पुस्तकालयभाग २१

१ सावण शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल

तेई अवतार नेत्र नीर वहावण हन्झू, छहिबर मुहब्बत प्रेम प्यार रखाईआ। पुरख अकाल तेरी भेंटा करना बोदी जञ्ञू, दो जहान नौजवान तेरी इक सरनाईआ। सब दा अन्तर तेरा हुक्म मन्नू, मनमुख नज़र कोए ना आईआ। सानूं याद तेरा

❋

❋

संदेसा जो जट्ट जटे दिता धन्नू, धर्म दी धार इक समझाईआ। नानक सिख्या दिती बाले संधू, संध्या वेले सति दृढ़ाईआ। लेखा याद आया गुर अर्जन नाल चन्दू, सूर्या चन्द दए गवाहीआ। बकाया दिस्सया ब्राह्मण गंगू, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोए मारे धाहीआ। गोबिन्द धार किहा करे खेल प्रभ दीना बंधू, बंधन वेखे जगत लोकाईआ। जो आत्म परमात्म सब दा बणे संगू, सगला साथ निभाईआ। जन भगतां अंदर दऊ नाम अनन्दू, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा वेखे कन्ढ्ढू, किनारे फोल फुलाईआ। झगड़ा मुकाऊ करीर जंडू, मढ़ी गोर ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट डंनू, डंका आपणा नाम लगाईआ। सति धर्म दा बेड़ा बन्नू, बंधन दीन मज़हब कटाईआ। शब्दी धार सब नूं पकड़े कन्नू, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। लेखा जाणे लख चुरासी छप्पर छन्नू, तन माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। दीन दुनी नेत्रहीण तक्के अन्नू, घट घट अन्तर फोल फुलाईआ। की संदेसा दिता माता गर्भ विच अभिमन्नू, कृष्ण काहन वड वड्याईआ। की राम किहा मेरा राम जननी मूल कोए ना जणू, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। जो अन्तर निरंतर नूरी धार सब दे रलू, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। भगत दुआरा एका मल्लू, मालक हो के वेख वखाईआ। गुरमुखां नाम निशाने हिरदे सलू, साहिब सुल्तान तीर चलाईआ। समुंद सागर वेखू जलू, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। अगनी रेत वेखू थलू, पर्बत टिल्ले पर्दा लाहीआ। धुर दा हुक्म बोल के हल्लू, हालत बदले जगत लोकाईआ। वस के निहचल धाम अटलू, दो जहानां वेख वखाईआ। धुर फ़रमाना अगम्म घल्लू, धायल करे थाउँ थाईंआ। नव खण्ड पृथ्मी दलू, सत्त दीप सति समझाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेला मात फलू, पत्त टहिणी रहिण ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण जोत हो के बलू, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटू कलू, कल काती दए खपाईआ। जगत विद्या सारी छलू, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। अवतार कहिण प्रभ तेरी धार जञ्ञू बोदी, सूत्रधारी वड वड्याईआ। सृष्टी होई कर्म कांड दी रोगी, कूड़ी क्रिया ना कोए गवाईआ। काम वासना होई भोगी, अन्तर रस ना कोए चखाईआ। साबत रिहा ना कोए जोगी, जोगीशर नज़र कोए ना आईआ। हउमे हंगता सब नूं कीता रोगी, हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। पापां भार होया बोझी, कलयुग पार ना कोए कराईआ। हिरदा सके कोई ना सोधी, सुध बुध्ध ना कोए चतुराईआ। भेव खुल्ल्हे ना अगाध बोधी, बुद्धी तों परे ना कोए पढ़ाईआ। ख़ानाजंगी लग्गी घरोगी, गृह मन्दिर ना कोए सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया बणे वियोगी, बिरहों चोट ना कोए लगाईआ। सति धर्म दा दिसे कोए ना मोढी, सारे बैठे मुख भवाईआ। निशाना वेख चिन्न्ह राम दी ठोडी, नौ नक्के सूई सोभा पाईआ।

❋

❋

की खेल दस्सया युधिष्टर कृष्ण हथ्थ ला के गोडीं, काहन काहन दिता दृढ़ाईआ। की मूसा होई सोझी, पर्दा अन्तर अन्तर उठाईआ। की ईसा फड़ के उलटी कौडी, धरनी उत्ते दिती रगड़ाईआ। की मुहम्मद चौदां तबकां विच नज़र ना आई बोदी, बुद्धी तों परे की जणाईआ। की नानक खेल दस्सया सोढी, वेदी कुल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। अवतार कहिण तेरा जञ्ञू बोदी शिकार, धर्म धार समझाईआ। इष्ट गुरु अवतार, दृष्ट विच समझाईआ। नमो नमो निमस्कार, डंडावत सहज सुखदाईआ। चरण कँवल बलिहार, घोली घोल घुमाईआ। धूढ़ी मस्तक छार, टिक्के नाम रमाईआ। हो के ख़िदमतगार, ख़ादम सेव कमाईआ। दर वेख सच्चा दरबार, दर ठांडे सीस निवाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। तेरी रसम नाल अधार, तेरी क़सम नाल वड्याईआ। तेरा चश्म नाल दीदार, तेरे ख़सम नाल ख़ावंद सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। अवतार कहिण तेरी धार जञ्ञू बोदी टिक्का, टिकटिकी तेरे नाल लगाईआ। पुरख अकाल बदल दे सिक्का, साचे राम राम दुहाईआ। लहिणा देणा वेख वड्डा निक्का, काहनां दे काहन बेपरवाहीआ। सब दा मालक बण पिता, पतिपरमेशवर सोभा पाईआ। सानूं याद ना आवे पिच्छा, पिछला लेखा देणा मुकाईआ। सर्ब स्वामी कर रिच्छा, रच्छक हो के वेख वखाईआ। की सतिजुग त्रेता द्वापर दिती सिखा, सिख्या सच नाम समझाईआ। की शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान लिखा, अठ्ठ दस वज्जी वधाईआ। की अन्त ओस दा निकलणा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी दे समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लेख कर दे चिट्टा, चेटक आपणा नाम लगाईआ। तेरा खेल किसे ना दिसा, नेत्र अक्खना कोए समझाईआ। सब दा मालक बण पिता, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। तुध बिन जुग ना किसे नजिट्ठ , लहिणा अन्त ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच नाल मिलाईआ। अवतार कहिण जञ्ञू बोदी तेरी झोली, झलक देणी राम दुहाईआ। आत्म परमात्म सब दी सांझी कर बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। सतिगुर शब्द बणा ढोली, दो जहान करे शनवाईआ। कलयुग कूड़ी मेट दे रौली, रौणक आपणा नाम लगाईआ । असां खेल दस्सया हौली हौली, जग जुगती गए जणाईआ। तेरा लेखा उपर धौली, धरनी धरत धवल सीस झुकाईआ। धार वेख कृष्ण काहन सौली, साँवल सुंदर रंग रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी करे बौहड़ी बौहड़ी, दु:ख दर्द विच कुरलाईआ। साचे नाम दी ला दे पौड़ी, डण्डा इक्को इक वखाईआ। मानस वेल रहे कोए ना कौड़ी, अमृत रस देणा भराईआ। गली भीड़ी मेट दे सौड़ी, मार्ग पन्थ इक जणाईआ। भगत भगवान बणा लै जोड़ी, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। सुरती शब्द

