पुस्तकालयभाग २१

१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल रात दे समें

भाद्रों कहे प्रभ मेट दे आपणा भरम, जो गुर अवतार पैग़ग्बर तेरे नाम दा गए पाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दस्स अगम्मी धर्म, जिस दा रूप रंग रेख जगत ना कोए दरसाईआ। दीन दुनी दा वेख करम, कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। झगड़ा प्या काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी रहे ना राईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरी मन्नण सारे इक्को सरन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे पढ़न, दूसर राग ना कोए अल्हाईआ। साची मंज़ल साहिब सुल्तान तेरी चढ़न, गृह मन्दिर अंदर महबूब मिल के आपणा रंग वखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, निज नैण कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। जीवण विच्चों सच दा दस्स दे मरन, मर जीवत रूप वटाईआ। सदी चौधवीं आपणा कौल इक़रार पूरा कर दे प्रन, प्रानपत तेरी बेपरवाहीआ। सच दुआर एकँकार निमस्कार सारे करन, सजदा सीस जगदीश इक दृढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी तरनी तरन, तारनहार आपणी दया कमाईआ। भाद्रों कहे चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती लग्गी लड़न, लड़ तेरा फड़ निरगुण दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भाद्रों कहे भाण्डा भरम देणा भन्न, भरांत रहे ना राईआ। धुर दा शब्द सुनाउणा बिना कन्न, अनहद नादी नाद जणाईआ। दीन दुनी दा बदलणा मन, मन का मणका देणा भवाईआ। नाम पदार्थ देणा धन, माया ममता मोह गवाईआ। भगत सुहेले प्रगटाउणे जन, जन जणेंदी बण माईआ। पर्दा लाहुणा ब्रह्म हं, पारब्रह्म हो सहाईआ। तृष्ना कूड़ी रहे ना तम, तामस अंदरों देणी कढ्ढाईआ। झगड़ा रहे ना माटी चम्म, आत्म ब्रह्म भेव देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। भाद्रों कहे भरम मेट दे दीन दुनी दे मालक, मेहरबान तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी सृष्टी दे ख़ालक, साहिब सुल्तान तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे आलस, निंदरा ममता दे गवाईआ। चार वरन बणा दे ख़ालस, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। बिना शब्द गुरु तों रहे

❋

❋

कोई ना सालस, ततव तत देणा बुझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरे आउण दा मिलदा चानस, चार जुग अवतार पैग़ग्बर गुर सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट जहालत, दीन दुनी अंदरों कर सफ़ाईआ। मन ममता रहे ना कोए अलामत, इल्म आलमा इक जणाईआ। सब नूं दस्स दे मैं इक्को मालक सही सलामत, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर मेरे नाम दी देण शहादत, सिफ्तां विच सालाहीआ। महिमा वाला कलमा रसना वाली अबादत, जिह्वा नाल प्रगटाईआ। अनरस दे के अगम्म निआमत, अनडिठ रस चखाईआ। बख्शिश कर सख़ावत, रहमत आप कमाईआ। बाहरों तत्तां दी समझा के बनावट, दीनां मज़हबां वंड वंडाईआ। किसे दी बोदी किसे दी हजामत, केस किसे सीस सुहाईआ। आपणे नाम दी नाम नाल कर ममानत, ओम राम कृष्ण अल्ला सतिनाम वाहिगुरु दिते जपाईआ। किसे नूं पता नहीं किस वेले आवे अन्त क्यामत, क़िआमगाह सारे बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। भाद्रों कहे मैं आदि जुगादि दा तेरा महीना, जुग जुग वेस वटाईआ। तेरा खेल वेख्या लोक तीना, त्रैलोकी नाथ गए फेरीआं पाईआ। तेरा नाम राम ने चीना, सीता सुरत सुरत वड्याईआ। अल्ला कहि के आलमीना, मूसा ईसा मुहम्मद सीस निवाईआ। नानक सतिनाम दस्स के मरना जीणा, जीवण जुगत दिती दृढ़ाईआ। गोबिन्द वाहिगुरु हो अधीना, फ़तिह डंका इक वजाईआ। भाद्रों कहे मैं हैरान होया सदी चौधवीं ठांडा करे कोई ना सीना, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सृष्ट सबाई चीना, चिरी विछुन्ने मेल ना कोए मिलाईआ। साचा रंग चाढ़्हे कोए ना भीन्ना, भिन्नड़ी रैण ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैं कोई तेरा पुत्त नहीं कमीना, कोझा कमला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, जोती जोत विच मिलाईआ। भाद्रों कहे मैं चार कुण्ट भज्जा, भजन बन्दगी तेरी वेख वखाईआ। मैं साधां सन्तां सूफ़ीआं अंदर कीती गजा, गृह गृह जा के अलख जगाईआ। दस्सो केहड़ा नाम केहड़ा कलमा किस दा आवे मज़ा, रस कवण चखाईआ। किस दे नाल मिटदी क़ज़ा, जीवण जीवण विच रखाईआ। क्यों नाम कलमा पढ़दयां जीवां मिलदी सज़ा, चुरासी विच दुहाईआ। सच दस्सो प्रभ दा पूरा नाम कि अद्धा, हिस्सा की की वंडाईआ। की सब नाल प्रभ ने चार जुग कीता दग़ा, आपणा भेव ना कोए खुल्हाईआ। किसे नूं दस्सया मैं वसिआ उपर शाह रगा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। किसे नूं किहा मैं दसम दवारी वसां, घर साचे वज्जे वधाईआ। किसे नूं किहा मेरी इस तों अग्गे जगह, सच दवारे सोभा पाईआ। किसे नूं किहा मेरी कोई ना जाणे वजह, वज़ाहत विच ना कोए दृढ़ाईआ। जां तक्कया सब नूं दीन मज़हब दा ला के धब्बा, साफ़ रहिण कोए ना पाईआ।

