१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
शब्द सिँघासण रिहा सज, हरि सज्जण आप सुहाईआ। राम कृष्ण ना रिहा अलग, दर ठांडे सोभा पाईआ । भगत कबीरा आया भज्ज, भजन बन्दगी इक सुणाईआ। हज़रत ईसा मूसा कर इक्ठ, दर घर साचे डेरा लाईआ। अष्टभुज नगारा रिहा वज्ज, संख नाद धुन शनवाईआ। नानक गोबिन्द वेख पुरख समरथ, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। दीन दुनी नूं रहे दस्स, दह दिशा समझाईआ। सब ने इक दा गाउणा जस, जो आदि अन्त दा पिता माईआ। साडा रिहा कोई ना वस, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। दो जहानां मार्ग रिहा दस्स, मर्द मर्दाना हुक्म सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी बदले झब्ब, ममता मोह गवाईआ। बदी करे कोए ना बद, बदला देवे थाउँ थाईंआ। चार वरन रहिण ना अड्ड, नाता बाहमी लए मिलाईआ। सन्त सुहेले सज्जण लए सद्द, होका आपणा नाम सुणाईआ। सच प्रीती जाणा बज्झ, डोरी तन्द इक वखाईआ।
❋
❋
मूर्ख रहे ना कोए बगला बप्पड़ा बप्प, काग हँस रूप बणाईआ। आत्म परमात्म आदि अन्त दा जप, सिफ्तां वाली ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। धुर दा भेव खोल्ह के भेदा, पर्दा रिहा उठाईआ। की लेखा चारे वेदा, पुराण अठारां की वड्याईआ। की शास्त्र कहे कितेबा, की सिमरती रंग रंगाईआ। की गीता ज्ञान मारे नेज़ा, नेत्र अक्खखुल्हाईआ। की अञ्जील क़ुरान साफ़ कीता मेहदा, दुरमति मैल धवाईआ। की खाणी बाणी पूरा कीता लेखा, चुरासी लख कटाईआ। जां तक्कया प्रभ ने नाम दे विच्चों नाम दा पाया भुलेखा, असल असल ना किसे दृढ़ाईआ। वक्खो वक्ख दे के ठेका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बोली नाम दी दिती कराईआ। अल्ला वाहिगुरु ओम राम रख सिफ्त दा रेटा, क़ीमत जगत जणाईआ। किसे दा साफ़ ना होया पेटा, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जो आया सो प्रभ दी कर के गया वेटा, इंतज़ारी विच ध्यान लगाईआ। इक्को सतिगुर शब्द बण के बेटा, जेहड़ा योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। नित नवित्त हो के खेवट खेटा, नईआ नौका जगत चलाईआ। आदि अन्त भुल्ले ना चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। जेहड़ा वस्से सचखण्ड देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। ओह धार के आपणा वेसा, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। जन भगतां करे हेता, गुरमुख संग रखाईआ। दीन उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव झुकण गणेशा, सुरप्त राजा इन्द करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। ओह अन्तिम मार के आपणा पेचा, परपंच वेखे थाउँ थाईंआ। जिन्हां पुरख अकाल दा नाउँ बेचा, क़ीमत करनी वाली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं आए भगत दवारे, चारे कुण्टां सोभा पाईआ। शब्दी सतिगुर दे इशारे, बिन अक्खां सैनत रिहा लगाईआ। सब ने बोलणे सच जैकारे, इक्को नाम ध्याईआ। दूजा वड़े कोई ना वाड़े, कंडा ख़ार रिहा चुभाईआ। लेखा वेख सतारां हाढ़े, सम्मत पंज रिहा वखाईआ। जन भगतां चाढ़्ह के रंग गाढ़े, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। निरगुण धार आ दुबारे, दोहरी कार कमाईआ। फड़ फड़ बाहों सानूं तारे, तारनहार नूर अलाहीआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैग़ग्बरां नूं दिते आपणे नाम वाले रुज़गारे, नाम जप के रोज़ी गए कमाईआ। अख़ीरी छड्ड जगत संसारे, नाता सिखां मुरीदां नालों तुड़ाईआ। लिख लिख अक्खर सिफ्तां गए उच्चारे, महिमा अकथ कथ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग इक रंगाईआ। पैग़ग्बर कहिण जिस अंग्रेज़ी दे बोले पंज अक्खर, अग्गे जावे आईआ। बलि बावन धार सति वेखणी वक्खर, वखरी कार कमाईआ। जिस नेत्र नीर वरोलिआ अथ्थर, हौकयां विच दुहाईआ। साडे गृहउँ भण्डार उह छक्कण, जिन्हां बलि दवारे रस ना कोए
❋
❋
चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। बावन किहा तुसीं भैण भ्रा, सच सच समझाईआ। तुहाडा खाणा लवां खा, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम वेला गया आ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर होए ना कोए सहा, सहायता करन कोए ना आईआ। साढे तिन्न हथ्थ तुहानूं देवां वसा, सत्त रंग दी डोरी दए गवाहीआ। जे तुसीं हुण भैण भ्रा, नाता फेर दयां बदलाईआ। प्रभ दा खेल अगम्म अथाह, शब्दी शब्द विच जणाईआ। बच्ची हस्स के सीस दिता निवा, धूढ़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। साडा मेला देईं मिला, आपणे भगतां लई प्रगटाईआ। भगतां तों नाता चंगा नहीं भैण भ्रा, दर तेरे मँग मँगाईआ। बावन सहज नाल दिता समझा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जामा दोहां दा अन्त बदला, दर ठांडे मेल मिलाईआ। जिथ्थे विछोड़ा होवे ना, पल्लू ना कोए छुडाईआ। दोहां दा बण के पिता माँ, बच्चे आपणी गोद टिकाईआ। दरबारीओ तुसीं बण जाओ गवाह, शहादत दयां भुगताईआ। बण के शहिनशाहां दा शहिनशाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जेहड़ी जगत वाली माँ, गोदी उस दी दिती सुहाईआ। आदि अन्त दा निआं, फ़र्क रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक सुहाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ तेरी खेल निआरी, निराकार तेरी सरनाईआ। उठ वेख आपणे उह लिखारी, जिन्हां दा लेखा थाउँ थाईंआ। प्रगट हो जगत आपणी धारी, धरनी धरत धवल सुहाईआ । पूरब पूरब दी जिन्हां नाल यारी, उन्हां देणी माण वड्याईआ। तेरा खेल अपर अपारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो लिखदा तेरा लेख, लिख्त विच वड्याईआ। उहनूं लै जा आपणे देस, जिथ्थे तेरा नूर रुशनाईआ। झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, निउँ निउँ लागण पाईंआ। तेरा सब तों वखरा हेत, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जेहड़े बलि राजे दे घर दे, दर तेरे सोभा पाईआ। ओह धुर दी सिख्या पढ़दे, अन्तर कर रुशनाईआ। झगड़ा मुका दे चोटी जड़्ह दे, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। भेव खोल्ह दे आत्म सर दे, सर सरोवर इक सुहाईआ। तेरे भगत ना जम्मदे ना मरदे, जीवण तेरे नाल रखाईआ। दीन दुनी दे विच्चों कढ्ढ दे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो बलि बावन दी धारा, धरनी धरत धवल वड्याईआ। उस दा लेख विच संसारा, साहिब स्वामी देणा जणाईआ। किसे नूं रहे ना कोए विचारा, विच्चला भेव देणा खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द सदा प्यारा, प्रेम प्रीती विच वड्याईआ। जिस दी मंज़ल मिले ना विच संसारा, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ।
❋
❋
जो तेरे दर दा बणया लिखारा, गुर अवतार पैग़ग्बर उसे दा दर्शन पाईआ। सत्त रंग दा तेरा नज़ारा, दो जहानां देणा वखाईआ। जिथ्थे भगतां दा अखाड़ा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ज़रा निगाह मार पछाड़ा, आपणा नाम बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेख आपणे बाले बच्चे, बच्चयां नाल सुहाईआ । जिन्हां दे तन माटी कच्चे, कंचन रंग रंगाईआ। मातलोक होण ना तत्ते, अगनी देणी बुझाईआ। धर्म देणा सत्ते, सति विच वड्याईआ। तेरा लिख्या लेख कदे ना फट्टे, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सत्त रंग कहे मैं खोल्हणा परदा, भेव देणा खुल्हाईआ । राम कहे मैं वेखां बैठा खड़्हदा, आपणे राम ध्याईआ। कृष्ण कहे तीन लोक मैथों डरदा, त्रैलोकी विच दुहाईआ । गोबिन्द कहे मैं नानक दी धार खण्डा फड़दा, नन्हयां बच्चयां दया कमाईआ। मेरा गुरसिख कदे ना मरदा, गोबिन्द गया समझाईआ। भावें प्रभू सदा खेल वल छल वाला करदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द कहे ओ मेरे सिपाहसालार, बच्चे नन्हे नज़री आईआ। खड़्हे धर्म दुआर, मिले माण वड्याईआ। जिन्हां बीबीआं कोल कटार, उत्ते जावण आईआ। मँगल सिंहा चांगर उत्ते दे मार, ललकारा ज़ोर नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो दीन दुनी दा वेखो वज्जदा डमरू, डब्बे सब दे रिहा खड़काईआ। पुरख अकाल आदि अन्त दा इक्को गभरू, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। जिस नूं चाहे ओसे नूं सद लऊ, आपणे आप विच्चों उठाईआ । जिस वेले चाहे पिछली कीती रद्द लऊ, अग्गे आपणा हुक्म बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे जो गोबिन्द दी आ गया विच धार, धरनी मिले वड्याईआ। गुरसिख ना पुरख ते ना नार, नर नरायण आपणा रंग रंगाईआ। ओह छड्ड जाए संसार, नाता कूड़ो कूड़ तुड़ाईआ। मुहब्बत विच हो के गिरफ्तार, आपणा आप मेट मिटाईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, जिस