत दा, बुतख़ाने फिरी दुहाईआ। जगत जहान रिहों लुटदा, लुटेरा हो के बल वधाईआ। खेल खलाया मुच्छ दाढ़ी केस जञ्ञू बोदी गुत्त दा, मेंढी चूंडी सीस बणाईआ। माणस रूप बणाया उलटे रूक्ख दा, अगनी गर्भ तत तपाईआ। खेल वखाया सुख दु:ख दा, जीव जगत जहान भवाईआ। तेरा भेव समझया किसे ना सुच्च दा, संजम हथ्थ किसे ना आईआ। मैं अन्त निमाणा हो के पुछदा, मेरी पुश्त पनाह हथ्थ देणा टिकाईआ। हुण क्यों चार जुग दा मातलोक बूटा पुट्टदा, जड़्ह क्रिया कूड़ उखड़ाईआ। सच दस्स की वेला उहो ढुकदा, जिस दा गुर अवतार पैग़ग्बर ध्यान लगाईआ। क्यों दो जहानां अगम्मी धार बुक्कदा, बुक्कल सब दी रिहा खुल्हाईआ। क्यों झगड़ा मिटाया रसना जिह्वा नाम बुॅट दा, होठां वंड ना कोए वंडाईआ। क्यों सगन मनाया पंजां लिखारीआं गाना बन्न्हया गुट्ट दा, गुरमुख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ । सतिगुर शब्द कहे

❋

❋

क्यों मौली बध्धा तन्द, तन्द तत वड्याईआ। मेरे दीन दयाल बख्शंद, साहिब देणा दृढ़ाईआ । पुरख अकाल किहा याद कर जिस वेले गोबिन्द छड्डया पुरी अनन्द, अनन्द जगत वाला तजाईआ। बण के मेरा धुर दा चन्द, चन्द नूर दिता चमकाईआ। जिस वेले सरसे ते कीता जंग, जंगलां पई दुहाईआ। सज्जण रिहा कोई ना संग, साथी साथ ना कोए वड्याईआ। धुर दी महिमा दे लिखे गंज, नौ तिन्न चार आप उठाईआ। ना वेला सवेर ना सञ्झ, रात अध्धी सोभा पाईआ। निगाह मारी अजीत जुझार दी चढ़या नहीं जंञ, ख़ुशीआं विच वधाईआ। ओधरों शब्द सुणया अगम्मी बिना कन्न, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। गोबिन्द तेरा ना कोई माल ना कोई धन, जगत ख़ज़ीना ना कोए रखाईआ। ना कोई मन्दिर छप्पर छन्न, महल अटल ना कोए दरसाईआ। तेरा लेखा नाल तन, पंचम रंग रंगाईआ। धुर दा भाणा लैणा मन्न, ममता मोह रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द सरसे आया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी वाला वेख वखाईआ। नाल लै के सुक्का मंडा, भोजन आपणा आप वरताईआ। प्रेम रस समझ के चंगा, आपणे मुख विच पाईआ। नौं वार टुक्क के खाधा नाल दन्दा, दन्द दन्दां नाल दबाईआ । ओस वेले वर दिता बैरागी बन्दा, माधो मधुर धुन सुणाईआ। चरण छुहा के विच नंगा, सरसे धार दिती वड्याईआ। फेर खिच्च म्यानों खण्डा, पाणी विच भवाईआ। तूं पवित्र होयों गंदा, सति विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सरसे कन्ढ्ढे गोबिन्द तक्कया आपणा पन्थ, पन्थ वाला तकाईआ। जां वेखे प्रभू दी सिफ्तां वाले ग्रन्थ, अक्खरां नाल अक्खर वड्याईआ। बेनन्ती कीती वार अनक, बेअन्त तेरी सरनाईआ। अगम्मी धार मन्न मिन्नत, साहिब तेरी वड्याईआ। मेरा लेखा वेख लिख्या नाल हिम्मत, हौसला सच वधाईआ। जिस विच लेखा नहीं किसे निन्दक, गुरमुखां दिती वड्याईआ। पुरख अकाल किहा ना कर चिन्नत, चिन्ता ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा तूं गोबिन्दे गोबिन्द बेटा, गोबिन्द तेरी वड्याईआ। मेरा लेखा कर दे मेरी भेंटा, सरसे विच टिकाईआ। जैकारे विच रख लै टेका, टिक्का धूल रमाईआ। मैं आदि अन्त दा एका, इक्को इक अख्वाईआ। वसां सचखण्ड देसा, दरगाह सोभा पाईआ। रूप नूर हमेशा, ना मरां ना जाईआ। तेरा रखां चेता, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गोबिन्द किहा मैं लेख लिख्या मसां, मस्स नाल वड्याईआ । हुण तेरे चरण रखां, सरसे विच टिकाईआ। खोल्ह के दोवें अक्खां, आख़र दिता जणाईआ। तुहानूं लभ्भण कोटन लखां,

