४ सावण शहिनशाही सम्मत ५ डाकटर बलवन्त सिँघ दे गृह वेरका
पुरख अकाल कहे अवतारो होवां मेहरवान, सचखण्ड निवासी हो के दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण हो के देवां दान, दाता दानी दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण हो के किरपा करां महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। आदि निरँजण हो के दीपक जगावां महान, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। योद्धा सूरबीर बण श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। अबिनाशी करता हो के देवां माण, माण निमाणयां आप अख्वाईआ। पारब्रह्म हो के वेखां मार ध्यान, बिन अक्खां अक्खउठाईआ। ब्रह्म दा लेखा करां परवान, परम पुरख आपणी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सारे सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। दो जहानां मर्द मर्दाना नौजवाना संदेसा देवां आण, अनक कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस दी निरगुण सरगुण खेल महान, निरवैर निराकार निरँकार आपणी कार कमाईआ। प्रगट होवां योद्धा सूरबीर मर्द मर्दान, भय भयानक वेखां थाउँ थाईंआ। तेई अवतारो सब नूं करां सवाधान, आलस निंदरा रहे ना राईआ। सच दा मालक हो प्रधान, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। कलयुग मेटां झूठ निशान, निशाना इक्को नाम जणाईआ। शरअ दा रहिण ना देवां कोए शैतान, छुरी बणे ना जगत कसाईआ। हउमे हंगता गढ़ तोड़ां अभिमान, मन का मणका आप भवाईआ। करां खेल विच जहान, जहालत मेटां कूड़ लोकाईआ। तुहाडी करनी सब दी करां परवान, परम पुरख हो के वेख वखाईआ। सति धर्म दा बणा इक विधान, हुक्म संदेसा इक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को इष्ट दिसे विच जहान, दूसर सीस ना किसे निवाईआ। लेखा जाणां शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पर्दा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे अवतारो एका देवां नाम संदेसा, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। जिस नूं मन्नण विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, सुरप्त निउँ निउँ सीस निवाईआ। खेल खिलावां सचखण्ड देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। तुहाडा सब दा कर के एका, एकँकार हो के वेख वखाईआ। सब नूं इक्को बख्श के टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी दी बुध्ध करां बिबेका, दुरमति मैल करां सफ़ाईआ। नाल रला शब्द गुरु गोबिन्द आदि जुगादि दा बेटा, जिस नूं तत्तां वाली जन्मे कोए ना माईआ। ओह एथे ओथे दो जहानां
❋
❋
होवे खेवट खेटा, नईआ नौका नाम इक चलाईआ। भगत उधारना जिस दा आदि जुगादि पेशा, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ। लेखा जाणे मूंड मुंडाए धारी केसा, पर्दा उहला आप उठाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्से आपणा हेता, हितकारी हो के खोज खुजाईआ। निरगुण सब ने मन्नणा नेता, नर निरँकार नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं सब दा पूरा होणा ठेका, लेखा सब दा दए मुकाईआ। अग्गों देवे नाम संदेसा, शब्द अगम्मी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी धार इक समझाईआ। पुरख अकाल कहे अवतारो करां खेल महाना, मनसा सब दी वेख वखाईआ। शब्दी नाद दे तराना, तुरिया तों परे दयां दृढ़ाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत महाना, सूर्या चन्द करे रुशनाईआ। तख्त निवासी नौंजवाना, श्री भगवान सोभा पाईआ। जिस नूं झुके ज़िमीं असमाना, गगन गगनंतर लागण पाईंआ। सो मालक पहरे अन्तिम आपणा जामा, सम्बल नगर सोभा पाईआ। जिस नूं बुद्धी करे ना कोए पहचाना, शास्त्र सके ना कोए दृढ़ाईआ। लभ्भ सके ना कोए विद्वाना, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जिस ने दीन दुनी दा कलयुग अन्तिम बदल देणा ज़माना, सतिगुर सच दए प्रगटाईआ। शरअ दा रहे ना कोई बेईमाना, बेवा करे ख़लक ख़ुदाईआ। साचा नाम संदेसा दए पैग़ामा, पैग़ग्बरां तों परे करे पढ़ाईआ। जिस नूं मुहम्मद मन्नया महिदी अमामा, मालक ख़ालक हो के वेख वखाईआ। जिस दा महल अटल अगम्म अथाह आलीशाना, आलम इल्म विच ना किसे समझाईआ। ओह साहिब सुल्तान वाली दो जहाना, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जिस नूं तेई अवतार निव निव करन प्रणामा, डंडावत विच सीस निवाईआ। ओह करे खेल इक महाना, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। नव नौ चार झुला इक निशाना, निशाने पिछले दए बदलाईआ। हरिजन रहिण ना देवे कोए बेगाना, गुरमुख आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धरत धवल तक्को राह, धौल दयां जणाईआ। निगाह मारो जल थल अस्गाह, महीअल वेख वखाईआ। जिस ने रचना लई रचा, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। सो लहिणा देणा सब दा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण नूर कर रुशना, कलयुग अन्ध अंज्ञान दए मिटाईआ। साचे मार्ग दए ला, सतिजुग सति सति वखाईआ। सब दा बण के पिता माँ, सन्त सुहेले गोद टिकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सुहा के गराँ, नौ दवारे लेखा दए मुकाईआ। आत्म जोती कर रुशना, मन्दिर अंदर नूर नुराना डगमगाईआ। जिस नूं पैग़ग्बर कहि के आए ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। किसे नूं रहिण ना देवे जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। सो स्वामी बण के दिलरुबा, रहमत आपणी हक़ कमाईआ।
❋
❋
उस दा इक्को कलमा इक होणी सदा, आवाज़ इक्को इक प्रगटाईआ। सो लेखा जाणे थाउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। अवतारो सब दा लेखा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म चलाईआ। कलयुग अन्तिम करे निआं, अदल इन्साफ़ आप वखाईआ। वेखणहारा दो जहां, जहां तहां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त देवणहारा दान, दाता दानी दयावान इक अख्वाईआ।
७ सावण शहिनशाही सम्मत ५ जमांदार किशन सिँघ दे नवित्त
हरिभगत दुआर जेठूवाल
जन्म विच्चों मिली जन्म दी दात, दाते दिती वरताईआ। आपणे नाल बणा के आपणे साक, सज्जण आपणे लए प्रगटाईआ। लालो दे लेखे ला के स्वास, नानक लहिणा झोली पाईआ। भगतां दी भगत सुहा के जमात, संगी संगीआं नाल रखाईआ। अगला लेखा पंदरां कत्तक नूं दस्सांगा ख़ास, ख़ालस पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंदरां कत्तक देवे माण, माण मिले वड्याईआ। पंज तत कर परवान, परवाना अगला दए समझाईआ। करे खेल महान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू पंज पंज गुरमुख आवण नौजवान, जोबनवन्ते रंग रंगाईआ। बिरध बाल ना कोए पहचान, वड्डा छोटा ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। पंदरां कत्तक कहे गुरमुख प्रेम प्यारे आउणगे। माझा मालवा दुआबा जम्मू इक इक्क पग्गड़ी नाल रखाउणगे। रात साढे नौ वजे किशन सिँघ दे सीस सजाउणगे। पुरख अबिनाशी मिल के हरि जगदीश, सारे इस दी मँग मँगाउणगे। सानूं इस दे मिलण दी सदा रीझ, हथ्थ जोड़ के वास्ता पाउगे। प्रभू बेशक एहदी आत्मा तेरी चीज़, वस्त अमोलक आपणे नाल रलाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाउणगे। सारी संगत करे अरदास, निउँ निउँ सीस निवाईआ। फेर किशन सिँघ रहिण देवां संगत पास, बिना बेनन्ती सके ना कोए बचाईआ। इस दा नौ मम्घर नूं अख़ीरी सी स्वास, स्वास प्रभ दे लेखे लाईआ। एह किरपा कीती ख़ास, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। पंजां लिखारीआं ज़रूर होणा साथ, सगला संग बणाईआ। दर्शन सिँघ नूं मार लैणी आवाज़, दिल्लीउँ लैणा बुलाईआ। सब ने जाणा जाग, सोया रहिण कोए ना पाईआ। भगत भगवान
