४ सावण शहिनशाही सम्मत ५ दलीप सिँघ दे गृह पिंड गगोबूआ
अवतार कहिण प्रभ तेरा प्रसिद्ध होवे इक्को ऊड़ा, ओअँकार तेरी सरनाईआ। सृष्टी दृष्टी रंग चाढ़्ह गूढ़्हा, दुतिया भाओ दे मिटाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़ा, अज्ञान अन्धेरा रहे ना राईआ। साचे नाम दी दे दे तूरा, तुरिया तों परे कर शनवाईआ। जोती नूर दे ज़हूरा, ज़ाहर ज़हूर दया कमाईआ। सब दा वाक् कर पूरा, भविख्तां विच सिफ्तां विच मँग
❋
❋
मँगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सांभ दे कूड़ा, गली कूचा होए सफ़ाईआ। सच प्रेम दी दे धूढ़ा, टिक्के मस्तक नाम रमाईआ। चार जुग दा भगत तेरा मज़दूरा, चाकर सेवा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। अवतार कहिण प्रभ सिद्ध कर दे ऊड़ा अक्खर, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। गोबिन्द लेखे ला लै सत्थर, सेज यारड़ा इक हंढ्ढाईआ। पूजा रहे ना मढ़ी गोर पत्थर, सिल पाहिन पूजन कोए ना पाईआ। नेत्र नीर वहावण प्रेमी प्यारे अथ्थर, बिरहों वैरागी चोट लगाईआ। चारों कुण्ट तेरी याद विच नस्सण, भज्जण थाउँ थाईंआ। चरण दवारे तेरे वस्सण, दूजा गृह ना कोए सुहाईआ। इक्को नाम ढोला जपण, क़लमा कायनात दृढ़ाईआ। धर्म दी धार कराउणा मजन, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। आत्म परमात्म बणना सज्जण, सगला संग इक वखाईआ। तुध बिन दूजा कोए ना पर्दा कज्जण, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। झगड़ा मुका दे माटी बदन, मज़हबां रहे ना कोए लड़ाईआ। अवतार दर सीस निवा के तैनूं सद्दण, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जे वधाईआ। अवतार कहिण आपणी कर दे किरपा, किरपाल तेरी वड्याईआ। दीन दुनी दी मेट दे बिपता, विपरीत दा झगड़ा दे मुकाईआ। मानव रूप बणा लै सिख दा, सच धर्म इक समझाईआ। इष्ट प्रगटा दे एकँकार इक दा, इक इकल्ला हो सहाईआ। जो गुर अवतार पैग़ग्बर तेरा लेखा रिहा लिखदा, नाता जोड़ काग़ज़ क़लम शाहीआ। वणजारा बणया रिहा पत्थर इट्ट दा, खेल जुग जुग मात कराईआ। कलयुग अन्तिम तेरा नाम टक्कयां दे विच विकदा, बिना टक्कयां तों ग्रन्थी पाठ करन कोए ना पाईआ। नानक निरगुण सरगुण तेरा निशाना वेख लम्मा चिट्ट दा, जिस दा अक्खर पढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर मांगत मँग मँगाईआ। अवतार कहिण प्रभ तेरे ऊड़े विच जज़ब होवे ओम, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए वड्याईआ। दुतिया रहे कोए ना दोम, दूआ एके विच रलाईआ। झगड़ा रहे ना कोए सोम, स्ंवयम आपणा रंग रंगाईआ। चौथा घर वंड ना होम, हर घट अंदर नज़री आईआ। पंचम पंच साहिब मोहण, मोहन इक्को सोभा पाईआ। सृष्टी दृष्टी खोल्ह दे लोइण, नेत्र अक्ख कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। अवतार कहिण ऊड़े विच्चों वेखीए तेरा इष्ट, इष्टी इक्को नज़री आईआ। नौ सत्त खोल्ह दे दृष्ट, दिशा आपणी पर्दा लाहीआ। झगड़ा मुका स्वर्ग बहिश्त, जन्नत तों परे दे समझाईआ। झगड़ा मुका मजाज़ी हक़ीक़ी इश्क, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। झगड़ा रहे ना टांक जिसत, इक दो ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर रहे बिस्त, जुग जुग ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं
❋
❋