❋

❋

लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। ओस वेले जुझार बोलिआ गोबिन्द दा बच्चा, सहज नाल सुणाईआ। की सतिगुर तूं वी तत्ता वाला बन्दा, बन्दगी कर के झट लँघाईआ। की झगड़ा करें दंगा, फ़सादां विच दुहाईआ। खलो के इक टंगा, बेनन्ती दिती जणाईआ। जेहड़ा लेख लिख्या पंज साल तरेहठ दिन पुरी अनन्दा, अंदर वड़ के क़लम चलाईआ। उन्हां विच्चों इक दस्स दे छन्दा, बाकी सरसा भेंट कराईआ। सरन सरनाई मँग मँगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द बचन कोए ना बोला, हस्स के दिता वखाईआ। पुरख अकाल अगम्मी सुणाया ढोला, सुत दुलारे दिता दृढ़ाईआ। जिस घर दा नानक बणया गोला, गोबिन्द विचोला लैणा बणाईआ। मेरा प्यार सदा अनमोला, क़ीमत जगत ना कोए जणाईआ। पर्दा लाहवां ओहला, भेव रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ साचा ढोला, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द किहा एह खेल अगम्म निआरी, हरि करता आप कराईआ। तैनूं चिन्ता रहे ना भारी, सहिसा ना कोए वड्याईआ। जेहड़ी भविख्त लिख्त सरसे रोढ़ी सारी, धर्म धार कमाईआ। जिस दा लहिणा देणा देवे आप निरँकारी, निराकार होए सहाईआ। प्रभ दे दर खेल अपारी, अपरम्पर आप कराईआ। जिस वेले धर्म दा रिहा ना कोए व्यपारी, सच हट्ट ना कोए विकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर आए ना कोए दुआरी, निरगुण धार ना रूप चमकाईआ । पुरख अकाला जोत करे उज्यारी, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ । शब्द धार दे होणे पंज लिखारी, गोबिन्द मिल के वज्जे वधाईआ। जिन्हां नूं झुकण संसारी, भण्डारी सँघारी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द ने मारी ताड़ी, जुझार नूं हस्स के दिता जणाईआ। बच्चया अध्धी रात वेख लै अन्धेरी काली, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पिछला लेख लिख्या रख्या अगाड़ी, सहज नाल रुढ़ाईआ । सिर निवा जोत निरँकारी, सीस दिता झुकाईआ। गोबिन्द ने दोवें हथ्थ फेर के उत्ते दाढ़ी, आपणी लई अंगड़ाईआ। तेरी खेल प्रभू निआरी, निरँकार तेरी बेपरवाहीआ । पुरख अकाल आवाज़ अगम्मी अगम्म मारी, अन्तर अन्तर दिती जणाईआ। सदा रहवां पिच्छे अगाड़ी, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द किहा मैं सदके घोली वारी, नमों नमों सीस झुकाईआ। मेरे परम पुरख मैं प्रीतम तेरा अधारी, उदर दा लेखा रहे ना राईआ। मैं सिक्खां दा व्यपारी, दूजा वणज ना कोए कराईआ। पुरख अकाल किहा ज़रा वेख लै नैण उघाड़ी, बिन नेत्र अक्खखुल्हाईआ। जिस वेले मेरे पंजवें सम्मत दी आवे हाढ़ी, हिरदा सब दा वेख वखाईआ। पंजां दी सेवा ला के भारी, तेरा भविख्त दयां प्रगटाईआ।

