पुस्तकालयभाग २१

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ सुरजन सिँघ दे गृह पिंड मांगा सराए

अवतार कहिण प्रभ किरपा कर उपर बसुधा, धरनी धरत धवल धौल दया कमाईआ। सब दा भउ मिटा दे दूजा, दुतिया रहिण कोए ना पाईआ। अन्तर पर्दा उठा दे गुझा, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। साचा नाम बख्श दे सुधा, सुधासर अमृत धार वहाईआ। कलयुग कूड़ चारों कुण्ट कुद्दा, दह दिशा कीती हल्काईआ। तेरा समझ सक्कया ना कोए मुद्दा, मुद्दतां दे मालक वेख वखाईआ। तेरे नाम दा लए कोए ना भुग्गा, क़ीमत हट्ट ना कोए पवाईआ। तेरा शब्द बाज़ आदि जुगादि दो जहान उडा, ज़िमीं असमानां परे वखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब दा ख़ाली कर हुक्का, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। मज़हब दा रहे कोए ना दुक्खा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। सुफ़ल करा दे धरत मात दी कुक्खा, जन भगत लै उपजाईआ। तैथों रहे कोए ना रुट्ठा, जुग जन्म दे विछड़े गोद टिकाईआ। चार वरन कर दे इक मुट्ठा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र

❋

❋

वैश वंड ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा भगत मात गर्भ ना लटके पुठ्ठा, दोज़ख़ मिले ना कोए सज़ाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ प्रीतम सिँघ दे गृह पिंड मांगा सराए

अवतार कहिण प्रभ लोकमात हिस्सा मुका पत्ती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। तेरे प्यार विच फ़र्क रहे ना रत्ती, रतन अमोलक हीरे गुरमुख लै प्रगटाईआ। आत्म जोत जगा अगम्मी बत्ती, बातन पर्दा दे उठाईआ। तेरे चरण सरन तेरे होवण सती, सति सतिवादी रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मनमती, माया मोह ना चले चतुराईआ। तैनूं उडीकदयां नानक धार याद कीता जुग छत्ती, छत्ती राग सिफ्त सालाहीआ । सृष्टी दृष्टी फिरदी नठ्ठी, नव नौ भज्जे वाहो दाहीआ। तुध बिन चार खाणी करे ना कोए इक्ठी, वरन बरन पन्ध ना कोए मुकाईआ। सच नाम पढ़ा पट्टी, पटने वाले दे माण वड्याईआ। मेहर निगाह नाल सब दी कर गति, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। चरण प्रीती जोड़ नत्ती, साक सज्जण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन तेरी किरपा धरनी धरत धवल धार कदे ना वसी, सच रंग ना कोए समाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ बचन सिँघ दे गृह पिंड मांगा सराए

अवतार कहिण प्रभ दीन दुनी बदल समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। नेत्र लोचन अक्खखोल्ह सब दी जाग, आलस निंदरा विच सोया रहिण कोए ना पाईआ। काया माटी तन वज़ूद ला भाग, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर दया कमाईआ। तेरा दीपक जोत जगे चराग़, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। त्रैगुण माया बुझे आग, अगनी तत ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म स्वामी मिल कन्त सुहाग, सच स्वामी वेस वटाईआ । कलयुग जीव बुद्धी रहे ना काग, हँस गुरमुख लै प्रगटाईआ। हर हिरदे आपणा दे वैराग, वैरी काम क्रोध लोभ मोह हँकार अंदरों दे कढ्ढाईआ। सति धर्म चला जहाज़, नईआ नौका कलयुग कूड़ी क्रिया दे डुबाईआ। विकारी हँकारी विभचारी रहे कोए ना साध, कुकर्मी कुकर्म ना कोए कमाईआ। साची सिख्या दे बोध अगाध, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को कर पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई तैनूं लए अराध, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। धुन आत्मक तेरा वज्जे नाद, अनहद नादी कर शनवाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना वाद विवाद, विख अंदरों बाहर कढ्ढाईआ।

❋

❋

लख चुरासी वेख आपणा बाग़, फुल्ल फुलवाड़ी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार हरि निरँकार, पुरी लोअ खण्ड ब्रह्मण्ड तेरा दो जहानां होवे राज, रईयत आत्म परमात्म लै बणाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ महिन्दर सिँघ दे गृह पिंड मांगा सराए