❋

❋

किसे ने पिता किहा किसे ने बाप किसे ने किहा अब्बा, अब्बा वाले अम्मी संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। भाद्रों कहे प्रभू भरम मेट दे साचा दस्स भाओ, भय विच सरनाईआ। तूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़ग्बरां लाया दाउ, लंगोटे धर्म वाले बंधाईआ। मज़हबां दा कर पसाउ, पहिलवान दिते वखाईआ। किसे नूं किहा राम राम जपाउ, राम मेरी सरनाईआ। किसे नूं किहा कृष्ण कृष्ण डंक वजाओ, त्रैलोकी तेरे चरणां हेठ दबाईआ। किसे नूं किहा मेरी कीती उलटाउ, अल्ला अलाह रूप वटाईआ। किसे नूं किहा मेरा सतिनाम वडयाउ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। किसे नूं किहा फ़तिह डंक सुणाउ, वाहिगुरु वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। सब नूं जगत मैदान विच खिच्च के पहिलवानां वांग आपणा कीता खिचाउ, खिच्च विच सारे दिते हिलाईआ। कोई कहे मैं चंगा कोई कहे मैं वड्डा कोई कहे मैं बख्शंदा, कोई कहे मैं देवां अनन्दा, अनन्द हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जां वेख्या गुर अवतार पैग़ग्बरां कोलों आपणे नाम दा करा के दंगा, लोकमात मैदान दिता वखाईआ। इक लंगोटा मज़हबां दा कर के टोटा टोटा, आपे बण के खरा ते आपे खोटा, क़ीमत हट्ट ना किसे पवाईआ। एसे कर के नानक तों हल दा लवाया जोता, नंगीं पैरीं हल चलवाईआ। एसे कर के गोबिन्द तों बच्चयां दा नीहां हेठ दबाया लेखा कर के वड्डा छोटा, परदा भेव ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भाद्रों कहे प्रभू मैं वेखणे तेरे पहिलवान, गुर अवतार पैग़ग्बर लंगोटे लैण कसाईआ। मैं वेखणे सख़ीआँ वाले काहन, वृंदावन दे वासी जमना तट सुहाईआ। मैं बनबासी तक्कणे राम, सीता नाल भज्जण वाहो दाहीआ। मैं पैग़ग्बर तक्कणे जहान, जो क़लमा कायनात दृढ़ाईआ। मैं गुरु वेखणे प्रधान, जो डंका तेरा नाम सुणाईआ। मैं चौहन्दा सारे इक्को वार आ जाण विच मैदान, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। सारे फेर तक्कण साडे भलवानां दे हुन्दयां साडयां मज़हबां विच दीनां विच इस्लामां विच कलामां विच साडे नजामां विच चार कुण्ट वड़ गया शैतान, साडी शरअ बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। असीं भज्जीए नठ्ठीए चारों कुण्ट वेखीए जीव जहान, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। जिधर तक्कीए साडे नाम नालों काम क्रोध लोभ मोह हँकार बणया बलवान, साडी चले ना कोए चतुराईआ। साडे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी, बाणी कम्म किसे ना आईआ। जो पढ़दे मंज़ल मूल ना चढ़दे घर घर होए बेईमान, बेवा होई कूड़ लोकाईआ। फेर सारे होए हैरान, हैरानी विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। भाद्रों कहे प्रभ कवण वडभागा, मैनूं दे समझाईआ। कवण सोया कवण जागा, जागरत जोत कवण रुशनाईआ। कवण हँस कवण