❋

❋

शहिनशाह बण दरबारी, दरवेशां वेख वखाईआ। पंजां प्यारयां नाल होवण पंज लिखारी, लेखा आपणे नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जुझार दा हुंदा सी इक साथी, आयू चौदां साल वड्याईआ। सदा प्रेम विच मन्नदा सी आखी, मुहब्बत विच रहे सरनाईआ। साल विच तिन्न वेरां उहदे अंदर आउँदी सी उदासी, चिन्ता विच घबराईआ। गोबिन्द दरस नाल कटी जांदी सी फाँसी, ममता मोह कूड़ गवाईआ। सरसे कन्ढ्ढे नाल सी किनारे घाटी, तट डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। जिस वेले मन्ज़ूर होए पंज लिखारी, सरसे वज्जी वधाईआ । जुझार सिँघ नूं सैनत मारी, सज्जण हो के सीस निवाईआ। मेरी सफ़ारश कर भारी, गोबिन्द अग्गे झोली डाहीआ। तेरे नाल मेरी रहे यारी, जुग जुग साचा संग बणाईआ। एह आसा मेरी आह नाल पुकारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। गोबिन्द गया ताड़ी, चोरी यारी दोवें वेख वखाईआ। हस्स के किहा बच्चू आ जा अगाड़ी, खण्डा पिठ उत्ते ठुकराईआ। कटार वखा के तिक्खी धारी, धर्म दी धार दिती जणाईआ। जे सच दी लाउणी यारी, मात प्यारी देणी तजाईआ। ऐशो इशर्त छड्डणी सारी, सेवा सतिगुर सच कमाईआ। मन मनसा रहे ना हँकारी, हउमे गढ़ तुड़ाईआ। जुझार दे मित्र भगतू ने किहा तेरे चरण बलिहारी, बलि बलि सीस निवाईआ। गोबिन्द किहा भगतू तेरी भगतां नाल बंधावां धारी, धर्म दी धार इक रखाईआ। जिस वेले प्रभ दे पंज प्रसिद्ध होए लिखारी, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। तेरी वी उन्हां नाल रखां वारी, आपणा हिस्सा तेरी झोली पाईआ। तूं वी कर के रखीं त्यारी, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। सम्मत शहिनशाही पंज छब्बी पोह नूं तेरी पैज जाए संवारी, लेखा पंजां नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरजीत सिँघ दी पिछली सेवा लेखे ला के सारी, सार शब्द दे नाल क़लम दी धार दए दृढ़ाईआ।

१५ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां जूहां कंदरां, जंगल पहाड़ टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे
खाणी वेखां अंदरां, तन वजूद माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धर्म दी धार वेखां मन्दिरां, नव नौ
चार दा डेरा ढाहीआ। सच दुआर विच मेहरवान हो के लँघणा, दो जहान मर्द मर्दान नौजवान आपणी कार कमाईआ। गुर

❋

❋

अवतार पैग़ग्बरां डंडावत वेखां बन्दना, सजदयां वाला पर्दा लाहीआ । कवण आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा गावे छन्दना, धुर दा कलमा नाम अगम्म अथाहीआ। निरगुण सरगुण धार वेखां नूरी चन्दना, जोती जाता हो के फोल फुलाईआ। हर हिरदा तक्कां वरभण्डणा, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। कवण दवारे मिले अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म कांड करां खण्डना, खण्डा खड़ग गोबिन्द नाम चमकाईआ। जन भगतां धुर दी धूढ़ी मस्तक लावां चन्दना, अगम्मी ख़ाक रमाईआ। साचे सन्तां चरण धूढ़ करावां मजना, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खेल दस्सां हक़ ख़ुदा, ख़ुद मालक प्रितपालक रिहा जणाईआ। जिस दी कलमयां विच सजदयां विच करदे गए दुआ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तन वजूद हक़ महबूब तों कर के गए फ़िदा, फ़ैसला आपणा अन्त जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर जावे आ, आमद विच आपणा नूर करे रुशनाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा सब दा लहिणा देणा दए चुका, चुकन्नी करे लोकाईआ। वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा दए सुहा, परवरदिगार सांझा यार आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर लए बुला, धुर संदेसा इक सुणा, शब्द अनादी नाद जणाईआ। भेव अभेदा दए खुल्हा, निरगुण सरगुण पर्दा लाह, वाहिद लाशरीक पुरख अकाला आपणी कार कमाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी बण मलाह, खेवट खेटा नईआ नौका इक्को नाम चलाईआ। सच दुआरा एकँकारा एक एका दए सुहा, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन एको नूर दए चमका, अन्ध अन्धेरा तन वजूद माटी ख़ाक बाहर कढ्ढाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद जिस नूं बैठे सीस झुका, ओह मालक होके दिलरुबा, वहदत विच वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो करो त्यारी, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ। निरगुण नूर जोत होवो उज्यारी, तन वजूद ना कोए वखाईआ। मातलोक वेखो बिन नेत्र लोचन नैण उघाड़ी, अक्खप्रतख इक उठाईआ। झगड़ा प्या जञ्ञू बोदी मुच्छ केस दाढ़ी, सुन्नत वाले देण दुहाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों प्रभ दे सम्मत दी आए सतारां हाढ़ी, हाढ़ा कढ्ढे ख़लक ख़ुदाईआ। दीन दुनी होई तत पुजारी, निरगुण इष्ट ना कोए मनाईआ। चार कुण्ट दह दिशा होई ख़ुआरी, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। मन ममता मोह माया जगत गुलशन बहारी, भय भउ ना कोए जणाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए अटारी, अटल पदवी ना कोए पाईआ। जिधर वेखो चार कुण्ट बदकारी, बदकारां दा बदला ना कोए चुकाईआ। घर घर अंदर मन मनसा होई मुख्त्यारी, मुफ्ती बण के लैण अंगड़ाईआ। तुहाडी चले ना कोए ताबिआदारी, तबा तबीअत

