पुस्तकालयभाग २१

१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ साढे नौ वजे हरिभगत दुआर जेठूवाल

सतारां हाढ़ कहे मेरा लेखा अगम्म अपार, अलख अगोचर दयां दृढ़ाईआ। हुक्म दिता सो पुरख निरँजण सच्ची सरकार, हरि पुरख निरँजण शाह पातशाह शहिनशाह रिहा उठाईआ। एकँकार कीता ख़बरदार, आदि निरँजण दर्द दु:ख भय भञ्जण, पर्दा दिता उठाईआ। अबिनाशी करते संदेसा दिता आपणी धार, श्री भगवान शाह सुल्तान रिहा दृढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करना ख़बरदार, आलस निंदरा रहे ना राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव धुर दी दस्सण अगम्मी कार, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जोती जाते कर उज्यार, गुर अवतार पैग़म्बर अक्खखुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सतारां हाढ़ कहे हुक्म दिता श्री भगवन्त, हरि करता आप जणाईआ। चार जुग दा नाम कलमा वेख मणीआं मंत, घट अन्तर निरंतर वेख वखाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे सन्त, धरनी धरत धौल धवल गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म वेख कवण नार सुहागी कन्त, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी कवण घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच दए वड्याईआ। सतारां हाढ़ कहे सुणया शब्द अवल्ला, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जो वस्सया दरगाह साची सचखण्ड महल्ला, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। जिथ्थे नूर अलाही एकँकारा अल्ला, अलाह आपणा आप करे रुशनाईआ। सच दरबारा एकँकारा सुहाए अटल अटला, निहचल सोभा पाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर जिस दे दीपक अगम्मी जला, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ओह करे खेल इक इकल्ला, अकल कलधारी धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप चुकाईआ। सतारां हाढ़ कहे पुरख अकाल देवे ख़बर, बेख़बरां ख़बर

❋

❋

जणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर उठो मेरा टब्बर, पिता पूत दए वड्याईआ। दीन दुनी कायनात सृष्टी दृष्टी अंदर होया बेसबर, सिदक सबूरी नज़र कोए ना आईआ। तुसीं मढ़ी गोर समाए आसण लाया विच क़बर, मक़बरिआं रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट तुहाडे दीनां मज़हबां पाया ग़दर, सांतक सति ना कोए कराईआ। चार जुग दा नाम कलमा करे कोई ना अदल, इन्साफ़ हक़ ना कोए कराईआ। पिता पूत करे क़तल, मक़तूल क़ातल वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडे शास्त्र सिमरत वेद पुराणां अञ्जील क़ुरानां खाणी बाणी चारा चले ना कोई यतन, यथार्थ भेव ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म नालों विछड़ लोकमात होई बेवतन, घर सच ना कोए मिलाईआ। जीव जंत साध सन्त पत आए कोई ना रखण, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। आपणा घाट दीन मज़हब दा वेखो पत्तन, पत्रे अक्खरां वाले फोल फुलाईआ। चार वरन अठारां बरन मन कल्पणा विच तपण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द अल्ला वाहिगुरु राम ओम हरी ओम तत सति सारे जपण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सजदे करदे जांदे मक्के काअबे करन हज्जण, महबूब मिलण कोए ना पाईआ। अठ्ठ सट्ठ तीर्थ सारे नठ्ठण, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ आपणीआं फेरीआं पाईआ। मन कल्पणा अंदर काया माटी नच्चण, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह माया ममता आसा तृष्ना विच हस्सण, हस्ती मिले ना बेपरवाहीआ । चुरासी कोई ना आवे कटण, कटाकश नाम तीर ना कोए लगाईआ। कम्म ना आए चौदां लोक हट्टण, चौदां तबक सबक हक़ीक़ी ना कोए पढ़ाईआ। धर्म दी धार चले कोई ना मत्तन, मन मनसा रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो आपणा लोकमात, बिन अक्खां अक्खखुल्हाईआ। नूरी धार मारो झाक, झलक देवे बेपरवाहीआ। आपणा वेखो भविख्त वाक्, जो नाम कलमयां विच सालाहीआ। अक्खरां वाली वेखो लुग़ात, निरअक्खर विच्चों समझाईआ। क्यों झगड़ा पाया ज़ात पात, दीन मज़हब वंड वंडाईआ। मेरा भेव भेद ना दस्सया ख़ास, ख़सूसीअत हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म करे कोई ना जाप, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। रूह बुत होए किसे ना पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तुसीं नन्हे बच्चे मेरी अगम्मी शाख़, शनाख़त विच तन वजूद दिते बणाईआ। अन्त कोई ना निभया साथ, सगला संग ना कोए जणाईआ। आपणी मंज़ल वेखो घाट, पौड़ी पौड़ी क़दम टिकाईआ। साची मिले किसे ना वाट, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। अन्त मिले ना किसे नजात, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। हुक्म देवे पुरख अबिनाश, परवरदिगार धुरदरगाहीआ। तुहाडे उत्तों तुहाडयां मुरीदां

❋

❋

सिखां दा गया विश्वास, विषयां विच कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे तेई अवतार करो सावधानी, जोती जोत जोत लओ अंगड़ाईआ। जा के वेखो आपणी जूह बेगानी, जो मातलोक छड्ड के आईआ। मंज़ल वेखो जीव रुहानी, अंदर मन्दिर फोल फुलाईआ। जगह छड्डो अर्श असमानी, जिस्मानी पर्दा दयो उठाईआ। जेहड़ी अक्खरां वाली लिख के आए बाणी, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। सदी चौधवीं बण गई जगत कहाणी, आत्म ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, सति सच ना कोए जणाईआ। धर्म दवारे दिसदे ख़ाली, नाम भण्डारा ना कोए वरताईआ। जगत बाग़ दा रिहा कोए ना माली, हरया सिंच ना कोए कराईआ। मन्दिर दिसे ना कोए शाने आली, आलम इल्म उल्मा सके ना कोए समझाईआ। ओह गुरमुख उठो जिन्हां चौहां ने दो हथ्थां नाल वजाउणी ताली, कलयुग काया वेख के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद खोल्हो अक्ख, लाशरीक आप जणाईआ। जो निरगुण धार आए दस्स, कलमा वाहिद इक पढ़ाईआ। हक़ीक़ी जणा के आए हज्ज, हुजरा इक्को इक दृढ़ाईआ। जिथ्थे नूर अगम्मी जोत रही जग, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। परवरदिगार कहे गुज़ले जूज़कज़ा ज़ौबो ज़गी नूरे चशां चश्मे दीद चूज़े मुज़ू नूरे नूर नूर इक अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। परवरदिगार कहे की पैग़ग्बरो दिता पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे देणा दृढ़ाईआ। की कलमा दस्सया कलाम, कायनात की जणाईआ। की शरअ दस्सी अवाम, उम्मत पर्दा की उठाईआ। की हक़ दा दस्सया नज़ाम, नौबत नाम वजाईआ। की हक़ीक़ी दिता जाम, मधुर रस रस चखाईआ। आपणी उम्मत वेखो तमाम, तमअ विच लोकाईआ। तुहाडा रिहा ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत विच पई दुहाईआ। सच दी रही कोई ना शान, शमां नूर ना कोए चमकाईआ। चारों कुण्ट बेईमान, धर्म दी धार ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं होई हराम, हैरानी हर घट अंदर आईआ। पवित्र रिहा ना पीण खाण, अमृत रस ना कोए चखाईआ। क्यों दरगाह साची सचखण्ड लुके आण, आपणा आप छुपाईआ। जा के वेखो जीव जहान, चारों कुण्ट रिहा कुरलाईआ। प्यार रिहा ना किसे विच इन्सान, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे वेखो सतिगुर दस, नानक गोबिन्द भेव खुल्हाईआ। अमृत मिले कोए ना रस, रसना कूड़ जगत हल्काईआ। धीरज रिहा कोई ना हट्ठ, साध सन्त देण दुहाईआ। सुहाए कोई

