पुस्तकालयभाग २१

३१ सावण शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल रात दे समें

सावण कहे मेरी रुत सुहञ्जणी, हरि सोभावन्त सुहाईआ। धर्म दी धार बख्श के मज्जनी, धूढ़ी धूढ़ दा लहिणा दिता मुकाईआ। इष्ट देव आदि निरँजणी, नर निरँकारा नज़री आईआ। ठाकर मीता दर्द दु:ख भय भंजनी, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। लेखा जाणे बाहमी तमद्दनी, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। झगड़ा मेटे काया बदनी, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। रंग रंगाए आहला अदनी, वरन बरन ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। सावण कहे मेरी सुहञ्जणी बूँदा बांदी, अमृत मेघ बरसाईआ। चार जुग वेखे पाँधी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चल्लण वाहो दाहीआ। गुर अवतार पैग़ग्बर आशा ढोला गांदी, गहर गम्भीर वड्याईआ। सति सरोवर सृष्टी दृष्टी नहांदी, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। जद तक्कया दीन दुनी थक्की मांदी, बलहीण होई लोकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कल्पणा आंधी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। रसना जिह्वा रस विकार खांदी, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। सृष्टी वणजारन सूर गाँ दी, धर्म दी धार ना कोए दृढ़ाईआ। वड्याई करन सिफ्तां वाले नाँ दी, जो जुग चौकड़ी प्रभ बदलाईआ। पूजा करदे धरती माँ दी, जिस दी मिट्टी ख़ाक सतिगुर चरण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सावण कहे मेरा दिवस सच दिहाढ़ा, तिओहार मिले वड्याईआ। जगत जहान वेख अखाड़ा, अक्खीं

❋

❋

मीट नैण खुल्हाईआ। जगत दुनी दिसे अन्धयारा, सतिगुर नैण नूर ना कोए दरसाईआ। सृष्टी भरी चिक्कड़ गारा, काम कामना ना कोए मिटाईआ। झगड़ा वेख्या जगत दुआरा, दरब कारण करे लड़ाईआ। खेल करे आप निरँकारा, निरवैर बेपरवाहीआ। सावण कहे मैं निउँ के करां निमस्कारा, सीस जगदीश दिता झुकाईआ। उस शब्द दिती धुन्कारा, आत्मक नाद सुणाईआ। उठ वेख अपर अपारा, अपरम्पर हो के दयां दृढ़ाईआ। प्रगट हो चवीवां अवतारा, दो चार जोड़ जुड़ाईआ। अक्खर हिन्दसिआं दे उधारा, टिप्पीआं बिन्दीआं लहिणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सावण कहे मैं ख़ुशी नाल गया लँघ, आपणा अग्गे क़दम टिकाईआ। साहिब वेख सच सिँघासण पलँघ, जिस दा पावा चूल बाडी बणत ना कोए बणाईआ। बिना नाद तों नाम वज्जे मृदँग, नाद नाद धुंन शनवाईआ। बिना शस्त्र तों बिना शरअ शरीअत तों परे होवे जंग, जगह बजगह वेख वखाईआ। बिना अस्व तों घोड़े कसिआ तंग, रासां हथ्थ ना कोए उठाईआ। मैं वेख के हो गया दंग, हैरानी मेरे अंदर आईआ। की खेल सूरे सरबंग, की तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल शब्दी धार मार के चण्ड, मेरी सुरती दिती बदलाईआ। उठ वेख नौ खण्ड, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। आत्म मिले ना किसे अनन्द, अमृत रस ना कोए चखाईआ। भेव खुल्ल्हे ना हँ ब्रह्म, पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ। चारों कुण्ट तृष्ना तम, तामस रही सताईआ। घर घर अंदर हरख सोग ग़म, चिन्ता चिखा रही जलाईआ। सृष्टी दा इष्ट हो गया काया माटी चम्म, चम्मदृष्टी ना कोए बदलाईआ। रसना गाउँदे नाम दम, स्वासां नाल वड्याईआ। बिन प्रभ किरपा किसे नहीं किछ कम्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सावण कहे मेरा वक्त गया बीत, बीती कहाणी दयां जणाईआ। मेरा साहिब सच अनडीठ, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। सद वस्से भगतां चीत, चेतन सुरती दए कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा दृढ़ा अगम्म गीत, गहर गम्भीर पर्दा आप उठाईआ। लहिणा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। सदा सद करे बख्शीश, रहमत आपणी आप वरताईआ । जिस जन साचा कलमा दए हदीस, हज़रतां तों पार करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सावण कहे मेरी अन्त अन्त नमस्ते, नमों नमों सरनाईआ। मैं खेल वेखां अगम्मी अक्खदे, बिन नैणां नेत्र रुशनाईआ। ढोले सुणां ओसे जस दे, जिस दी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। लहिणे वेखां हक़ीक़त हक़ दे, गृह मन्दिर पर्दा आप उठाईआ। जिस दा राह चार जुग रहे तकदे, गुर अवतार पैग़ग्बर नाल रलाईआ। इशारे नाल रहे दस्सदे, सैनतां नाल समझाईआ। अन्त खेल होणे सूरे सर्बग्ग दे, साहिब सुल्तान फेरा पाईआ। कोटन