❋

❋

ना कोए बदलाईआ। झगड़ा वेखो पुरख नारी, पिता पूत करे लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर करन विभचारी, कुकर्म कलयुग जीव रहे कमाईआ। हक़ीक़त वाली रही ना कोई यारी, याराने कूड़े जगत वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बर आपणा कलमा वेखो किताब, बिन अक्खां लेख दृढ़ाईआ। जो सब नूं देवे दाद, दौलत धुर दा नाम वरताईआ। जिस दीन मज़हब दे तुहाडे खेड़े कीते आबाद, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। जिस दा कलमा पढ़े निमाज़, रोज़े रख के झट लँघाईआ। उस दी सुणो अगम्मी आवाज़, जो हक़ हक़ सुणाईआ। तेई अवतार जाओ जाग, आलस निंदरा रहे ना राईआ। जिस ने सब दा बदल देणा मिज़ाज, तबीअत तबा देणी बदलाईआ। दीन दुनी दा बदल देणा समाज, समग्री इक्को नाम वरताईआ। दीन दुनी दा बदल देणा राज, रईयत इक्को होवे शहिनशाहीआ। चार वरन दी सांझी कर जमात, साचा अक्खर दए पढ़ाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग सति चन्द चमकाईआ। शाहो भूप बण नवाब, नौबत नाम हक़ सुणाईआ। जिस दा भविख्तां विच लैंदे गए ख्वाब, सो ख़ालक ख़लक फेरा पाईआ। जिस दा संदेसा नानक दे के आया विच बग़दाद, बग़लीआं हथ्थां उत्ते टिकाईआ। जिस ने दीन दुनी दा सांझा करना जाप, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जन भगतां जन्म कर्म दे मेट के पाप, पतित पापीआं करे सफ़ाईआ। सब दा सांझा बण के बाप, पिता पुरख अकाल दए वड्याईआ । चरण प्रीती जोड़ के नात, नर नरायण लए मिलाईआ। तुहाडा पूरा करे भविख्त वाक्, पेशीनगोई आपणे लेखे लाईआ। सच संदेस दे शाबाश, शाला आपणा रंग रंगाईआ। सब दी पूरी कर के आस, आलस निंदरा दए गवाईआ। एह खेल प्रभू दा ख़ास, ख़सूसीअत समझ कोए ना पाईआ। जिस सम्बल कीता वास, साढे तिन्न हथ्थ जोती जोत डगमगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दिता गवाईआ। सब दा सज्जण बण के साक, सगला संग निभाईआ। गुरमुखां खोल्ह के अंदरों ताक, निज पर्दा रिहा उठाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी ना वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो सब ने पहुंचणा ख़ास, ख़ालस आपणा खेल खिलाईआ। सतारां प्रविष्टा हाढ़ महीना आउणा मास, मसला सब दा हल्ल कराईआ। किसे नूं करना ना पए तलाश, जंगल जूहां ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बर आउणगे। वक्त सुहञ्जणा मात सुहाउणगे। निरगुण धार जोत जगाउणगे। शब्दी धार डंक वजाउणगे। बिन नेत्र लोचण नैण दर्शन पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा

❋

❋

वर, दर ठांडे रंग रंगाउणगे। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो दस्सां हक़ सलाह, साहिब रिहा समझाईआ। धुर दा मन्नो इक मलाह, खेवट खेटा नूर अलाहीआ। जो दो जहानां होए सहा, एथे ओथे वेख वखाईआ। सो खेल रिहा खिला, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। ओस महबूब दा दर्शन लैणा पा, जो पाक पाकीज़ा सोभा पाईआ। जिस नूं पैग़ग्बरां मन्नयां ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। सारे करयो इक दुआ, दोआबे वाले नाल रलाईआ। सब दे अंदरों कूड़ी क्रिया कढ्ढे वबा, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। पंजां गुरमुखां ने दोहां हथ्थां नूं मैहन्दी लैणी ला, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा जल थल अस्गाह, महीअल आपणे खोज खुजाईआ।