❋

❋

ना तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मारे धाईंआ। दीनां मज़हबां पाई वट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर ना कोए वसाईआ। सति धर्म ना दिसे हट्ट, वस्त अगम्म ना कोए रखाईआ। मन कल्पणा जगत जिज्ञासू रहे नठ्ठ, सतिगुर शब्द ना कोए कमाईआ। दुरमति मैल कोई ना सके कट, परदा दूई ना कोए चुकाईआ। मातलोक वेखो छेती झट्ट, झटका खा के बणे कसाईआ। अक्खरां वाली बाणी तुहाडी दिती ठप्प, मोहर कलयुग नाम लगाईआ। होछी सब दी होई मत, ब्रह्ममत ना कोए रखाईआ। झगड़ा प्या पंज तत्त, त्रैगुण अगनी रही तपाईआ। जो दस्स के आए सच, सो बैठा मुख छुपाईआ। लूं लूं अंदर प्रभू जाए किसे ना रच, साढे तिन्न करोड़ नेत्र नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे वेखो वक्त आ गया समां, सहज नाल समझाईआ। अग्गे जुग चलणा नवां, नव नौ चार दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेटणा ग़मा, माया ममता मोह गवाईआ। जन भगतां जगाउणी शमां, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। कूड़ कल्पणा मेट के मनां, मनसा दूर देणी कराईआ । सच नूर चमका के चन्ना, तारा चन्द मुख भवाईआ। जो दीनां मज़हबां तुसां बणाया बन्ना, कलयुग करनी अन्त सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर निरगुण उठो विच्चों मेरी धार, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जा के वेखो आपणा संसार, दीन दुनी फोल फुलाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। धर्म दवारिआं होए विभचार, चारों कुण्ट कूड़ दिसाईआ। दीन मज़हब आपणे करो ख़बरदार, सुत्तयां सोयां लओ उठाईआ। एह अन्त अख़ीरी वार, सम्मत सम्मती ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सारे करन सलाह, सचखण्ड लै अंगड़ाईआ। साडे ग्रन्थ साडे गवाह, शहादत देण भुगताईआ। जिस नूं दस्सदे आए बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। ओम राम कृष्ण अल्ला वाहिगुरु कहि के आए गा, नाम सति सति समझाईआ। निरगुण नूरी नूर ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। जिस दे उत्ते हो के आए फ़िदा, आप आपणे लेखे लाईआ। सो मार्ग दस्से सिध्धा, सच स्वामी भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे करो सच त्यारी, त्रैगुण अतीता रिहा दृढ़ाईआ। तुसीं निरगुण नूर जोत प्रभू निरँकारी, निराकार निरवैर उपजाईआ। पंज तत तत्त शंगारी, तन वजूद दिती वड्याईआ। जा के उन्हां पाओ सारी, जिन्हां नूं आपणा इष्ट आए दृढ़ाईआ। मज़हबां दी मुख्त्यारी, आलम हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मेरा नाम कलमा तुहाडी जगत वाली रोज़गारी, लेखा धुर समझाईआ। अन्तिम मेहनत जाए बेकारी, धुर दी धार ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट दिसे जवारी, ज़ाहर ज़हूर

❋

❋

नज़र कोए ना पाईआ। भरमे भुल्ले नर नारी, नर नरायण मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाल सीस निवाउँदे हां। दीन दयाल साहिब सुल्तान, दर ठांडे अलख जगाउँदे हां। तूं शहिनशाह शाह सुल्तान, ख़ाली झोली अग्गे डाउँदे हां। तूं वाली दो जहान, हउँ बालक मँग मँगाउँदे हां। जो दस्स के आए जहान, उस दा पर्दा आप उठाउँदे हां। दीनां मज़हबां कर के आए कल्याण, कलमा तेरा इक जणाउँदे हां। अन्त वेखीए मार ध्यान, चौदां तबकां पन्ध मुकाउँदे हां। खेल मुके ज़िमीं असमान, दो जहानां वंड ना कोए वंडाउँदे हां। तेरा हुक्म इक फ़रमान, परवरदिगार सीस टिकाउँदे हां। चार दिन रह के आए जहान, अन्तिम तेरे दर सुहाउँदे हां। तूं साहिब सदा मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाउँदे हां। दर तेरे अलख जगावांगे। दरगाह साची मँग मँगावांगे। लोकमात राह तकावांगे। हाढ़ सतारां वेख वखावांगे। जोती जोत विच्चों प्रगटावांगे। वरन गोत ना कोए रखावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखावांगे। गुर अवतार पैग़ग्बर झुकदे, दर दर सीस निवाईआ। साडे पैंडे सब दे मुकदे, अन्त रिहा ना राईआ । असीं वणजारे तेरे नाम तुक दे, आपणा ढोला दे दृढ़ाईआ। असीं वणजारे नहीं सुख दे, सागरां विच ना कोए समाईआ। असीं पुज्जे तेरे दवारे उच्च दे, उच्च अगम्म तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। अवतार पैग़ग्बर कहिण सतिगुरु तेरे चरण बलिहारी, बिन चरणां सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादि इक अवतारी, जुग जुग वेस वटाईआ। सब नूं नाम दी दे ख़ुमारी, लोकमात दिती वड्याईआ। पंज तत कर शृंगारी, तत्तां विच भवाईआ। दीनां मज़हबां दे अख्त्यारी, कलमयां नाम सुणाईआ। अन्तिम छड्ड के आए यारी, याराना तोड़ ना कोए निभाईआ। संदेसा दे के आए कलयुग अन्तिम कल कल्की लए अवतारी, अमाम अमामां फेरा पाईआ। जिस दी करनी वफ़ादारी, दर ठांडे सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वरदाता इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण खोल्ह दे धुर दरवाज़ा, दर तेरे मँग मँगाईआ। तूं ग़रीबां दा ग़रीब निवाज़ा, करनैल सिँघ अग्गे जाणा आईआ। तेरा मुहम्मद दा पिछला साका, साहिब दए समझाईआ। जिस वेले मक्कयों मदीना झाका, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह किसे तों खिच्चया नहीं गया ख़ाका, मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराईआ। कोई गा ना सक्कया भाटा, कातब क़लम ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू जे सारे जाईए जग, जगजीवण दाते

❋

❋

तेरी वड वड्याईआ। की जा के करीए हज्ज, काअबिआं सीस निवाईआ। की वड़ीए मन्दिर मठ, शिवदवाल्यां सोभा पाईआ। की गुरुदुआर वेखीए नठ नठ, जिथ्थे धर्म रिहा ना राईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा तक्कीए हट्ट, सत्तां दीपां वंड की वंडाईआ। साधू दिसे ना कोई जिस दे अंदर जत सति, धर्म दी धार ना कोए दृढ़ाईआ। तेरे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान खाणी बाणी रसना जिह्वा बत्ती दन्द दीन दुनी पढ़ पढ़ गई थक्क, पढ़यां हथ्थ किछ ना आईआ। अन्तिम सारे गए अक्क, धुर दा प्रेम ना कोए बणाईआ। कुछ संदेसा देवें बिन अक्खरां वाली पत्त, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। असीं इक्ठे जाईए गुर अवतार पैग़ग्बर दीन मज़हब छड्ड, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे नाम दा धर्म निशाना दईए गड्ड, गाॅड गाईड गुड दईए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण अन्त प्रभू निमस्कारे, नमों नमों सीस निवाईआ। असीं चौहन्दे जाईए ओस दवारे, जिथ्थे तेरा नाम वड्याईआ। मज़हब दा देवे ना कोए इशारे, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट तक्कीए वारो वारे, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। जां वेख्या सच नज़र आया तेरयां भगतां दे दवारे, जिथ्थे चार वरन बैठे सोभा पाईआ । असीं चौहन्दे अज्ज दिन सतारां हाढ़े, जिस दा गुर अवतार पैग़ग्बर भविख्त गए समझाईआ। प्रेम प्रीती विच जाईए जगत संसारे, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लैणा मिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अबिनाशण, अबिनाशी तेरी बेपरवाहीआ। असीं तेरे दासी दासन, जुग जुग सेव कमाईआ। असीं चौहन्दे तेरा नूर ज़हूर चमके ओस जगह जिथ्थे ना कोई पृथ्मी ना आकाशण, ज़िमीं असमान नज़र कोए ना आईआ। तेरा जलवा वेखीए बातन, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दीन दयाला, दीनां बंधप अख्वाईआ । जुग चौकड़ी खेल निराला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग समझ किसे ना आईआ, किसे नूं राम किसे नूं बणा काहन ग्वाला, किसे नूं ईसा मूसा किसे नूं नानक किसे नूं गोबिन्द बणा के बाला, शब्द सुत समझाईआ। जद वेखो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रूप सदा सब तों निराला, एकँकार सोभा पाईआ। असीं हैरान हो गए गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण, जुग जुग भगतां दे के राह सुखाला, सिध्धा आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर ख़ुदाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण ऐ साडे गुरदेवा, तेरे चरण कँवल सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक आदि जुगादि अलख अभेवा, आदि निरँजण तेरी वड वड्याईआ। असीं बालक तेरे नन्हे करन वाले सेवा, सेवक जुग जुग सेव कमाईआ। तेरा नाम रस अमृत मेवा वड देवी

❋

❋

देवा, देवत सुर तेरी सरनाईआ। तैनूं जिस गाया रसना जिह्वा, अजपा जाप विच बिन भगतां तों नज़र कोए ना आईआ। तेरा धाम निहचल निहकेवा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभू असीं तेरे पुजारी, पूजनीक इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण विष्नूं ब्रह्मा शिव भण्डारी सँघारी, उत्भुज वाला नज़र कोए ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पुरख अकाल दीन दयाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एकँकार परवरदिगार सांझे यार तेरी आई लोकमात वारी, वारस हो के विरसा सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण उठो पंज दरबारी, दरे दरबार सोभा पाईआ। गुरदर्शन बोले ओह जैकारी, जो ईसा इस्म आज़म विच समझाईआ। पंज अक्खरां दी पंचम नाल धारी, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे मँग मँगाईआ। दरबारी कहिण तेरा दरबारा, दर ठांडा नज़री आईआ। जिथ्थे पुज्जण गुरु अवतारा, पैग़ग्बर पन्ध मुकाईआ। जिन्हां दी आशा जगत अहारा, चारे थाल मँग मँगाईआ। एह भेंटा अन्तिम वारा, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा हुक्म सच्ची सरकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, करन हार इक अख्वाईआ। थाल कहिण असीं जगत परोसे, पंचम पंच नाल वड्याईआ। नाल पाणी ग्लास कोसे, ईसा मूसा मुहम्मद मँग मँगाईआ। दुध्ध नाल पूरे कीते रोज़े, राज़क रिज़क रहीम तेरी सरनाईआ। तन वजूद सुहाए चोगे, माटी ख़ाक वज्जे वधाईआ। मन कल्पणा हिरदे सोधे, सच सुच्च विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मिले तेरी जोते, जोत जोत विच रलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण वस्तू विच थाल, गगन मण्डल वड्याईआ। समरथ पुरख तेरी धर्मसाल, सच दुआरा नज़री आईआ। जिथ्थे भगत सुहेले इक्ठे होए आण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कालीआं झण्डीआं वाल्यो उपर कर दयो काले निशान, बेमुखां नालों करो जुदाईआ। तुहाडा ओह मित्र जेहड़ा मन्ने श्री भगवान, पुरख अकाल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जिन्हां हथ्थ कीते नीले, अग्गे जाओ आईआ। जिस बुढ्ढे ने वस्त्र पाए पीले, गोबिन्द वेखे चाँईं चाँईंआ। प्रभ मिलण दे सच वसीले, वसल मिले नूर अलाहीआ। तुसीं ओस प्रभू दे क़बीले, जो क़िबले अज़ करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जिन्हां पग्गां नूं पाए डब्ब, दो दो रंग रंगाईआ। ओह अग्गे आउ झब, आपणा पन्ध