❋

❋

बन्न्ह लै डोरी, तन्दव तन्द ना कोए कटाईआ। पुरख अकाल अर्ज़ मोरी, अवतार अवतरा रिहा जणाईआ। तेरे नाम दी होवे चोरी, ठग्गी यारी वेख लोकाईआ। मन्त्र फुरना फुरे ना कोई फोरी, कल्पणा कूड़ ना कोए मिटाईआ। साचा नाम बख्श दे भोरी, भोरिआं विच पैण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा वेख वखाईआ। अवतार कहिण बोदी जञ्ञू तेरा रस्ता, राहे रस्त दिता दृढ़ाईआ। अन्तिम बन्न्ह सब दा बस्ता, शब्दी धार गंढ्ढ पवाईआ। साचा मार्ग दस्स दे सस्ता, जिथ्थे क़ीमत मूल ना लागे राईआ। मन फिरे मूल ना नस्सदा, कूड़ कल्पणा ना कोए कुरलाईआ। नज़ारा दे दे आपणी अक्खदा, निज नेत्र नैण कर रुशनाईआ। गृह मन्दिर वखा दे सच दा, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी कच्च दा, कच्ची तन्द देणी तुड़ाईआ। तेरा प्यार लूं लूं होवे रचदा, रचना आपणी देणी वखाईआ। झगड़ा रहे ना मनमति दा, गुरमति इक्को इक दृढ़ाईआ। मेल मिल जाए कमलापति दा, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। दर खोल्ह अगम्मे हट्ट दा, वणजारे गुरमुख लै बणाईआ। राग सुणा शब्दी भट्ट दा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। किनारा दस्सदे आपणे तट दा, जिथ्थे अमृत धार वहाईआ। तेरा नाम निधाना चार कुण्ट फिरे टपदा, टप्पा तेरी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। अवतार कहिण जञ्ञू बोदी तेरी रसम, रस्ता दीन दुनी समझाईआ। वंड कर के माटी जिस्म, हुक्म नाम दिता दृढ़ाईआ। आपणी इक्को समझा के किस्म, नूर ज़हूर जगत चमकाईआ। जलवा जणा के आपणे चश्म, चश्मदीद दर समझाईआ। सब दे पूरे कर बचन, भविख्त लिख्त दे वड्याईआ। कलयुग जीव चारों कुण्ट मच्चण, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जगत विकारे विच तपण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग अन्त सब दा फल लग्गा पक्कण, सब दी झोली देणा पाईआ। असां छड्डणा लोकमात दा वतन, बेवतन दईए जणाईआ। सच दवारे तेरे वसण, वसनीक इक्को सोभा पाईआ। तेरा नाम धुर दा होवे भजन, बन्दगी इक दृढ़ाईआ। इक्को धूढ़ कराउणा मजन, दुरमति मैल रहे ना राईआ। परमात्म आत्म बणना सज्जण, सगला संग निभाईआ। तेरे भगत सुहेले दीपक जोती जगण, चार कुण्ट होए रुशनाईआ। सन्त सुहेले तैनूं सद्दण, अन्तर आत्म आवाज़ लगाईआ। प्रेम प्रीती विच हो के मग्न, माया ममता मोह गवाईआ। नाद अगम्मी तेरे वज्जण, धुन धुन शनवाईआ। अवतार दवारे तेरे मँगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। बावन हो के लग्गा गज्जण, कूक कूक सुणाईआ। बलि खलो के उपर पब्बन, निगाह ज़िमीं असमान जणाईआ। जिस दा आकार लग्गा वधण, साकार दए वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी दिसे नग्न, पर्दा नाम ना कोए रखाईआ। निगाह मारी उपर