१६ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सतारां हाढ़ कहे मैं आया नचदा टपदा, नव नौ चार चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जगत जहान वेख्या तपदा, सांतक सति ना कोए कराईआ। मिल्या मेल ना किसे कमलापति दा, पतिपरमेश्वर दरस कोए ना पाईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेला सोहँ नाम जपदा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। नाता जोड़ पारब्रह्म ब्रह्म नत दा, नर नरायण वेख वखाईआ। जिस लहिणा देणा देणा हक़ दा, हक़ीक़त पर्दा दए चुकाईआ। लेखा मुका जगत जहान मति दा, ब्रह्म विद्या इक दृढ़ाईआ। वक्त सुहा के साचे सति दा, धर्म दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं दो जहानां आया भज्जा, भजन बन्दगी सब दी वेख वखाईआ। प्रभ दे हुक्मे अंदर बध्धा, बन्दगी कर कर सीस निवाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां दे के आया सद्दा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। आपणी आपणी बयान करो वजह, क्यों कूड़ी क्रिया भरी लोकाईआ। उफ़ ! हाए, कहिण सारे रब्बा, रहमत विच मँग मँगाईआ। तुहाडा रिहा कोई ना दब्बा, भय भउ ना कोए जणाईआ। सच नाम ना वज्जे नद्दा, कलमा अगम्म ना कोए दृढ़ाईआ। चार वरन पींदे मधा, मधुर धुन ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाल चरण कोए ना लग्गा, भगत भगवान रूप ना कोए बणाईआ। वेखो खेल सूरा सर्बग्गा, की करता कार कमाईआ । जो हँस बणाए कग्गा, काग हँस दरसाईआ। कलयुग बुझाए अगनी अग्गा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप कराईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं आया नाल शौंक, शायद दा लेखा दयां मुकाईआ।

❋

❋

सब दा सांझा दस्स के खौंत, कन्त कन्तूहल इक प्रगटाईआ । जेहड़ा कदे ना जावे औंत, भगत सुहेले गोद उठाईआ। जिस दी मंज़ल सके ना कोई पहुंच, ओह निरगुण हो के फेरा पाईआ। सति दी सच जणाए मौज, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं आउणा उत्ते धरत, धवल दयां जणाईआ। पुरख अकाला वेखणा जो सब दी पूरी करे शर्त, शरअ शरअ विच्चों समझाईआ। निरगुण धार आवे परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सब दी पुठ्ठी कर के नरद, नर नरायण दए सज़ाईआ। शरअ छुरी पैग़ग्बरां वाली करद, क़ज़ा सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं वेख्या पतित पुनीत, पीया प्रीतम सीस निवाईआ। जिस दी अगम्म अथाह रीत, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। करनहारा ठांडा सीत, अगनी तत बुझाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़ग्बरां रखी उडीक, भविख्तां विच ध्यान लगाईआ। ओह सब दा लहिणा देणा करन आया तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। जिस ने छुडाउणे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक दृढ़ाईआ। उस दा इक्की बीबीआं रल के गाउणा गीत, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। चौवी साल तों होए ना कोई वधीक, सतारां साल तों निक्की ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे नौ गुरमुख होणे बूरे कक्के बग्गे, एका दर वड्याईआ। गलों लाहे होवण झग्गे, क़मीज़ तन ना कोए रखाईआ। ढिढ्ढ ते हथ्थ मार के कहिण असीं भुक्खे बड़े अग्गे, भुक्खयां भुक्ख दे गवाईआ। दीन दुनी नूं छड्ड के तेरी सरनाई लग्गे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चाली साल तों होवण मूल ना वड्डे, तीस दे विच रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे जिस वेले मेरे वज्जणे ढाई, ढईआ गोबिन्द वाला पूर कराईआ। सब ने इक्ठे होणा भैण भाई, दर साचे सोभा पाईआ। पुरख अकाल दए वधाई, मेहर नज़र टिकाईआ। साची सिख्या दए समझाई, साजन हो के आप दृढ़ाईआ। की कुझ करना की कीती पिच्छे कमाई, की लहिणा झोली पाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं देवां कूक दुहाई, सम्मत पंज विच सुणाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़ग्बरां मन्नया धुर दा माही, मालक इक हो आईआ। जन भगतो जद मँगो ते मँगो तेरी होए ना कदी जुदाई, विछोड़े विच विछड़ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। ढईआ कहे गुरमुख सिँघ पोता चुक्कया होवे ढाके, नौ मिन्ट आप उठाईआ। जिस दा लेख कते ना जापे, पढ़न विच ना कोए पढ़ाईआ। जन भगत