❋

❋

चुकाईआ। सब नूं दस्सो दीन मज़हब दी छड्डणी हद्द, मानव मानव इक्को रूप दरसाईआ। झगड़ा दुनी रहे ना जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। द्वैती सड़ना नहीं अग्ग, तामस तमअ ना कोए तपाईआ। विकार दी पीणी नहीं मदि, नाम ख़ुमारी लैणी चढ़ाईआ। बिना काअबिउँ करना हज्ज, काया मिले नूर अलाहीआ। सब ने प्रण करना अज्ज, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। ओह सब दा मालक सूरा सर्बग्ग, जिस ने गुर अवतार पैग़ग्बर लए उपजाईआ। उस दा नाम कलमा इक्को अगम्मी मदि, धुन आत्मक राग सुणाईआ। पिछली रीती सब ने जाणी छड्ड, छड्डणी कूड़ लोकाईआ । पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार काया मन्दिर अंदर लैणा लभ्भ, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा अगम्मी वर, जिस दा लेख ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी आदि जुगादि दी मनसा, अन्त दईए दृढ़ाईआ। आत्म नारी मिले कन्ता, परमात्म सोभा पाईआ। लेखा रहे ना बहिश्त जन्नता, स्वर्ग अक्खना कोए उठाईआ। गढ़ तुट्टे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म वड्याईआ। मन्नणा पए ना कोई पंडता, बोध अगाध दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच्चा सच अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा अन्त विहारा, विवहारी रिहा जणाईआ। असीं कर के निमस्कारा, अग्गे पल्लू लैणा छुडाईआ। वस्स के सचखण्ड दुआरा, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। बोल के इक जैकारा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पुरख अकाल दा खेल वेख दुबारा, दोहरी धार वज्जे वधाईआ। जन भगतां मिले सहारा, सहायक इक्को इक अख्वाईआ। जिस नूं किहा परवरदिगारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। भेजदा रिहा गुरु अवतार, पैग़ग्बरां हुक्म मनाईआ। संदेसे दिन्दा रिहा वारो वार, जुग चौकड़ी कर पढ़ाईआ। किसे हथ्थ ना आया नेत्र नैण सक्कया ना कोए वखाल, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। बणया रिहा शाह कंगाल, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं करीए हक़ निमस्कारी, सजदा सीस झुकाईआ। जुग जुग कीती खेल निआरी, निराकार आपणी कार कमाईआ। सानूं समझ नहीं दिती सारी, सार शब्द ना कोए दृढ़ाईआ। दीन मज़हब दी ला के कारी, धंदे जगत वाले वखाईआ। किसे दा मूंड मुंडा किसे दी बोदी किसे दी मुच्छ केस दाढ़ी, जुग जुग हुक्म वरताईआ। आप ना पुरख ना नारी, नर नरायण नूर नज़री आईआ। तत्तां वाले गुरुआं दी करदा रिहा ख़ुआरी, हुक्मे अंदर हुक्म भवाईआ। जन भगतो गुर अवतार पैग़ग्बर

❋

❋

कहिण प्रभ दे उत्ते सदा सदा बेएतबारी, एतबार सके ना कोए जमाईआ। एह चार जुग दा जुआरी, सार पाशा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण पुरख अकाल धोखेबाज़, सति सच जणाईआ। सानूं भेव ना दस्सया आपणा राज़, नाम कलमे दे के दिता परचाईआ। मुख़तलिफ़ सुणा के आपणी आवाज़, इख़तलाफ़ विच कीती लड़ाईआ। थोड़्हा जिहा अंदरों लाह के गिलाफ़, नूर दिता चमकाईआ। मण्डल वखा के रास, सुरती शब्द गोपी काहन नाच नचाईआ। पवण चला के स्वास, साह साह दरसाईआ। ख़ुशी संदेसा आख, अगम्म करी पढ़ाईआ। खोल्ह के निक्का जिहा ताक, बाहर दिता कढ्ढाईआ। बणा के आपणा चाक, सेवक सेवा सच जणाईआ । अन्त बणा के ख़ाक, मिट्टी तन वजूद रही ना राईआ। ओस प्रभू दी करीए की बात, जो जुग जुग आपणा हुक्म जणाईआ। असीं वी रखदे रहे आस, आसा इक उपजाईआ। जिस वेले करे निरगुण नूर जोत प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। झगड़ा मेटे ज़ात पात, दीन मज़हब ना कोए रखाईआ। साडा पूरा करे वाक्, भविख्त देण गवाहीआ। सो सतारां हाढ़ आ गया नाल इतफ़ाक़, इतफ़ाक़ीआ दिता जणाईआ। शब्दी सद्दा दे के आप, आप आपणे दर मँगाईआ । आदि अन्त दा बण के बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। वेखणहार अन्धेरी रात, कलयुग अन्तिम खोज खुजाईआ। धर्म दा दिसे कोई ना साध, साधना सच ना कोए कमाईआ। जिधर तक्को वाद विवाद, विख कूड़ भरी लोकाईआ। नाम मिले ना बोध अगाध, बुद्धी तों परे ना कोए समझाईआ। अक्खरां वाली बाणी सारे कर के याद, कलमा कायनात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जन भगतो तुहानूं दईए अगम्मी तार, तारा मण्डल ना कोए अटकाईआ। प्रभू बणया नहीं किसे दा यार, याराना सके ना कोए समझाईआ। उस जिस नूं उपजाया ओसे नूं दिता मार, गुर अवतार पैग़ग्बर बच्या नज़र कोए ना आईआ। जिस ने उस दा कलमा गाया ओसे नूं दिता उजाड़, गोबिन्द दए गवाहीआ। इहो आसा रखी सतारां हाढ़, हाढ़ा कर के रहे सुणाईआ। पंजे दरबारी होवो ख़बरदार, अग्गे जाणा आईआ। एह खेल सच्ची सरकार, सज्जे खब्बे लए लगाईआ। कोई चले ना अगम्मी आपणी धार, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। वेखे खेल अपर अपार, मेहरवान महबूब नूर अलाहीआ। जिस दा सच सच्चा दरबार, दरगाह साची इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पंज दरबारी वेखो दर दरबारा, हरि करता आप जणाईआ। ओधरों ईसा मारे नाअरा, कूक कूक सुणाईआ। वाह मेरे परवरदिगारा, तेरी बेपरवाहीआ। मैं सलीव दा ल्या हुलारा, फाँसी गल लटकाईआ ।

❋

❋

तेरा जलवा तक्कया सच नूर उज्यारा, उजल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। मूसा कहे मैं वेख्या मुकामे हक़, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जिस दे विच नहीं कोई शक्क, शिकवा सब दा रिहा मिटाईआ। मेरे नाल मेरे ख़ुदा वाहवा कीता पक्क, पक्की रिहा पकाईआ। कलयुग अन्तिम आवां झट, निरगुण नूर वेस वटाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं ज़िमीं असमानां आवां टप्प, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। धुर दा हुक्म दे के यक्क, सच संदेसा इक सुणाईआ। पिछली कीती चार जुग दी हुक्मे नाल करे रफ़, रस्ता सब दा साफ़ कराईआ। चारों कुण्ट मलेछां रहे कोई ना सफ़, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। मूसा कहे मेरा परवरदिगार हक़ मुरीदां करे प्यार, जन भगतां दया कमाईआ। जन्म कर्म दे अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बणा के बरख़ुरदार, ख़ुदी तक्ब्बर दए गवाईआ। मस्तक धूढ़ ला के छार, टिक्के ख़ाक दए रमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक वखाईआ। मूसा कहे मैं खेल दस्सणा प्रैजैंट हाली, हालत दीन दुनी जणाईआ। चारों कुण्ट होणी रैण अन्धेरी काली, कलमे वाला नज़र कोए ना आईआ। प्रभू दा खेल वेखणा बेमिसाली, जिस दी मिसल ना कोए समझाईआ। प्रगट हो के दो जहान वाली, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। पंज भगत प्यारयो वजा दयो ताली, जिस दे नाल तबअ तबीअत सब दी दए बदलाईआ। जन भगतो तुहाडे भगत दुआर ते दीवाली, तुहाडी काया अंदर निरगुण नूर जोत करां रुशनाईआ। अज्ज दी रात तुसीं बण जाइओ सवाली, मुड़ के मँगण दी लोड़ रहे ना राईआ। भाग लगावां तुहाडी काया पत्त डाली, मानस मानुख मानुश आपणा रंग रंगाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी दलाली, दिलां दा मालक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण उठो पुजारी, पंजे लओ अंगड़ाईआ। तेरा तारा चन्द निशान मुहम्मद दी यारी, याद पिछली रिहा कराईआ। एह खेल अपर अपारी, सपारयां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। धुर हुक्म कहे जन भगतो करयो ना कदे कोए ग़द्दारी, ग़दागर हो के प्रभ वेखे थाउँ थाईंआ। एह सदी चौधवीं सब ने रहिणा नाल हुश्यिारी, होछी मति ना कोए बणाईआ। ओए तेरे रोण दी क्यों नहीं आई वारी, चौथे जुग विच चार दिन दिता रुवाईआ। एह खेल सब तों निआरी, नानक दा लेखा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ । तेरे मस्तक विच तिन्न लकीर, सूही पीली नीली नज़री आईआ। तूं गोबिन्द वेले दा दरवेश ते फ़कीर, तिन्न वेरां सजदा कर के गोबिन्द सीस दिता झुकाईआ। ओस बदल के तेरी तक़दीर, माणस तों माणस दिता