❋

❋

गगन, गगनंतर दए दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भज्जण, चलण वाहो दाहीआ। रावी किनारा सारे लभ्भण, आपणा पन्ध मुकाईआ। इक दूजे दीआं पैड़ां दब्बण, चार जुग दा खुरा खोज खुजाईआ। आपणीआं विचारां विच्चों कढ्ढण, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। बलि नूं याद आ गया पिछला सिँघ बचन, बचन जिस दा पूर कराईआ। जेहड़ा जुगिंदर सिँघ ने भेज्या सगन, कौर जुगिंदर दी झोली देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप उठाईआ। अवतार कहिण बोदी जञ्ञू तेरा रूप, साहिब तेरी शरनाईआ। बलि बावन वाला भूप, दाता दानी रिहा वखाईआ। जिस ने आपणा कीता कूच, कूचा गली वखाईआ। उस दा नन्हा इक सपूत, रावी कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। उस दे नाल नफ़र सी दूत, नीदा पिछला नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नीदा बण के खेवट खेटा, बलि सपुत्तर कंध उठाईआ। प्रेम प्यार दी दे के भेंटा, कण्पड़ तन छुहाईआ। पुरख अकाल तक्कया नेता, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस प्यार बख़श्या हेता, अंदर अन्तर दरसाईआ। वेला वक्त याद कर ला चेता, चेतन सुरती दयां कराईआ। फेर भेव खुल्हाया दस दस्मेशा, पर्दा आप खुल्हाईआ। फिर अन्त जणाया जिस वेले कलयुग धारया भेसा, कल कल्की नाउँ वड्याईआ। खेल खिलावां माझे देसा, देस देसन्तर डेरा ढाहीआ। भगत सुहेले पूरब वेखां, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। सब दा पूरा करां लेखा, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। माण दवावां मूंड मुंडाए धारी केसा, सुन्नत हुन्नत ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नीदू किहा मेरे अन्तर इक रीझ, प्रेम नाल जणाईआ। बलि सपूते तेरे गल पहनावां क़मीज़, तन वजूद नाल वड्याईआ। मस्तक उत्ते मार के लीक, बिना निशान उँगल छुहाईआ। धुर हुक्म होया तेरी आसा पूरी होए उम्मीद, मनसा वेख वखाईआ। ओस साहिब दी रख उडीक, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस वेले कलयुग अन्धेरा होया तारीक, निरगुण नूर ना कोए चमकाईआ। ओस वेले प्रभ ठाकर आवे ठीक, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। साचा नाम दस्स हदीस, धुर दा मन्त्र दए जणाईआ। इक्के गृह कर वसनीक, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। शब्दी धार दे तमीज़, लेखा पूरब दए दृढ़ाईआ। एसे कारण जुगिंदर सिँघ दी पूरी कीती रीझ, रमज़ आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। अवतार कहिण प्रभ जञ्ञू बोदी लै संभाल, सम्भल तेरे चरण टिकाईआ। तूं शहिनशाह असीं कंगाल, जुग जुग दे मँगते झोली डाहीआ। तूं पिता पुरख अकाल, आदि अन्त तेरी सरनाईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरे लाल, तेरी गोद डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी समझ

❋

❋

ना सके चाल, नित नवित्त वेस वटाईआ। शब्द संदेसा सुणदे रहे हाल, अग्गे अवर ना कोए चतुराईआ। तेरी महिमा विच करदे रहे भाल, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। खोजदे रहे काया माटी खाल, तन वजूद पर्दा लाहीआ। जां तक्कया तूं दाता दीन दयाल, दयानिध सरनाईआ। जहां तहां करें प्रितपाल, दो जहानां वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेख हाल, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, डौरु डंक रिहा वजाईआ। माया तोड़े ना कोए जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, चार वरन इक सरनाईआ। सति धर्म बणा धर्मसाल, दुआरा इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे बैठण शाह कंगाल, ज़ात पात दीन मज़हब ना कोए रखाईआ। सब दा होवे इक्को सवाल, मांगत इक्को अलख जगाईआ। इक्को शब्द होवे दलाल, दूजा विचोला ना कोए वड्याईआ । काया मन्दिर अंदर होवे तेरी भाल, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। अवतार कहिण प्रभ जञ्ञू बोदी रीती जग, तत्तां वंड वंडाईआ। तेरा दरस उपर शाहरग, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। कर्म दी साड़े कोए ना अग्ग, विकार हँकार ना कोए जणाईआ। तेरा शब्द सुणीए अनहद, नादी नाद शनवाईआ। पिछले झगड़े जाईए छड्ड, अक्खरां वाले नाम ना वंड वंडाईआ। इक्को निशाना दए गड्ड, दो जहानां दईए झुलाईआ। तैथों रहे कोए ना अड्ड, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। हुक्मे अंदर सारे सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। असीं सारे तेरी यद्द, यके बाद दीगरे सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी गए लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। कलयुग किरपा कर झब्ब, दर तेरे वास्ता पाईआ। चारों कुंट अन्धेरी खड्ड, बिन सम्बल तों सम्भल के चरण ना कोए टिकाईआ। सन्त सुहेले आपणे लभ्भ, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। कलयुग जीव बगड़े बप्प, रसना काग वांग कुरलाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली हड्ड, नाड़ी पिंजर दए दुहाईआ। अवतार कहिण बौहड़ी साडा नहीं कोई वस्स, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। असीं तेरे नाम दा गा के आए जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। कलयुग वेख रैण अन्धेरी मस्स, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा रही नच, धर्म दवारिआं नाच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर सुहञ्जणा इक सुहाईआ । अवतार कहिण जञ्ञू बोदी धोती, धुर धर्म सरनाईआ। सृष्ट सबाई उठा सोती, कलयुग सुत्तयां रैण विहाईआ । कर प्रकाश निर्मल जोती, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। साचा शब्द सुणा सलोकी, सोहला अगम्म अथाहीआ। तेरी खेल वेखी अनोखी, अचरज दे दृढ़ाईआ। कलयुग जीवां मति रहे ना होछी, हुश्यिारी नाल दे बदलाईआ। तेरी समझ ना आवे सोची, अक़ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। लेखा वेख रविदास चमारे मोची, जो मचल के गया वखाईआ।