❋
❋
दा इक वैराग, वैरी नज़र कोए ना आईआ। सब तों श्रेष्ट उत्तम साहिब सतिगुर दा साथ, गुरमुख सोहणा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पंदरां कत्तक कहे पंजां पंजां पंंजां पंजां दे होणे सोहणे वस्त्र, पंज पंचम नाल वड्याईआ। नंगी धार मोढ्ढयां ते होणे शशतर, सोहणे रूप बणाईआ। सब ने जाणा उपर अस्त्र, शाह सवारा आसण लाईआ। खाणा खाणा नहीं विच किसे ने बरतन, हुक्म दिता दृढ़ाईआ। सब दा सांझा होणा खरचण, हिस्सा वड्डा छोटा पाईआ। करे खेल प्रभू प्रभ मर्दन, पारब्रह्म प्रभ होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंदरां कत्तक कहे साहिब सतिगुर दे लक्क नूं बन्न्हणा संगल, कुण्डी कुण्डी विच अड़ाईआ । सब ने गाउणा मँगल, सिँघासण उत्ते टिकाईआ । पंजां प्यारयां लाउणा चन्दन, मस्तक नाल छुहाईआ। पंजां लिखारीआं कर के बन्दन, आसण लैणा जमाईआ। म्यानों नंगे कढ्ढ के खण्डन, चण्डी देणी चमकाईआ। सब ने ढोला गाउणा छन्दन, जैकारा इक्को वार लगाईआ। अग्गे साहिब सतिगुर चाढ़्हे रंगण, आपणा रंग रंगाईआ। धूढ़ी चरण दे के साचा सगन, पापां करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंदरां कत्तक कहे एह खेल होणा अल्ल्हड़ पिंडी, पिंड पिंड देणा बख्शाईआ। इक लिखारी लेख लिखे विच्चों हिन्दी, हिन्दोस्तान दए दृढ़ाईआ। पंजां लिखारीआं मस्तक लाउणी लाल बिन्दी, वृंदावन दा लेखा देणा मुकाईआ। पगड़ी दी धार रखणी डिंगी, टेडा रूप दरसाईआ। फेर ज़िंदगानी बख्शणी ज़िंदी, ज़िंदा दए कराईआ। इक गुरसिख ने विच्चों उठ के जाणा निंदी, एह अपराधी नूर ख़ुदाईआ। इक बच्ची नाल होवे छिन्दी, दविंदर कोल बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। कत्तक कहे मेरा लेखा कोई ना जाणे कत्तक, कटक कोटन गए विहाईआ। कृष्ण ने इक बचन सुणा बधक, बधक दिता जणाईआ। जिस वेले धर्म सति रिहा ना अधिक, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चारों कुण्ट लग्गी आतश, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। साबत रिहा कोई ना शख्क्ष, शख्सीअत नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट पैणा बख़त, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बिना भगतां तों रहे कोई ना मस्त, ख़ुमारी नाम देणी चढ़ाईआ। मेरा काहन आउणा परत, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। आवे उत्ते धरत, धरनी धवल वेख वखाईआ। सब दी पूरी करे शर्त, शरअ अगली दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ । कत्तक कहे मैं तकदा, तक़दीर वेख वखाईआ। की हुक्म होवे यक्क दा, यदी की समझाईआ। की इशारा मिले अक्खदा, की शब्द धुन शनवाईआ।
❋
❋
की संदेसा मिले सच दा, सच विच वड्याईआ। जां ख़बर सुणी प्रभ जन भगतां आप रखदा, रखक हो के वेख वखाईआ। मरन विच्चों जीवण कढ्ढदा, जीवण विच्चों जीवण रखाईआ। जिस नाल प्यार उस नूं कदे ना छड्डदा, जुग जन्म दे विछड़े आपणे नाल रखाईआ। संसार भरम मास नाड़ी हड्ड दा, चम्म कम्म किसे ना आईआ। कदे वस्सेरा नहीं भगत भगवान अड्ड दा, घर इक्को सोभा पाईआ। दोहां इक्को दीपक जगदा, जग करे रुशनाईआ। जिस दा लहिणा उस नूं सद्ददा, ओसे दी झोली पाईआ। प्रभ दा प्यार सदा सदा जाए वधदा, भगती भगतां नाल रखाईआ। एह लेखा विष्नूं विश्व यद्द दा, यादवां कृष्ण गया समझाईआ। पैग़ग्बरां वेला रहिणा नहीं हज्ज दा, काअबे करबला वांग दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी तों कदे नहीं भज्जदा, भज्जयां आपणे नाल रखाईआ।
१७ सावण शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल तृप्त कौर जुगिंदर कौर दे प्रशाद कराउण ते