अन्त अख़ीर तेरे हथ्थ सब दी लिस्ट, पर्दा खोल्हणा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर धाम इक प्रगटाईआ। अवतार कहिण तेरा ऊड़ा तेरा दिसे धर्म, धर्म धार जणाईआ। जिस दे विच नहीं कोई करम, कर्म कांड वंड ना कोए कराईआ। झगड़ा रहे ना किसे बरन, वरन रंग ना कोए रंगाईआ। इक्को नज़री आए सरन, सरनगति इक अख्वाईआ। इक्को पूजा होवे चरण, चरण धूढ़ी वड वड्याईआ। दो जहान तैथों डरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर तेरा नाम पढ़न, वखरी करे ना कोए पढ़ाईआ। सच दवारे सारे खड़्हन, होका इक्को हक़ सुणाईआ। कौल इक़रार सब दा होवे प्रन, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां खोल्ह के हरन फरन, लहिणा सब नूं दे समझाईआ। तूं साहिब स्वामी करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन तेरी किरपा आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी मंज़ल जीव मूल ना चढ़न, चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ निरगुण धार समझ किसे ना आईआ।
४ सावण शहिनशाही सम्मत ५ कर्म सिँघ दे गृह पिंड गग्गोबूआ
अवतार कहिण प्रभ साडी पूरी कर दे शर्त, शर्तीआ आपणा हुक्म वरताईआ। राम कहे मैं संदेसा दिता भरत, अयुध्आ तों बाहर आप समझाईआ। कलयुग दुहाई फिरनी उत्ते धरत, चारों कुण्ट हाहाकार मचाईआ। निरगुण धार प्रभ ने आउणा परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। असीं वेखणा उत्तों अर्श, अर्शी प्रीतम की की कार कमाईआ। किस बिध भगतां उपर करे तरस, रहमत सच कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा देवे बरस, बरखा आपणा नाम बरसाईआ। चिन्ता सोग मिटे हरख, हवस कूड़ी दए बुझाईआ। सब दा लहिणा पूरा करे क़र्ज़, मक़रूज़ झोली दए भराईआ। दीनां अनाथां वंडे दरद, दुखियां होए सहाईआ। शरअ छुरी ना काटे करद, क़तलगाह दा डेरा ढाहीआ। बेनन्ती मंज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे लेखे पाईआ। एह खेल होणा असचरज, जिस नूं समझे ना कोए राईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बणके मर्द, मुद्दा आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार कहिण साडी पूरी करे ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत सुहेले कर तलाश, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां दे शाबाश, बल्ले बल्ले कर वड्याईआ। अन्तिम सब दा लेखा पूरा करे हुक्म देवे आप, आपणी कार कमाईआ।
❋
❋
चार वरन दा सांझा कर के जाप, जगजीवण दाता दए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी शब्द धार आप नाप, बिना क़दम क़दम उठाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखणहार पलीत पाक, पतित पापी खोज खुजाईआ। एह खेल करे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण नूर कर जोत प्रकाश, प्रकाश्त एका आपणा नाम कराईआ।
४ सावण शहिनशाही सम्मत ५ अजीत सिँघ दे गृह वेरका
अवतार कहिण प्रभ असली रही ना साडी सूरत, पाथर पाहन रूप गए बदलाईआ। सतिजुग साची सति सति दी कर महूरत, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आपणे नाम शब्द दी दे दे इक तूरत, तुरिया तों परे तुरत दे समझाईआ। कलयुग जीव समझा मूढ़ मूर्ख, अज्ञान अन्धेर दे गवाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़त, सच सुच संजम इक प्रगटाईआ। निरगुण जोत बख्श नूरत, नूर नुराना डगमगाईआ। तूं सर्ब कला भरपूरत, समरथ स्वामी इक अख्वाईआ। हर घट हाज़र हज़ूरत, गृह गृह मन्दिर डेरा लाईआ। साडी आसा मनसा कर पूरत, पूरन ब्रह्म दे जणाईआ। हउमे रोग सगला मेट वसूरत, विषे विकारां डेरा ढाहीआ। कलयुग अन्तिम सब नूं तेरी पई ज़रूरत, ज़ाहर