❋

❋

कलयुग काया बाहरों होणी पोची, अन्तर कूड़ कुरलाईआ। उस वेले बिना पुरख अकाल तों होणा कोए ना धोबी, नामा छींबा दए गवाहीआ। बिना दीन दयाल चुक्के कोए ना गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द गया जणाईआ। कन्न पाटा रहे कोए ना जोगी, गोरख मछन्दर कूक सुणाईआ। राम रसीआ रहे कोए ना भोगी, रावण राह विच गया जणाईआ। साबत रहे किसे ना बोदी, बुध कूक के दिती दुहाईआ। पंचबटी राम ने बन्न्ह के धोती, सीता सहज नाल जणाईआ। कलयुग अन्तिम सब दी वासना होणी खोटी, मेरा लबास साथ ना कोए निभाईआ। ब्राह्मणा खाणी ब्रह्म धार दी बोटी, सच सुच ना कोए समाईआ। विद्या फिरनी मगर रोटी, घर घर पए दुहाईआ। बोदी वाल्यां पहनणी टोपी, टोपीआं वाल्यां टप्पा राम जाणा भुलाईआ। साधां बन्न्हणी तेड़ लंगोटी, साबत नज़र कोए ना आईआ। कलयुग आयू होणी छोटी, पूरी पूरन प्रभ ना कोए कराईआ। साधां नाम जपणा होठीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जगत चिन्न्ह बणाउणे ठोडी, छार सीस विच सुटाईआ। रस रहिणा नहीं विच डोडी, पंखड़ीआं रूप ना कोए महकाईआ। पिउआं पुत्रां दी हथ्थ लाउणा गोडीं, जगत माण वड्याईआ। गोबिन्द प्रगट होणा कुल सोढ्ढी, सोढ बंस समझाईआ। फेर उस ने सब नूं जाणा छोडी, अगला संग ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दी बैहणा गोदी, सच दुआर सुहाईआ। उस दी लै के ओटी, सम्बल नूर रुशनाईआ। सब दी चढ़ के चोटी, चोटा बण के वेख वखाईआ। प्यार विच ना होए दोखी, विहार विच सर्ब तजाईआ। आत्म दा बण के शौकी, परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर भरी चौकी, नित नित सेव कमाईआ। उस दी कुल कदे जाए ना औंती, जन भगत लए प्रगटाईआ। भगतां नाल प्रभ दी धार सोहती, सुख सतिगुर आप दृढ़ाईआ। आत्म नार सुहागण खौंती, ख़सम इक्को इक जणाईआ । गोबिन्द ढईआ लाउणा ढौंकी, अन्त लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब वड्ड वड्याईआ। अवतार कहिण जञ्ञू बोदी तेरी शरधा, श्रधालू सेव कमाईआ। तूं मालक साचे घर दा, गृह तेरी वड्याईआ। तूं रूप नरायण नर दा, निरँकार तेरी शरनाईआ। जो चाहें सो करदा, करता पुरख वड वड्याईआ। ना जन्मे ना मरदा, निरगुण नूर जोत चमकाईआ। शब्दी धार घाड़न घड़दा, आदि अन्त कार कमाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह दा, जड़्ह चेतन तेरी सरनाईआ। अवतार तेरा नाम पढ़दा, महिमा अगम्म अथाहीआ। चरण धूढ़ी ख़ाक मलदा, आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिस वेले तेरा दीपक जोत बलदा, काया मन्दिर होए रुशनाईआ। नाम संदेसा होवे घल्लदा, धुर दी धार जणाईआ। पर्दा लाह के निहचल धाम अटल दा, घर दए वखाईआ। हुण वेला कलयुग कल दा, कौरव पांडव रोवण मारन धाहींआ। की लेखा अठारां कशूणी दल दा, अठाई अठ्ठ नाल दुहाईआ। तेरे