❋

❋

कोटि सन्त साध सूफ़ी जिस नूं लभ्भदे, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस लहिणे देणे मुकाउणे दीन दुनी दी हद्द दे, हद्द हदूद आपणी इक दृढ़ाईआ। नाते तोड़ रहिण अलग्ग दे, आलमां इल्म देणा जणाईआ। भेव खोल्ह विश्व यद दे, विश्वास घाती देणे मिटाईआ । अमृत जाम प्याले देणे मदि दे, मधुर धुन इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। सावण कहे मेरा लेख होया सगला, सगल सृष्ट वेख वखाईआ। की खेल करे प्रभ अगला, आगमन विच गुर अवतार पैग़ग्बर राह तकाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना सगला, सगन अज्ज दा दए गवाहीआ। जिस दा तेज प्रकाश हो के वधणा, नूर जोत रुशनाईआ। जिस नूं झुकण आहला अदना, शाह सुल्तान सीस निवाईआ। उह कलयुग विच सतिजुग देवे बदला, बदली आप कराईआ। चुरासी करे अदला, इन्साफ़ इक दृढ़ाईआ। छब्बी पोह नूं सफ़ैद फड़ के लिआउणा इक बगला, मल सिँघ सेवा दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक वड्याईआ। सावण कहे मेरा अन्तर होया अनन्द, वज्जी सच वधाईआ। ख़ुशी होया बन्द बन्द, बन्दगी इक दृढ़ाईआ। जन्म दा मिटया पन्ध, कर्म रिहा ना राईआ। आत्म गाया छन्द, परमात्म रंग रंगाईआ। हिलणो रह गए दन्द, जिह्वा ना कोए चतुराईआ। विकार खण्ड खण्ड, नाम खण्डा चमकाईआ। सुरती शब्दी डोरी गंढ्ढ, पल्लू आपणा इक फड़ाईआ। भागहीण रहे ना मंद, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा रहे ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज करे सफ़ाईआ। कोटन कोटि मुकती दे दवारे जन भगत जावण लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिथ्थे ना कोई ढोला ना मृदँग, रागी गीत ना कोए अल्हाईआ। ना कोई गावण वाला छन्द, ढोला गीत ना कोए सुणाईआ। जिस उपर किरपा करे साहिब बख्शंद, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। सावण कहे मेरी आदि तों इक्को मँग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सावण कहे मेरा दिवस इक्कत्ती, इक तीस नाल वड्याईआ। गुरमुख गुण गावण बत्ती, दन्द बत्ती बत्तीसा वज्जे वधाईआ। राग हैरान होए छत्ती, छत्ती जुग देण दुहाईआ। सब दा मालक इक्को कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी गुर अवतार पैग़ग्बर निरगुण धार जोत बत्ती, जगत जुगत कीती रुशनाईआ। खेल वखा के लख चार अस्सी, चुरासी गंढ्ढ पवाईआ। दीन मज़हब दी बन्न्ह के रस्सी, हद्दां उत्ते दिता टिकाईआ। नाम निधाना दे के रती, रतन अमोलक हीरे लए प्रगटाईआ। सिफ्तां वाली दस्स के पट्टी, अक्खरां