सतारां सावण कहे मेरी निमस्कार, सचखण्ड निवासी सीस झुकाईआ। दस अठ्ठ अठारां पिच्छों आई मेरी बहार, ख़ुशीआं विच दर सच अलख जगाईआ। निउँ निउँ मस्तक धूढ़ी लावां छार, शहिनशाह मिल मिल वज्जे वधाईआ। जिस हुक्म संदेसा दिता सी आपणी धार, नाम निधाना अगम्म दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी सुण पुकार, पूरब दा पूरब वेख वखाईआ। जगदीश दा जन्म होणा विच संसार, जन्म तों पहिले एसे दिन दिती वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतारां सावण कहे सतारां दिन प्रभ किरपा कीती आप, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मात गर्भ थापणा थाप, जगत जगदीश दिती वड्याईआ। हुक्म संदेसा दे के आप, आप आपणी कार कमाईआ। लेखा लिख के काग़ज़ क़लम दवात, सही सही सलामत दिती पाईआ। जिस ने मेटणी अन्धेरी रात, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। प्रगट होणा साख्यात, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन दुनी कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार वड्याईआ। सतारां सावण कहे हरि जगदीश, जगदीश दिता जणाईआ। सतिजुग साची चलणी रीत, रीत रीतीवान दृढ़ाईआ। झगड़ा मुकणा मन्दिर मसीत, शिवदवाले मट्ठ ना कोए चतुराईआ। दीन दुनी दी बदलणी नीत, नीतीवान हो के वेख वखाईआ। चार वरनां सांझी करनी प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। जगत जगदीश तेरा लेखे ला के सीस, सीस गोबिन्द झोली आप टिकाईआ। मुहम्मद कलमा वेख
❋
❋
हदीस, हज़रतां हज़ूर पर्दा दए उठाईआ। सो समां पहुंचया ठीक, ठाकर हो के दए वड्याईआ। कलयुग मेटणा अन्धेरा तारीक, अन्ध अज्ञान दए गवाईआ। तेरा दर सुहा के ठीक, ठाकर हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां सावण कहे हुक्म दिता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। भगत सुहेला लैणा उपजा, जीवण जुगती जगत प्रगटाईआ। त्रैलोकी लहिणा देणा मुका, मूर्ख मूढ़ां डेरा ढाहीआ। चार जुग दा झगड़ा देणा मुका, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। चार जुग दा लहिणा झोली देणा पा, दो जहान वेख वखाईआ। चार जुग दा नाम कलमा देणा बदला, बदी बदकारां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। चार जुग दा सदमा देणा गवा, दुक्खां दर्दां डेरा ढाहीआ। अदल इन्साफ़ लैणा कमा, सति सच नाल मिलाईआ। चार जुग दा लेखा लेखे लैणा ला, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार वड्याईआ। सतारां सावण कहे प्रभ किरपा कीती अपार, अपरम्पर दिती वड्याईआ। जगदीश सिँघ जन्म दे संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दिते हिलाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां करे ख़बरदार, सच संदेसा नाम दृढ़ाईआ । सारे करो अगम्म विचार, बिन बुद्धी ध्यान लगाईआ। जिस नूं कहि के आए कल कल्की अवतार, अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने भगत दुआरा करना त्यार, भगत भगवन्त मिल के वज्जे वधाईआ। जगदीश सिँघ दी ख़ाक नीआं विच देवे डार, डाली पत्त आप महकाईआ। मंज़ल दस्स इक सच्ची सरकार, घर सच्चो सच वड्याईआ। इक्को शब्द नाम जैकार, ढोला राग गीत इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर सच इक दरसाईआ। जगदीश कहे जन्म तों पहिलां मेरी वेखी आसा, आसा नाल रलाईआ। पुरख अबिनाशी दे भरवासा, भाण्डा भरम दिता भन्नाईआ। उठ वेख खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर दयां दृढ़ाईआ। तेरा निरगुण धार बण के राखा, सरगुण हो के वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दा तक लै ख़ाका, ख़ाक मिट्टी डेरा ढाहीआ। तेरा मालक जोती जाता, जोत जोत रुशनाईआ। सदा सुहेला देवे