❋

❋

वखाईआ। जिस दे हथ्थ शब्द शमशीर, शरअ दए बदलाईआ। ओ तूं साथी नाल कबीर, क़बर दे उत्ते बैह के नूर तक्कया सच ख़ुदाईआ। नाले पढ़ी तकबीर, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। खेल वखाया बेनज़ीर, नज़र दिती बदलाईआ। तैनूं मिलाउणा अन्त ओस दे नाल अख़ीर, जो सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द कहे तूं वजा दे दो हथ्थां दी ताली, तल्ब पिछली याद कराईआ। तूं फल खवाया सी सीता नूं विच्चों तोड़ के बाग़ दी डाली, लंका गढ़ वज्जी वधाईआ। ओस किहा मेरा राम होवे तेरा माली, मालक इक अख्वाईआ। तैनूं सेवा देवे बाहली, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे किथ्थे पंज पतवन्ते, सतिगुरु दे मीते, मित्र प्यारे वेख वखाईआ। कुछ याद कर लओ गुरु अर्जन नाल दिन बीते, रावी कन्ढ्ढा दए दुहाईआ। तुहाडे कोलों पंज पंज इक्ठे कराए सी गीटे, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। मेहरवान किहा तुसीं सदा रहो जग जीते, गोबिन्द मिले इक सरनाईआ। एसे कर के इक्ठे कीते, लेखा पिछला झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखणा शहिनशाह निरँकारी, निराकार नज़री आईआ। जिस दे सज्जे खब्बे होण ओह सिपाहसालारी, जेहड़े राम भगत राम विच समाईआ। त्रेता छड्डया द्वापर छड्डया कलयुग आ गई वारी, वारता पिछली इक सुणाईआ। पंचबटी दी खेल निआरी, जिस नूं नेत्र वेखण कोए ना आईआ। एह दोवें सी शिकारी, राज राजाने वड्ड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे राम सुत्ता सी बनवास, दसरथ बेटा आसण लाईआ। दोवें आ गए पास, भज्जे वाहो दाहीआ। लग्गी सी प्यास, बिहबल हो सुणाईआ। साडी पूरी कर दे आस, तेरा नाम दुहाईआ। हस्स के राम ने किहा मेरा राम सब दा बाप, जो राम दा राम सोभा पाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त निरगुण धार आवे आप, आपणा फेरा पाईआ। तुहाडा दोहां दा मेल के साथ, सगला संग जणाईआ। दर दवारे पुच्छे बात, मेहर नज़र इक उठाईआ। सो लहिणा पूरा करना अज्ज दी रात, हाढ़ सतारां दए गवाहीआ। सच दस्सो की वक्त होया उत्ते कलाक, टक टक की आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए समझाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जन भगतो वेखो वज्ज गए बारां घड़ी कलाक वाच, पंज दरबारी वेख वखाईआ। हो गई अध्धी रात, दुनियां सुंञ मसाण आसण लाईआ। तुसीं छड्ड के सज्जण साक, नाता भैण भाई तुड़ाईआ। मेट के ज़ात पात, दीन दुनी हद्द गवाईआ। मस्तक धूढ़ी ला के ख़ाक, टिक्के इक रमाईआ। पूरब पूरी करे आस, निरासा

❋

❋

रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण सुणो अगम्म फ़रमाना, सब नूं दईए जणाईआ। प्रभू शरअ दा शैताना, जुग जुग करे लड़ाईआ। शब्दां दा मस्ताना, नाम कलमे रिहा पढ़ाईआ। दस्स के धुन आत्मक दा गाणा, अगम्मी राग सुणाईआ। अछल छल करे विच जहानां, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जद आवे गुर अवतार पैग़ग्बरां ला के बहाना, आपणा पल्लू जाए छुडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ओ गुर अवतार पैग़ग्बरो, कलयुग कहे मैं आया, आपणा फेरा पाईआ। मेरे नाल त्रैगुण माया, भज्जी चाँईं चाँईंआ। पंजां तत्तां रंग रंगाया, आपणा खेल वखाईआ। मन मनुआ डंक रिहा वजाया, वजह सके ना कोए समझाईआ। कलयुग कहे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी कम्म किसे ना आया, बिन सतिगुर सच्चे पार ना कोए कराईआ। सतिगुर सच्चा इक्को शब्द अख्वाया, जिस ने अवतार पैगम्बर गुर दिते बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। सतिगुर शब्द कहे गुरमुखो तत्तां दे कदे ना बणयो पुजारी, पूजा कम्म किसे ना आईआ। जद मन्नो ते मन्नो जोत निरँकारी, जो घट घट रिहा समाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़ग्बरां सिफ्तां विच सिफ्त लिखी भारी, भारत वर्ष दए गवाहीआ। पर सतारां हाढ़ कहे अज्ज ओह दिहाढ़ी, जिस दा राह चार जुग रहे तकाईआ। पंजे प्यारे ख़बरदार हो जाओ एस नूं कर लओ गिरफ्तारी, जेहड़ा गिफ़ट विच नाम कलमे दे के सब नूं दए परचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। हाढ़ कहे मैं वेखे सूरबीर बहादर, बहादर शाह अग्गे जाणा आईआ। वेखो जिस नूं कहिंदे करीम क़ादर, क़ुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। जेहड़ा गाॅड हो के देंदा रिहा आडर, आइद आपणा नाम कराईआ। दीनां मज़हबां दी बणा के बाडर, बाडी नाल बाडी दिती टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे ओए पीर मुरीदो पैग़ग्बरो जिस नूं कहिंदे मौला, आलमीन वड्याईआ। ओह फड़या शेर क्यों नहीं पाउँदे रौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सब दा पूरा होया कौला, इक़रार रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतो तुहाडा फड़कण लग्गा डौला, आपणा बल लैणा प्रगटाईआ। धरनी दा भार करना हौला, हौली हौली क़दम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। जन भगतो तुहानूं ख़ुशी बड़ी, माझे वाल्यो बड़्हकां दयो लगाईआ। साडे विच हिम्मत बड़ी, प्रभ नूं फड़ के आपणे विच रखाईआ। भगत दवारे विच आया ते मार लई हथ्थकड़ी, कड़ी कड़ी नाल जुड़ाईआ। अज्ज मना लओ तुहानूं दर्शन देण लग्गिआं कदे ना करे अड़ी, अड़िक्का अग्गे ना कोए रखाईआ । तुहाडी प्रीती खरी, खरिआं

❋

❋

दे खरे लए उपाईआ। सच पुच्छो तुहानूं चुरासी विच्चों कीता अज्ज तों बरी, आपणे बंधन लए बंधाईआ। पंजां बीबीआं ने जिन्हां कपड़े चंगे पहने ज़री, शस्त्र कन्धयां उत्ते उठाईआ। अग्गे आ जाओ तुसीं शाही लशकर तुहाडे विच कोई नहीं शरअई, शरअ वाला नज़र कोए ना आईआ। तुसीं कूड़ी क्रिया पैरां हेठां देणी मली, माया ममता देणी गवाईआ। अज्ज तों भगतों तुहाडी लड़ी चली, चार जुग दा रस्ता दिता बदलाईआ। एह भगत दवारे दी गली, जिथ्थे स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। इक गोबिन्द ने आपणे बच्चयां दी दे के बली, गुरसिखां दा लहिणा दिता मुकाईआ। बेशक पुरख अकाल बड़ा छली, लख चुरासी नूं छल के तुहानूं ल्या बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे उह गुरमुख अग्गे आउ जेहड़े चार बणे कन्या, नारी रूप वटाईआ। सच दा हुक्म मन्नयां, मनसा मोह मिटाईआ। प्रभ दा खेल नज़र ना आवे नेत्र अंन्हिआं, नैणहीण होई लोकाईआ। जिस ने भरम दा भाण्डा भन्नया, बुढ्ढे नढ्ढे दिते उठाईआ। गोबिन्द दा चौदां सौ तीह अंक दा इक पूरा कर के कन्या, एके दा एका दिता समझाईआ। उठ ओए जरनैल सिँघ मेरे चन्नया, चन्नां तैनूं दयां वड्याईआ। तेरा नंगा वेख के तनिआं, उच्च दा पीर होए सहाईआ। जिस ने गोबिन्द नूं चुक्कया कन्धया, निउँ के चरणां सीस निवाईआ। ख़ुशीआं विच मूल ना हम्बया, हिरदे गाया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। हाढ़ सतारां कहे ओ प्रभू बीतदी जांदी अध्धी रात, अध्धे अध्ध वंड वंडाईआ। कुछ भगत भगवान दी दस्स दे गाथ, सतिजुग राह समझाईआ। सानूं याद आ गया गुर अवतार पैग़ग्बर सचखण्ड दवारिउँ आए आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। जिस दा होए आदि जुगादी इक ताज, तख्त निवासी नूर अलाहीआ। जुग जुग आपणा करे काज, करनी करता इक कमाईआ। शब्द संदेसे दे के बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। दीन मज़हब दे बणा समाज, समां समें विच्चों उलटाईआ । अजब खेल करे तमाश, तमअ सब दी रिहा गवाईआ। सारे जाओ जाग, सोया रहिण कोए ना पाईआ। नाले शब्द दी मारे आवाज़, धुन आत्मक राग सुणाईआ। कदे हथ्थ उत्ते उडदा सी बाज़, अज्ज हथ्थकड़ी लई लगाईआ। एह कलयुग दी कूड़ी क्रिया दा रिवाज, साहिब सतिगुर आपणे उत्ते भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ । रैण अध्धी कहे भगत भगवान लग्गा दरबारा, हरि दरबारी ल्या लगाईआ । कलयुग कूड़ मिटे अन्धयारा, अन्ध अज्ञान रहे ना राईआ। सतिजुग सच उपजे उज्यारा, धर्म धार प्रगटाईआ। चार वरनां दिसे इक दुआरा, सतिगुर इक्को सोभा पाईआ। इक्को नाम होवे जैकारा, इक्को इष्ट देव मनाईआ। इक्को चरण कँवल सहारा, इक्को धूढ़ी ख़ाक रमाईआ।

❋

❋

इक्को नूर परवरदिगारा, इक्को रहमत सच कमाईआ। इक्को घर सच्चा घर बारा, इक्को दर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अध्धी रात कहे औह वेखो आ गया दादू, दाअवे नाल जगाईआ। गोबिन्द शब्द इक्को आगू, गोबिन्द गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। ओह गुरमुख अग्गे आवण जिन्हां विच सिँघ भागू, पंजे क़दम उठाईआ। ओह नेड़े आवे जेहड़ा कसाई बणया फड़ के करद चाकू, खण्डा हथ्थ विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, गोबिन्द कहे एह दादू तेरे मीत जेहड़े पींदे सी तमाकू, तमअ विच तेरी सेव कमाईआ। दादू कहे मैं कर के कौल ना जावां मुक्कर, गोबिन्द दयां जणाईआ। जेहड़ा मेरे नाले खांदा सी टुक्कर, सच मीत अख्वाईआ। इक दिन ओस तों मर गया कुक्कड़, मेरे पुच्छयां मन्नण विच मूल ना आईआ। मैं बथेरा चुक्या कुच्छड़, प्यार नाल वरचाईआ। ओस कीता ना तेरा शुकर, सच सच ना कोए दरसाईआ। मैं तक्कया दक्खण पूरब पच्छिम उत्तर, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। दादू कहे गोबिन्द जिस ने कुक्कड़ फड़या हथ्थ, आया चाँईं चाँईंआ। एह तैनूं टेकदा सी अंदरे अंदर मथ्थ, बाहरों मेरी सेव कमाईआ। इक दिन मैं सुण ल्या तेरा जस, अंदर बैठा ध्यान लगाईआ। मैं बाहरों प्या हस्स, ताली दिती वजाईआ। ख़ुशी विच किहा तैनूं ओहो लए रख, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। एस निउँ के किहा तेरा आखा होवे सच, सच मिले वड्याईआ। कौल इक़रार पूरा कीता पक्क, एसे कारण करतार सिँघ कुक्कड़ लै के आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। दादू कहे मैं तेरा दाअवेदार, सच सच सुणाईआ। जिन्हां प्यारयां कीता गिगफ्तार, हथ्थकड़ी हथ्थां नाल छुहाईआ। अंदरों कर के हक़ प्यार, एह खेल दिता बणाईआ। तेरी क़ुदरत मेरे मालक तेरा खेल तेरे दरबार, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। अज्ज आए गुरु अवतार, पैग़ग्बर वेखण कूड़ कसाईआ। जिन्हां मैंहदी नाल हथ्थ कीते लाल, दोवें हथ्थ लओ उठाईआ । जिन्हां चौंह वरनां विच वरखा कीती महान, क्उड़ा सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतिगुर होणा नहीं कदे निर्मोह, मुहब्बत विच समाईआ। तेरा रूप नहीं कोई दो, एका इक्का सोभा पाईआ। याद कर ला जो वायदा कीता शाह बहादर नाल ओह, ओड़क देणा दृढ़ाईआ। जिस दे नाल तिन्नां दा गरोह, चोबदार रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा देणा लिखाईआ। गोबिन्द कहे एह बहादर शाह, शाह शहिनशाह जगत अख्वाईआ। मैं पातशाह बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं चाहवां लवां बचा, अगनी अग्ग ना लागे राईआ। जिस नूं चाहवां लवां रुढ़्हा, बेड़ा शौह दरया

❋

❋

डुबाईआ। एस ने इक वार मैनूं मन्नया ख़ुदा, ख़ुदी अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। मैं पिट्ठ उत्ते हथ्थ टिका, पुश्त पनाह तली तली नाल छुहाईआ। तेरा बख़श्या सर्ब गुनाह, पापां कीती सफ़ाईआ। मैं शब्द गुरु ते मेरा मालक इक अल्लाह, जिस नूं अल्ला कहि के सारे गाईआ। जिस सदी चौधवीं जाणा आ, आप आपणा फेरा पाईआ। हिन्दू मुस्लमानां बणना मलाह, बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। ओस वेले तेरा लहिणा देणा दए चुका, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। तूं उठ के सीस चरण देणा झुका, कल्गी तोड़ा परे सुटाईआ। मस्तक धूढ़ी लैणी रमा, रहमत दए कमाईआ। सच दवारे दए वसा, जिथ्थे मिले वसल ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। सतिगुर शब्द कहे पंज आउ मुग़ल ख़ानदान, आपणी लै अंगड़ाईआ। जिन्हां गोबिन्द धरया सी ध्यान, निउँ निउँ लागे पाईंआ। सतारां सौ सट्ठ बिर्कमी महीना सी रमज़ान, रोज्यां विच रहिबर सीस निवाईआ। मुखों गाया सी गान, तेरा मेरा भेव ना राईआ। गोबिन्द हो के मेहरवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा लेखा नाल श्री भगवान, भगवन होवे आप सहाईआ । सदी चौधवीं मिले आण, आनन फ़ानन फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे हुक्मे अंदर आउ सद्दे, सदा सच सुणाईआ। जिन्हां इक्कीआं ने लक्क नूं रस्से बद्धे, आपणा सीस दयो निवाईआ। जेहड़े गुरमुख चार हस्सदे फिरन भज्जे, हासी ख़ुशीआं विच सुणाईआ। जेहड़े गुरमुख नौ भगत दवारे सेवा लग्गे, सोहणी सेव कमाईआ। जेहड़े गुरमुख नौ फिरन भज्जे, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। जेहड़े सत्त सीतल सुभाउ सजे, सच आपणी कार कमाईआ। जेहड़े गुरमुख इक इक्क अलग्ग अलग्गे, अगला लेखा गए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। जिन्हां इक्की बीबीआं कीते कमरकसे, दुपट्टे दोहरे नाल रखाईआ। ओह सच दवारे बहिण सज्जे, सोहणा रंग रंगाईआ। कलयुग वा वगी तत्ते, अगनी तत रही तपाईआ। तुहाडी साहिब सतिगुर पत रखे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म सब दे नाते होए पक्के, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे रस्सयां वाल्लयो जाणा जाग, जागण वेला आया। घर घर जगदा वेखो चराग़, हरि करता आप जगाया। सब दा उदे होवे भाग, अन्ध अन्धेरा दए मिटाया। जेहड़े बच गए गुरमीत सिँघ उन्हां नूं मार आवाज़, लिस्ट उत्तों वेख वखाया। नहीं ते देणा पऊ जवाब, सत्त रंगा हथ्थ उठाया। एह कोई मुरगे खाण वाला नहीं नवाब, जिस नूं कीम्यां नाल लए परचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे कोलों मँगे हिसाब, लेखा सच देणा सुणाया। नाल पढ़ ला सतर कतार, अक्खर अक्खर