❋

❋

अग्गे ज़ोर ना चलदा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कुझ भेव दस्स दे सवाल हल्ल दा, हालांकि तेरे नाम विच्चों तेरा भेव कोए ना पाईआ। तेरा खेल अछल अछल्ल दा, छलधारी की चतुराईआ। की लेखा होणा सत्त समुंदर जल दा, सत सत नाल दृढ़ाईआ। की खेल होणा कलयुग डूँघी डल दा, डल्ले गोबिन्द गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। अवतार कहिण प्रभू जञ्ञू बोदी तेरी दात, दाते दानी तेरी शरनाईआ। साडा एस नाल नहीं कोई साक, नाता रहे तुड़ाईआ। तेरा दस्स के इक्को वाक्, क्या रहे जणाईआ। सब नूं करना पए इतफाक़, निफ़ाक़ विच ना कोए रखाईआ। असीं अवतार तेरे अन्त हो गए माटी ख़ाक, जिस्म नज़र कोए ना आईआ। सति विच सति मिलण दी सति दस्सी जाच, याचकां दिती दृढ़ाईआ। की होया जे राम दी महिमा बाल्मीक लिखी नाल क़लम दवात, इशारिआं विच दृढ़ाईआ। अन्त फेर राम दे राम नूं कर के याद, डंडावत विच सीस निवाईआ। बिना उस तों पूरी होवे किसे ना ख़ाहिश, तृष्ना तृखा ना कोए गवाईआ। जिस राम ने राम भेजणा बनबास, जंगल जूहां विच फिराईआ। उस दा खेल अजब तमाश, अग्गे पिच्छे ना कोए दृढ़ाईआ। उस ने अन्तिम आउणा ख़ास, ख़ालस आपणा रूप दृढ़ाईआ। सब दा लेखा वेखणा आप, आपणा पर्दा लाहीआ। उस नूं सब ने मन्नणा बाप, पिता पुरख अकाल सरनाईआ। बिना उस तों सांझा किसे नहीं करना जाप, मानव रंग ना कोए रंगाईआ। उस दी तन दी सब तों वखरी होणी पोशाक, बिना जन्म तों आपणा आप विच छुपाईआ। जिथ्थे कदे ना होवे कोए उदास, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जन भगतां दी इक्को जमात ते इक्को बणाए कलास, कला आपणी आप दरसाईआ। इक्को नाम क़लमा शब्द होवे गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा साथ, दो जहान नाता ना कोए तुड़ाईआ। सब दी पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। अवतार कहिण प्रभ जञ्ञू बोदी तेरे हवाले, अहिवाल विच जणाईआ। तेरे खेल वेख निराले, निराकार तेरी सरनाईआ। असीं सब दे कढ्ढे दिवाले, बाकी हिसाब ना कोए रखाईआ। अन्तिम बदल के आपणे चाले, चाल निराली इक रखाईआ। तुध बिन मातलोक ना कोए संभाले, सम्बल घर ना कोए वसाईआ। लम्भयां हथ्थ ना आवे भाले, तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाले, जागरत जोत कर रुशनाईआ । की पुकार कीती तेग़ बहादर कोल देग उबलण लग्गे दयाले, सीस सीस विच्चों निवाईआ। तेरी रहमत दे मेरे बदन उत्ते छाले, शाला बख्शणी इक सरनाईआ। कलयुग अन्त साची घालणा कोए ना घाले, गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। भेखाधारी होए बाहले, बहु गिणती विच जणाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। अवतार कहिण जञ्ञू बोदी तेरा खेल पंज तत बुत, बुतख़ाने वेख वखाईआ। असीं तेरे लाडले सुत, सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब स्वामी अबिनाशी अचुत, चार जुग तेरी सरनाईआ। सारा तैनूं दस्सीए दु:ख, दुखड़े विच कुरलाईआ। जननी पवित्र ना कोए कुक्ख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मात गर्भ उलटा रुक्ख, दस दस मास अगन तपाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप, हैरानी साडे अन्तर आईआ। प्रभू बैठ गए असीं चुप, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। हुण आप ना जावीं छुप, छापा मार थाउँ थाईंआ। साडीआं करनीआं साडे कोलों पुच्छ, पिच्छा सब नूं याद कराईआ। पर्दा उहला रहे ना लुक, लुक्यां लै उठाईआ। असीं तेरी सारे गाउणा चौहन्दे इक्को तुक, सोहँ ढोला बेपरवाहीआ। जो आदि दा रूप मानस मानुख, मानव रंग रंगाईआ। इस तों परे नहीं होर कुछ, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा रूप नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम आपणी गोदी चुक, चारों कुण्ट हो सहाईआ। जन भगतां मेट तृष्ना भुक्ख, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। जो जन्म कर्म दे गए रुठ, रुस्सआं लै मनाईआ। पुरख अकाले आपे तुठ्ठ, मेहर नज़र टिकाईआ। अवतार कहिण प्रभू तेरी सुहञ्जणी वेखीए रुत, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। साडी औध रही पुग, पूजणयोग तेरी सरनाईआ। तैनूं याद करदे आए सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा तेज सूर्या जोत नाम जाए उग, उगण आथण तेरा नूर होए रुशनाईआ।

२ सावण शहिनशाही सम्मत ५ करतार सिँघ ते सरबजीत दे विआह नवित्त
हरिभगत दुआर जेठूवाल

सीता कहे राम बनबासी, राम की राम विच वड्याईआ। मैं सेवक तेरी दासी, तूं किस नूं सीस निवाईआ । मेरे अन्तर आई उदासी, चिन्ता देणी मिटाईआ। राम ज़िमीं असमानां मारी झाती, निगाह अक्खविच्चों बदलाईआ । दिवस तक्कया राती, घड़ी पल खोज खुजाईआ। समां सुहञ्जणा प्रभाती, अमृत वेला वंड वंडाईआ। खेल समझाया पुरख अबिनाशी, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस ने दो जहान रचाई रासी, रस्ता आपणा आप वखाईआ। ओह आदि अन्त दा नाती, नातवां रूप ना कोए दरसाईआ। सब दी मंज़ल वेखे वाटी, जुग जुग पर्दा लाहीआ। पुश्त पनाह मार के थापी, थपकी नाल