साथा, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जगदीश कहे जन्म तों पहिलां मेरे अन्तर दिती सुध, सूझ सूझ नाल समझाईआ। मेरी निर्मल होवे बुध्ध, बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। मैनूं प्यार नाल किहा तेरी धार ने बदलणा जुग, कलयुग डेरा ढाहीआ। प्रभ दा हुक्म चलणा शुद्ध, अग्गे सके ना कोए मिटाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां कोल नहीं कुझ, कोझयां कमल्यां पार ना कोए कराईआ। मैं सहज नाल ल्या पुच्छ, चरण कँवल ध्यान रखाईआ। कवण तेरा होवे सुत, अबिनाशी करते देणा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा
❋
❋
मैं बदल जाणा रुख़, रुख़सत दीन दुनी तों पाईआ। इक्को जननी सुफ़ल कर के कुक्ख, भगतां देवां माण वड्याईआ। जगदीश हस्स के किहा विच्चों मुख, बचन सहज नाल जणाईआ। साहिब जे मौले तेरी रुत, रुतड़ी मेरी लेखे पाईआ। तूं मालक अबिनाशी अचुत, तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल गोदी चुक, शब्दी धार दिता हिलाईआ। तेरा उजल करां मुख, लोकमात होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जगदीश कहे मैं कीता होर ध्यान, निगाह निगाह विच्चों उठाईआ। पुरख अकाल फड़ के मेरा कान, चारों कुंट दिता भवाईआ। उठ वेख नौजवान, आयू तेरी वड वड्याईआ। चार युग झुलणा सच निशान, जिथ्थे निशाना तेरा दयां गडाईआ । झुक जाण ज़िमीं असमान, सत्त रंग नूर जोत रुशनाईआ। वेखण आवण सीता राम, काहन गोपीआं फेरा पाईआ । पैग़ग्बर कर सलाम, ईसा मूसा मुहम्मद सजदयां विच वड्याईआ। गुरु करन प्रणाम, नमों नमों जस गाईआ। तेरा मन्दिर सोहे मक़ाम, मक़बरिआं डेरा ढाहीआ। चारे वरन इक्ठे होवण आण, बरनां वाली ना कोए लड़ाईआ । आत्म ब्रह्म करन पहचान, ज़ात पाती डेरा ढाहीआ। सतिगुर शब्द तेरा मेहरवान, महबूब इक अख्वाईआ । तेरा लेखा वेखे विच जहान, जहालत मेटे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। जगदीश कहे मैं मात गर्भ कीती निमस्कारी, शब्दी धार निउँ निउँ लागा पाईंआ। तेरे चरण कँवल बलिहारी, सद देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाल किहा हउँ सदके घोली वारी, वाहवा तेरा रंग रंगाईआ। तेरे पिच्छे भगतां पैज देणी संवारी, स्वार्थ आपणा ना कोए रखाईआ। सच दुआर बणाए वड दरबारी, भगत दुआर नाउँ रखाईआ। शंकर छड्ड जाए सिक्दारी, तेरा रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती इक निआरी, अलख अगोचर आप समझाईआ। जगदीश कहे मैं मस्तक धूढ़ लाई छारी, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ । की लेखा देवे विच संसारी, सहिसा रोग दए गवाईआ। पुरख अकाल किहा मेरी खेल अपर अपारी, अपरम्पर हो के दयां दृढ़ाईआ। कलयुग रैण होणी अन्ध अंध्यारी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर चेल्यां टुट्टणी यारी, पिता पूत ना अंग लगाईआ। दुहागण होए जगत नारी, सृष्टी दृष्टी विच हल्काईआ। चारों कुण्ट धूआँधारी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। चार जुग दे शास्त्र रोवण ज़ारो ज़ारी, ज़ाहर ज़हूर नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर बख्श फेर सच्ची सिक्दारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत दुआरा सोहे महल्ल अटारी, अटल पदवी इक जणाईआ । परपंच मेटण नूं मेरे होण पंज लिखारी, पंजां दा पंजा गोबिन्द गया लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जगदीश किहा प्रभू पंज लिखण की लिख्त, लेखा दे दृढ़ाईआ। इक नाल तैनूं क्यों नहीं आया सिदक, बेसबरे देणा दृढ़ाईआ ।
❋
❋