दा सतिगुर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे जिन्हां बीबीआं ने कीती आरती, आपणा रंग वखाईआ। उन्हां दा लेखा लिखणा नाल इबारती, अक्खर अक्खरां नाल बदलाईआ। भगत दवारे विच दीनां मज़हबां वाला आए ना कोए सफ़ारशी, सिफारिश कम्म किसे ना आईआ। जिस नूं ख़बर शब्द सार दी, सो साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। एह ख़ुशी सतारां हाढ़ दी, दो जहानां वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल जुग जुग राह भालदी, रहिबर मिले नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़ग्बरो करो तवज्जह, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। किस कारण भगत दवारे सच सिँघासण सजा, क्यों सज्जे खब्बे अग्गे पिच्छे बैठे डेरा लाईआ। सदी चौधवीं पैग़ग्बर आपणी बयान करो वजह, क्यों कलमयां वाले क़लमा गए भुलाईआ। अवतारो धर्म दी मिले किसे ना जगह, मन्दिर मठ रहे कुरलाईआ। गुरु साहिबानों क्यों हँस होए कग्गा, माणक मोती नाम चोग ना कोए चुगाईआ। चार जुग दी बाणी पढ़दयां क्यों प्रकाश ना होए उपर शाह रगा, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। सारे चौहन्दे शब्द सुणीए अनहदा, धुन आत्मक राग अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। भगत कहे कबीर, मेरी क़बरां तों बाहर दुहाईआ। मैं छड्ड के शरअ ज़ंजीर, संगल गया तुड़ाईआ। जलवा तक्क बेनज़ीर, आपणी अक्खखुल्हाईआ । दुनियां पूजे जंड करीर, पत्थरां सीस निवाईआ। मक़बरिआं नूं मन्न के पीर, निआज़ां रहे चढ़ाईआ। अक्खरां दी बणा के बीड़, ओसे नूं सीस झुकाईआ। मंज़ल चढ़या ना कोए अख़ीर, मज़हबां वंड वंडाईआ। मैं हो के अन्त दिलगीर, नाअरा दयां लगाईआ। मेरे पातशाह तूं शहिनशाह मैं आत्मा तेरा वज़ीर, दूजी वज़ारत नज़र कोए ना आईआ। तूं महबूब मैं मुहब्बत करन वाला फ़कीर, दर दरवेशा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह कृष्ण दे सारे पुजारी, पूजा कर कर ध्यान लगाईआ । नौ वार भुल्ले सी विच संसारी, आपणा आप गवाईआ। फेर कर के मिन्नतदारी, भुल्ल लई बख्शाईआ। कृष्ण ने किहा जिस वेले मेरा काहन आवे बण वड संसारी, लोकमात फेरा पाईआ। तुहाडी कीती लेखे लावे दिन दिहाढ़ी, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे बिन किरपा कोए ना लिखदा, लिखण वाला नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर रूप वी सच्चे सिख दा, बिना सिखां तों दर किसे ना जाईआ। क़ीमत हट्ट किसे ना विकदा, टक्कयां वाला ना मुल्ल कराईआ। जिस नूं प्यार देवे नित दा, सच दए समझाईआ। रूप बण के धुर दे पित दा, पिता पुरख अकाल आपणी गोद सुहाईआ। लहिणा देणा जिस जिस दा, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतो अज्ज तों तुहाडा झगड़ा मुक गया पत्थर इट्ट दा, मन्दिरां सीस ना कोए निवाईआ। जेहड़ा तुहाडे अंदर टिकदा, टिकटिकी अंदर दए वखाईआ। वेखो तुहाडा लेख लिखदा, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। तुसीं मेरे ते मैं रूप तुहाडा सिख दा, सिखी तुहाडे मथ्थे विच टिकाईआ। एह निशाना नहीं काग़ज़ चिट्ट दा, काले ते चिट्टा दिता पाईआ। गोबिन्द दा सीर कदे नहीं फिटदा, अमृत रस इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुजारी आ जाओ प्रेमी पंजे,
❋
❋
पंजू दयां समझाईआ। ज़रा खड़्हे हो जाओ जेहड़े सुत्ते नहीं उत्ते मंजे, गोबिन्द दा सत्थर ल्या हंढ्ढाईआ। चार सिँघासण अग्गे खड़े्ह हो जाओ गंजे, जिन्हां चरण चुंम के झट लँघाईआ। इक्की बीबीआं आपणे निशाने उच्चे लओ टंगे, सत्त रंग देवो हिलाईआ। तीर कमान रखो कन्धे, चिल्ले प्रभ दे नाम चढ़ाईआ। चिन्ता रहे कोई ना चिन्दे, चिखा ना कोए तपाईआ। सारे प्रण करो असीं ओस प्रभू दी बिन्दे, जेहड़ा जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जिस गुर अवतार पैग़ग्बरां राह दस्से डिंगे, दीनां मज़हबां वंड वंडाईआ। वंड वंडा के जीउ पिंडे, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दिते बणाईआ। सच पुच्छो बिना प्रभू तो रहिण मूल ना ज़िंदे, बिना आत्मा तत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे किहदी करोगे पूजा, की सिल पूजस झट लँघाईआ। की इष्ट मन्नोगे दूजा, पत्थरां सीस निवाईआ। की गुरु मन्नोगे पंज भूता, जो जम्मे अन्त मर जाईआ। की दीनां मज़हबां