❋

❋

फोल फुलाईआ। कोई दुआबे विच्चों सद्द ला यार, जेहड़ा तैनूं दए समझाईआ। मालवे विच्चों मार ला वाज, जो अक्खर दए दृढ़ाईआ। माझे विच्चों लभ्भ लै साक, जेहड़ा तेरा होए सहाईआ। जम्मू वाल्यां नूं लै आख, तेरा पल्लू लैण छुडाईआ। दिल्ली वाल्यां नूं कर ला याद, जे कोई पल्लू लए छुडाईआ। इटारसी विच्चों लभ्भ ला कोई साध, जो लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे कुझ खुल्हदी जांदी सुरती, हलूणा ज़ोर नाल लगाईआ। हुण ओनूं सद्द ला जिस ने जम्मयां नूं दिती सी गुड़्हती, किथ्थे जम्मण वाली माईआ। कुछ समां वेख ला बच्चू तेरा जन्म हुंदा सी विच तुरकी, तुरत दयां दृढ़ाईआ। तूं तेग़ बहादर नूं निमस्कार कीती सी नाल फुरती, फ़ुरना मन दा अग्गे रखाईआ। मैनूं क़सम सच्चे सतिगुर दी, जे हिन्दूआं नाल करां लड़ाईआ। ओह हद्द सी अनन्द पुर दी, सरसे तों पंज मील रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। कुछ याद कर लै सरसे दे कोल वाले खूहे, लहिंदी दिशा वखाईआ। जिन्हां बीबीआं दे कपड़े सूहे, ओह अग्गे जावण आईआ। तूं गया सैं उन्हां दे बूहे, आपणी आवाज़ दिती सुणाईआ । जिन्हां ने साफ़ करने बुत्त रूहे, ओह गोबिन्द नूं मिलण चाँईं चाँईंआ। उथ्थे पंज माईआं सी जिन्हां ने तैनूं मख़ौल कीता ओए मुसल्लया तूं नक्क विच्चों कढ्ढ लै चूहे, तूं गोबिन्द दा साक किध्धरों आईआ। तूं रो के किहा जेहड़े नौ भगत दवारे दे सूहे, एह इहनां दे पुत्त पोते नज़री आईआ। एह बुढड़ीआं जिन्हां ने आपणे आप दे ना खोल्हे बूहे, कुण्डा ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे उने चिर नूं गोबिन्द आ गया उडाउँदा बाज़, बाज़ां वाला फेरा पाईआ। उस वेले सिर ते कल्गी नहीं सी ते नाहीं सी कोई ताज, कल्गी वाला सोभा पाईआ। हस्स के कहिंदा माईओ जाओ जाग, जागण वेला आईआ। जेहड़े पीर दा जगौदीआं चराग़, चरागाहां विच फेरा पाईआ। ओह तुहाडी बुझावण आ गया आग, अगनी लेखा दए दृढ़ाईआ। तुहानूं फेर जन्म देवे विच पंजाब, पंजा आपणा दए लगाईआ। सब दा सांझा बण के बाप, पिता पुरख अकाल वेस वटाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, नातवां आपणा रंग रंगाईआ। एह वेख लै आपणे विछड़े होए साथ, साथीआं दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। एह चूहे पिछले चौंह जुगां दे चोर, चोरी सतिगुर नाल कमाईआ। एह रहन्दे सी गंगू दे कोल, हराम खा के झट लँघाईआ। माता गुजरी नूं कढ्ढया सी बोल कबोल, सरसे पार दिता सुणाईआ। गुजरी ने किहा मेरा पुरख अकाल तोले पूरे तोल, कंडा धर्म हथ्थ उठाईआ। आपणयां भगतां सदा रखे अडोल, अडुल डुल कदे ना जाईआ। जिस ने भगत दुआरा देणा खोल्ह, हिन्दू मुस्लिम सिख

❋

❋

ईसाई इक्को घर वसाईआ। किसे नाल नहीं मारना रोल, दग़िआं वाला डेरा ढाहीआ। हर हिरदे वसणा कोल, नौ दुआर पन्ध चुकाईआ। शब्द अनाद सुणा के बोल, अगम्मी राग उपजाईआ। हर घट अंदर जाणा मौल, मौला हो के वेख वखाईआ। ओह ज़रूर मेरा पूरा करे कौल, इक़रारनामा आपणे नाल वखाईआ । प्रगट हो के उपर धौल, धरनी वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। तक्कड़ी कहे मेरा वेख लओ तराज़ू, साहिब हथ्थ वड्याईआ। लीलावन्ती अग्गे आवे मोमबत्ती जगा के आपणे पती दा फड़ के बाज़ू, बाज़ां वाला अग्गे नज़री आईआ। जिस ने गोबिन्द नूं भेंटा कीता सी दाणा पंज काजू, क़ज़ा दा डेरा ढाहीआ। उस दी मन्ज़ूर हो गई आरज़ू, अर्ज़ लेखे लाईआ। जन्म दिता दूजी वार जू, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। फड़ के बाहों जगत तार दऊ, दो जहानां पार कराईआ। दसम दुआरी आपणी सार दऊ, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा आपणा खेल खिलाईआ। मोमबत्ती कहे मैं आई जगदी, सोहणी लाट वखाईआ। मैं भगतो वेखो तपदी, अगनी अग्ग सताईआ। मैं ख़बर दस्सां सच दी, सुनेहड़ा इक वखाईआ। प्रभ दी जोत जिस दे अंदर रच दी, सांतक सति दए वरताईआ। धार रहिण ना देवे पाप दी, पतित पुनीत बणाईआ। तुसीं ओट रखणी पुरख अकाल बाप दी, जो सब दा पिता माईआ। जिस दी खेल आपणे जाप दी, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। सतिगुर शब्द कहे एह दोवें पत्नी पति, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। खोल्ह के अंदरों अक्ख, प्रतख मिले गुसाईंआ। मनुआ कर के वस, ममता दए मिटाईआ। नाम चढ़ा के रथ, पैंडा पन्ध कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर रख के आपणा हथ्थ, बिन हथ्थां बद्धी पार लँघाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओ गुरमीत क्यों बैठा लुक, अग्गे आ जा चाँईं चाँईंआ। एस लिस्ट कोलों होर कुझ पुच्छ, जो तैनूं दए समझाईआ। क्यों तेरे साथी कीते चुप्प, उन्हां लै उठाईआ। जिन्हां शब्द पढ़ने ओह क्यों ओहले होए गुट्ठ, राम प्यारे आउ चाँईं चाँईंआ। गुरमुख बीबीआं कहिण साडी दलील बदली अंदर, अंदरे अंदर जणाईआ। साडा प्रभू तूं हैं शिवदवाला मन्दिर, गुरुदुआर नज़री आईआ। साडा खोल्ह दे आपे जंदर, कुंजी नाम वाली लगाईआ। मनुआ भवे ना दह दिशा बन्दर, डोरी शब्द नाम बंधाईआ। भाग लगा दे कंदर, निरगुण जोत रुशनाईआ। तेरे दर मूल ना संगण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सति सच दी चाढ़्ह दे रंगण, बुढ्ढे नढ्ढे मँग मँगाईआ। होए वधाई विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड करे शनवाईआ। जिस कारण चिट्टा सब दे नेत्र पवाया अञ्जण, अंगूठा सूहा रंग रंगाईआ। सोहँ दस्त बणाया सज्जण, दस्त मुबारक आपणा नाम लगाईआ। सीने उत्ते छुहा के दस्सया