ज़हूर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि आपणा रंग रंगाईआ। अवतार कहिण तेरे नाम दा वज्जे डंका, चार वरन शनवाईआ। सति धर्म दा इक सुहा बंका, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। इक्को इष्ट देव स्वामी तेरी होवे मन्नता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख सन्त सुहेले प्रगटा गढ़ तोड़ हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक जणाईआ। बोध अगाध बण पंडता, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार निष्अक्खर दे समझाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्ता, अन्तश्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म दी सच बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार समरथ तेरा लेखा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच तेरी आस रखाईआ। अवतार कहिण दीन दुनी दी बदल दे आदत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। इक्को कलमा दस्स इबादत, नाम निधाना इक जणाईआ। चार जुग दे शास्त्र देण शहादत, गवाह अञ्जील क़ुरान लै भुगताईआ। कूड़ी क्रिया हर हिरदे कर ममानत, तन वजूद रहिण ना पाईआ। सतिजुग सच साची वस्त बख्श निआमत, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। मनुआ करे ना कोए बग़ावत, बुद्धी विच ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा
❋
❋
साचा वर, सच दे मालक वेख वखाईआ। अवतार कहिण प्रभ साची दस्स दे सतिजुग रीती, रीतीवान तेरी सरनाईआ। भेव चुका दे मन्दिर मसीती, काया काअबा इक वड्याईआ। दीन दुनी दी बदल दे नीती, माया ममता मोह दे गवाईआ। काया अगनी कर दे ठांडी सीती, त्रैगुण अमृत धार बुझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीन दुनी वेख आपणी बग़ीची, चार वरन अठारां बरन खोज खुजाईआ। एको नाम कलमा तेरी धर्म दी होए हदीसी, हज़रतां तों परे कर पढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी रही बीती, बातन पर्दा दे उठाईआ। तूं परमात्मा आत्मा दी आपणे नाल लगा प्रीती, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी खेल सदा रही अनडीठी, जगत नेत्र जीव जहान नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। अवतार कहिण साडा वक्त वेख लै पूरा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। इक्को बख्श आपणा नूरा, जोती जाते कर रुशनाईआ। कलयुग जीव रहे ना मूर्ख मूढ़ा, चतुर सुघड़ सुचज्जे दे बणाईआ। निरगुण धार बख्श के धूढ़ा, मस्तक टिक्के अगम्म रमाईआ। नज़री आ हाज़र हज़ूरा, हर हिरदे सोभा पाईआ। अनहद शब्द वजा तूरा, तुरत आपणा नाम जणाईआ। साडी अर्ज़ कर मन्ज़ूरा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। अवतार कहिण तूं सर्ब स्वामी भरपूरा, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण तेरा नाम सिफ्तां विच कर के आए मशहूरा, शब्द गुरु धार जणाईआ।
४ सावण शहिनशाही सम्मत ५ गुरनाम सिँघ दे गृह वेरका
अवतारो सुणी अगम्मी अर्ज़, पुरख अकाल अकाल जणाईआ। सब दी पूरब वेखां गर्ज़, लहिणा देवां थाउँ थाईंआ। धर्म दा पूरा करां फ़रज़, हुक्मी शब्द शब्द समझाईआ। कलयुग मेटां अन्धेरा गरद, गरदश वेखां जगत लोकाईआ। छुरी शरअ रहिण ना देवां करद, क़ातल मक़तूल रूप ना कोए दरसाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मदद करां थाउँ थाईंआ। अगला खेल दस्सां असचरज, जिस दी समझ कोए ना पाईआ । दो जहानां होण ना देवां हरज, हर हिरदा तक्कां चाँईं चाँईंआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दरद, दुखियां दु:ख गवाईआ। साचे नाम दी बदल देवां तरज़, राग अनादी इक शनवाईआ। सच जैकारा बोलां गरज, गर्ज़ सब दी वेख वखाईआ। चार जुग दी पूरब वेखां फ़रद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। अवतारो तुहाडा सुणया अन्तर संदेसा,