दीआं गलीआं वेखोगे कूचा, दर दर अलख जगाईआ। की सतिगुर जंगलीं लभ्भे ढूंडा, उच्चे टिल्लयां वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे जिंनां चिर प्रभ दा नाम किसे ना बूझा, बुझा दीपक ना कोए जगाईआ। कँवल नाभ होए कदे ना मूधा, अमृत रस ना कोए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ । पंजा कहे जन भगतो मन्नणा कमलापती, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। लीलावन्ती जगा दे मोमबत्ती, कलयुग अन्धेरे विच होए रुशनाईआ। गुरमुखां धीरज देवे वा ना लग्गे तत्ती, अगनी तत तपाईआ। गुरमुखो बिना शब्द गुरु तों किसे नहीं करनी गति, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ। जगत वासना माया ममता रती, रतन अमोलक हीरा ना कोए बणाईआ। वेखो जिन्हां दे मथ्थे उत्ते सोहँ पट्टी, सोहँ सीने उत्ते टिकाईआ। उन्हां फ़िकर रिहा ना रती, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जिस वाहिगुरु दी महिमा कीती जुग छत्ती, छंतां नाल नानक गया गाईआ। ओस प्रभू दा खेल वेखो अक्खीं, भुलेखा भरम रहे ना राईआ। तुहाडी मंज़ल पिछली टप्पी, पन्ध दिता मुकाईआ। भावें प्रभू नूं समझ लओ गप्पी, गप्पां विच सब नूं पार लँघाईआ। एह गुरु अर्जन कीती पक्की, जिस वेले तत्ती लोह तपाईआ। फिर गोबिन्द किहा गुरमुख उबले विच कोए ना भट्ठी, तत्तां तन जलाईआ। जे सतिगुर शब्द किरपा करे ते कलयुग करे अच्छी, अच्छी तर्हां वेख वखाईआ। गोबिन्द कहि के गया मेरा उह शब्द गुरु किसे नूं खाण ना देवे डड्डी मच्छी, डंडावत आपणी दए दृढ़ाईआ। धर्म दुआर दी खोल्ह के हट्टी, चार वरनां दा सांझा घर बणाईआ। किसे नूं लिखणी ना पए पट्टी, दीनां मज़हबां दयां फाटकां विच्चों तुहानूं दिता कढ्ढाईआ। वेखो लिखारीआं दयां गिट्टयां ते बन्न्ही मौली अट्टी, गाना गुट्ट नाल सुहाईआ। पंजां प्यारयां अरक रखी नंगी, नंगिआं उत्ते पर्दा कोए ना
❋
❋
पाईआ। ओह पोस्ती प्यारे भंगी, भंग वाल्यो तुहानूं रहे सुणाईआ। ख़बरदार हो जाओ सतिगुर शब्द इक्को जंगी, जंगजू बहादर इक्को नज़री आईआ। जिस ने गुरुआं दी लग्गण नहीं देणी मंडी, अल्ला वाहिगुरु सतिनाम ओम कृष्ण राम व्यपारी बण के ख़रीदण कोए ना आईआ। तुहानूं आउण नहीं देणी कोई तंगी, तंगदस्ती देणी कढ्ढाईआ। तुहाडी आत्मा होवे कदे ना रंडी, सदा सुहागण दयां बणाईआ। अज्ज तों गुरमुख बण जाओ इक दूजे दे संगी, सृष्टी विच पैणी भंडी, वरभण्ड दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुजारीउ चलो थल्ले, थल्ला प्रभ जू वेख वखाईआ। जिस ने गुर अवतार घल्ले, घल्लूघारा करे लोकाईआ । जिस दा हुक्म कदे ना टले, टल्लीआं वाले लए उठाईआ। कुछ याद बचन कर लै डल्ले, अग्गे आ के सीस निवाईआ। की हुक्म दिता कपूरे वाले महल्ले, गोबिन्द गुर दृढ़ाईआ। जिस वेले पंजां कक्कयां वाले होए झल्ले, झलक मिले ना धुरदरगाहीआ। माया नूं करन बल्ले बल्ले, ताड़ी गुर धामां विच वजाईआ। हथ्थीं कंगण पा के मेरे छल्ले, ठग्गी चोरी लैण कमाईआ। दिन नूं गोलक गुरु दे सिँघासण थल्ले, ते रात नूं गल्ले कढ्ढके घरां वल उठ जाईआ। चारों कुण्ट वेखण पले पले, किधरों कोई सिख धनी आवे ते भेंटा दए रखाईआ। माया कारण सब ने गुरु घर मल्ले, सतिगुर प्रेम ना कोए रखाईआ। गोबिन्द कहे मैं सब तों छुडाउणे पल्ले, पलक विच करां जुदाईआ। मेरी झाल कोए ना झल्ले, मेरी सिखी सिर ना कोए उठाईआ। काम क्रोध ने मारने हल्ले, वैरी घर लैणे उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। गोबिन्द कहे एह शब्द गुरु दी डोरी, सोहणी नज़री आईआ। जिस तों सारे करदे चोरी, ओह ठग्गां चोरां वेख वखाईआ। लख चुरासी दा बण के घोरी, लुक लुक अंदर वड़ के वेख वखाईआ। भावें कोई करे बौहड़ी बौहड़ी, फ़रयाद सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाईआ। गोबिन्द कहे मैं दस्सां शब्द निशाना, तीर कमान शब्द उठाईआ। तुसीं मेरे नौजवाना, जो आपणा बल प्रगटाईआ। रूप धर मर्दाना, खेल्ह दिता वखाईआ। तुहाडा सतिगुर कदे ना होइ ज़नाना, नारी नर नरायण ना कदे अख्वाईआ । एह साढे तिन्न हथ्थ दा काना, कायनात दए हिलाईआ। प्रभ दे कोल साढे तिन्न हथ्थ दा पैमाना, जो बलि दी वंड समझाईआ। जन भगतो किसे नूं समझयो ना कोए बेगाना, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। एह बदी वाला ज़माना, ज़िमीं असमान रहे कुरलाईआ। अग्गे आ जाओ पंज