❋

❋

बणया कागा, दुरमति मैल कवण धवाईआ। कवण देस कवण परदेस कवण माही कवण मालक बणया राजा, रईयत कवण वेख वखाईआ। मैं जिधर तक्कां कोई डंडावत करे कोई नमस्ते करे कोई झुक झुक पढ़े निमाज़ा, गुर अवतार पैग़ग्बर सारे तेरे चरणां ध्यान लगाईआ। मैं हैरान हो गया एह की तेरा खेल लोकमात वरतिआ स्वांगा, स्वांगी की आपणी कार कमाईआ। ओह जिन्हां गुरु अवतार पैग़ग्बरां तेरीआं रखीआं तांघां, उन्हां नूं जप के दीन दुनी किस तरह लैणा झट लँघाईआ। ओह करके की गए दीन मज़हब दीआं बांटां, मानव मानव नाल लड़ाईआ। किसे ने कन्न विच उँगलीआं पा के दितीआं बांगां, मम्बरां उत्ते दुहाईआ। किसे ने दस्सया लेखा विच कर्म कांडां, नछत्र ग्रह वंड वंडाईआ। किसे ने दस्सया मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआरा ठांडा, मिले माण वड्याईआ। किसे ने किहा सूर खा लओ किसे ने किहा ढांडा, डंगरां उत्ते दीन दुनी दिती लड़ाईआ । जेहड़ा आया तेरे नाल तेरे नाम दा कर के गांढा, कन्नी गंढ्ढ के आपणा झट गया लँघाईआ। तूं की कीता साढे तिन्न तिन्न हथ्थ दा काया अंदरों खोज के भाण्डा, नाम वस्तू दिती वरताईआ। जाह बच्चया तूं अवतार बणया तूं गुरु बणया तूं पैग़ग्बर बणया तूं एसे नूं रहीं खांदा, हथ्थ विच माला दे मणके दिते फड़ाईआ। पहिलों आपणा नाम सवरन बणा के फेर ओसे नूं बणा कर के तांबा, कसवट्टी अगनी उत्ते लगाईआ। नाले किहा मेरे प्रेम दा मेरे नाम दा पीओ दोशांदा, जे पीओगे ते फिर अंदरों होए सफ़ाईआ। एसे कर के मानव मानस पंज तत दा पुतला गुर अवतार पैग़ग्बर दे पिच्छे लग्ग के वक्खरा वक्खरा नाम गांदा, प्रभ दा इक नाम समझ किसे ना आईआ। क्यों ओह बेपरवाह सदा अक्खरां वाली सिफ्त सुणांदा, रागां नादां विच ढोले जगत जणाईआ। जे कोई ओस दा भेत पुच्छे ते गुर अवतार पैग़ग्बर दस्सया ओह मालक सचखण्ड थाँ दा, जिथ्थे वेखण कोए ना पाईआ । प्रभू तूं ना दिसें ते ना किसे आएं हिस्से, ते की कीता झगड़ा पा के आपणे नाँ दा, नानके दादके सब नूं दिते भुलाईआ। किसे नूं किहा विष्नूं ब्रह्मा शिव सब दी बणत बणांदा, किसे नूं किहा आदम हव्वा तुहाडी रचन रचांदा, वाह ओए रचन रचाण वाल्या रचन रचा के आपणा पल्ला ना किसे फड़ाईआ। तैनूं आदि दी आदत तूं सब तों मथ्थे रिहों टिकांदा, सीस बिना चरणां तों चरणां वल्ल रखाईआ। गुर अवतार बरदा बणया रिहा तेरी हां विच हां दा, नांह दा लफ़ज़ ना कोए उठाईआ। भाद्रों कहे मैं वी पुत्त पुरख अकाल तेरे वरगी माँ दा, ते पिउ तूं ही नज़री आईआ। हुण तेरा वेला नहीं जगत वाले दाअ दा, दाओ पेच ना कोए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। भाद्रों कहे मैं नठ्ठा आया दौड़ा, आपणा पन्ध मुकाईआ। फल वेख्या मिट्ठा कौड़ा, लख चुरासी फोल फुलाईआ। मैं वरका उलटिआ जिस विच लेख लिख्या ओ विआसिआ बेआसिआ केहड़ी तेरी

❋

❋

धार विच ब्राह्मण गौड़ा, गौड़ गावड़ समझ किसे ना आईआ। तेई अवतार छाती ते हथ्थ रख के कहिण पता नहीं ओह किड्डा लम्मा ते किड्डा चौड़ा, अर्ज़ तूल सके ना कोए समझाईआ। पैग़ग्बर कहिण पता नहीं केहड़े दुलदुल चढ़े घोड़ा, अस्व अस्वार सोभा पाईआ। नानक दी धार गोबिन्द किहा ओह जद तको जोत शब्द धार दा जोड़ा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। भाद्रों कहे प्रभू ओह कलयुग दा अन्त पा के मोड़ा, वागी हो के सब दीआं पिट्ठां दए बदलाईआ। दुनियां इक तेरा गावे दोहरा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। सब नूं जवाब दे दे कोरा, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। बिन तेरी किरपा दीन दुनी मज़हब दी कढ्ढे कोई ना खोरा, झगड़ा कूड़ ना कोए मिटाईआ। ऐ मेरे मालक तेरे हथ्थ सब दीआं डोरां, आत्म परमात्म तेरा नज़री आईआ। ऐ मेरे मेहरवान सद फिरदा रिहों वांग चोरां, हुण छाती कढ्ढ के आपणा आप दे वखाईआ। हुण मेट दे कलयुग कूड़ घनघोरा, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। तैनूं पता नहीं क्यों गोबिन्द ने नींहां थल्ले चिणाया फ़तिह सिँघ ते जोरा, जोरू ज़र दोवें देणे मिटाईआ। तेरा शब्द गुरु आदि दा छोहरा, नौजवान सोभा पाईआ। जेहड़ा तन मन्दिर मन अंदर दीन मज़हब दा बण गया फोड़ा, नाम दी ठोकर नाल दे भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह वखाईआ। भाद्रों कहे मेरे भगवान, भगौड़े धुरदे दे समझाईआ। तैनूं लभ्भदे विच बीआबान, जंगलां विच फेरे पाईआ। तेरे पिच्छे धूणी ताण, अगनी तत जलाईआ। तेरे पिच्छे सवेरे उठ के करन इश्नान, मुखों तेरा नाम सिफ्त सालाहीआ। तेरे पिच्छे करदे दान, ओ भुक्खया नग्गया चार जुग दा दान लै के सबर अजे ना आईआ। उठ वेख सति धर्म दा रिहा ना कोई निशान, निशाना हथ्थ ना कोए दृढ़ाईआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, अमलां तों ख़ाली होई लोकाईआ। तेरे नाम दी बण गई दुकान, हट्टां विच टक्यां वाली क़ीमत रहे पाईआ। फेर मैं वेख्या तेरे गुरु अवतार पैग़ग्बर बड़े बड़े पहिलवान, सूरबीर योद्धे नज़री आईआ। कन्धयां उत्ते रुमालीआं सर्ब सुटान, फेरीआं देवण चाँईं चाँईंआ। मैं पुच्छया तुसीं किधर फिरदे नौ खण्ड पृथ्मी मारो ध्यान, निगाह आपणी इक उठाईआ। सारे कहिण असीं मँगणा इक जजमान, जो दाता धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को होणा फ़रमान, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। भाद्रों कहे प्रभू याद कर लै बावन धार, बलि दवारे की दुहाईआ। जिस वेले ख़बर दिन्दा नहीं सी कोई अख़बार, संदेसा अवर ना कोए जणाईआ। छपदा नहीं सी कोई इशतिहार, अक्खरां नाल ना कोए वड्याईआ। ओस वेले कीता सी इक़रार, कौल पिछला वेख वखाईआ। तेरां सौ अठासी ·षी आए पन्ध मार, आपणा फेरा पाईआ। उन्हां दा लहिणा क़र्ज़ा दे उतार, पिछली आसा पूर कराईआ। जिन्हां नूं शब्द संदेसे विच