❋

❋

दिता दृढ़ाईआ। जिस दी ख़त्म ना होवे हयाती, ओह राम मेरा माहीआ । कदे ना बणे बनबासी, हर घट अंदर डेरा लाईआ। लख चुरासी सीता सुरती जिस दे चरण कँवल न्हाती, दुरमति मैल धवाईआ। रसना करे कोई ना पाठी, जिह्वा राग ना कोए अल्हाईआ। योद्धा सूरबीर बणे ना राठी, तरकश तीर कमान ना कंध उठाईआ। पाखर ज़ीन अस्व पावे ना काठी, रास हथ्थ ना कोए उठाईआ। सरोवर लहर ना मारे ठाठी, जल धार ना वंड वंडाईआ। मंज़ल मंज़ल ना कोए घाटी, हिस्सा वंड ना कोए रखाईआ। जिधर वेख्या उधर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। जो सब दी पुच्छे बाती, वातावरन खोज खुजाईआ। बन्द ना होया कदी मज़हब बलाकीं, गज़ब दी आपणी खेल खिलाईआ। मेहर विच सब दी बख्श देवे गुस्ताख़ी, गुस्सा ग़म ना कोए समझाईआ। मैं उस राम दी मन्नां आखी, जो राम राम विच समाईआ। जिस दा खेल बाज़ीगर नाटी, जुग जुग आपणा स्वांग वरताईआ। सीता सति दी देवे दाती, दाता दानी दया कमाईआ। लेखा रहिण ना देवे बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। कदे ना करे शताबी, शरअ शरअ ना कोए टकराईआ । राम ने फेर वेख्या सीता गल्ल सुणावां साची, सच दयां दृढ़ाईआ। मेरा राम राम बड़ा फ़सादी, झगड़ा राम रावण विच कराईआ। आपणा खेल दस्स के काग़ज़ाती, क़लमां नाल लिखाईआ। सिफ्तां विच बण के साथी, सलाहां रंग रंगाईआ। धार होण ना देवे निरासी, प्यार आपणा नाम वखाईआ। सीता कढ्ढ के कोलों ग्लासी, उँगलां पंज हथ्थ उठाईआ। जे अमृत देवें अंमिउँ रस हयाती, आपणी दया कमाईआ। राम ने चरण धूढ़ पाई विच ख़ाकी, आपणे हथ्थ उठाईआ। नाले हस्स के किहा औह वेख गोबिन्द वाली वसाखी, जिथ्थे राम रमया चार वरनां इक्को रंग रंगाईआ। साडे हिस्से सदी चौधवीं रखी इक इलाची, दाणा समझ किसे ना आईआ। बिना राम तों राम दी करे ना कोए ख़ुलासी, ख़ुलासा खोल्ह ना कोए समझाईआ। जिस राम ने पैग़ग्बरां देणा फाँसी, की होया जे बनां विच भवाईआ। जिस राम ने कलयुग अन्तिम करना घाती, कौरव पांडव देण दुहाईआ। जिस राम ने मुहम्मद बणना अमदादी, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। जिस राम ने नानक बणाउणा जमाती, अक्खर निरअक्खर धार पढ़ाईआ। जिस राम ने गोबिन्द बणना हमाइती, हमसाजण हो के वेख वखाईआ। उस राम दी सिफ्त काहदी, जो सिफ्तां तों परे डेरा लाईआ। जिस राम ने कालख मेटणी कलयुग शाह दी, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। जिस राम ने धार चलाउणी बेपरवाह दी, बेपरवाही विच समाईआ। जिस राम ने गुर अवतार पैग़ग्बरां रसम करनी अलविदा दी, लेखा सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक सुणाईआ। सीता कहे मेरे राम मेरे अन्तर रहे ना ग़म, ग़मी दे गवाईआ। नेत्र रोई छम्म छम्म, शमांदान ना कोए रुशनाईआ। फेर वेख्या बदन माटी चम्म, सिर

❋

❋

पैर खोज खुजाईआ। फेर दोवें हथ्थ रखे उपर कन्न, नैण मूंद ध्यान लगाईआ। जां तक्कया नूरी चन्न, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मुखों कहि के धन्न धन्न, धन्न राम तेरी दुहाईआ। कलयुग अन्तिम बेड़ा रिहा बन्न्ह, बंधन तोड़े कूड़ लोकाईआ। सब दा कारज पूरा करे कम्म, गुर अवतार पैग़ग्बर संग वखाईआ। एका भेव खुल्हाए ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। मानस ज़ात सब दा सति धर्म, मज़हबी वंड ना कोए वंडाईआ । जन भगतां लेखे लावे जरम, जन्म जन्म दी सेवा झोली पाईआ। लेखा रहे कोए ना करम, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुका के वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। उने चिर नूं दो राही डिग्गे चरण, साथी खर दूखण सोभा पाईआ। इक कहे राम तरनी तरन, तारनहार अख्वाईआ। इक कहे इस दे चरणी होवे मरन, मर जीवत रूप वटाईआ। इक कहे साचा करीए प्रन, प्रणाम कर के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। इक कहे मेरे अन्तर आई विचारी, विच्चर के दयां सुणाईआ । दूसरा कहे राम पुरख ते सीता नारी, नार कन्त वज्जे वधाईआ। बैठे जंगल जूह पहाड़ी, बनां विच सोभा पाईआ। इक कहे राम दे मुख ते नहीं दाहढ़ी, दूजा कहे सीता रूप नज़री आईआ। पता नहीं एह जुग चौकड़ी बदलदे आपणी वारी, नित नवित्त आपणा खेल खिलाईआ। इक कहे असीं बणीए एस दे पुजारी, इष्ट इक्को इक मनाईआ। दूजा कहे जे फेर आवे ते आईए नाल दुबारी, आपणा फेरा पाईआ। सीता अन्तर सुण के आवाज़ अगम्मी मारी, शब्द नाल शनवाईआ। जिस वेले राम दा राम होवे अवतारी, कल कल्की फेरा पाईआ। तुहाडी पैज देवे संवारी, स्वार्थ आपणे नाल रखाईआ। तुसीं वी इक पुरख होवो ते इक नारी, नाता निरगुण धार जुड़ाईआ। राम नेत्र अक्खउघाड़ी, वेख्या चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी देवे माण वड्याईआ। सीता कहे मेरे राम क्यों आया बेले जंगल, जगह जगह बदलाईआ। खा के मूल कंदन, आपणा झट लँघाईआ। किस नूं अमृत वेले साढे तिन्न करें बन्दन, सीस साढे तिन्न वार झुकाईआ। तेरा केहड़ा मुकन्द मुकन्दन, नूर नुराना सोभा पाईआ। पुठ्ठे हथ्थ कर के किस दे कोलों जावें मँगण, आपणी आस वधाईआ। कमान लाह के उत्तों कंधन, भथ्था ज़िमी उत्ते टिकाईआ। मथ्थे धूढ़ ला के चन्दन, उँगल तिन्न वार घसाईआ । फिर कच्चे तन्द दा बन्न्ह के तन्दन, सज्जा गुॅट वेख वखाईआ। फेर अन्तर कहे तेरा हुक्म ना होवे उलँघण, हुक्मे विच रखाईआ। फेर प्रेम प्रीती मँगें सगन, सगला संग जणाईआ। फेर गोदी बहें अंगण, सच दर वड्याईआ। फेर दीपक लग्गे जगण, नूर होवे रुशनाईआ। किस प्यार विच होवें मग्न, मुहब्बत मेरे नालों तुड़ाईआ। राम किहा सीता जिस राम दा नहीं बदन, तन वजूद ना कोए रखाईआ।