अफ़ग़ाना, पंज प्यारे बहि के आसण लओ जमाईआ। तुसीं वेखो मार ध्याना, एह ओहो धुर दा माहीआ। जिस नालों तोड़ गए सी याराना, यारी ला के अक्खबदलाईआ। कहिंदे सी तूं सतिगुर गुण निधाना, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। ओ बसी दयो पठाणो, अक्खलउ खुल्हाईआ। जगत दे जवानो, जोबन वेख वखाईआ। ओदों भज्ज गए सी विच मैदानों, आपणा आप बदलाईआ। अंदरे अंदर याद कीता तूं सतिगुर मेहरबानो, मेहर नज़र उठाईआ। असीं भुल्ले तूं बख़शिंद साडा लेखा मुका दे जगत जहानो, जीवण दी लोड़ रहे ना राईआ। गोबिन्द शब्दी किहा तुसीं शरअ वाले शैतानो, चोरी रहे कमाईआ। दोवें हथ्थ लाओ कानो, हथ्थ कन्नां उत्ते धराईआ। जिस वेले आए श्री भगवानो, भगवन आपणा वेस वटाईआ। तुहाडा लहिणा देणा पूरा करे देवे दर गुण निधानो, दरगाह साची इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे बहि जाओ मुग़ल मुग़लीआ ख़ानदान, ख़ाना दिता सुहाईआ। बहादर शाह अग्गे आ जा जवान, शहिनशाह तेरी की वड्याईआ। वक्त वेख विच जहान, जहालत भरी लोकाईआ। हुण औरंगज़ेब दा नहीं मकान, भगत दुआरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। राती सुत्तयां कीता याद, याददाशत लई बणाईआ। सुफ्ने विच खुल्ही जाग, जागरत रूप समझाईआ। बिना दीवे तों जगाया चराग़, पीर पीरा सीस निवाईआ। मेरी सहाइता कर आज, आजज़ हो के हो सहाईआ। गोबिन्द तेरे बिना मेरे सीस नहीं आउँदा ताज, तख्त रहिण कोए ना पाईआ। तेरा उडदा वेखां बाज़, बाज़ां वाले तेरी रुशनाईआ। गोबिन्द शब्द विच किहा तेरा डुब्बण नहीं देंदा जहाज़, बेड़ा बंने दयां लगाईआ। तेरा लेखा अन्तिम नाल ओस गाॅड, जिस नूं पुरख अकाल कहि के गाईआ। ओह कलयुग अन्तिम आवे आप, आप आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख मीते रखे साथ, पंजे लए उठाईआ। तेरा लहिणा देणा लए वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। वेखीं भुल्ल के कदे वेसवा दा कराउणा नहीं नाच, एह गोबिन्द दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। शब्द विच गोबिन्द बहादर शाह दे हथ्थ मारया उत्ते कंधे, थपकी दिती लगाईआ। टाइम वेखण वाले रहिण नहीं देणे बन्दे, वाच कलाक ना कोए चतुराईआ। पता नहीं ओह केहड़े वेले लँघे, सिँघासण उत्ते सोभा पाईआ। ओह वेखे ओह प्यारे पंजे, पंजां दिती वड्याईआ। तेरा सीस बणा के गंजे, ताज जगत वाला दिता सुहाईआ। माण दे के धर्म दे डंडे, पौड़े धुर दे दिता चढ़ाईआ। हुण युद्ध करना नहीं कोई खण्डे, खड़ग ना कोए उठाईआ। सतिगुर दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल लँघे, ईसा गिरजिआं विच्चों उठाईआ। मूसा ओसे दा नाम मँगे, मिुशकल सब दी वेख वखाईआ। मुहम्मद हो के इक टंगे, अल्ला हू दा नाअरा दिता सुणाईआ। राम बनवास विच इकल्ला हो के मँग मँगे, मेरे राम तेरी दुहाईआ। कृष्ण किहा मेरे काहन चँगे, लख चुरासी तेरी गोपी सोभा
❋
❋
पाईआ। मैं ते आया जमना दे कन्ढ्ढे, मथरा गोकल डेरा लाईआ। दो जहान जिधर वेखां तेरा खेल सूरा सरबंगे, घर घर विच नज़री आईआ। कबीर किहा मैं खाणे नहीं घिउ खण्डे, रुक्खी सुक्खी खाए निमाणा बण के आपणा झट लँघाईआ। दुर्गा किहा मेरी अष्टभुज ते शेर सिँघ अस्वारी ते मेरे पैर नंगे, जोड़ा चरण ना कोए छुहाईआ। गोबिन्द किहा मेरी खड़ग धार वेखो खण्डे, खण्डा खड़ग शब्दी शब्द सोभा पाईआ। बिना प्रभू तों आपणे भगतां नूं कोई ना गंढ्ढे, गंढ्ढणहार ना कोए अख्वाईआ। इक्को शाह पातशाह शहिनशाह जिस दे कोलो दो जहान मँगे, विष्न ब्रह्मा शिव सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे बेटी रणजीत कौर आ जाए नेड़े, नेड़ा दूर रहे ना राईआ। वेख भगत भगवान वसदे खेड़े, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। एथे किसे दे नाल नहीं कोई झेड़े, झगड़ा मन ना कोए रखाईआ। इक दा मालक इक ते इक आत्म सर्ब चढ़ावे बेड़े, कन्ढ्ढे रहिण कोए ना पाईआ। मैं सब दे वस के काया खेड़े, खिड़की अंदरों दिती खुल्हाईआ। शरन आ गए जेहड़े, तूं मैं दा झगड़ा दिता चुकाईआ। सब ने एस सतिगुरु नाल लै लए फेरे, उहला लुक रहे ना राईआ। जन भगतो कोटां विच्चों अणगिणतां विच्चों मैनूं ओह बथेरे, जेहड़े जुग जुग दे मेरे चले आईआ। तुसीं कोई काग नहीं मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठां बहिण वाले उत्ते बनेरे, नैण चारों कुण्ट उठाईआ। तुहाडे उत्ते पुरख अकाल