❋

❋

सुहेले सारे होणे साचे, सगला संग बणाईआ। रणजीत कौर ने संधूर लगाउणा माथे, हुक्म मिले बेपरवाहीआ। जिस कारण खेल करे प्रभ आपे, आपणा रंग रंगाईआ। लेखा पूरा करना मनजीत जगदीश अगम्मे काके, कला आपणी कल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला लए मिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे ढाई वजे मैं गुरमुख वेखणे पंज ग़रीब, मुफ्लसां विच्चों मुफ्लस नज़री आईआ। दरस करां आपणी दीद, बिन नैणां नैण उठाईआ। आसा मनसा वेख उम्मीद, ख्वाहिश विच जणाईआ। ओह पेट ते काली मारन लीक, उँगलां दस विच लम्बाईआ। अगला लेखा फेर दस्से प्रभ ठीक, ठाकर आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी करे आप तसदीक़, शहादत शरअ अवर ना कोए भुगताईआ।

१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ सवेरे ढाई वजे हरिभगत दुआर जेठूवाल

सतारां हाढ़ कहे जिथ्थे खड़्ही माता बिशन कौर, कौरवां पांडवां कृष्ण इशारे नाल गया जणाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद कर के ग़ौर, मक़बरिआं तों परे गया जणाईआ । नानक निरगुण समझ के अवर का और, औरत मर्द गया दृढ़ाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दी फड़ के डोर, प्रेम प्रीती नाल जुड़ाईआ। शब्दी धार पा के शोर, शाह सुल्तान इक जणाईआ। ब्यासा तों अग्गे क़दम लैणा तोर, चरण चरण ना कोए टिकाईआ। चार जुग दी माला तसबी फड़ के दोवें हथ्थ दिते जोड़, पुनह पुनह सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम तेरी लोड़, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं फिर के वेख्या जगत जहान तत्तां वाले पौड़, नीला ज़ेबो ज़ीनत नाल सुहाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा घोर, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच खेल आप खिलाईआ । सतारां हाढ़ कहे गोबिन्द कीती आपणी उँगल, अन्तर वेख वखाईआ। बिन पुरख अकाल तों खोल्हे कोई ना गुंझल, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। चार वरन होणा चुगल, निन्दक निन्दिआ विच वड्याईआ। नज़री आए ना नैण मूंदन, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। चार जुग दे शास्त्र कूकण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पवित्र जन्म करे ना कोए मल मूतन, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। झगड़ा पैणा पंज भूतन, दीन मज़हब फिरे दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे गोबिन्द निगाह कीती आप, सच ध्यान लगाईआ। पवित्र होवे ओह ख़ाक, धूढ़ मिले वड्याईआ। जिथ्थे मिटे अन्धेरी रात, सच चन्द चमकाईआ । रूह बुत होवे