❋

❋

ल्यांदा उठाल, उठ के दयो वखाईआ। वेखो ओह ना ते शाह ना एह कंगाल, इक्को रूप दिता समझाईआ । पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तुहाडा सतिजुग दा दिता होया दान, चार युग सांभ के रख्या फेर तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। दान कहे मैं सौगी मैं गिरी मैं लाची, पूरब दी नज़री आईआ। एह कथा कहाणी साची, मैं शहादत दयां भुगताईआ। जेहड़ी बलि दे वेले बलि दी सी दासी, तृप्त कौर नाल लई रखाईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, जो हर घट अंदर घट घट दा वासी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। इस दे नाल इस दी भैण नौ साल वड्डी “राज” हुंदी सी जिस नूं पिछले महीने शब्द धार विच अगम्मी गल्ल आखी, आख के दिता दृढ़ाईआ। इक दीपक जगाउणा जिस दा लेखा नाल कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। भाद्रों कहे मैं नहीं भुल्लया, भुलेखा भरम कोए ना पाईआ। मैं ख़ुशीआं विच फुल्लया, पर्दा दयां उठाईआ। बावन दा तोल पूरे तोल तुलिआ, कंडा तराजू नाम नज़री आईआ। जन भगत दा दीपक कदे होवे ना गुलिआ, चौथे जुग विच चौमुखीआ दीवा तेरां सौ अठासीआं दा साथी लै के आया चाँईं चाँईंआ। एह तन दा दीवा जिस दी इक्को जोत ते इक्को बाती, सोभा इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। चौमुखीआ कहे मैं चार जुग दा भेती, भेव दयां खुल्हाईआ। निक्की भैण ने वड्डी भैण नाल कीती सी नेकी, इशारे नाल दस्स के प्रभ दा दरस दिता कराईआ। आप दूरों निमस्कार कर के छेती, अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। रो के किहा मैं इक प्रभू दी बणां बेटी, जिथ्थे बेटी बेटे दा फ़र्क रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ । दीवा कहे मैं दीपक जगत चराग़, चरागाहां करां रुशनाईआ। मैं पिछला गया जाग, नेत्र लोचण अक्खखुल्हाईआ । किरपा करी प्रभू महाराज, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दा नौ अस्सू नूं नाता टुट्टणा सी जगत वाले समाज, दीन दुनी रहिण ना पाईआ। एस तृप्त दी एस जोती दी बुझणी सी लाट, माता पिता संग ना कोए निभाईआ । शब्द दे विहार विच सारे इक्ठे कीते कोई लेखा लिख्या नहीं नाल क़लम दवात, शहादत सतिगुर वाली भुगताईआ। एह प्रभू दा आदि तों रिवाज़, भगतां दा होवे आप सहाईआ। कुछ लेखा लहिणा छब्बी पोह दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। गुरदर्शन वास्ते पंज वस्तू जम्मू वाल्यो फेर लिआउणी दात, चेला सिँघ तेरा शब्दी बचन पूर कराईआ । अग्गे ऐसा खेल करे आप, आप आपणा पर्दा लाहीआ। फेर दस्सांगा किस नूं गोद रखणा मात, किस दे अंदर आपणा निरगुण नूर करां रुशनाईआ। किस दे अंदर बिन रसना तों जपणा जाप, आपणा राग सुणाईआ। जन