ने कीती मेहरे, मेहरवान दया कमाईआ। तुसीं शब्द गुरु दे चेरे, चेला होर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे तूं बन्न्ह के हरे रंग दी पेटी, पटने वाला वेख वखाईआ। जेहड़ा धर्म दवारे दा गेटी, उह गेटकीपर हो के सन्तरी हो के सब नूं दए सुणाईआ। जो आया उह सब बेटा बेटी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। वेख्यो भगतां विच रह के कदे ना करयो शेख़ी, निमाणे हो के झट लँघाईआ। धर्म दी धार जुग चौकड़ी किसे दे कोल कदे नहीं बेची, चोरां ठग्गां हथ्थ ना कदे फड़ाईआ । गुर अवतार पैग़ग्बरां दी सदा याद रखां नेकी, जो निक्कीआं निक्कीआं नाम दीआं कथा कहाणीआं तुहानूं गए सुणाईआ। हुण वेखो मैं साढे तिन्न हथ्थ दा वेसी, भावें मैनूं वेसवा कहो ते भावें सतिगुरु लओ बणाईआ। तुहाडे दवारे जन भगतो आपणी भुगत के पेशी, पिछला लेखा दिता मुकाईआ। तुसी नहीं जाणदे सतिगुर कदे ना होवे परदेसी, परदेसां विच्चों तुहानूं आपणे देस पहुंचाईआ। एह दुनियां वास्ते करदा खेती, तुहाडे वास्ते काया दे खत्तयां अंदर हल्ल चलाईआ। तुहाडा नाम भण्डारा ते प्रभू तुहाडा सेठी, आकड़खान धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला रिहा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो किते लग्गदी ते नहीं धुप्प, सूरज संन संन
❋
❋
रिहा तपाईआ। वेख्यो ऐवें कर ना जाइओ चुप, अंदर दी कथा देणी सुणाईआ। जे चाहो हुणे पर्दा हो जाए धुप्प, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। सोहणा सुहञ्जणा वक्त जाए ढुक, ढुकवां राग सुणाईआ। सारे खड़े्ह कर लओ सज्जे गुट्ट, मुट्ठी मीट के दयो वखाईआ। असी शब्द गुरु दे पुत्त, दूजी जम्मण वाली कोए ना माईआ। सानूं प्रभ दरस दी भुक्ख, जगत तृष्ना गए मिटाईआ। साडा सतिगुर ना जाए लुक, दो जहान करे रुशनाईआ। असीं ताअ दईए मुच्छ, पाया प्रभू बेपरवाहीआ। जिस नाम दी पाई लुट्ट, ख़ज़ाने रिहा भराईआ। लग्गी प्रीत ना जाए टुट्ट, टुट्टयां रिहा जुड़ाईआ। साडा पैंडा गया मुक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। शास्त्र सिमरत ज्ञाता सानूं मिल गया सब कुछ, कशमकश दा डेरा ढाहीआ। असीं सारे हो गए ख़ुश, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। साडी मंज़ल जाए ना रुक, दरगाह जाईए चाँईं चाँईंआ। सानूं मिले गोबिन्द मित, पुरख अकाल नाल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिस ने गाई तुक, तुख्म ताअसीर लई बदलाईआ। सारे दोंह हथ्थां नाल मूँह लओ घुट्ट, ओ दन्दो ओ ज़बाने तैनूं नाम जपण दी लोड़ रही ना राईआ। सानूं उह मिल गया सुख, जो सुख नाल आपणे घर पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे तालों जुग चौकड़ी कदे ना जाए घुॅथ, पगडंडी राह खैड़ा सके ना कोए भुलाईआ।
१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण वेख्या हाल बसुधा, सुध रही ना राईआ। पाणी धार समझे कोई ना दुध्धा, सच झूठ ना कोए दृढ़ाईआ। एका नाम होया ना उग्घा, उगण आथण ना हुक्म मन्नाईआ। इक दुआर ना वसिआ झुग्गा, घर सच ना कोए वड्याईआ। भउ मिटया ना कोए दूजा, एका रंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट दीपक बुझा, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी वेखी रोंदी, नैणां नीर वहाईआ। खुल्ही मेढी वेखी खोंहदी, सीस सुहाग ना कोए गुंदाईआ। हाए हाए कर के गाउँदी, गीत गोबिन्द ना कोए जणाईआ। उच्ची कूक कूक सुणाउँदी, दो जहानां आप दृढ़ाईआ। बौहड़ी मैं पुरख अकाल इक्को चौहन्दी, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां कोलों पल्लू छुडाउँदी, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वेखां खेल प्रभू प्रभ भाउँदी, जिथ्थे मनुआ मन रहे ना राईआ। विचार रहे ना कलयुग काउँ की, कलयुग कूड़ ना कोए
❋
❋