❋

❋

सड़े ना कदे अगन, जल ना कोए रुढ़ाईआ। देवे सद अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं उस राम नूं करदा बन्दन, जिस राम नूं कलयुग जीवां कहिणा शौदाईआ। सीता रो के पाई डंडन, हाए हाए कर कुरलाईआ। राम धूढ़ी ख़ाक लग्गा वंडण, दोहां बुल्लां नाल छुहाईआ। झट वखाई गोबिन्द चण्ड प्रचण्डण, तिक्खी धार दरसाईआ। जो दुष्टां लग्गी दंडण, दुष्ट दमन रूप बदलाईआ। फेर इशारा कीता उत्ते गगन, मण्डलां परे पर्दा लाहीआ। फेर धरनी धरत धवल वखाई लख चुरासी नग्न, पर्दा सीस ना कोए टिकाईआ। फेर अन्त अख़ीर वखाई मंज़ल, मज़मून बिन अक्खरां दिता पढ़ाईआ। फेर दीन दुनी दा कर के वज़न, कंडे नाम वाले तुलाईआ। राम किहा वेख सीता गुरु चेले इक दूजे नूं छलण, वल छल विच ख़लक ख़ुदाईआ। माया ममता विच सारे बलण, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले प्रभ दी गोदी पलण, जो पलक ना झल्लण जुदाईआ। सच प्रीती अंदर फलण, फल फूल पत्त टहिणी लहराईआ। सच दुआरा इक्को मल्लण, मालक मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संदेस सुणाए बिना कन्नण, अवतार पैग़ग्बर गुर शब्द धार समझाईआ।

२ सावण शहिनशाही सम्मत ५ अजीत सिँघ दे गृह पिंड मांगा सराए

अवतार कहिण साहिब साचे सुल्तान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादी मेहरवान महिबान, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। हउँ बालक तेरे नन्हे नादान, जुग चौकड़ी नित नवित्त सेव कमाईआ। तेरा नाम संदेसा सुणीए बिना कान, अनभव दृष्टी तेरा ध्यान लगाईआ। सति सरूपी नौजवान, मर्द मर्दान तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीतिआ विच जहान, कलयुग कूड़ी क्रिया रही कुरलाईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, शरअ छुरी जगत कसाईआ। आत्म ब्रह्म ना होवे ज्ञान, अनदृष्ट पर्दा ना कोए उठाईआ। नज़री आवे ना धुर दा काहन, बंसरीआं वाली ना कोए वड्याईआ। किरपा कर श्री भगवान, सच दवारे मँग मँगाईआ। माया ममता मोह मेट तुफ़ान, शौह दरयाए दे रुढ़ाईआ। हर हिरदे उपजे तेरा नाम, नाम निरँकारा इक जणाईआ। साचा कलमा हक़ कलाम, कायनात कर शनवाईआ। पैग़ग्बरां तैनूं मन्नया अमाम, अमलां तों रहित बेपरवाहीआ। धुर दी धार बख्श तुआम, तमअ तमन्ना कूड़ मिटाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, बंधन ज़ंजीर देणा कटाईआ। मन्दिर मस्जिद करे ना कोए हराम, सति धर्म देणा समझाईआ। नौ

❋

❋

खण्ड पृथ्मी वेख मैदान, सत्त दीप परदा आप चुकाईआ। सृष्टी दृष्टी होई हैरान, हैरत विच कुरलाईआ। जगत जिज्ञासू होए बेईमान, बेवा दिसे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। अवतार कहिण प्रभ साजण सच स्वामी, सति सति तेरी सरनाईआ। घट निवासी अन्तरजामी, पुरख अबिनाशी नूर अलाहीआ। बोध अगाध दे बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। झगड़ा रहे ना चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दे सुणाईआ। प्रेम प्रीती दस्स जीव प्राणी, प्राण अधारी हो के वेख वखाईआ। लेखा मुका मढ़ी मसाणीं, पाउण पाणी अग्नी तत गवाईआ। सच दुआर दी दे निशानी, निशाना अवर ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं कर मेहरवानी, मेहरवान महबूब तेरे क़दमां सीस झुकाईआ। कायनात दिसे फ़ानी, फनाफिल्ला दिसे लोकाईआ। गढ़ ग़रूर तोड़ अभिमानी, माया ममता दे मिटाईआ। भेव खुल्हाया आलमे जाबिदानी, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जिस कारण गोबिन्द बच्चयां दी दे के गया क़ुरबानी, करबला लेखा वेख वखाईआ। क्यों राम ने हथ्थ धरया मस्तक पेशानी, उँगलां ढाई तिन्न छुहाईआ। क्यों कृष्ण ने अर्जन तीर चलाया कानी, सतरां ढाई नाल वड्याईआ। क्यों नानक झगड़ा वेख्या चार जुग दीवानी, सतिजुग त्रेता द्वापर फोल फुलाईआ। क्यों गोबिन्द जुझार नूं दिता मूल ना पाणी, गढ़ी चमकौर दए गवाहीआ। किष्उँ चार कुण्ट दह दिशा वधी बेईमानी, सति सच ना कोए कमाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म कर परवानी, घर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे वज्जे वधाईआ। अवतार कहिण प्रभ साहिब स्वामी ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। गहर गम्भीर डूँघे सागर, गवर तेरी ओट तकाईआ। लेखा वेख साढे तिन्न हथ्थ गागर, काया माटी काची फोल फुलाईआ। तेरे नाम दा रिहा ना कोए सौदागर, वणज व्यपारा नज़र कोए ना आईआ। जिस कारण सीस दिता तेग़ बहादर, जगदीश लेखा देणा चुकाईआ। सदी चौधवीं करीम क़ादर, क़ुदरत करते वेख वखाईआ। भगतां मिले कोए ना आदर, सन्तां सच ना कोए वड्याईआ। सब दा निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। दृष्टी रहे किसे ना पाग़ल, पारब्रह्म लैणा मिलाईआ। तेरे हथ्थ अन्त अख़ीर आदल, इन्साफ़ इक्को इक कमाईआ। कलयुग अन्धेरा मेट दे बादल, बदली सतिजुग नाल बदलाईआ। शरअ दा रहे कोए ना क़ातल, मक़तूल वंड ना कोए वंडाईआ। धाम दस्स मुक्दस बैतुल, बातल आपणा पर्दा लाहीआ। तेरा नाम सारे वाचण, वाचक हो के खोज खुजाईआ। कलयुग अगन बुझा दे आंचन, अमृत मेघ इक बरसाईआ। पर्दा भेव रहे ना बातन, शब्द नाद धुन शनवाईआ। खेल वेख पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। हउँ सेवक दासी दासन, दर ठांडे मँग मँगाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ बीबी चरणो दे गृह पिंड मांगा सराए