❋

❋

भगतो मेहर निगाह नाल सब नूं कर के पाक, पतित पुनीत देवे वखाईआ। रातीं सुत्यां नूं सुनेहड़ा देवे आप, चिठ्ठी चिठ्ठी रसैण हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। ज़रूर मरन तों पहिलों दर्शन देवां साख्यात, क्यों एह गोबिन्द दा वाक् ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हुण सारयां नूं दु:ख कि साडा खुल्हदा नहीं ताक, ऐवें सोहँ सोहँ जप के झट लँघाईआ। ख्याल रखयो इक वार सब दा खोल्हणा बजर कपाट, पर्दा रहे ना राईआ। मेरी इक्को मंज़ल इक्को वाट, दर इक्को सोभा पाईआ। रूह बुत कर के पाक, पतित पुनीत देवां कराईआ। एसे कर के नौ रंग दी पाउणी पुशाक, नौ दुआार दा डेरा ढाहीआ। मुंडे कुड़ीआं चुक्क के आपणी ढाक, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। ओस दवारे विच कर के वास, जिथ्थे निर्मल नूर जोत प्रकाश चुरासी दा गेड़ दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। भाद्रों कहे ओए मेरे प्रभू ठाकर, ठाकर मन्दिरां विच बड़े नज़री आईआ। की तेरा वी ए ढिढ्ढ काया गागर, भुक्ख तेह वाला सोभा पाईआ। तन उत्ते लै के ओढ्ढन चादर, आपणा झट लँघाईआ। सच दस्स जे तूं बन्दयां वरगा बन्दा ते किस तर्हां दो जहान तरावें सागर, गहर गम्भीर देणा दृढ़ाईआ। जिस दर ते देवें आदर, पीआ दरस तेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। ओए भाद्रों ज़रा छब्बी पोह आउण दे, आपणा वक्त मुकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरां लंगोटे कसाउण दे, धुर दा हुक्म सुणाईआ। दीनां मज़हबां नूं इक इक्क वार लड़ाउण दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ । लग्गी प्रभ दी प्रीती सब नालों इक वार तुड़ाउण दे, टुट्टी ना कोए गंढ्ढाईआ। आपणयां अवतारां पैग़ग्बरां गुरुआं दी कीती ज़रा अज़माउण दे, वेला अन्त अज़माइश वाला सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर छब्बी पोह वेखणा युद्ध, आपणा आपणा बलि प्रगटाईआ। शब्द आवाज़ निकले किसे ना बुध्ध, बुद्धी तों परे धार दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्डां दे उत्ते पैणे कुद्ध, ज़िमीं असमान चरण ना कोए टिकाईआ। सारयां लड़ लड़ के कहिणा साडी दुहाई हुण बदल जावे जुग, कलयुग कूड़ रहे ना राईआ । पुरख अबिनाशी सब दे हिरदे कर दे शुद्ध, सुदी वदी ना वंड वंडाईआ। साडा पैंडा रिहा मुक, मंज़ल आपणी अन्तिम गई आईआ। असीं सारे नाम क़लमे दी थाँ तेरी एह पढ़ीए तुक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। इक्ठे बिन डंडावत बन्दना सजदे तैनूं जाईए झुक, निव निव सीस निवाईआ। क्यों असीं सारे प्रगटे तेरी शब्द धार दी कुख, सानूं जम्मण वाली कोई ना माईआ। चार जुग तेरे वक्खरे वक्खरे बणे रहे पुत्त, शरीका जगत वाला बणाईआ। प्रभू तेरी दुनियां ते लड़दी उत्तों टुक, असीं तेरे नाम दे टुकड़े दिते कराईआ। साडे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील

❋

❋

क़ुरान बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ सब दी बाणी इक्ठी कर ना सकी इक मुट्ठ, पंजां तत्तां उत्ते पंजा हथ्थ ना कोए टिकाईआ। किसे ने नाम किसे ने कलमा जणाया जपाया वखरी वखरी गुट्ठ, हिस्से छोटे छोटे पाईआ। एसे विच असीं हुंदे रहे ख़ुश, ख़ुशीआं विच आपणा राह चलाईआ। जां अन्त लेखा मंगिआ क्यों होया कलयुग अन्धेरा घुप, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। असीं सारे बैठे चुप, सीस सके ना कोए उठाईआ। एह वी लग्गा दु:ख, दीन दुनी दुखी रही कुरलाईआ। सब नूं तेरे मिलण दी भुक्ख, निरगुण तेरा राह तकाईआ। साडे मज़हबां वाले साडे लिख्यां अक्खरां दा कर के रुख़, पन्ध ओथे गए मुकाईआ। अग्गे तुरया कोई ना उठ, धुर दा बणया ना पाँधी राहीआ। एसे कर के सब दे ख़ाली ठुठ, वस्त नाम ना कोए वरताईआ। पुरख अकाले दीन दयाले असीं सारे तेरे सुत, सन्तान तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भाद्रों कहे सुण जगत मेरया भ्रावा, भाई दयां सुणाईआ। क्यों बन्न्हया झुूठा दाअवा, दाअवेदार ना कोई अख्वाईआ। मेरे अंदरों निकले हावा, हाए हाए कर सुणाईआ। क्यों नहीं सिख्या दिती पुत्रां मावां, बिना प्रभू तों दूसर ओट ना कोए रखाईआ। क्यों हँस बुद्धी होई वांग कांवां, काग वांग कुरलाईआ। क्यों भाग लग्गा नहीं साढे तिन्न हथ्थ गरावां, गृह गृह ना वज्जी वधाईआ। क्यों सचखण्ड दवारे लग्गा नहीं नांवां, धर्म दी धार ना कोए सुणाईआ। क्यों बल नहीं आया अंदर बाहवां, कलयुग कूड़ी क्रिया लए ढाहीआ। क्यों मिलीआं नहीं ठंडीआं छाँवां, तप्पयां सीस हथ्थ ना कोए रखाईआ। क्यों बिना प्रभू तों होया निथावां, गृह नज़र कोए ना आईआ। ऐ प्रभू मैं चौहन्दा तूं भगतां नूं मिल सदा सद चावां, चाउ घनेरा आप जणाईआ। तेरे चरणां बलि बलि जावां, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। भाद्रों कहे भरम भुलेखा कर दे दूर, दूर दुराडे दया कमाईआ। दीन दुनी दा बख्श क़ुसूर, मेहर नज़र इक उठाईआ। किरपा कर साहिब हज़ूर, हरि तेरी वड्याईआ। छब्बी पोह नूं मालवे वाल्यां बच्चा लिआउणा इक सूर, नन्हा निक्का नज़री आईआ। इक्की क़दम रखणा दूर, वध्ध घट ना कोए जणाईआ। जल दा ग्लिास लिआउणा अंगद दर खडूर, अमरदास दए गवाहीआ। सरोवर रस कर भरपूर, रामदास समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। भाद्रों कहे पंजां गुरमुखां तेड़ पाउणा कच्छा, तहिमत नज़र कोए ना आईआ। निक्का जिहा नाल लिआउणा वच्छा, माझे वाल्यां वंड वंडाईआ। पंजां विच इक नौ साल दा होवे बच्चा, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। नाल भाण्डा लिआउणा कच्चा, माटी बरतन सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। भाद्रों कहे मेरा भरम