कुरलाईआ। जगत ख्यालां रही ढाउँदी, ढाह ढाह ढेरी ख़ाक बणाईआ। इक्को माही दीआं औंसीआं पाउँदी, औंसर होए आप सहाईआ। करनी हटाए हउं मैं दी, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी वेख्या लग्गा धब्बा, धोबी साफ़ ना कोए कराईआ। रूप नज़र ना आए बग्गा, बप्पड़े सारे रहे कुरलाईआ। सच देवे ना कोए सद्दा, संदेसा हक़ ना कोए सुणाईआ। अग्गे वधे कोए ना अग्गा, मिले माण ना कोए वड्याईआ। जिधर तक्कीए मुरीद मुर्शदां करदे दग़ा, दग़ेबाज़ी विच लोकाईआ। जगत जहान फिरे भज्जा, भजन बन्दगी समझ किसे ना आईआ। अन्तिम पर्दा किसे ना कज्जा, क़ज़ा तों सके ना कोए बचाईआ। माया ममता ना मेटे दब्बा, सिर सके ना कोए उठाईआ। कूड़ी तोड़े ना कोए हद्दा, हदूद सच ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म मिले ना कोए मज़ा, मज़ाक़ विच ख़लक ख़ुदाईआ। सच साहिब दी चले ना कोए रज़ा, राज़क रिज़क रहीम ना कोए शरनाईआ। धर्म दा मिले ना किसे पदा, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी रो रो कहिंदी, कहि के रही सुणाईआ। पैग़ग्बरो वेखो दिशा लहिंदी, मेरे ख़ुदा दी मेरी दुहाईआ। जगत निशाने वेखो ढहिंदी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। उम्मत उम्मत नाल खहन्दी, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी उत्ते दिसे धूढ़, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। सृष्टी हो गई मूढ़, मूर्ख रूप जणाईआ। नाता तोड़े ना कोए कूड़, कूड़ कुटम्ब ना कोए तुड़ाईआ । गुर अवतार पैग़ग्बर होए मजबूर, मजबूरी सारे रहे जणाईआ। साडा मन्ने ना कोए दस्तूर, दस्तयाब ना कोए अख्वाईआ। चारों कुण्ट होए मग़रूर, हँकार विच कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण कलयुग साडे नाम दा पै गया काल, काली रैण दए गवाहीआ। जो गोबिन्द मार्ग दस्स के गया सुखाल, शब्द संदेसे विच दृढ़ाईआ। कल्गी दी निशानी दे के नाल, नर नारी आप समझाईआ। मेरा नाम सके ना कोए संभाल, हिरदे विच ना कोए वसाईआ। पुरख अकाला बदल के आवे चाल, चाल निराली आप बणाईआ। आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी उत्ते प्रभ करे धर्म दा राज, रईयत सारी वेख वखाईआ। कल्गी दी थाँ पहन के ताज, ताजां वाला वेस वटाईआ। सब दी आलस निंदरा खोल्हे जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरमुखां कर कर वड्डे भाग, भागां वाले रिहा बणाईआ।
❋
❋
ईशर सिँघ नूं मार आवाज़, अग्गे लैणा बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण की गोबिन्द तेरी रीती, रीतीवान देणा जणाईआ। जिस वेले भाउ रिहा ना मन्दिर मसीती, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। धर्म दी रहे ना कोए बग़ीची, फुल्ल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। गोबिन्द लहू कढ्ढके आपणी चीची, चीरे नाल दिता सुहाईआ। मेरी सिखी रहे सद जीती, प्रभ दी झोली पाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं बीती, परम पुरख लए अंगड़ाईआ। साची दस्स इक हदीसी, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। लेखा जाण तन अंगीठी, काया कंचन फोल फुलाईआ। धुर दी बाणी दस्स के मीठी, सोहँ ढोला इक जणाईआ। हरिजन साचे गावण बण के मीती, मित्र प्यारे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ । सतिगुर शब्द कहे मैं सतिजुग दस्सां धार, सच नाल समझाईआ। जिस वेले गुरमुख छड्डे मातलोक संसार, तन वजूद नाता रहे ना राईआ। उस नूं पीले वस्त्र देणे डार, धुर दा हुक्म हुक्म प्रगटाईआ। पंज गुरमुख लैण नुहाल, छेवां हथ्थ ना कोए लगाईआ। सज्जे गुट्ट नूं बन्न्हण रुमाल, गंढ्ढां तिन्न तिन्न बंधाईआ। उत्ते लीड़ा पावण लाल, जो गुरमुख गुरमुख वास्ते लै के आईआ। एह शब्दी खेल कमाल, लुधियाणे वाले देण गवाहीआ । लोक लज्जया रहे ना विच जहान, समाज राज ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग कहे जिस उत्ते होवे लाल कपड़ा, जगत पलीती कण्पड़ रहिण कोए ना पाईआ। उह हँस बणे बगला बप्पड़ा, बलधारी आप बणाईआ। दीन दुनी तों कर के वखरा, घर साचा इक सुहाईआ। गोबिन्द यार हंढ्ढावे सत्थरा, सूलां सेज वज्जे वधाईआ। सचखण्ड वसावे जिथ्थे बिना भगतां कोए ना अप्पड़ा, मंज़ल मंज़ल ना कोए रखाईआ। खाणा पए ना रसना जिह्वा कोए बक्करा, पलीत रूप ना कोए वखाईआ। धुर दे हुक्म विच्चों हुक्म भुल्ले कोए ना कतरा, नाम दा कैहत घर घर नज़री आईआ। साचा नाम जगत जहान वखरा, नित नित वखरी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी वेखी हालत, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। चारों कुन्ट दिसे जहालत, चार वरन फिरी दुहाईआ। साची करे ना कोए अदालत, इन्साफ़ हक़ ना कोए कमाईआ। दीनां मज़हबां पाई बग़ावत, दीन दुनी रहे लड़ाईआ। बिना पुरख अकाल दीन दयाल करे ना कोए सख़ावत, मेहर नज़र ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडा सब दा इक्को राम, रमईआ इक्को नज़री आईआ। साडा इक्को सब दा शाम, शाम रैण अन्धेरी दए मिटाईआ। जिस