अवतार कहिण तेरे नाम दी तक्कीए भगौती, भगवन भगवान देणी दरसाईआ। जो झगड़ा मेटे दीन दुनी अदौती, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। सच धर्म दी करे मनौती, मन मनसा मेट मिटाईआ। शरअ कल्पणा रहे ना बहुती, बौहड़ी बौहड़ी ना करे लोकाईआ। जिस मंज़ल ते कलयुग धार मूल ना पहुंची, सो दुआरा दए दरसाईआ। भगतां आत्म होए ना औंती, सौंतरे सब नूं दए बणाईआ। चार जुग तेरी भरदे रहे चौंकी, सेवक हो के सेव कमाईआ। कूड़ कल्पणा बुद्धी बदल दे काउँ की, हँस गुरमुख लै बणाईआ। माण वड्याई दे आपणी छाउँ की, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। मुहब्बत बख्श पिता माउँ की, मात पित आप हो आईआ । लाज रख पकड़ी बाहों की, गोबिन्द गुर गुर नाल मिलाईआ। वड्याई रह जाए साढे तिन्न हथ्थ ग्राउँ की, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। इक्को पत होवे रंक राउ की, अमीर ग़रीब ना वंड वंडाईआ। साची लहर वखा दे नईआ नाउँ की, जगत वहिण ना कोए वहाईआ। की खेल तेरे पसाओ की, पसर पसारी देणी दृढ़ाईआ। की कार हुक्म अलाउ की, अलाह आलमीन देणा जणाईआ। साडे अन्तर ख़ुशी आवे चाउ की, चाउ घनेरा इक उपजाईआ। आदत रहे ना कूड़ी दाउ की, साचा मार्ग इक दरसाईआ। अटकण रहे ना किसे रहाउ की, रहरास इक जणाईआ। वहिण दिसे ना किसे दरयाओ की, जल थल ना कोए प्रगटाईआ। तेरी खेल तक्कीए शहिनशाहो की, शाह पातशाह देणी वखाईआ। लहर वेखीए रघुपति रघुराउ की, राम रहीम तेरी सरनाईआ। ढहिंदी कला ना रहे ग्राउँ दी, गुरु गुरदेव होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल सच अल्लाहो की, असल वसल यार समझाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ दर्शन सिँघ दे गृह पिंड मांगा सराए

अवतार कहिण साडा दीन दुनी तोड़ दे नाता, नर नरायण मँग मँगाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ाता पाता, दीनां मज़हबां कर सफ़ाईआ। इक्को नाम दस्स दे गाथा, गहर गम्भीर कर पढ़ाईआ। आत्म परमात्म होवे साथा, एथे ओथे सगला संग

❋

❋

बणाईआ। कलयुग अन्तिम मेट दे वाटा, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। सानूं सब नूं आया घाटा, पल्लू गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। वेख खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। तुध बिन दिसे कोई ना दाता, देवणहार ना कोए अख्वाईआ। सानूं चार जुग दा दरजा मिल्या चाचा, पिता सक्कया ना कोए अख्वाईआ। धरनी धरत धवल वेख अहाता, नव सत्त फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तेरीआं पावे बातां, बातन पर्दा दए उठाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल आत्म परमात्म साका, सज्जण इक्को नूर अलाहीआ। तैनूं झुकदे गुरु अवतार पैग़ग्बर देवी वाली लाटा, दुर्गा अष्टभुज सरनाईआ । सच सिँघासण सुहा खाटा, खटका अवर रहे ना राईआ। गोबिन्द भरपूर कर बाटा, अमृत धार जल भराईआ । तेरा इक्को होवे पूजा पाठा, सिमरन इक्को नाम वड्याईआ। इक्को गृह होवे तीर्थ ताटा, अठसठ ना वंड वंडाईआ। हउँ सेवक दासी दासा, याचक हो के सेव कमाईआ। तूं निरगुण नूर जोत प्रकाशा, प्रकाशवान वेख वखाईआ। राह तक्कण पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर अक्खखुल्हाईआ। दीन दुनी बदल दे पासा, पेशतर आपणा हुक्म जणाईआ। तेरा हर घट अंदर वासा, लख चुरासी रिहा समाईआ। क्यों सदी चौधवीं वेखें खेल तमाशा, चारों कुण्ट पर्दा लाहीआ। सच प्रीती जोड़ दे नाता, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को आक़ा, अक़ल बुद्धी समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म दी धार पावे रासा, रास्ता बावास्ता हो के इक जणाईआ।