❋

❋

भजन, मस्तक सिखी नाल वड्याईआ। तेरा नूर आदि निरँजण, निराकार निरवैर सीस निवाईआ। सच प्रीती सारे मँगण, देवणहार तेरी सरनाईआ। लेखे लावीं काया माटी बदन, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरे शमांदान जगण, भगत दुआर तेरे रुशनाईआ। सब दे अंदर बख्शीं लगण, लग मातर वेख वखाईआ। चरण धूढ़ करावीं मजन, दुरमति मैल धवाईआ। पोह ना सके कलयुग अगन, अमृत मेघ इक बरसाईआ। तूं साहिब सूरा सर्बग्गण, सुल्तान तेरी शहिनशाहीआ। तूं वस्सें उपर शाहरगण, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। इक्की सिख कहिण साडी दलील कहे साडा अंदरों कढ्ढ दे रोग, रोग रहे ना राईआ। साडा तेरे नाल संजोग, प्रभ तेरे नाल कुड़माईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे हुन्दयां ला सके कोई ना भोग, सारे बैठे सीस निवाईआ। तेरा खेल अगम्मी चोज, चोजी प्रीतम तेरी बेपरवाहीआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी दया कमाईआ। इक्की बीबीआं कहिण साडी सब दी इहो आस, हरि संगत नाल मिलाईआ। प्रभू भोग लगा दे चौहां थालां कोसे पाणी वाले ग्लास, ठंडा गुरमुखां दे कराईआ। साचा खाणा तेरे दर परवान होवे ख़ास, दूसर भेंट ना कदे चढ़ाईआ। अज्ज तों तेरे उत्ते होया विश्वास, दूजा विशा ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रसना ला के भात, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। ग्लास कहे मैं कोसे तों होवां ठंडा पाणी, अमृत नज़री आईआ। दुध्ध मेरा सदा दा हाणी, जुग जुग संग निभाईआ। मेरा खेल चारे खाणी, ख़ालस प्रभ दए वड्याईआ। जिस वेले अर्जन रचण लग्गा सी बाणी, दुध्ध पाणी मेल मिलाईआ। सतिगुर शब्द ते गुरमुख हाणी, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। मेल मिला के पातशाह ते राणी, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जल कहे मैं आदि जुगादी ठंडा, ठंडक दयां वरताईआ। मैनूं गंगा विच समझ सक्कया कोए ना पंडा, पिंड इंड ना कोए दृढ़ाईआ। कोटन नहा नहा गए मेरे कन्ढ्ढा, घाटां उत्ते फेरा पाईआ। मेरा खेल समझया किसे ना चंगा, गंगा गोदावरी रही कुरलाईआ। जिस वेले पुरख अकाल ने गोबिन्द लाया अंगा, अमृत रस सोहणा मुख चुआईआ। एह खेल सूरा सरबंगा, जुग जुग आपणी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। गुरमुख कहिण जिस वेले गोबिन्द तारया बन्दा, मेहर नज़र उठाईआ । मोह कढ्ढया गंदा, सच रस चखाईआ। वखा के तारा चन्दा, निशान दिता मिटाईआ। सत्त रंग वखा के डंडा, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। जिस सब दीआं मेटणीआं वंडा, पिछला झगड़ा दए गवाईआ। सच प्रेम दा दए अनन्दा, रस आपणा आप चखाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जल कहे मेरा तन मन ठरया, ठंडक नज़री आईआ । जिस वेले गोदावरी गोबिन्द चरण धरया, धरनी धरत वज्जी वधाईआ। मैं निउँ के सरन सरनाई पड़िआ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरे माही दस्स अड़िआ, आपणा माही कदों मिलाईआ। गोबिन्द बिन अक्खरां तों अक्खर पढ़या, सहज नाल समझाईआ। जेहड़ा उपर अकाशां चढ़या, धरनी उपर वेस वटाईआ। उस नूं कहिणा निहकलंक नरायण नरया, निहकलंक वज्जे वधाईआ। मैं उस दी सरनी पड़िआ, जो सब दा पिता माईआ। जिस ने भगत सुहेला वरया, वाहवा ख़ुशी वखाईआ। ज़ालम हो के ज़ालमां नाल लड़िआ, खण्डा खड़ग नाल टकराईआ। जिस पैग़ग्बर दबाए विच गड़या, क़बरां विच टिकाईआ। आदि जुगादि कदे ना मरया, मरन जन्म ना रूप धराईआ। ओस ने खेल अगम्मा करया, हरि करता इक कराईआ। तपदा पाणी ओस दी निगाह ठरया, आपणा आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। जल कहे जे रसना जावां लग्ग, रस्ता मिले अलाहीआ। होवां कदे ना अड्ड, वखरे दर ना डेरा लाईआ। भगत दवारे निशाना देणा गड्ड, । भगत भगवान दी वेख के यद, मेरे अंदर वज्जे वधाईआ। जन भगतो प्रभ दा हिस्सा लै ल्यो अध्ध, आपणी गंढ्ढ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। जल कहे मैनूं साहिब सतिगुर पीणा, पीआ पीआ तेरी सरनाईआ। गुरमुख होयो कोए ना हीणा, भय विच सीस ना कोए झुकाईआ। जल वाली बणयो कोए ना मीना, तड़फ तड़फ मर जाईआ। सतिगुर प्यार विच सदा ठंडा रखयो सीना, अगनी तत ना कोए तपाईआ। ख़ुशीआं वाला आया हाढ़ महीना, इक सत्त मिल के वज्जे वधाईआ। तुहाडा लेखे लग्गे जीणा, मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ । जल कहे मेरे विच हक़ तौफीक़, सच दयां समझाईआ। जन भगतो करयो प्रभ प्रीत, प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ । गुरमुख बणयो ना कोए शरीक, शरकत विच लड़ाईआ। मंनिओ इक हदीस, हज़रत इक्को इक समझाईआ। लेखा वेखणा सदी बीस, बीस बीसा फेरा पाईआ। हुक्म देवे इक जगदीश, जागरत जोत रुशनाईआ। जिस दी करदे रहे उडीक, ओड़क ओहो आया माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे इक कुल दे इक्ठे हो जाण पंजे भैण भ्रा, पंजां उत्ते दया कमाईआ। उन्हां विच्चों बलदेव सिँघ अज्ज होणा सी जुदा, लोकमात रहिण ना पाईआ। उस दा हुक्म विच नाम लिखा, भगतां विच दिता टिकाईआ। जन्म दे विच्चों जन्म बदला, जीवण जीवण झोली पाईआ। आयू होर दिती वधा, ख़ुशी ख़ुशी नाल रखाईआ। दु:ख दर्द रहे

❋

❋

ना रा, मेहर नज़र नाल तराईआ। वड दाता बेपरवाह, पारब्रह्म प्रभ गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर सच दए वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे पंजे आ जाओ भजन सिँघ, माँ महिट्टर नज़र ना आईआ। तुहाडा लहिणा नाल सुरप्त इंद, इन्द इंदरासण वेख वखाईआ। नौ जन्म पिच्छे रही चिन्द, चिन्ता चिखा जगत तपाईआ। इक दिन मिल्या गोबिन्द मरगिंद, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तुसां पाणी प्याइआ सी विच टिंड, कच्ची मिट्टी हथ्थ उठाईआ। हस्स के किहा असीं होईए तेरी बिन्द, दूजा नज़र कोए ना आईआ । गोबिन्द किहा जिस वेले मेरा मालक आवे हिन्द, हिन्दसा पिछला वेख वखाईआ। तुहाडी सर्ब मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा दए गवाईआ। ओदों पूजदे सी शिव लिंग, शंकर कहि के ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे नौ आ जाओ बूरे कक्के, क ख देणा पढ़ाईआ। तुसां नेत्र नीर वहाइआ सी विच मक्के, जदों मुहम्मद कीती जुदाईआ। चाचे ताए मासी दे भ्रा सी सके, नाता बाहमी वेख वखाईआ। तुसां मँग मँगी हक़े, निउँ के सजदा सीस झुकाईआ। मुहम्मद किहा मेरा ख़ुदा सब नूं तक्के, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। असीं आईए दीगरे बाद यके, नित नित वेस वटाईआ। ओह सब दे अंदर वस्से, घर घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा दए चुकाईआ। सतारां हाढ़ कहे होर जेहड़े रहन्दे बाकी, आपणी लओ अंगड़ाईआ। जिन्हां वस्त्र पहने ख़ाकी, चारे वरन चारे झण्डीआं लओ उठाईआ। उच्ची कूक कहो बाकी, संदेसा सच सुणाईआ। असीं प्रभ दे भुल्लयां दे रहिणा नहीं साथी, कूड़ा संग जाणा तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे गुरमीत सिँघ होर रह गए केहड़े, उठ के दे सुणाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगत बोले जैकारा, भगत दवारे उत्ते रिहा सुणाईआ। ख़बरदारी दा ललकारा, लायक नालायकां दयां समझाईआ। दुनियांदारो आ गया चौवीआं अवतारा, जिस दा सारे राह तकाईआ। जिस ने पहलों मनजीत जगदीश दा पाया छुहारा, सगन तन वाला मनाईआ। अज्ज शादी दा करे विहारा, शादिआने रिहा खड़काईआ। सो गुरमुख विआहया समझो जो गया हरी के दुआरा, प्रभू कन्त हंढ्ढाईआ। ओह सुहागी काहदा, जो जम्मे ते मर जाईआ। पूरा करे कौल वायदा, लेखा सर्ब चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सतारां हाढ़ कहे क्यों सूहे कपड़े पहनाए रणजीत कौर, कारी ख़बर दयां सुणाईआ। कलयुग विच सतिजुग चलणा दौर, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां कारज जाणा सौर, सौहरा पेईआ इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतारां हाढ़

❋

❋

कहे अज्ज उन्हां दा ब्याह, जो इक्को कन्त प्रनाईआ। नाते छड्ड के भैण भ्रा, माता पिता जगत तजाईआ। वेख्या धुर दा थाँ, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। पुरख अकाला मन्न के पिता माँ, गोद सुहञ्जणी सोभा पाईआ। सो मालक पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सच विआह दी साची ख़ुशी, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। धर्म दी दे के रुची, रचना दए समझाईआ। जन भगतो तुसीं कटण नहीं आए बुत्ती, बुतख़ान्यां डेरा लाईआ। मैं कूक सुणावां उच्ची, धुर संदेस अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक दरसाईआ। सतारां हाढ़ कहे क्यों अमरजीत पवाए कपड़े चंगे, सूर्या चन्द रुशनाईआ। अग्गे करना पए कोए ना जंगे, खण्डा खड़ग ना कोए लड़ाईआ। भय विच कोए ना कम्बे, मेहरवान होए सहाईआ। जन्म कर्म दे पाउणे पैण फेर ना तम्बे, गलाफ़ माफ़ दए कराईआ। जेहड़े पंज इक्ठे होए विच्चों छम्बे, अग्गे आपणा धाम बदलाईआ। पंजे पोस्त डोडे जिन्हां कोल कन्न्हे, कन्नां नाल सुणाईआ। कदे दादू दे दयोहरे पोस्त पी के हुंदे सो अन्न्हे, मस्ती विच आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हां पंजां ग़रीबां ने काले निशान लाए उपर तने, अग्गे जाणा आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे जिन्हां लकीर मारी उत्ते पेट, लैन लई बणाईआ। एह पंजे सन्तरी हुंदे सी उत्ते गेट, जिस बुरज विच माता गुजरी बन्द रखाईआ। एह चोरी चोरी मथ्था लैंदे सी टेक, दूरों दूरों सीस निवाईआ। असीं सतिगुर तेरी भेंट, तुध बिन अवर ना कोए अख्वाईआ। सानूं लै जा आपणे देस, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा तुहानूं आउणा पैणा वार फेर एक, एकँकार नाल मिलाईआ। साची रखणी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तुग़लक ख़ानदान दा पिछला नज़ीर, नसीर हुसैन सारे गाईआ। एह हुंदा सी घर वज़ीर, वज़ारत इक वड्याईआ। करदा हुंदा सी तक़रीर, तर्हां तर्हां समझाईआ। चिट्टे उत्ते काली मारदा सी लकीर, लाइक़ आपणा आप बणाईआ। इक दिन मिल गया रस्ते विच कबीर, काया तों बाहर जणाईआ। क्यों हथ्थ फड़ी शमशीर, की शरअ नाल लड़ाईआ। सब दा ख़ुदा इक्को पीर, पारब्रह्म अख्वाईआ। जे बदल देवे तक़दीर, होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। नसीर किहा मेरा लेखा नही विच नसर, अक्खरां ना वंड वंडाईआ। मैं वेखां कलयुग की कूड़ कुड़िआरे हुंदा हशर, हैरत विच दुहाईआ। चारों कुण्ट दिसे असर, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। चुग़ली मारनी जिस दा हुंदा सी जशन, ख़ुशी विच वड्याईआ। इस दा सोहणा हुंदा सी मिशन, मसला अग्गे