मेरी तेरे अग्गे मिन्नत, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पुरख अकाल किहा पंजां शब्दां नालों पंजां चोरां दी वध गई हिम्मत, घर घर पई दुहाईआ। मनुआ मन ही करे इल्लत, इल्म आलम ना कोए चतुराईआ। साधां सन्तां होवे ज़िल्लत, ख़ुआरी घर घर नज़री आईआ। गुरमुखां अंदरों कोए ना मेटे चिन्नत, हरख सोग ना कोए गवाईआ । बिना किरपा सांझी होए ना कोए सिम्मत, मार्ग इक ना कोए प्रगटाईआ। दीन दुनी होए हराम निमक, निमख निमख आपणा आप ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंज लिखारी लेखा लिखण पंचम धार, धरनी धरत धवल धौल मिले वड्याईआ। भगत भगवान दा नाता रहिणा जुग चार, चौकड़ी आपणा रंग रंगाईआ। बिना लेख लिख्त तों गंढ्ढ पए ना संसार, पर्दा उहला ना कोए चुकाईआ। जिस दी सिफ्त कर के गए गुर अवतार, पैग़ग्बर गए सुणाईआ। प्रभ दा होणा खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जगदीश कहे मैं तकदा रिहा वारो वार, साल बसाला ध्यान लगाईआ। मेरे पिच्छे मेरी माता अजे तक करदी रही गिरयाज़ार, अन्तर अन्तर अन्तर दु:ख मनाईआ। मैं तिन्न दिन पहिलों रो के कीती पुकार, साढे तिन्न घंटे भगत दवारे आ के सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। रोणा धोणा होए ना तेरे विच दरबार, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। इक्को वार सब नूं दे अधार, उदर तों बाहर देणा समझाईआ। जगदीश कहे एसे कारण रणजीत कौर नूं पई मार, मेरी बेनन्ती आपणे लेखे लाईआ। अग्गे तों मेरे बदले कोए ना रोवे विच संसार, भैणां भाईंआ दयां दृढ़ाईआ। मेरे पिच्छे भगतां दी लग्गी बहार, भगत दुआरा सोभा पाईआ। नीहां हेठां मैनूं दिता सवाल, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। नौ दवारे खोल्ह अपार, अपरम्पर भेव चुकाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। जगदीश कहे मेरी इहो अगम्मी ख़बर, बेख़बरां दयां दृढ़ाईआ। सब ने सदा करना सबर, भाणे विच सीस निवाईआ। वेखो पैग़ग्बर इशारे करदे विच्चों क़बर, काअबिआं परे कुरलाईआ । सब दा मालक इक्को शेर बब्बर, भबक नाम वाली सुणाईआ। जिस दा भगत सुहेला साचा टब्बर, दुतिया वंड ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां टिक मारक लगाए नम्बर, हिस्सयां विच समझाईआ। पुरख अकाल सर्ब भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। छब्बी पोह जिस ने भगतां दा इक्को वार करना स्वयम्बर, नारी कन्त बुढ्ढे नढ्ढे जोड़ी जोड़ी देणे बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सतारां सावण कहे मैं उट्ठया सुत्ता, अठारां साल पिच्छों लई अंगड़ाईआ। जगत सुहावणी वेख के रुत्ता, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। सब
❋
❋
दा पूरब लेखा पुज्जा, अग्गे हुक्म शहिनशाहीआ। रमज़ इशारा समझे कोए ना गुज्झा, बच्चयां वांग सारे भरम भुलाईआ। भगत भगवान दा लेखा हो नहीं सकदा दूजा, आदि जुगादि इक्को रंग समाईआ। छब्बी पोह समझाउणा मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े लए क्यों मनाईआ। सब तों अग्गे जोड़ा उह बहाउणा जेहड़ा सब तों होवे बुढ्ढा, अन्त अख़ीरी वक्त वखाईआ। माण दवाउणा उत्ते बसुधा, बुध्ध सुध आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां सावण कहे मैं वेखणे प्रभ दे जोड़े, जो भगती विच वड्याईआ। जो इक दूजे नूं रहे लोड़े, प्यार मुहब्बत विच समाईआ। भावें बहुतिआं नालों रह जाण थोड़े्ह, थोड़्हे इक्को घर वसाईआ। मेरे साहिब सतिगुर चढ़ना उपर घोड़े, रासां वागां आपणे हथ्थ फड़ाईआ। हरिसंगत दे हथ्थ विच होणे निक्के पंज पंज रोड़े, रोड़ी सक्खर लेख चुकाईआ। दो गुरमुख इक्ठे होणे जोड़े, जोड़ा जोड़ वंड वंडाईआ। शब्दी हुक्म नाल तोरे, तुरत आपणी कार कमाईआ। सतिगुरु दुआरा सब ने समझणा इहो पईए ते इहो सौहरे, गृह इक्को नज़री आईआ। नाउँ निरँकार गाउणे दोहरे, दोहरी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जगदीश कहे मैं वेखणा अजब नज़ारा, नज़रीआ नज़र उठाईआ। मैं वी