❋

❋

पाक, दुरमति मैल धवाईआ। पुरख अकाला प्रगट होवे साख्यात, निरगुण निराकार आपणा रूप बदलाईआ। सच दुआर दा खोल्ह के ताक, भगत दुआरा इक वड्याईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, दीन दुनी दा डेरा ढाहीआ। सच संदेसा देवे आप, धुर फ़रमाना हक़ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभ चरणां उत्ते पैर, पैरां हेठ चरण दबाईआ। सृष्टी दृष्टी दिसे कहर, सति सति ना कोए जणाईआ। माता पुत्रां देवे ज़हर, दुहागण हो के दए दुहाईआ। मात पिता दा होवे वैर, गोदी सुत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे सदा माता पुत्तर नूं चुकदी गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गया जणाईआ। माता दे पुत्तर हुंदे गुरु जगत जुगीशर जोगी, तपीश्र रूप वटाईआ। माता दा पुत्तर हुंदे कूड़ कल्पणा कामना वस भोगी, ममता मोह हल्काईआ। माता दे पुत्तर हुंदे धुर संजोगी, दरगाह साची मेल मिलाईआ। माता दे पुत्तर हुंदे जन्म जन्म दे रोगी, कर्म करम विच चुरासी खेल खिलाईआ। माता दे पुत्तर हो के गए वेदी सोढी, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। माता दा पुत्तर सुहवे माता कोल, घर मिले वड्याईआ। माता दा पुत्तर माता नाल बोले बोल, साची सिख्या झोली पाईआ। माता नाल करे चोहल, सोहणा रंग वखाईआ। माता वास्ते सदा अनभोल, आयू वड्ड ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी खेल खिलाईआ। गोबिन्द कहे माता छड्ड दे पिछला ख्याल, अन्तश लै बदलाईआ। जेहड़ा गोदी चुक्कया बाल, नन्हा आप उठाईआ। जिस नूं कहिंदी रही लाल, ख़ुशीआं नाल बुलाईआ। ओह बण के पुरख अकाल, आपणा रूप आया बदलाईआ। साची गोदी लए सवाल, सुत्तयां फेर ना कोए उठाईआ। एथे ओथे पुच्छे हाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतारां हाढ़ कहे पुत्त दी माता बैठ गई गोदी, पिता पुरख अकाल आया रूप बदलाईआ। जिस नूं कहिंदी पूरन जोती, ओह जोती जाता वेख वखाईआ। माता जगत दी एह बच्चे सारे तेरे गोती, सब नूं दयां वखाईआ। ना कोई हिरख ते ना कोई सोगी, चिन्ता देणी कढ्ढाईआ। सारे बच्चे तेरे जोगी, जन भगत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे शब्दी धार अगम्मी बच्ची, बचपन विच वड्याईआ। जिस दी डोर रही ना कच्ची, तन्दन तन्द बंधाईआ। इक ख़बर सुणनी सच्ची, सच सच जणाईआ। भरम रहे ना रती, भाण्डा कूड़ा देणा भन्नाईआ। बिशन कौर कहे जिस पूरन ने मैनूं चक्ुकया आपणी पट्टीं, पटने वाला वेस वटाईआ। ओह जन भगतो तुहानूं सद्द सदा सद आपणे नाल रिहा रखी, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। क्यों तुसां तूं

❋

❋

मेरा मैं तेरा धार जपी, दूजा नाता दिता तुड़ाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं जन भगत रहिण नहीं देणा कोई छुट्टड़, विधवा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख सिँघ आपणा पोतरा चुक्क लै कुच्छड़, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। गोबिन्द नाल कीता कौल साहिब स्वामी ना जाए मुकर, आदि जुगादि पूर कराईआ। बिशन कौर अज्ज आपणा कर लै शुकर, शुकराने विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। जेहड़ा अगम्मी धारों आया उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण पन्ध मुकाईआ। जिस पूरन नूं कहिंदी रही पुत्तर, ओह पूरन परमेश्वर हो के आपणी गोद उठाईआ। गुरमुखां कदे ना देवे लुकण, चारों कुण्टां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता धुरदरगाहीआ। हाढ़ सतारां कहे पिता पूत नाता गुरमुख पोतरा, जोत शब्द धार आत्म ब्रह्म वड्याईआ। सच संदेसा नाम अगम्म होकरा, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। जन भगतां मार्ग दे के मोकला, भीड़ी गली ना पन्ध जणाईआ। वेले अन्त कट के औकड़ा, ओड़क आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतो झगड़ा करयो ना वांग सौकणा, सौहरा पेका इक्को पिता माईआ। सचखण्ड दवारे इक घर सब ने पहुंचणा, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। दो जहान किसे ना रोकणा, रुकमणी राधा नूं कृष्ण गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं प्रभ दा भरया वेखां पूर, पूरन पुरख दए जणाईआ। हाज़र हो हज़ूर, लेखा पूरब फोल फुलाईआ। रणजीत कौर ला के मस्तक संधूर, संध्या दा वक्त इक सुहाईआ। अन्तर विकार रहे ना कूड़, क्रिया कूड़ देणी मिटाईआ। जिस जन भगत प्रभ चरण ला लई धूढ़, ओस दा इक्को पिता माईआ। शरीर वास्ते माता पिता जगत ज़रूर, आत्म दा परमात्म आदि अन्त सदा अख्वाईआ। जिस कूड़ी क्रिया कलयुग मेटणी ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जन भगत करे मशहूर, मशवरा लैण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभ दा शब्द धार मज़मून, लेखा क़लम शाही वड्याईआ। भगत दवारे जिस माता दा लग्गा ख़ून, शहादत बच्चयां वाली भुगताईआ। ओस दा नुक़ता समझ ना सके कोए नून, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ । आदि अन्त आपणे हथ्थ रखे क़ानूंन, कायदा बाकायदा आप दृढ़ाईआ। जो लेखे लाए मासूम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे जिथ्थे भगतां दी आबादी, भगत दुआरा सोभा पाईआ। साडे पिता दी गोदी बैठ गई साडी दादी, दाअवे नाल जणाईआ। माता संधूर लगा के रसम करे समाजी, समाज वाल्यां दए जणाईआ। बिना प्रभू दी किरपा सदा रहे कोई ना राज़ी, सति सति ना कोए समाईआ। की शरअ शरीअत करे क़ाज़ी,