अवतार कहिण प्रभ साडा रिहा कोए ना इष्ट, इष्ट देव आत्म परमात्म ना कोए प्रनाईआ। सिख्या भुल्ली राम वशिष्ट, विषयां विच कूड़ लोकाईआ। धर्म दी धार खुल्ल्हे ना किसे दृष्ट, दिब्ब नेत्र अक्खना कोए उठाईआ। मन विकारी भोगे गृहस्त, गृह गृह कूड़ कमाईआ। ममता मोह होया इश्क, हक़ीक़ी मजाज़ी दोवें गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। अवतार कहिण प्रभ जगत रिहा कोए ना माण, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। सिर झुके ना कोए श्री भगवान, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ बैठे सीस निवाईआ। नज़री आए ना किसे काहन, नाम बंसरी धुन ना कोए शनवाईआ। मिले मेल ना राम दे राम, दशरथ बेटा मन्न के सारे ढोला गाईआ। किरपा कर नौजवान, नर नरायण आपणा पर्दा लाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट जहान, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। सारे नाम ढोला गीत तेरा गाण, चार वरन अठारां बरन इक पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सीस झुकाण, शरअ मज़हब ना कोए लड़ाईआ। तेरी सिफ्त करे अञ्जील क़ुरान, महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे गाईआ। तूं आदि जुगादि सचखण्ड निवासी मिहबान, बीख़ैरया अलाह तेरी इक वड्याईआ। क़ुदरत दे क़ादर हो निगाहबान, दीन दुनी दे मालक ख़ालक आपणा भेव चुकाईआ। सदी चौधवीं साबत रिहा ना किसे ईमान, मुल्ला शेख़ मुसायक देण दुहाईआ। चारों कुण्ट कूड़ तुफ़ान, सति धर्म गया रुढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ फिरे शैतान, विभचार कुकर्म करे लोकाईआ। जगत साध सन्त होए बेईमान, आत्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुरु गुरदेव स्वामी तेरे धरन ध्यान, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अवतार कहिण प्रभू साडी इक अर्ज़ोई, अर्ज़ आजज़ हो के रहे जणाईआ। तेरे नाम मिले किते ना ढोई, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला कोई, भगत सुहेला तेरा दर्शन पाईआ। जां तक्कया सृष्ट सबाई सुरती सोई, शब्दी नाद ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट फिरी दरोही, तोबा तोबा करे ख़लक ख़ुदाईआ। बिन तेरी किरपा तेरी सृष्टी

❋

❋

मोई, मर जीवत रूप ना कोए बदलाईआ। आपणी पत सब ने आपे खोई, ख़ालक ख़लक तेरी मिले ना किसे सरनाईआ। अमृत बूँद स्वांत किसे ना चोई, लोचण नैण अक्खना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। अवतार कहिण साडी औध पुग्गी, कलयुग अन्तिम देण सुणाईआ। तेरी धार बदलदी आई जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। तेरा लेखा समझे कोए ना वदी सुदी, किशना शुक्ला पक्ख ना कोए समझाईआ। अन्त खेल मेट दे दूजी, दूआ एका रूप बदलाईआ। आपणी रमज़ मार दे गुज्झी, सोई सुरती लै उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतार कहिण पुरख अकाले मार झात, झाकी आपणी इक रखाईआ। लेखा वेख क़लम दवात, जो कागद जोड़िआ नाल शाहीआ। धर्म दी रहे ना कोए जमात, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रेम प्रीती जुड़े किसे ना नात, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा देवे कोए ना साथ, सगल सृष्टी तैनूं गई तजाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाट, रहिबर राह ना कोए वखाईआ। नेत्र रोंदे जोगी सिद्ध नाथ, तपीश्र जुगीशर रहे कुरलाईआ। पैग़ग्बर धार आवे ना हाथ, ईसा मूसा मुहम्मद दए गवाहीआ। तेरा खेल अगम्म अथाह अबिनाश, अबिनाशी करते सार किसे ना पाईआ। हउँ सेवक तेरे दास, दासी हो के मँग मँगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट हो आप, कल कल्की आपणा नाउँ धराईआ। सम्बल नगर थापण थाप, वक्त सुहञ्जणा इक वड्याईआ। कूड़ कल्पणा मेट पाप, पतित पुनीत दे कराईआ। सब दा सांझा होवे जाप, इक्को कलमा तेरा नाम ध्याईआ। तूं लख चुरासी माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। पिछला लहिणा सब दा काट, कटाकश इक्को आपणा हुक्म वखाईआ। अवतार कहिण तेरी चरण धूढ़ झुक झुक लाईए मस्तक माथ, टिक्के टाईम वाले रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि नित नवित्त जुग चौकड़ी एथे ओथे दो जहान तेरे उत्ते विश्वास, विश्व दे मालक कूड़ विषयां दा झगड़ा देणा मुकाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ जगीर सिँघ दे गृह पिंड मैणीआं

अवतार कहिण प्रभ साडी पूरी कर मनसा, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग जीव काग बणा हँसा,