❋

❋

भउ नासा, नस्सया कूड़ विचार। प्रभ मिल्या शाहो शाबाशा, शाहो भूप सच्ची सरकार। जिस दा आदि जुगादी खेल तमाशा, लेखा जाणे सदा जुग चार। सब दी पूरी करे आसा, वेखणहार आप संसार। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल दए अधार। निरगुण जोत कर प्रकाशा, कलयुग मेटे धुआँधार। जन भगतां पूरा करे घाटा, देवे नाम भण्डार। चुरासी पन्ध मेट के वाटा, आवण जावण दए निवार। सरोवर इक नुहाए ताटा, तीर्थ तट छड्ड किनार। अमृत जाम प्याए बाटा, निझर झिरना झिरे अपार। सेज सुहञ्जणी सुहाए खाटा, आत्म अन्तर इक विशाल। सोभावन्त सुहाए पुरख अबिनाशा, दीनां बंधप दीन दयाल। झगड़ा मेट के ज़ात पाता, दीनां मज़हबां विच्चों करे बहाल। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथा, साचा मार्ग दस्से सुखाल। सच दुआर करके वासा, विश्व दा झगड़ा दए निवार। इक्को बणके पिता माता, हरिजन गोदी लए उठाल। साचे नाम दी दे के दाता, दीनां बंधप दीन दयाल। सिमरन दस्स के पूजा पाठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड मेहरवान। भाद्रों कहे मैं सुणया अगम्मी भजन, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। जिस दा चार जुग तोलिआ किसे ना वज़न, महिसूस सक्कया ना कोए कराईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर चाचा आया कज़न, अंकल बण के झट लँघाईआ। आप गाउँदे रहे छन्दन, सिख्या जगत विच समझाईआ। दीनां मज़हबां बन्न्ह के बंधन, वंडण वंड वंडाईआ। सदा नाल मूल ना हंढ्ढण, जम्मण ते मर जाईआ। जुग चौकड़ी रखे कोई ना अंगण, पत्थर बुत ना कोए सहाईआ। काग़ज़ अक्खर मंज़ल मूल कदे ना लँघण, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। बिन प्रभू तों सच्चा देवे ना कोई अनन्दन, परमानंद ना कोए समाईआ। भगत सुहेले जुग जुग जगण, निरगुण नूर जोत नूर रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम मेट प्रभू प्रभ अगन, अमृत मेघ इक बरसाईआ। निमस्कार तेरे बन्दन, सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। भाद्रों कहे प्रभ सच दा दस्सणा धर्मा, प्रेमीआं धर्म जणाईआ। दोआबे वाल्यां विच्चों इक बण के आउणा ब्रह्मा, मुख चार चार सुहाईआ। जम्मू वाल्यां शिव पार्बती रूप धरना, प्रभ आपणा हुक्म सुणाईआ। लकछमी विष्नूं प्रभ आपणा मेल आप करना, करनी दा करता दए वड्याईआ। साचा सगन ओस वेले हथ्थ फड़ना, सांभ के मल सिँघ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। भाद्रों कहे हुक्म धुर निरँकारी, निराकार रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतो सब ने चढ़ना धर्म दी खारी, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। माण मिलणा पुरख नारी, नर नरायण दया कमाईआ। बिना प्रभू तों सब दी आत्मा रहन्दी कँवारी, जगत विआह कम्म किसे ना आईआ। चार दिन भोग रस हउमे वाली बीमारी, काम विच कुरलाईआ। बिना साहिब