वाली करी पढ़ाईआ। अन्त अख़ीर सब दी वेखे हट्टी, लेखा मँगे थाउँ थाईंआ। सावण कहे छब्बी पोह नूं धर्म शृंगार करना गुरचरण कौर जट्टी, दुआबे विच्चों दोहरी धार प्रगटाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाल लिआवे ढाई सेर लस्सी खट्टी, खटका अगला रहे ना राईआ। सावण कहे मैं गया बीत, बीती कथा ना कोए वड्याईआ। जन भगतो प्रभ दे नाल करयो प्रीत, प्रीतम इक लैणा मनाईआ। काया माटी करे सीत, अगनी तत गवाईआ । सच धर्म दी दस्स के लीक, राह इक्को इक समझाईआ। तुसीं ओस दवारे दे बणना वसनीक, जिथ्थे वसल मिले यार ख़ुदाईआ। गुरमुख कदे ना होवे शहीद, शहादत दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतां प्रभ मिलण दी सदा उम्मीद, आमद विच ख़ुशामद वाला राह तकाईआ। जद मँगणा चरण प्रीत भीख, भिखकां झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । सावण कहे मैं सदके वारी घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। मेरे प्रभ दी गुरमुख विरला समझे बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। जिस खेल करना उपर धौली, धरनी धवल पर्दा दए उठाईआ। छब्बी पोह नूं पंज गुरमुखां कन्नी बन्न्ह के आउणा इक इक्क पौली, चवंनी चार कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर हथ्थ रखाए नौजवान कन्या सोलां साल दी होवे साउली, वड्डी छोटी ना कोए वड्याईआ। सावण कहे मैं नहीं संगदा, संगदिल हो के वेख वखाईआ। मैं वी हिस्सा ओस प्रभू दे अंग दा, जो अंगीकार सब नूं रिहा कराईआ। मेरा लेखा नहीं किसे मंज़ल पन्ध दा, पाँधी हो ना कदे उठाईआ। मैं सदा प्यासा भुक्खा उस नूरी चन्द दा, जो चन्द नूर दो जहान करे रुशनाईआ। उह लेखा मुकावे भागहीण मंद दा, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदा सदा सद भण्डार रहे वंडदा, वंडणहार इक अख्वाईआ। कल्ह नूं विहार होणा सावण कहे कुछ वेला सवा पंज दा, पंझी गुरमुख इक लाईन बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत वेला सब दी चोली रंग दा, रंगत विच रंग आपणा नाम चढ़ाईआ।

१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल
अमृत वेले सवा पंज वज्जे

सवा पंज कहे मास चढ़या धर्म दा भादों, भद्दर काली सीस निवाईआ। कृष्ण संदेसा दिता यादो, यादव बंसी गया दृढ़ाईआ। गोबिन्द तीर मुक्खी नाल वखाया बैरागी बन्दा माधो, माधव पारब्रह्म बेपरवाह जणाईआ । कबीर संदेसा दिता जगत जिज्ञासू सन्त साधो, शुभ लक्षण इक जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक अराधो, अराधना विच साधना आपणी