❋

❋

आत्म परमात्म सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़ हउमे हंगता, हँ ब्रह्म आपणा पर्दा लाहीआ। साची सिख्या दे बण बोध अगाधा पंडता, अक्खरां तों परे निरअक्खर धार दे समझाईआ। चार वरन अठारां बरन मेल कर साची संगता, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले इक्को होवे तेरी मन्नता, दो जहान दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्ता, अन्तश्करन बदल ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा रहे ना कूड़ा मन दा, ममता मोह विकार देणा गवाईआ। मन्दिर सुहा साढे तिन्न हथ्थ काया तन दा, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। कर प्रकाश अगम्मी चन्न दा, अन्ध अज्ञान दे गवाईआ। अन्तर निरंतर तेरा नाद वज्जे धन्न धन्न दा, नाद अनादी आपणी कर शनवाईआ। झगड़ा मुक जाए शब्द सुणना सरवण कन्न दा, धुन आत्मक राग दे दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम जाए लँघदा, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। रस दे दे निझर आपणे अनन्द दा, अनन्दपुर वासी नाल मिलाईआ। घर सुहा दे आत्म सेज पलँघ दा, मन्दिर गृह वज्जे वधाईआ। झगड़ा मुके दुहागण रंड दा, सच सुहागण वेख वखाईआ। वेख खेल आपणे ब्रह्मण्ड खण्ड दा, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर फोल फुलाईआ । चार युग भेव खुल्हिआ ना परम पुरख तेरे नाम छन्द दा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तेरी सिफ्त सालाहीआ। लेखा ला लै पवण स्वासी दम दा, दामनगीर आपणी गंढ्ढ पवाईआ। झगड़ा मुका दे हरख सोग ग़म दा, ग़मख़ार तेरी बेपरवाहीआ। लेखा रहे ना काया माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को भेव खुल्हा दे आपणे नाम दा, कलमा कायनात जणाईआ। अमृत रस प्या दे हक़ीक़ी जाम दा, अठ्ठ सट्ठ दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ अन्धेर मिटा दे शाम दा, सतिजुग शमां सच रुशनाईआ। बंधन कट दे शरअ ज़ंजीर मज़हब ग़ुलाम दा, मानव वंड ना कोए वंडाईआ। धर्म वखा दे आपणे निशान दा, निशाना इक्को इक लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवारे मँग मँगाईआ। अवतार कहिण प्रभ साडी अगम्मी अरदास, दर ठांडे सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर नास, नास्तिक अस्तिक रूप बदलाईआ। हर हिरदे आपणा दे विश्वास, विषयां विच्चों कढ्ढ लोकाईआ। मनुआ मन ना रहे बदमाश, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। साचे मण्डल वखा रास, सुरती शब्द गोपी काहन नचाईआ। तेरे नाम दा वज्जे नाद, अगम्मी राग अल्हाईआ। तेरा नूर होवे प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। कलयुग अन्त मेट दे वाट, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। सब दा चीथड़ गया पाट, काया कण्पड़ ना कोए सुहाईआ। जिधर तक्कीए अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सति धर्म दी रही ना कोई जमात, कूड़ी क्रिया कूड़ हल्काईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना गाथ, आत्म परमात्म जोड़ ना

❋

❋

कोए जुड़ाईआ। निउँ के सीस निवा त्रैलोकी नाथ, काहना कृष्णा धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। रामा निउँ निउँ रिहा झाक, मेरे राम तेरी सरनाईआ। पल्ले रिहा किसे ना साच, सति विच ना कोए समाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीनां मज़हबां करे लड़ाईआ। जो संदेसा गया आख, अक्खरां विच लिखाईआ। तिस दा देवे कोए ना साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। साडी अन्त अख़ीरी कट दे वाट, वाहवा तेरी वज्जे वधाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। आदि निरँजण दे दात, एकँकार झोली पाईआ। हरि पुरख निरँजण पुच्छ वात, सो पुरख निरँजण हो सहाईआ। तेरा खेल जगत तमाश, दीन दुनी तेरी वड्याईआ। सब नूं इक्को दस्स दे जाप, दो जहान तेरी पढ़ाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला साहिब स्वामी सब दा बाप, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम असीं सारे गए कांप, साडी चले ना कोए चतुराईआ। रूह बुत ना दिसे पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। अवतार कहिण पुरख अकाले कर ग़ौर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। दो जहानां आपे दौड़, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। दरगाह साची ला पौड़, नाम डण्डा इक वड्याईआ। कलयुग अन्तिम तेरी लोड़, दूजा अवर ना कोए सहाईआ। दीनां मज़हबां प्या खोर, दूई द्वैत वंड वंडाईआ। कलयुग साध सन्त बण गए चोर, ठग्गी तेरा नाम कमाईआ। साचे चढ़े कोई ना घोड़, शाह सवारा नज़र कोए ना आईआ। सब दी नीती होई होर, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। परम पुरख प्रभ आपे बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी तेरी दुहाईआ। मन कल्पणा मेट शोर, शौहर बांके वेख वखाईआ। बलहीण रिहा ना ज़ोर, जोरू ज़र रिहा कुरलाईआ। बिन तेरी किरपा भाग होवे ना किसे मथौर, सीस जगदीश हथ्थ ना किसे टिकाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई ढोर, अमृत रस ना कोए चखाईआ। आपणा फ़ुरना फोर फोर, धुर दा नाम कर शनवाईआ। सब दी तेरे हथ्थ डोर, आत्म परमात्म गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतार कहिण प्रभ दीन दयाल साडी बन्दन, बन्दगी डंडावत इक जणाईआ। कलयुग क्रिया कट दे बंधन, ममता मोह रहे ना राईआ। साचा धूढ़ी टिक्का ला चन्दन, चेतन सुरती दे कराईआ। नाम ख़ुमारी दे अनन्दन, निजानंद विच समाईआ। बिन तेरे कोई ना आवे टुट्टी गंढ्ढण, नाता बिधाता वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द उठा चण्ड प्रचण्डण, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। बिन तेरे दुष्टां कोई ना आवे दंडण, दाअवेदार नज़र कोए ना आईआ। दरवेश हो के तेरे कोलों लग्गे मँगण, तेई अवतार झोली डाहीआ। किरपाल दयाल सानूं रख अंगण, अंगीकार इक हो जाईआ। साडा तन वजूद नहीं कोई बदन, जोती धार सीस झुकाईआ । मातलोक वेख आपणा वतन,