❋

❋

अग्गे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म समझाईआ। एह गुरमुख जेहड़ा ढाडी, ढढ्ढ रिहा खड़काईआ। एह तलवंडी दा गाडी, नानक नूं सीस निवाईआ। एहदी ब्राह्मणी हुंदी सी दादी, जो तिलक मथ्थे विच लगाईआ। एहदी सुरती अंदरों जागी, भरम रिहा ना राईआ। इस ने ज़ात पात त्यागी, वरन बरन दिता गवाईआ। मैल धो के दाग़ी, सीस सीस दिता झुकाईआ। नानक हस्स के किहा तेरा लेखा अन्तिम बाकी, प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले कलयुग होवे अन्धेरी राती, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। तेरी लेखे लावे हयाती, जीवण आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। मुसाहिबो आउ करीए सलाह, पंजां सच देणा जणाईआ। केहड़ा सतिगुरु बणे मलाह, बेड़ा पार कराईआ। दस्से धुर दा राह, नेत्र अक्खखुल्हाईआ। कन्नी ना जाए कतरा, पल्लू लए छुडाईआ। उस दा भेत दयो समझा, आपणा बचन सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पंजे दस्सो कोई बात, पर्दा इक उठाईआ। केहड़ा सतिगुरु जेहड़ा मेटे कलयुग अन्धेरी रात, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। झगड़ा मिटा के ज़ात पात, दीनां आपणा रंग रंगाईआ। हिस्सा रहे ना काग़ज़ात, नाम क़लमा इक्को इक सुणाईआ। सदा सुहेला हो के देवे साथ, सगला संग निभाईआ। सब दी सांझी करे जमात, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। मुसाहिब कहिण सतिगुर शब्द मन्नीए सच्चा, सच दए समझाईआ। काया अंदर वखा के मदीना मक्का, काअबा अंदरे अंदर दए प्रगटाईआ। दर आयां कदे ना देवे धक्का, जुग जुग लए उठाईआ। दाता दानी बण के सका, सच रहमत नाम कमाईआ। सो सतिगुरु वेख्या नाल अक्खां, सन्मुख बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ । पंजे आ जाओ इक पिंड दे गवांढी, इक्ठे रंग रंगाईआ। तुसां कसाईआं कोलों छुडा के ढांडी, नानक दीआं मज्झां विच दिता रलाईआ। इक इक्क रुपईआ मथ्था टेक के चांदी, धूढ़ मस्तक नाल छुहाईआ। रो के किहा सानूं बणा लै आपणी बांदी, बन्दना कर के आपणी मँग मँगाईआ। नानक किहा मेरा पुरख अकाल बणना स्वांगी, आपणा वेस वटाईआ। तुसां उस दी रखणी तांघी, ओड़क आपे होवे सहाईआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा कीता कलयुग मेट के कूड़ आंधी, अन्ध अन्धेरा दिता गवाईआ। जेहड़ी धारा साहिब सतिगुर अखवांदी, ओह शब्द जोत अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सतिजुग कहे मैं संदेसां देवां दीपां सत्तां, सति सति समझाईआ। जगत प्रधान बदल लओ आपणी मत्ता, बुध्ध बिबेक लैणी कराईआ । चारों कुण्ट डुल्हणी रत्ता, रत्ती रत्त

❋

❋

दए दुहाईआ। जिन्हां ने मैहन्दी लाई हथ्थां, अमाम अमामा होए सहाईआ। परम पुरख नूं लभ्भदे फिरदे लखां, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। उह सौंदे सेज बणा के कक्खां, धूढ़ी ख़ाक वाली रमाईआ। अन्न खांदे नहीं भोजन पक्का, भुक्खे रह के झट लँघाईआ । पल्ले बन्न्हदे नहीं कोई टका, आपणी देण सफ़ाईआ । सतिजुग कहे जिंनां चिर सोहँ पढ़न ना टप्पा, अग्गे पार ना कोए कराईआ। सब दे उत्तों पिछला गया दब्बा, छप्पा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल इक्को मन्नणा अब्बा, अम्मी इक्को लैणी जणाईआ। लहिणा सब दा चुकणा हब्बा, हरि करता झोली पाईआ। साचे नाम दा लैणा रसा, अनरस ना कोए वड्याईआ । जो हिरदे अंदर वसा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस ने माण दिता सस्सा, होड़ा वेख वखाईआ। ओह हाहा हँ ब्रह्म दा कर के पक्खा, साजण सज्जण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग कहे मैं धर्म दा देणा नूर, नूर नूर उपजाईआ। कूड़ा तोड़ ग़रूर, हंगता देणी मिटाईआ। सच दा दे सरूर, ख़ुशी देणी वखाईआ। उस दा बख्शणा प्रभ ने सर्ब क़ुसूर, जो बैठा सीस निवाईआ। सदा दर्शन देवे हाज़रा हज़ूर, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। उच्ची मंज़ल चढ़ के कोहतूर, तुरिया तों परे लेखा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं फिरदा अग्गे अग्गे, अगला पन्ध मुकाईआ। प्रभ सिँघासण धार बग्गे, बगला बप्पड़ा समझ कोए ना पाईआ। जिथ्थे दीप अनोखा जगे, जागरत जोत नूर रुशनाईआ। सच दुआर सुहज्ञणा सोहणा सजे, भगत सुहेले सज्जण सोभा पाईआ। जो हुक्मे अंदर बद्धे, बन्दगी बंधनां गई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच मिले सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आ गिआ, आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दा वेखां क्या, घर घर फोल फुलाईआ। अन्तर रहे कोई ना शॅक्या, सहिसा देणा मिटाईआ। कलयुग पावे कोई ना घाटिआ, घड़न भन्न्हणहार इक सरनाईआ। जो मेट के ममता वाटिआ, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा आया धुर दा वक्त, व्यकितयां दयां जणाईआ। प्रभ नूं मिलणा विच जगत, जग जीवण दाता होए सहाईआ। जिस दा इक्को नाम फ़क़त, फिकरे सिफ्तां वाले सालाहीआ। जदों प्रगटावे प्रगटाए आपणे भगत, बिना भगतां प्रभ गृह किसे ना जाईआ। जद आवे ते आवे उत्तों अर्श, फ़र्श आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां उत्ते कर के तरस, रहमत आपणी नाल तराईआ। सतारां हाढ़ कहे एह जगत प्रधानां वास्ते औखा बरस, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,

❋

❋

हरि सतिगुर आप अख्वाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरे प्रसिद्ध पंज लिखारी, पंच मिली वड्याईआ। मिले मेल जोत निरँकारी, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। दुनियां विच रहिणा नाल हुश्यिारी, चार कुण्ट ठोकरां रही लगाईआ। बिना प्रभू तों दूसर सच ना कोए प्यारी, प्रीतम परम पुरख सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सतारां हाढ़ कहे हरिभगत बैठे उत्ते बसुधा, भगत दवारे डेरा लाईआ। जिथ्थे वस्त्र पाए ईशर सिँघ बुढ्ढा, रंगत रंग रंगाईआ। इस दा लेखे लाउणा पीता दुध्धा, शीर धार चुआईआ। मिलणा माण चौथे जुगा, अन्तिम रंग रंगाईआ। पूजणा नहीं कोई गुग्गा, गहर गम्भीर सरनाईआ। पंजां मुसाहिबां नाम करे उग्घा, उगण आथण रंग रंगाईआ। धुर दा शब्द संदेसा पुज्जा, अवतार पैग़ग्बर गुरु रहे सुणाईआ। साडा अग्गे इक्को मुद्दा, मुद्दत दा झगड़ा देणा गवाईआ। इक्को वसाउणा झुग्गा, गृह इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा खेल दरसाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं ख़ुशी इक जणावां, जन भगतो आप सुणाईआ। सच दवारे लग्गे नावां, नर निरँकार आप लगाईआ। जेहड़ा रौला पाया वांग कावां, कायनात दिती हिलाईआ। तुहानूं इक्ठा कर के विच्चों गरावां, शहिनशाहां दी जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। तुहाडीआं भुजां वेख के बाहवां, बल आपणा आप वखाईआ। धर्म दुआरा दस्स के सांवां, सांझा इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि संगत तुहाडे सीस ते रखे छावां, छहिबर आपणा नाम लगाईआ।