❋

❋

सतिगुर तों धर्म दी गंढ्ढ पवे ना विच संसारी, सगला संग ना कोए निभाईआ। जगत जहान सदा ख़ुआरी, भैण भाई मात पित नार कन्त संग ना कोए निभाईआ। बिना भगतां तों लाज रहे ना किसे मुच्छ दाढ़ी, चूंडी सीस ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच बख्शे इक सरनाईआ। भाद्रों कहे क्यों गोबिन्द वड्याई भगौती, की भगतन दिता समझाईआ। क्यों ओस दी होई मनौती, की मन मति बुध्ध चतुराईआ। ओह दाती सदा भउ दी, दीन दुनी वखाईआ। क्यों ओस वेले शरअ छुरी बणी सी कांओ दी, गऊ ग़रीब पई दुहाईआ। वड्याई रही नहीं सी रंक राउ दी, रईयत हाहाकार कर कुरलाईआ। शान रही नहीं सी किसे शाहो दी, वस्त सच ना कोए वरताईआ। दरोही फिरी सी अलाह दे दबाउ दी, दबदबा सब दे उत्ते पाईआ। जिस वेले गोबिन्द चण्डी प्रगटाई प्रभ दे नाउँ दी, नाउँ निरँकार इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा धार रखे बेपरवाहो दी, बेपरवाह हो के बेपरवाही विच समाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे मैं तक्के वेदी सोढी, साऊंड सब दी सुणी चाँईं चाँईंआ। ग़ुंचा फुल्ल खिड़या वेख्या डोडी, महक महबूब मुहब्बत वाली महकाईआ। पैग़ग्बरां वेख्या झुकदयां गोडीं, घुटने ज़िमीं जमां सुहाईआ। जगत जहान खेल वेख कबड्डी कौडी, दीन दुनी भज्जी वाहो दाहीआ। पैग़ग्बरां धार तक्की अगम्मी ओढी, जो ओड़क इक अख्वाईआ। अवतारां उँगलां रख के उपर ठोडी, चिन्न्ह चिन्न्ह विच्चों बदलाईआ। नारां सहारा दे के मोढीं, राधा सीता संग रखाईआ। जगत धार ओढ्ढन ओढी, वस्त्र भूशन तन छुहाईआ। रस रसैण बण के धोबी, जगत तृष्ना रंग रंगाईआ। तकदे रहे तपीश्र जोगी, जुगती जगत वेख वखाईआ। निगाह मारदे रहे परलोक लोकी, लुकमान लुकमा खा के गया जणाईआ। सरगुण धार बणदे रहे बोधी, जगत दुरमति मैल धवाईआ। शब्द नाद सुणाउँदे रहे अगाध बोधी, बुद्धी तों बोध कराईआ। रमज़ देंदे रहे गोझी, गोकल वृंदावन दुहाईआ। धुर दी धार करदे रहे उघी, उगण आथण डंक वजाईआ। अन्तिम सब दी औध पुग्गी, पूजा पाठ वेखे थाउँ थाईंआ। जिस खेल खिलाया चहुं जुगी, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। ओह अगम्म अगम्मड़ा रिहा कुद्दी, कद्द सूरत नज़र किसे ना आईआ। लेखा जाण वदी सुदी, थित वारां फोल फुलाईआ। मंज़ल रहिण ना देवे लुॅकी, पर्दा अन्तर दए चुकाईआ। सृष्टी चार वरनां विच घुॅकी, लाटू मधाणीआं देण गवाहीआ। शब्द धार गाए कोई ना दो तुकी, निरगुण

❋

❋

सरगुण मेल ना कोए मिलाईआ। भाग लग्गे किसे ना कुक्खी, धन बणे ना कोई जणेंदी माईआ। ऐवें गर्भ भार रही चुक्की, बिन भगतां तों मनुष जम्मआ कम्म किसे ना आईआ। करे खेल प्रभ साहिब दीन दुनी वेख के दुखी, दीन दयाल दया कमाईआ। जिस खेल खिलाउणा पंज मुखी, पंचम आपणा रंग रंगाईआ। सन्त सुहेला कर के सुखी, सुखसागर विच समाईआ। झगड़ा मेट मानस मनुॅखी, ममता कूड़ देणी गवाहीआ। जेहड़ी आत्मा परमात्मा दर्शन भुक्खी, निज गृह मेल मिलाईआ। सब दी बदल देवे रुची, रचना आपणी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सति कहे मैं वारी विटों, वीटो आपणा अधिकार जमाईआ। खै्हड़ा छुट्टण लग्गा पत्थर इट्टों, सिल पाहन ना सीस निवाईआ। भगत भगवान प्रगट होवे विच्चों, विच्चला पर्दा दए खुल्हाईआ। जो आदि जुगादी जुग जुग इक्को, अन्त दा मालक नूर अलाहीआ। साची सिख्या उस तों सिखो, जो सिख्या सिख दए वड्याईआ । ओसे दी महिमा बोध अगाध लिखो, लेखा बणे क़लम शाहीआ। सर्ब स्वामी तक्को मित्तो, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जो मुहब्बत करे कराए बाहर वितों, वितकरा रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रीती अंदर खिच्चो, प्रेम प्यार गंढ्ढ रखाईआ। सद बचन बोलणा मिट्ठो, रस रसना नाल वड्याईआ। प्रभ वसिआ नहीं कदे बाहर सवा गिट्ठों, मेरूडंड दए गवाहीआ। कलयुग वेले अन्त आपणा आप नजिट्ठो, दूजे सिख्या ना कोए समझाईआ। प्रभ आदि अन्त दा इक्को पितो, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं सारे याद करदे पिच्छों, सन्मुख हो के दरस कोए ना पाईआ। जो आदि अन्त पूरी करन वाला इच्छो, आसा सब दी वेख वखाईआ। उस दे कोलों मूल ना छिपो, छप्पर छन्न दए वड्याईआ। सच दवारे अगम्मी विको, क़ीमत करता दए चुकाईआ। इष्ट मन्नणा सदा सिखो, एकँकार इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। रंग कहे मैं रंगला, रंगत अगम्म अपार। सुहावां सोहणा बंगला, श्री सचखण्ड दुआर। जिथ्थे शब्दी होवे चार मँगला, दूजी अवर ना कोए गुफ्तार। बिन सीस तों होवे बन्दना, बिन चरण कँवल निमस्कार। बिन तीर्थ होवे मज्जना, बिन पूजा मिले सच धार। बिन तन लगाए अंगना, बिन मन सुणे पुकार। बिन अंजण पाए नेत्र अंजणा, नाम निधाना अगम्म अपार। बिन कंधों डाहे कंधना, दूई द्वैती करे छार। बिन दवारिउँ जिस दवारे लँघणा, झगड़ा मुकाए आर पार। जिस बिन मांगत दुआरा साचा मँगणा, भिखक हो के बणे भिखार। जिस सच दवारे बिना दवारिउँ वंञणा, वञ्झ मुहाणा ना कोए अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शे इक प्यार। प्यार कहे मैं आदि प्रेमी, परम पुरख प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी धुर दा नेमी, अमलां विच सोभा पाईआ। मेरा लेखा कुण्ट हेमी, हमसाजण दए दृढ़ाईआ। जिथ्थे इक्को साक सैणी, दूजा