❋

❋

जिथ्थे बेवतन बैठे डेरा लाईआ। कलयुग अन्तिम सतिजुग साचा दस्स पत्तन, तट किनारा इक्को इक सुहाईआ। जन भगतां दरस दिखा निज नेत्र अक्खण, लोइण आपणा इक खुल्हाईआ । सन्त सुहेले तेरी सरन वसण, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। गुरमुख लख चुरासी विच्चों विरोल मक्खण, चारे खाणी फोल फुलाईआ। तेई अवतार कहिण तुध बिन जुग जुग कोई ना आवे पैज रखण, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुर दी धार चाढ़्ह दे रंगण, रंगत आपणा नाम रंगाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ मुख्त्यार सिँघ दे गृह पिंड गगोबूआ

अवतार कहिण प्रभ तेरे अग्गे साडी निमस्कार, नमों नमों सीस निवाईआ। तेरे नाम दा होवे इक जैकार, दीन दुनी इक्को नाम ध्याईआ। झगड़ा मज़हब मेट विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। चरण प्रीती एकँकार दे इक अधार, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। साचा मन्दिर सोहे तेरा इक दुआर, धर्म दी धार दे इक प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दी होवे वार, वारस हो के दे समझाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्ध अंध्यार, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। तेई अवतार तेरे सेवादार, बच्चे नन्हे मँग मँगाईआ। चारों कुण्ट वेख हाहाकार, दीन दुनी रही कुरलाईआ। पिता पूत ना रिहा प्यार, भैण भाई सगला संग ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, धर्म दा चन्द ना कोए चमकाईआ। तुध बिन कोए ना पावे सार, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अवतार कहिण प्रभ वेख कलयुग अन्ध, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। भरमां ढाहे कोई ना कंध, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। आत्म परमात्म प्रीती सके ना कोए गंढ्ढ, टुट्टी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। निज गृह मिले ना किसे अनन्द, अनन्दपुर वाला जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। माया ममता मोह विकार वध्या घमंड, हउमे गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शाह पातशाह तेरी इक शरनाईआ। जन भगत सुहेले ला अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। सदी चौधवीं सारे होए नंग, नाम पर्दा सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। अवतार कहिण प्रभ साबत रिहा ना कोए सरीर, पंज तत ना कोए वड्याईआ। सूफ़ी मिले ना कोए फ़कीर, कलमा हक़ ना कोए

❋

❋

जणाईआ। सन्त बदले ना कोए तक़दीर, तबा तबीअत ना कोए बदलाईआ। झगड़ा प्या शाह हकीर, अमीर ग़रीब करे लड़ाईआ। हउमे घर घर वधी पीड़, दु:ख दर्द ना कोए मिटाईआ। लेखा वेख हस्त कीट, कीट कीटां खोज खुजाईआ। साडा अन्तर होया दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। किरपा कर गुणवन्त गहर गम्भीर, गवर तेरी ओट तकाईआ। नाम खण्डा फड़ शमशीर, शरअ ज़ंजीर दे तुड़ाईआ। जो आसा रख के गया कबीर, बिना काअबिआं तेरा नूर चमकाईआ। ओस दा वेख अन्त अख़ीर, आख़र हो सहाईआ। तेई अवतार वहाउँदे नीर, बिन नैणां छहिबर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम निधान बख्श आपणा सीर, रस इक्को इक चखाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ कर्म सिँघ दे गृह पिंड गग्गोबूआ

अवतार कहिण साडे अन्तर आई प्रभ चिन्दा, चिन्ता वेखी थाउँ थाईंआ। जिधर वेखीए दीन मज़हब इक दूजे दी करन निंदा, तेरा नाम कलमा समझ कोए ना पाईआ। सति धर्म दी साची दिसे कोई ना बिन्दा, जननी जन नूर ना कोए चमकाईआ। प्रकाश दिसे ना किसे जीउ पिंडा, पंच विकारा अगनी रही जलाईआ। अमृत रस धार वहाए ना कोए सिन्धा, काया गागर डूँघा सागर ना कोए वड्याईआ। मेल मिले ना किसे गहर गम्भीर गुणी गहिन्दा, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मार्ग चले विंगा, सुखमन टेडी बंक पार ना कोए कराईआ। नेत्र रोवे करोड़ तत्तीसा सुरप्त इंदा, विष्न ब्रह्मा शिव देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, आदि अन्त प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। अवतार कहिण प्रभ सच रिहा ना कोए इन्साफ़, अदल अदालत ना कोए कराईआ। जन्म कर्म दा लेखा करे ना कोए मुआफ़, सन्त सतिगुर सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मन कल्पणा मेटे ना कोए गुस्ताख़, मोह हँकार विकार अंदरों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान सके ना कोए वाच, अक्खर विद्या पढ़ पढ़ दीन दुनी होई हल्काईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना दीन मज़हब ज़ात पात, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को रंग दे रंगाईआ। तेरा नाम कलमा होवे इक इक्को तुलबिआं होवे जमात, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को कर पढ़ाईआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर रख वास, वास्ता आत्मा परमात्मा नाल जुड़ाईआ। असीं तक्कीए उपर आकाश, तेरे खेल उपर पृथ्मी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच भरवास, समुंद सागर