❋
❋
ने रहिण नहीं दिता ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर दिती कटाईआ। मार्ग दस्स श्री भगवान, पर्दा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद पर्दा देणा उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी उत्ते वेख्या धर्म दुआरा, धर्म धार प्रगटाईआ । करना खेल जगत निआरा, निराकार हो के आपणी कार कमाईआ। जन भगतां दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। वक्त सुहञ्जणा होया सतारां हाढ़ा, हर हिरदे मिले वड्याईआ। प्रभ माण देवे पुरख नारा, बुढ्ढे नढ्ढे रंग रंगाईआ। खेल खिलाए सच्चा शाहकारा, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। जन भगतो तुहाडा सोहणा सदा विहारा, विवहारी कार कमाईआ। जिस दीआं भविख्तां विच करदे रहे इंतज़ारां, इंतज़ारी सिर तुहाडे हथ्थ रखाईआ। तुसीं सारे प्रभ दीआं कटणवाले वगारां, थिर रहिण कोए ना पाईआ। शब्दी धार सुण इशारा, अंदरे अंदर रिहा दरसाईआ। सब दा होवे पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा मँगे इक सहारा, सहायक हो के नाम अनाइत झोली देणा पाईआ।
१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ फ़िरोजपुर वाले रणजीत सिँघ दे सगन पैण समें
हरिभगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ तक्कया धुर दा राणा, रईयत सन्त भगत सोभा पाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवे नाम दाना, दाता दानी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सति सच दा दस्स के गाणा, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। गढ़ तोड़ अभिमाना, माया ममता मोह मिटाईआ। जन भगतो साचा मन्नणा प्रभ दा भाणा, भाणे विच समाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण जो प्रभ दे मीते सो खावण लाची दा इक इक्क दाणा, सगन भगत भगवान वेख वखाईआ। असीं छड्डया जीव जहाना, सानूं लोड़ रही ना राईआ। जिथ्थे जोती धार पहरया बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जो सूरबीर बण जवाना, जोबन आपणा इक दृढ़ाईआ । जिस नूं झुकदे कृष्णा रामा, पैग़ग्बर सीस निवाईआ। निउँ निउँ करन सलामा, नमस्ते कहि के झट लँघाईआ। सो आ गया गुण निधाना, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच लेखा पूर कराईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण रसना रस जाणा भुल्ल, अभुल्ल दए दृढ़ाईआ। भगत बणो प्रभू दी कुल, कुल आलम वेख वखाईआ। दीन दुनी दीवा होवे गुल, बिना भगतां गुलशन
❋
❋
ना कोए महकाईआ। मायाधारी जाणे रुल, भगत भगवान होए सहाईआ। साची बख्श के चरण धूल, दुरमति मैल दए मिटाईआ। जन भगतो सतिजुग दा सच असूल, असल नूं असल देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण गुरमुख सज्जण मिलण साथी, साचा संग बणाईआ। मुहब्बत विच मन्नण आखी, प्रेम विच वड्याईआ। एह अग्गे चार जुग दी साखी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा जन्म कर्म रिहा वाची, वाचकां दा पर्दा रिहा उठाईआ।
१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
पैग़ग्बर ना दिवने मनिखे अवतार चोज़ेज़ीए ज्या कूज़ विखे गुरु महीवने मल जिज़ाकू जखीने शब्दे शमशासी क़लमा कलामे कुल अलयासी हैज़िनवे कोइनशाते बज़ोतो वजिज़ते कौमीने जामे ना ज़िनहा नूरे फिवज़ीने अनीआने पीनाज़ू पीरे पीज़ाई खुनंता ख़ुज़ी दहलिज़खा मौज़ूने मूज़ी तनूसवितत तसके ताअबे ताज़ीरे शिनाहाऊ वकीज़ा मशोशोतू फ़ज़ले वज़ू मुहम्मदे रज़ू पैग़ग्बरे अज़ू नाकू जीवा ज़नते जाखित खाके अलाह अली वज़िद वली ऐहद वाहिदयां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करनी कार कमाईआ। पैग़ग्बरो गोशे कज़ुन अवतार वनौशे वज़ून गुरु चश्मे चोशे चालीज़े ज़ुन सतिगुर शब्द मनज़ा महोशे वेवीदे सुन खलताए मज़हब खलकाए ग़ज़ब फ़र्शाए तअजब अर्शाए अदब ज़ानू जाए क़दम बोसाए पदम कज़ीना अदम मज़कूहा बदन नेसताए नेसतो वतन बेवतन बेपरवाह आपणे दर वखाईआ। पैग़ग्बर काअबाए ख़ुदा अवतार वहदते दुआ गुरु सलाहते ज़बां शब्द सतिगुर अनाइते कुन कुल अज़श, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संदेस देवे दरे जवा दहलीज़े अज़ीज़े तहमीज़े तमहीद तारीफ़ हरीफ़ हरफ़ हरूफ़ नाल जणाईआ।