जवान हो के बणया लाड़ा, सतारां हाढ़ वज्जी वधाईआ। गीत सुणया नाल बहारा, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। रंग माणिआ पुरख नारा, बाले नढ्ढे संग मिलाईआ। अगला खेल सच्ची सरकारा, सरोकार आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। जगदीश कहे मैं तकणी खेल निआरी, निराकार देणी वखाईआ। प्रभ दे नाल पल्लू गंढ्ढण पंज लिखारी, इक्की इक्की हथ्थ डोरी सोभा पाईआ। पंज प्यारे खिच्च नंगी तलवारी, लाल रंग नाल रंगाईआ। खुल्ही छड्ड के आपणी दाढ़ी, दाअवेदार जगत हो आईआ। आपणे नैणां आवण शृंगारी, नेत्र नाम टिकाईआ। होका देवण जन भगत बणयो ना कोए ग़द्दारी, गदागर ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतारां सावण कहे की खेल दस्सां हक़ीक़ी, हुक्म अगम्म अथाहीआ। पिछली पिच्छे धार बीती, अगली अग्गे देणी दृढ़ाईआ। किस बिध भगतां बदले नीती, एह करनी देणी कराईआ। गुरमुखां पंज क़दम चलणा अक्खीं मीटी, अक्खां मीटयां सब नूं दरस दिखाईआ। शब्द दी इक गुरमुख विसल वजाए बण के टीटी, बिन टक्कयां सेव कमाईआ। सब नूं अमृत धार देणी मीठी, रस मिट्ठा इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणी कार कमाईआ। जगदीश कहे बुढ्ढीआं नढ्ढीआं बीबीआं दे सिर ते होवे लीड़ा सूहा, सूहा रंग रंगाईआ। सज्जे हथ्थ नाल आपणे घरों मार के आवण बूहा, भित्त दरवाज़ा बन्द कराईआ।
❋
❋
अंदर आसा रखणी असीं इक प्रभू दीआं रूहां, जो सब दा पिता माईआ। ओसे दीआं धीआं ते ओसे दीआं नूहां, अग्गे करे ना कोए लड़ाईआ। सतिगुर शब्द सब दा बणे सूहा, अंदरे अंदर खोज खुजाईआ। सब ने मुख धो के आउणा नाल पाणी खूहा, प्रीती इक वधाईआ। मुखों कहिणा असीं माण लैणा वांग ध्रूआं, धुर धार विच समाईआ। साडा प्रभ दे लेखे साढे तिन्न करोड़ लूंआं, लूं लूं अंदर रचया नज़री आईआ। ख्हैड़ा छड्डया जगत गुरुआं, सतिगुरु इक्को ल्या मनाईआ। जिस दा लेखा बाहर लोआं पुरीआं, पुरी अनन्द वाला वड्याईआ। सानूं गोद बहाए कोझीआं कमल्यां बुरीआं, मतहीण दए वड्याईआ। सानूं कोह ना सकण जगत विकार दीआं छुरीआं, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। चार जुग दीआं विछड़ीआं रूहां तुरीआं, तुर तुर पन्ध मुकाईआ। अन्त ओस दवारे मुड़ीआं, जिथों फेर ना कोए परताईआ। निरगुण आत्म हो के जुड़ीआं, जोड़ी प्रभ दे नाल रखाईआ। जिथ्थे इक्को माण मुंडे कुड़ीआं, तत्तां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सावण कहे गुरमुखो सब ने बण के आउणा लाड़े, सोहणा रंग बणाईआ। बुढ्ढे नढ्ढे दिन दिहाढ़े, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। उस दिन सर्दी वाले होणे जाड़े, पवण आपणा रंग रंगाईआ। पाणी तुहानूं कोई ना ठारे, सीतल सीत ना कोए वखाईआ। अंदरों सब ने कहिणा असीं अज्ज तक रहे कुँवारे, साची होई ना कोए कुड़माईआ। विआह कीते भाई चारे, सज्जण मित्रां ख़ुशी मनाईआ। बिन सतिगुर तों साचे घोड़े कोई ना चाढ़्हे, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। एह खेल सच्ची सरकारे, हरि करता आप कराईआ। बुढ्ढयां मारने उच्ची उच्ची ललकारे, कूक कूक सुणाईआ। असीं चढ़ना अगम्मी खारे, जिथ्थे कंडा ख़ार ना कोए चुभाईआ। विषे विकारां दे भोग भोग लए सारे, सुरती सार कोए ना आईआ। जम्मदे मरदे रहे विच संसारे, आवण जावण खेल खलाईआ। जे सतिगुर किरपा करे बेड़ा पार उतारे, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। सुख तक्कीए उस महल्ल मुनारे, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। बीबीआं सब ने वाह के आउणा केस, केसाधारी दए वड्याईआ। अंदर चाउ जा के मिलणा गुर दस्मेश, दह दिशा दा मालक नज़री आईआ। बुढ्ढयां नढ्ढयाँ होणा उस दे पेश, पेशीनगोई गोबिन्द सब दी वेख वखाईआ। सब दी बदली कर के रेख, ·षीआं मुनीआं पन्ध चुकाईआ। इक्को दे धुर संदेस, संदेसा अगम्म अथाहीआ। तेरे चरण रहीए हमेश, विछोड़े विच विछड़ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। जगदीश कहे मैं हुक्म दस्सणा हरि सच्ची सरकार, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। छब्बी पोह नूं सब तों वखरा होणा विहार, देवत सुर अवतार गुरु पैग़ग्बर हैरानी विच आईआ। की खेल करे करतार, करनी