❋

❋

पर्दा दे उठाईआ। चार कुण्ट दह दिशा तेरा नूर होवे प्रकाश, जोती जाते डगमगाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान सब दे सिर ते रख हाथ, पुश्त पनाह आपणी दया कमाईआ। जो भविख्तां विच सरगुण धार आए आख, निरगुण निरवैर पूरा दे कराईआ। हउँ सेवक तेरे बाले चरण दास, याचक हो के सेव कमाईआ। तेई अवतार कहिण प्रभ साडी इक अरज़ोई इक्को तेरे अग्गे बात, बातन पर्दा दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मन कल्पणा रहे ना कोए गुस्ताख़, सति सच हर हिरदे दे वसाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ जगीर सिँघ दे गृह पिंड गग्गोबूआ

अवतार कहिण प्रभ वेख तत अठ्ठ, तन माटी खोज खुजाईआ। धीरज रिहा ना कोए हट्ठ, सति सन्तोख ना कोए जणाईआ। भाग लग्गे ना काया मठ, तन वजूद ना कोए रुशनाईआ। फिरी दरोही अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। सच नाम दा मिले ना इक हट्ट, धुर दी वस्त ना कोए वरताईआ। अवतार पैग़ग्बर गए थक्क, सिफ्तां विच तेरी सिफ्त सालाहीआ। अन्तिम वेख हक़ीक़त हक़, लाशरीक पर्दा लाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी उबले रत्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। अन्तर रही ना किसे गुरमति, मनमति होई हल्काईआ। तुध बिन रखे कोए ना पति, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया नठ, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। दीन मज़हब दी मेटे ना कोए वट्ट, हदूद हद्द ना कोए गवाईआ। सच नाम दा लाहा सके ना कोए खॅट, खटका अंदरों ना कोए चुकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ । अवतार कहिण प्रभ कलयुग वेख किनारा, नव नौ चार खोज खुजाईआ। सति धर्म दा दए ना कोए सहारा, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए टिकाईआ। घर घर वेख्या हउमे हंगता गढ़ हँकारा, निम्रता विच ना कोए समाईआ । सति सच तेरा नाम लाए ना कोए अखाड़ा, कलयुग माया ममता वेसवा नाच नचाईआ। त्रैगुण माया अगनी अग्ग लगाए हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। झगड़ा प्या पुरख नारा, पिता पूत करे लड़ाईआ। किसे कम्म ना सीता राम जैकारा, राधा कृष्णा ना कोए चतुराईआ। नेत्र सारे रोवण ज़ारो ज़ारा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। बेअन्त बेपरवाह पा सारा, महासार्थी आपणा वेस वटाईआ। तैनूं कहि के आए चौवीवां अवतारा, कल कल्की इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे नाम दी इक वड्याईआ। अवतार कहिण दीन दयाल आपणी दुनी तक, सचखण्ड निवासी ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट ना रिहा सच, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर गए छड्ड, नास्तिक रूप होई लोकाईआ। आत्म परमात्म कर के अड्ड, प्रभू तैनूं रहे भुलाईआ। विश्व धार समझे ना कोए यद्द, भगत भगवान ना रंग रंगाईआ। गृह मन्दिर अंदर लए ना कोए सद्द, काया काअबे ख़ुशी ना कोए मनाईआ। साचे हुजरे वेखे ना कोए हज्ज, महबूब मुहब्बत विच मिलण कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान सारे पढ़ पढ़ गए थक्क, अन्तर आत्म पर्दा ना कोए उठाईआ। मेहरवान महबूब सदी चौधवीं कूड़ी मेट हद्द, हदूद आपणी इक समझाईआ। तेरी धार तेरा आत्म तेरे नालों रहे ना कोए अलग, वखरा गृह ना कोए सुहाईआ । जन भगतां दर्शन दे उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। कलयुग कूड़ कल्पणा बुझे अग्ग, सांतक सति सति कराईआ। तेई अवतार लोकमात रहे सद्द, सद्दा देवण थाउँ थाईंआ। बिन हरि नामे ख़ाली होए सब दे हड्ड, नाड़ बहत्तर रही कुरलाईआ। किरपा कर साहिब समरथ, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता नूर अलाहीआ। अवतार कहिण प्रभ देख आपणी दुनी, दाअवे नाल जणाईआ। साचा रिहा ना कोए ·षी मुनी, मुनीश्र रूप ना कोए दरसाईआ। अन्तर सुणे ना कोए धुनी, नाद शब्द ना कोए शनवाईआ। धर्म दा दिसे कोए ना गुणी, गुणवन्त नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी सृष्टी छाणी पुणी, मानव मानव फोल फुलाईआ। भाग दिसे ना किसे कुली, साढे तिन्न हथ्थ काया ख़ाली नज़री आईआ। तेरा नाम रसना जपदे सारे बुल्लीं, हिरदे अंदर ना कोए वसाईआ। सख़ी सहेली तेरे कंडे कोए ना तुली, तुलसी रमायण कम्म किसे ना आईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद फुलवाड़ी फुल्ली, ईसा मूसा दए गवाहीआ। उम्मत नबीआं राह भुल्ली, रहमत हक़ ना कोए कमाईआ। तुध बिन अवर ना दिसे कोई सुल्हकुली, कुलमालक वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल धौल माया ममता विच रुली, मनसा मोह ना कोए मिटाईआ। सब दी काया बिरछ टाहणी हुल्ली, फल फुल्ल नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर आपणे चरणां दे धूली, धूढ़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। अवतार कहिण पुरख अकाल क्यों बैठा लुक, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। घर घर हउमे भरया दु:ख, दर्दीआं दर्द ना कोए गवाईआ। सुफल होवे ना जननी कुक्ख, भगत जन्मे ना कोए माईआ। कोटन कोटि वेख मानस मनुक्ख, तत्तां वाला शरीर रहे हंडाईआ। तेरा दरस कोए ना पाए अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। आसा तृष्ना वधी भुक्ख, सांतक सति ना कोए जणाईआ। निरगुण