❋

❋

दए दृढ़ाईआ। जगत जिज्ञासू दीन जागो, नेत्र लोचन अक्खखुल्हाईआ। अन्तर उपजे इक वैरागो, वैरी अंदरों देणे कढ्ढाईआ। लज्जया रहे ना सतिगुर बाझों, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जीव उठ हँस बण कागो, कागों हँस बणाईआ। गोबिन्द खेल करना शब्दी धार बाज़ो, बाज़ां वाला वेस वटाईआ। सरन सरनाई साहिब स्वामी भागो, भगवन आपणा रंग चढ़ाईआ। त्रैगुण माया डस्सणी डस्से ना नागो, सांतक सति दए कराईआ। लेखा दस्सया महा सिँघ नूं ढाई चुलीआं पाणी दे के ढाबों, जल धारा नाल समाईआ। आशा पूरी कीती राम सीता वखाई ख़ाबो, भविख भविश विच्चों प्रगटाईआ। मुहम्मद नज़ारा तक्कया महिराबो, महबूब मुहब्बत वाला प्रगटाईआ। बिना उस तों कायनात छुट्टणी नहीं अज़ाबो, सज़ा दा मज़ा सके ना कोए बदलाईआ। ईसा कर के हक़ आदाबो, अदब नाल सीस निवाईआ। मूसा मुजाहिद हो के मजलसां दए जुआबो, हुक्म अगम्म इक दृढ़ाईआ। मालक ख़ालक लाशरीक एका वाहिदो, वाहिद आपणी कार कमाईआ। जिस दीन दुनी हटाउणी मज़हब वाले फ़सादों, फ़ैसला आपणा हक़ सुणाईआ। जन भगत उठाउणे सच शहिज़ादो, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। नेत्र खोल्ह के निरगुण धार तक्कया बग़दादो, हथ्थ बग़लां विच टिकाईआ। जिस ने किसे दी लैणी नहीं इमदादो, संगी साथी ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सवा पंज कहे भाद्रों महीना चढ़या, चढ़दी दिशा वेख वखाईआ। लहिंदी दिशा मुहम्मद धार अलिफ़ ये अक्खर पढ़या, इबारत सफ़ारश वाली ना कोए रखाईआ। शरकण शरअ ज़ंजीर कोए ना जड़या, बंधन बंध ना कोए वखाईआ। पहाड़ दक्खण सति स्वामी हो के खड़या, खण्डा खड़ग ना हथ्थ उठाईआ। भय विच भाओ विच भरम भयानक डरया, सिर सके ना कोए उठाईआ। दो जहान वेखे नरायण नरया, ब्रह्मण्ड अक्खखुल्हाईआ। जेहड़ा सतिगुर आदि जुगादि कदे ना मरया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी सरनाई किसे ना पड़या, शरनगत ना ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नज़री आईआ। सवा पंज कहे क्यों गुरमुख वेखे पंझी, पंच पंज ध्यान लगाईआ। जिस वेले अर्जन हरिमन्दिर डाही सी मंजी, गुरु ग्रन्थ ग्रन्थ उपर टिकाईआ। ओस वेले मँग धुर तों मँगी, पुरख अकाल दया देणी कमाईआ। जगत सरोवर अठसठ जमना सुरस्ती गोदावरी धार गंगी, गहर गम्भीर लेखा देणा चुकाईआ। ओस वेले अर्जन पुरख अकाल निमस्कार कीती सी वार पंझी, बिन सीस जगदीश झुकाईआ। मेरी धार तेरी संगी, सगला संग रखाईआ। शब्द संदेसा दिता हैरान हो ना दंगी, पर्दा दयां उठाईआ। अन्त अख़ीर तेरे शरीर आउणी तंगी, तंगदस्त होए लोकाईआ। रावी धार तैनूं करे ठंडी, अगनी अग्ग बुझाईआ। फेर मैं आवां उस दी कन्ढ्ढी, निरगुण आपणा फेरा पाईआ।