❋

❋

क़ज़ा सक्कया ना कोए बदलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अगम्मी साजण साजी, साजणहार दया कमाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज जगदीश मनजीत दी होणी शादी, ख़ुशीआं भगतां नाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप उठाईआ। मनजीत जगदीश कहे असीं आए धर्म दी धार आखण, निउँ निष्उँ सीस निवाईआ। जिथ्थे लग्गे सच सिँघासण, सोभावन्त वड्याईआ। धरनी होवे वड वड भागण, धवल ख़ुशी रखाईआ। किरपा करे माधव माधन, मोहण मोहणी रूप दरसाईआ। जिस रचना रची आदन, अन्त आपे वेख वखाईआ। जन भगतो तुसीं सारे होए सुहागण, रंडेपा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे उपर सुहञ्जणी होवे जगह, जागरत जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर चार जुग दा इष्ट मज़हबां दा सका, दीनां रंग रंगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा बणन लग्गा अब्बा, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। वक्त सुहञ्जणा सुहावा सोहणा सजा, मिले माण वड्याईआ। चारे दिशा अग्गा पिच्छा सज्जा खब्बा, गुर अवतार पैग़ग्बर रंग रंगाईआ। पूरब लेखा मेटे हभ्भा, अग्गे आपणा हुक्म जणाईआ। जन भगतो साढे नौ वजे रैण रातीं भगत दवारे उत्ते ढोल दा लग्गे डग्गा, ख़ुशी नाल खड़काईआ। शमांदान होवे जगा, आपणा आप चमकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर होवे सद्दा, आवण चाँईं चाँईंआ। खाणे नाल दुध्ध ग्लास लिआउणा अध्धा अध्धा, पूरा भर ना कोए टिकाईआ। इक इक्क विच रख के टका, अन्तिम लहिणा देणा मुकाईआ। मुखों कहिणा गुर अवतार पैग़ग्बरो पुरख अकाल आया तुहाडे वट्टा, वटणा सब नूं दए लगाईआ। तुहाडा पूरा कर के पट्टा, पटने वाला इक्को नाल रखाईआ। अग्गे साचा दस्स के टप्पा, सोहँ करे पढ़ाईआ। तुसीं वसो इक्को इक टिकाणा इक्को तुहाडा पता, जिथ्थे पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। जगत जहान रिहा कोई ना सका, साजण मीत ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे रणजीत कौर तिलक लगाया केहड़े मस्तक, मस्तक चरणां उत्ते टिकाईआ। केहड़ा सुहञ्जणा होया वर्षक, बरस बरसी वेख वखाईआ। सतिगुर दुआरा कदे ना बणे मरघट, मसाणा वाला ना रूप जणाईआ। जगत जहान वास्ते तीर्थ तट, घाट किनारा इक्को इक रखाईआ। चार वरन दे इक्ठे झीवर छींबे नाई जट्ट, जट्टां दा मालक जट्ट नज़री आईआ। तुसीं जगत ज़ातियां सारे गए टप, अग्गे सके ना कोए अटकाईआ। मिल गए ओस प्रभू दे हक़, जो हक़ीक़त दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, समरथ स्वामी इक अख्वाईआ। जन भगत कदे ना होवे

❋

❋

रंडा, रंडेपा नज़र कोए ना आईआ। जो सतिगुर मंज़ल चढ़े डंडा, पौड़ी पौड़ी पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दा कूड़ा समझणा धन्दा, माया ममता जगत हल्काईआ। माया मोह विकार हँकार विषा विशेष नहीं गंदा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जिन्हां दा लेखा साहिब स्वामी संदा, संध्या आपणा रंग रंगाईआ। मेहर कर सूरा सरबंगा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । अंगीकार कराए अंगा, आंगन आपणा इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादी साचा छन्दा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस धरनी उत्ते सिँघासण वाला डाहे पलँघा, आसण भगतां नाल रखाईआ।