❋

❋

निरवैर निरँकार निराकार आपे उठ, जोती जाते लै अंगड़ाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते तुठ्ठ, कोझे कमले गले लगाईआ। भगत भगवान बणा सुत, अपराधी आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग पैंडा जाए मुक, नाम खण्डा खड़ग चमकाईआ। झूठ अन्धेरा जाए छुप, साचा चन्द नाम रुशनाईआ। सन्त सुहेल्यां आपे पुच्छ, काया मन्दिर अंदर वड़ के पर्दा लाहीआ। कूड़ कुड़िआरां जड़्ह पुट्ट, लोकमात रहिण ना पाईआ। दीन मज़हब दी रहे ना कोए फुट्ट, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे इक्को घर वसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ सब दी सांझी होवे तुक, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। तेई अवतार कहिण तेरी सरन सरनाई जाईए झुक, डंडावत विच निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा अमृत हक़ीक़ी जाम प्या घुट, जन्म जन्म दी कर्म करम दी तृष्ना रहे ना राईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ५ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिंड गग्गोबूआ

अवतार कहिण प्रभ वेख कलयुग रैण अन्धेरी काली, कलू कल आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सानूं कढ्ढण गाली, सतिकार विच सीस ना कोए निवाईआ। सम्मत सम्मती वक्त वेख हाली, हरिजू आपणी दया कमाईआ। सति धर्म दे बाग़ दा रिहा कोए ना माली, हरया सिंच ना कोए कराईआ। साडे नाम दी मुकी दलाली, दलील विच्चों दलील ना कोए बदलाईआ। असीं दर तेरे सवाली, मांगत हो के मँग मँगाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाली, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तेरे दवारिउँ कोई ना जाए ख़ाली, ख़ालस वस्त देणी वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, अवतार निव निव लागण पाईंआ। अवतार कहिण प्रभ दे दे इक सहारा, सहायक हो के वेख वखाईआ। मस्तक धूढ़ी ला दे छारा, शहिनशाह टिक्का नाम रमाईआ। तूं सरगुण निरगुण धरया रूप दुबारा, कल कल्की वेस वटाईआ। आत्म ब्रह्म दा सांझा यारा, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग अन्ध अन्धेरा मेट गुबारा, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। वेद व्यासा दे रिहा इशारा, शब्दी सैनत नाल दृढ़ाईआ। तेरा खेल अलख अगोचर अगम्म अपारा, पारब्रह्म प्रभ भेव कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी मेट धुआँधारा, निरगुण दीआ इक्को इक डगमगाईआ। तेई अवतार तेरा वणजारा, वस्त इक्को देणी वरताईआ। सति सच दा बोल जैकारा, जै जैकार देणी सुणाईआ। इक्को हुक्म वरते पुरख नारा, बिरध बाल वंड ना कोए वंडाईआ। तूं साहिब स्वामी चौवीवां अवतारा, तारनहारा धुरदरगाहीआ । तेरा लेखा कागद क़लम ना लिखणहारा,

❋

❋

कानी क़लम ना कोए चतुराईआ। दर ठांडे कढ्ढीए सारे हाढ़ा, हउका लै हाल जणाईआ। कलयुग जीवां अगनी लग्गी बहत्तर नाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध सांतक सति ना कोए कराईआ। तूं शहिनशाह सुल्तान परवरदिगार हो ज़ाहरा, ज़हूर नूर इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। अवतार कहिण प्रभ आपणी दस्स दे हस्ती, हस्तनापुर कृष्ण पांडव गया दृढ़ाईआ। निगाह मार निरगुण धार चाढ़्ह दे मस्ती, मस्त मस्ताने आप प्रगटाईआ। तूं मालक ख़ालक धुर दा अर्शी , प्रीतम पुरातन नज़री आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरी भगतां वाली बरसी, दूसर समझ कोए ना पाईआ। आदि अन्त दी साडे लेखे वाली कढ्ढ पर्ची, प्राचीन दा पर्दा दे उठाईआ। असीं सारे तेरे गरज़ी, गरज के तैनूं रहे सुणाईआ। अन्त अख़ीरी वेख अर्ज़ी, जो आरज़ू तेरे विच टिकाईआ। सदी चौधवीं बण दर्दी, दीनां अनाथां दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर धाम देणा दरसाईआ। अवतार कहिण साचा नाम वजा दे डंका, डौरु इक खड़काईआ। संदेसा दे दे राउ रंका, शाह सुल्तान लै उठाईआ। सच समझा दे आपणा बंका, बंक दुआरी दे खुल्हाईआ। शब्दी धार ला के तनका, सोई सुरती लै जगाईआ। कलयुग जीव फेरदे मणका, मन की माला ना कोए भवाईआ। झगड़ा मिटा दे राग कन्न का, अनहद नादी धुन शनवाईआ। लेखा रहे ना हरख सोग ग़म का, चिन्ता अंदरों देणी कढ्ढाईआ। प्रकाश कर दे आप गोबिन्द चन्न का, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। झगड़ा मिटा दे माया ममता तन का, दौलत इक्को नाम वरताईआ। तुध बिन बेड़ा कोए ना बन्न्हदा, जुग चौकड़ी तेरी ओट तकाईआ। वेख खेल कलयुग कल दा, कलकाती बणे कसाईआ । भेव खुल्हा दे आपणे अगम्म महल्ल दा, महिफ़ल आपणे नाल रखाईआ। विछोड़ा होवे ना कदे पल दा, पलकां दे पिच्छे नज़री आईआ। सच सिँघासण तुध बिन कोए ना मल्लदा, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। वक्त सुहञ्जणा कर दे आपणे महल अटल दा, दरगाह मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र आप उठाईआ। अवतार कहिण साडी अन्त अन्त एह मिन्नत, निम्रता विच जणाईआ । साडी रही कोए ना हिम्मत, हौंसले रहे ढाहीआ। प्रगट हो चारे सिम्मत, चारे बाणी फोल फुलाईआ। कलयुग कलूआ करे इल्लत, मन मनसा नाल मिलाईआ। जगत ख़ुआरी दिसे ज़िल्लत, आबरू रहिण कोए ना पाईआ। जिधर तक्कीए तेरे निन्दक, निन्दिया विच सृष्ट सबाईआ। साचा सबर सबूरी दे दे सिदक, सदके वारी घोल घुमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म होवे मिल्लत, मेला हरि जगदीश कराईआ। हरख सोग ग़म रहे ना चिन्तक, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। झगड़ा रहे ना मज़हब हिँसक,