❋

❋

गोबिन्द खड़ग चमका के चण्डी, चण्ड प्रचण्ड वेख वखाईआ। दो तुकी धार दस्सां छन्दी, शाह पातशाह आपणा खेल खिलाईआ । भगतां दी पिछली वखावां सन्धी, सनद आपणे विच्चों कढ्ढाईआ। सवा पंज कहे पहली भाद्रों इहो वेला इहो वक्त गुर अर्जन आपणी आसा कीती नंगी, ख़ाहिश ख़ालक दिती दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सवा पंज कहे मेरा वक्त सुहाउणा, सोहणा दयां दृढ़ाईआ। पहली भाद्रों बंसरी विच कृष्ण ने पहिला गाया सी गाणा, थित वार एसे मिली वड्याईआ। पहली भाद्रों राम ने वशिष्ट नूं पहली वार खवाया सी खाणा, सेवक हो के सतिगुर सेव कमाईआ। पहली भाद्रों सीता ने धनुश नाल हथ्थ छुहाया पहली वार कमाना, तरकश आपणे नाल रखाईआ। पहली भाद्रों मुहम्मद दिता इक बयाना, लेखा लेख बिन क़लम शाहीआ। तेरा नूर तक्कया चौदां तबक ज़िमीं असमानां, असल की तेरी बेपरवाहीआ। जो वेखां सो दिसे बेगाना, बेगम मेरी मेरे संग कोए ना जाईआ। ईसा चारों कुण्ट वेख्या तुफ़ाना, तोहफ़ा नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार तेरे कोल की करे कोई बहाना, धोखा नज़र कोए ना आईआ। मूसा नाद सुणया बिन कानां, अगम्म वज्जी वधाईआ। उठ वेख तेरा ख़ुदा जगत होणा बेगाना, बेवा होए ख़लक ख़ुदाईआ। नानक दस्सया शब्द धार मर्दाना, मर्द मर्दां दिता दृढ़ाईआ। जिस ने आउणा बण के नौजवाना, नौबत आपणा नाम वजाईआ। गोबिन्द ने पहली भाद्रों नूं खण्डे दा दूजा नाम रख्या सी किरपाना, किरपा कर के आपणा बचन अल्हाईआ। जो करे सो करे श्री भगवाना, श्री साहिब साहिब श्री आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। पहली भाद्रों कहे गोबिन्द विरुद्ध मता होया पहाड़ी, बाई धार वंड वंडाईआ। मशवरा कीता क्यों एस रखाई दाढ़ी, मज़हब मज़हब विच्चों प्रगटाईआ। एह खेल साहिब प्रभू निआरी, निराकार निरँकार आप दिती वरताईआ। कुछ लेखा पिछला जिस वेले द्रोपत दी द्रोपती कन्या कुँवारी, द्वापर सोभा पाईआ। उस दे अंदर फ़ुरना फुरया जे शरीर पंज तत्तां दा मैं पंजां दी होवां नारी, नर नरायण वड वड्याईआ। लेखा याद आया जिस वेले सीता फिरदी सी उजाड़ी, बनां विच फेरा पाईआ। उह दा ओढ्ढन पाट गई साड़्ही, वस्त्र लीरो लीर वखाईआ। राम ने हस्स के किहा राम दे नाल बड़ी औखी लाउणी यारी, याराना तोड़ ना कोए निभाईआ। पहली भाद्रों दिन ओदों सी शनिच्चरवारी, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। सीता किहा मेरे राम मैं तेरे चरण बलिहारी, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। राम किहा जिस राम दा मैं अधारी, ओह तेरा पिता माईआ। सीता किहा ओह किथ्थे वस्से केहड़ा धाम निआरी, किस बिध वेखां चाँईं चाँईंआ। राम ने किहा ज़रा नेत्र अक्खउघाड़ी, लोचन दयां खुल्हाईआ। जिस वेले