❋
❋
दा करता आपणा हुक्म वरताईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वेखण नैण उघाड़, अञ्जील क़ुरान राह तकाईआ। की करनी दा करता हुक्म देवे निरँकार, निरवैर आप सुणाईआ। भगत दुआरा भगतां दा दरबार, दरबारी प्रभ दे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला लए मिलाईआ। जगदीश कहे मैं प्रभ दा करां धन्नवाद, जिन्ह वादी भगतां दिती सुहाईआ । अगम्मा घर कर आबाद, जगत खेड़ा दिता प्रगटाईआ। जिथ्थे इक्को रूप सन्त साध, वड्डा छोटा ना कोए अख्वाईआ । नाम संदेसा बोध अगाध, शास्त्रां वाली ना कोए पढ़ाईआ। नाम क़लमा धुर दा नाद, अनादी आप जणाईआ । साहिब सतिगुर हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। हू अल्ला अल्ला हू गाॅड, गाॅड गाईड आपणा पर्दा लाहीआ। अवतार पैग़ग्बरां मँग मँगी आज, सुबह अठ्ठ वजे वास्ता पाईआ। पुरख अकाले तेरा बदलदा वेख्या समाज, भगत सुहेले रंग रंगाईआ। अग्गे इक दा होणा राज, रईयत खुसणी थाउँ थाईंआ। असीं चौहुन्दे तेरे लिखारी करन प्रशाद, पुरुषार्थ आपणा दिता दृढ़ाईआ। क्यों तूं सब दा परमात्मा इक आत्मा तेरी आवाज़, राज़ इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि करता आप हो आईआ। सतारां सावण कहे मेरी इक बेनन्ती, निक्की जिही जणाईआ। तेरा सम्मत ते तेरी मिती, प्रभ मित्रां नाल वड्याईआ। प्रेम तेरी सिखी, तेरा रूप नज़री आईआ। सावण फेर दिन सुहा इक्की, इक्की आपणे रंग रंगाईआ। नाम सति दी लिखणी चिठ्ठी, चिठ्ठी रसैण आप हो जाईआ। जेहड़ी धार सदा अनडिठी, ओह परदा देणा चुकाईआ। भगत दवारे प्रभ ने चरण घसाउणे उत्ते मिट्टी, नौं वार रगड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। इक्की सावण नौं नाल नौ दा होवे टाईम, बदली सके ना कोए कराईआ। लिखारी पहिले होवण क़ाइम, मुक़ाम आपणे आसण लाईआ। आपणी आपणी चिठ्ठी लिख के सतिगुरु कोलों कराउण साईन, लेखा नाल क़लम शाहीआ। साचा हुक्म मन्नणा ऐन, अहनलहक वांग दुहाईआ। नाता तुटणा भाई भैण, साक सज्जण ना कोए सहाईआ। सच दवारे इक्को रहिण, इक्को गृह मिले वड्याईआ। भगत भगवान प्रभ दा वेखणा महैण, मिहणा ताअना रहिण कोए ना पाईआ। फिरनी दरोही विच हिन्दवैण, हिन्दसा हिन्द देणा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जगदीश कहे मैं हैरान होया अती, अतिअन्त दयां जणाईआ। प्रभ ने सतारां हाढ़्ह नूं क्यों नहीं लेख लिखाया जगत राष्ट्रपति, प्रधानां हुक्म सुणाईआ। इस दी समझ नहीं आई किसे रत्ती, भेव अभेदा ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां उस दिन बेनन्ती कीती सी वार छत्ती, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं सब दा मालक सूरबीर समर्थी,
❋
❋
तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं चौहन्दे तेरा खेल वेखीए साहिब स्वामी अक्खीं, अक्खरां वाली खेल रहे ना राईआ। जिस वेले भगत भगवान जोड़े बणा के प्रेम प्यार दी बणा लए सख़ी, सख़ावत आपणा नाम कराईआ। फिर लेखा लिख देवीं पहिला अक्खर आपणे हथ्थीं, अंकड़ा जगत बदलाईआ। अग्गे पढ़नी सब ने धुर दी पट्टी, पटने वाला नाल मिलाईआ। धर्म दुआर दी खोल्ह के हट्टी, हट्टवाणे देणा समझाईआ। सिँघासण कोल छब्बी पोह नूं भखा के भट्ठी, अगनी हेठां देणी जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल सदा सद अच्छी, अच्छी तर्हां अछल अछल्ल देणा दृढ़ाईआ।