❋

❋

हँस रूप देणा बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ।

४ सावण शहिनशाही सम्मत ५ चन्नण सिँघ दे गृह पिंड गग्गोबूआ

अवतार कहिण प्रभ तेरे चरण कँवल बन्दना, बन्दगी बंदयां तों बाहर देणी दृढ़ाईआ। राम वशिष्ट तूंही बख्शंदना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सीस झुकाए कृष्ण काहना नंद मुकन्दना, त्रैलोकी नाथ लागे पाईआ। अन्तिम सब ने एथों वञ्जणा, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। बिन तेरी किरपा मिले ना किसे अनन्दना, निजानंद ना कोए वखाईआ। आत्म सेज सुहाए ना कोए पलँघना, सति स्वामी नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त इक्को नाम किसे ना वंडणा, मार्ग इक ना कोए दरसाईआ। नेत्र रोवे सूर्या चन्दना, मण्डल मण्डप दए दुहाईआ। कलयुग अन्तिम वेख कन्ढ्ढणा, तट किनारा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। अवतार कहिण प्रभ तेरे चरण कँवल अरदास, सीस जगदीश निवाईआ। साडे रिहा किछ ना पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। वेला वक्त वेख लै ख़ास, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जो बोल के आए भविख्त वाक्, संदेसा धुर दे राम सुणाईआ। सो लहिणा मुका दे माटी ख़ाक, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ। कलयुग अंदर सतिजुग खोल्ह दे ताक, नानक गोबिन्द दए गवाहीआ । तुध बिन दूजा रहे कोई ना साक, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सदी चौधवीं मेट दे वाट, मुहम्मद हमद विच सुणाईआ। वींहवी सदी लेखे लावे आप, ईसा इष्ट तेरा इक मनाईआ। मूसा राह तक्के अगम्मी बाप, नेत्र लोचन नैण अक्खउठाईआ। ब्रह्मा कहे मेट दे ज़ात, आत्म ब्रह्म देणा जणाईआ। शंकर कहे कूड़ी क्रिया कर दे घात, हुक्म फ़रमाना इक सुणाईआ। विष्नूं कहे सब नूं दे भण्डारा दात, दयावान आप वरताईआ। धुर दा शब्द कहे प्रभ तूं सब कुछ आपे आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी थापण थाप, त्रै पंज जोड़ जुड़ाईआ। आपणा नाम दस्स के पूजा पाठ, सिमरन रसना वाला वखाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, हर घट करें रुशनाईआ। तेरे अग्गे इक दरख़ास्त, बेनन्ती चरणां विच सुणाईआ। सब दा लेखा वेख वास्तक, वाहवा तेरी ओट तकाईआ। जीव रहे ना कोई नास्तिक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त अगम्म आप वरताईआ। अवतार कहिण सच थापणा थाप, थपकी नाम वाली लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे पाप, पतित पुनीत दे बणाईआ। सतिजुग साचा दस्स