❋
❋
संध्या सरघी ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी ख्याल रखां हमेशा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भुल्ल विच ना आईआ। एकँकारा बण के धुर दा नेता, नर नरायण हो के खोज खुजाईआ। लेखा जाणां सचखण्ड साचे देसा, धरनी धरत धवल पर्दा दयां उठाईआ। ख़बरदार करां शब्दी सुत दुलारा बेटा, हुक्म हुक्म नाल उठाईआ। दो जहान बणावां नेता, निआंकार इक अख्वाईआ। साचे भगतां करे हेता, गुरमुखां जोड़ जुड़ाईआ। सीस दी मँगे कोई ना भेंटा, जगदीश हुक्मे कार कमाईआ। निरगुण धार होवां खेवट खेटा, सरगुण नईआ मात चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। अवतारो तुहाडी सुणी अन्तर आवाज़, जो बिन रसना दिती सुणाईआ। सारा भेव खोल्हां राज़, पर्दा रहिण कोए ना पाईआ । सृष्टी दृष्टी दयां साध, साधना रहिण कोए ना पाईआ। शब्द सुणावां धुर दा नाद, अगम्मी राग अलाईआ । दृष्टी सब दी जाए जाग, सोई सुरती लवां उठाईआ। बुद्धी रहे कोई ना काग, हँस गुरमुख लवां प्रगटाईआ । कलयुग अगन बुझावां आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। तुहाडी बेनन्ती दा इक जवाब, धुर संदेसा दयां सुणाईआ। जिस कल कल्की दा लैंदे रहे ख्वाब, सुपनिआं विच ध्यान लगाईआ। ओह खेल करे प्रभ आप, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। दो जहानां दस्स के जाप, लख चुरासी करे पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के पाप, पतित पुनीत आप लए बणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणा के साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। सच दुआर दा खोल्ह के ताक, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश लए लँघाईआ। प्रेम प्रीती विच हो के चाक, सेवक आपणी सेव कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे ख़ाक, ख़ालस आपणा रंग दए चढ़ाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ज़ात पात, दीन मज़हब करे ना कोए लड़ाईआ। सदी चौधवीं मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द इक रुशनाईआ। सब नूं बख्श देवां दात, नाम कलमा झोली पाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बणा के इक जमात, तुलबिआं करां हक़ पढ़ाईआ। तुहाडी मनसा पूरी कर के ख़ाहिश, ख़ालस आपणा घर वखाईआ। पुरख अकाला बाहरों करना ना पए तलाश, काया मन्दिर अंदर मिल के वज्जे वधाईआ। धुर दी मंज़ल दे के घाट, पौड़ी डंडे नाम चढ़ाईआ । आवण जावण मेट के वाट, भगत सुहेले जोत समाईआ। आत्म ब्रह्म दा दे के साथ, पारब्रह्म दा मेल मिलाईआ । निज गृह कर के वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। साचे मण्डल पा के रास, सुरती शब्द गोपी काहन नचाईआ । तुहाडा सुखाला करां सास, जो साह साह ध्याईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। कल कल्की प्रगट हो के आप, आप आपणा राह चलाईआ। रूह बुत कर के पाक, पैग़ग्बरां तों परे करां सफ़ाईआ । लख चुरासी पुच्छां वात, चारे खाणी वेख वखाईआ। सब नूं इक दा दे विश्वास, विषयां तों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन वजूद माटी ख़ाक दा बदल लबास, जोती जाता हो के वेख वखाईआ।