❋

❋

कलयुग अन्तिम आवे वारी, वारस हो के फेरा पाईआ। निरगुण नूर जोत करे उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। आदि तों लै के अन्त तक उहदी भगतां दी फुलवाड़ी, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। वेखीं अज्ज दा बचन ना कदे विसारीं, विसरिआं विसरया हथ्थ कदे ना आईआ। सीता करे निमस्कारी, नमों नमों कहि के आपणा रंज दिता गवाईआ। सवा पंज कहे मेरी सोहणी दिसे घड़ी, ईसा घड़िआल दए गवाहीआ। एसे वेले साहिबज़ादयां दा मुख चुम्मयां सी गोबिन्द ने चमकौर गढ़ी, वेला सवा पंज पंज वड्याईआ। पहली भाद्रों कहे एह गल्ल शहादत तों पहिलों गोबिन्द ने अनन्दपुर सी करी, सहज नाल सुणाईआ। जीतो तूं आपणे बच्चयां दी बणा लै वरी, वर्हा इहो नज़री आईआ। नहीं ते जगत जहान तों मैं कर देणे बरी, बुरिआं तों पल्ला देणा छुडाईआ। आपणे चोले दी फड़ के ज़री, ज़रा ज़रा दिता हिलाईआ। मैं ख़बर सुणावां खरी, फेर खवरे तूं मिलें कि ना मिलें भावें तूं इहनां दी जम्मण वाली माईआ। उस ने आपणी आदत पिच्छे कर दिती अड़ी, सहज नाल समझाईआ। तुहानूं एह काहली बड़ी, निक्कयां नूं वड्डे रिहा बणाईआ । गोबिन्द आपणी छाती तों कढ्ढ के इक वरके वाली इक्को चिठ्ठी पढ़ी, पढ़ के दिता सुणाईआ। औह वेख सच दुआर विछदी दरी, दरबारा इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे ना कोई शरअ ना शरई, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक वखाईआ। सवा पंज कहे नानक ने पहली भाद्रों सवा पंज चुक्की सी पंजाली, हल्ल मोढे उत्ते टिकाईआ। ओदण घटा सी काली, घनघोर रंग वखाईआ। जेहड़ा मज्झीआं दा सी पाली, आपणा पासा गया बदलाईआ। मुख ते चढ़ गई लाली, अंदर ख़ुशीआं वज्जे वधाईआ। मैं तेरी हथ्थां सेव कमा लई घाल तेरे नाम वाली घाली, घर तेरे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग वखाईआ। सवा पंज कहे मेरा वक्त ना समझणा वाधू, वायदे नाल जणाईआ। गोबिन्द एसे वेले हथ्थ छुहाया सी मस्तक दादू, दाअवे नाल दृढ़ाईआ। बिना मेरे तों कलयुग अन्त कोए ना जागू, साध सन्त अक्खना कोए खुल्हाईआ। घर घर सारे होवण ख़ान नाढू, मन हँकार विच चतुराईआ। शब्द गुरु दा जाणे कोई ना जादू, याद सब दी देणी भुलाईआ । अन्त मेरा साहिब होवे सब दा वागू, अगला मार्ग आप वखाईआ। फेर घुट्ट के दोवें बाज़ू, बाज़ां वाले प्रभ अग्गे मँग मँगाईआ। तुध बिन लज्जया कोए ना राखू, रखक होए ना कोए लोकाईआ। बिन तेरी किरपा सृष्टी छड्ड ना सके तमाकू, तमअ नशा ना कोए गवाईआ। मैं तेरा निक्का जिहा काकू, बच्चा हो के सीस निवाईआ । पुरख अकाल किहा मैं इक दा नहीं आदि अन्त दा सब दा बापू, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जुग जुग दा डाकू, धाड़े मारने एह मेरी बेपरवाहीआ। जद चाहवां आपणे गुरसिख सन्त सुहेले प्रभ भगत प्रगटावां

❋

❋

साधू, साधना दी लोड़ रहे ना राईआ। शरीणीआं विच किसे तों मँग कदे ना खावां काजू, भेंटा वाली लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक जगत जुग दा आदू, अन्त दा इक्को नज़री आईआ।