❋

❋

नज़र कोए ना आईआ। कल्पणा विच ना होए बेचैनी, अगनी तत ना कोए तपाईआ। ज़ालम हो के करे ना कोई बेरहमी, शरअ छुरी ना कोए चमकाईआ। दृष्टी रहे कोई ना सहिमी, भय भउ ना कोए रखाईआ। धुर दा खेल सदा दाइमी, दीदा दानिस्ता दए जणाईआ। सतिजुग वस्से धाम मुकायमी, मुकम्मल आपणा डेरा लाईआ। मित्र प्यारा होवे सैणी, सगला संग रखाईआ। कदे होवण ना देवे बेचैनी, चन्द सूरज तों परे करे रुशनाईआ । की संदेसा दे के गया भगत बेणी, भगत दुआर धर्म प्रगटाईआ। जिस वेले कलयुग दुनियां होई वहिमी, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। दरस करे कोई ना नैणी, लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। सारे सिख जाण मुख कहिणी, सहण वाला नज़र कोए ना आईआ। वहिण धार वेखणी त्रबैणी, त्रिकुटी तीन लोक खेल की वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। कार कहे मैं वेखां कुंदरां, क़दम क़दीम दा फोल फुलाईआ। पंजां गुरमुखां कन्नी होवण मुंदरां, मछन्दर गोरख वेस वटाईआ। पंजे रंगीआं होवण उँगलां, रंग तिन्न तिन्न चढ़ाईआ। वालां नूं पाईंआ होवण गुंझलां, सिध्धे साफ़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल कराईआ। खेल कहे मैं खेल खलाउणा, ख़ालक ख़लक जणाईआ। छब्बी पोह गुरमुख सब तों छोटा वेखणा इक बौना, कद्द निक्का नज़री आईआ। ओस ने दाढ़ी केस वधाउणा, छब्बी छब्बी इंच लम्बाईआ। गल वस्त्र इक्को पाउणा, पारब्रह्म दए दृढ़ाईआ। मस्तक त्रिसूल निशान बणाउणा, सोहणा रंग रंगाईआ। जिस ने सब दे उत्ते अमृत जल छिड़काउणा, सेवा सच लगाईआ। पंजां गुरमुखां डंका इक वजाउणा, नौबत नौ मिन्ट खड़काईआ। बिना हुक्म तों किसे नहीं सौणा, सावण दा महीना दए गवाहीआ । विष्न ब्रह्मा शिव बण के आउणा परौहणा, निरगुण सरगुण धार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। मेला कहे मैं करां मिलाप, मिलणी जगदीश कराईआ। खेले खेल प्रभू प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। इक गुरमुख जिस नूं चढ़या होवे ताप, तपदा पिंडा नाल रखाईआ। इक गुरमुख जिस नूं वज्जा होवे काठ, बंधन बंधन विच बंधाईआ। इक गुरमुख जेहड़ा कन्नां विच उँगलां पा के करे पाठ, सोहँ ढोला सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। घर कहे मैं होवां सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाए। नेत्र पाउणा धुर दा अंजणा, नैण नैण मटकाए। प्रभ वेखणा दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराए। जिस रंग रंगाउणा आहला अदना, अदल इन्साफ़ इक वडयाए। सब दी सांझी करे बन्दना, बन्दीख़ाने दए तुड़ाए। नाम निधाना इक्को वंडना, लख चुरासी झोली दए टिकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक दरसाए। दर ठांडा गहर गम्भीर,

❋

❋

दूसर अवर ना कोए जणाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं तत सरीर, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। शहादत देवे रविदास कबीर, क़बरां तों बाहर सुणाईआ। मेरा शहिनशाह शाह पातशाह अमीर, निमाण निमाणा आप अख्वाईआ । जिस दी दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड जागीर, धन दौलत आपणी नाम नाम प्रगटाईआ। जिस ने लेख जणाया अक्खरां मार लकीर, शास्त्रां वंड वंडाईआ। खेल खिलाया चिल्ला तीर, कमान नाल शमशीर, खड़ग खण्डा खड़ग खड़ग टकराईआ। सो जन भगत होण ना देवे दिलगीर, अन्तर अन्तश्करन फोल फुलाईआ। छब्बी पोह गोबिन्द बणना उच्च दा पीर, गुरमुख कंधिआं उत्ते टिकाईआ। नाल अमृत रखणा नीर, चारे कुण्टां नाल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा सर्ब ज़मीर, अन्तर निरंतर निरंतर अन्तर फोल फुलाईआ।