❋

❋

जाप, जगजीवण दाते आप दृढ़ाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। सतिजुग सच दे सौग़ात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। कलयुग झगड़ा मेट दे ज़ात, ज़ाती नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग सच बख्श इतफ़ाक़, कलयुग निफ़ाक़ दे गवाईआ। साडा पूरा कर भविख्त वाक्, वेद व्यासा करमण्डली रिहा खड़काईआ। चार वेदां वल झाक, ब्रह्मा वरका वरका रिहा उलटाईआ। राम रो रो रिहा आख, बनबासी दए दुहाईआ। शंकर भज्जे उपर कैलाश, विष्नूं विश्व धार दुहाईआ। कृष्णा छड्ड के यादव साथ, बंसरी नाता मात तुड़ाईआ। किरपा कर प्रभू प्रभ आप, काहन काहना वेस वटाईआ। सच धर्म दा खोल्ह दे हाट, दुआरा इक्को इक प्रगटाईआ । तूं मेरा मैं तेरा दीन दुनी दा कर दे जाप, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। रूह बुत होवे पाक, तन माटी ख़ाक कर सफ़ाईआ। सानूं तेरे उत्ते विश्वास, विषयां तों बाहर तूं सतिगुर इक्को नज़री आईआ। तेरा हड्ड मास नाड़ी ना कोए सरगुण पावे रास, तत्तां वाली ना कोए लड़ाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, आदि जुगादी इक अख्वाईआ। साडी बेनन्ती मन्ज़ूर कर अरदास, निम्रता विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। अवतार कहिण तेरा लेखा परा पसन्ती, मद्धम बैखरी खोज खुजाईआ। तेरा लहिणा अक्खरां वाला पंडती विद्या विच चतुराईआ। तेरा माण प्या संगती, हरिजन मेला सहज सुभाईआ। तेरा झगड़ा जेरज अण्डजी, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। किरपा कर साहिब बख्शंदगी, बख्शणहार तेरी सरनाईआ। अवतारां आशा एहो मँग लई, मांगत हो के झोली डाहीआ। दीन दुनी दी काया माटी रंग दई, रंगण आपणा नाम रंगाईआ। सदी चौधवीं जावे लँघदी, मुहम्मद वेखे थाउँ थाईंआ। कोई आवाज़ आवे ना धुनी धन्न दी, शुकराने विच ना हक़ ख़ुदाईआ। सृष्टी भुक्खी होई अन्न दी, माया ममता विच कुरलाईआ। किसे नूं आस नहीं गोबिन्द चन्न दी, गोबिन्द दरस कोए ना पाईआ। मनसा नानक कोए ना मन्नदी, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। जगत घड़ी दिसे ग़म दी, ग़मख़ार मिले ना कोए गुसाईंआ। दुनियां भोगी होई दृष्टी चम्म दी, आत्म सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। वणजारी होई निन्दया कन्न दी, सरवण नाम ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे बख्श सरनाईआ । अवतार कहिण आपणी दीन दुनी तक्क, चुरासी आपणी वेख वखाईआ। सानूं सब ते प्या शक्क, तेरा प्रेम ना कोए वधाईआ। रसना गाउँदे कोटन भट्ट, जिह्वा नाल जणाईआ। मणके माला रहे रट, धूढ़ी ख़ाक सीस रमाईआ । भज्जे फिरदे तीर्थ तट, अठ्ठां सट्ठां वंड वंडाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ गए थक्क, अक्खर अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। सीस निवाउँदे रहे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ, गुरुदुआर वेखण चाँईं चाँईंआ। कलयुग

❋

❋

अन्त श्री भगवन्त तेरा नाम मिले किसे ना रस, रस्ता अंदरों ना कोए खुल्हाईआ। मन कल्पणा हो के वस्स, भज्जण थाउँ थाईंआ। किसे दे कुछ ना आवे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ दिसे लोकाईआ। किरपाल किरपानिध कलयुग अन्तिम हो प्रगट, प्रगणा आपणा दे समझाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैग़ग्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर तेरा नाम रहे रट, इक्को सद आवाज़ लगाईआ। ओह कलमा कायनात दस्स, हर हिरदे दे दिसाईआ। तेरी सृष्टी तेरा करे जस, तत्तां वाला इष्ट ना कोए मनाईआ। शब्द सतिगुरु हर घट अंदर वस, होका दे के लै जगाईआ। अमृत झिरना देवे तेरा रस, रसना रस चक्खण दी लोड़ रहे ना राईआ। निज नेत्र खोल्ह दे अक्ख, अठ्ठे पहर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर आपणा इक समझाईआ। अवतार कहिण असीं छड्डीए अयुध्या प्रयाग, काशी क़सम नाल तजाईआ। बन बिन्दरा कर त्याग, मथरा गोकल ना वंड वंडाईआ। इक्को तेरा होए वैराग, दूजा प्यार ना कोए वधाईआ। किरपा कर सब दी खोल्ह दे जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। साडे कहिंदयां सृष्टी दृष्टी लग्गी आग, त्रैगुण सके ना कोए बुझाईआ। ब्रह्म दा जगे ना कोए चराग़, काया मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। कोटन कोटि राधा कृष्ण सीता राम दा करदे पाठ, सीता राम मिलण किसे ना आईआ। सब दी पूरी होई वाट, पैंडा मुकणा थाउँ थाईंआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर देणा गवाईआ। असीं सारे छड्डे साक, सज्जण गए तजाईआ। बोल के तेरा वाक्, नाअरा नाम सुणाईआ। कलयुग अन्त कल कल्की आवे आप, आप आपणा फेरा पाईआ। जो सब दा होवे माई बाप, पिता पुरख अकाल वड वड्याईआ। सांझा देवे धुर दा जाप, जगजीवण दाता आप वरताईआ । सो साडी पूरी कर दे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। अवतार कहिण तेरी आदि अन्त दी इक्को ज़ात, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। सब दी करनी कर दे मुआफ़, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दरस करीए साख्यात, पर्दा उहला काया चोला रहिण कोए ना पाईआ।