७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ हज़ारा सिँघ दे गृह अमृतसर
भाद्रों कहे मेरे भगवन्त, हरि करते धुरदरगाहीआ। किरपा कर साहिब गुणवन्त, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ । लहिणा देणा चुका जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी माया वेख बेअन्त, चार कुण्ट दह दिशा अन्धेरा छाईआ। सति विच रिहा कोई ना सन्त, धर्म दी धार ना कोई प्रगटाईआ। चार वरनां गढ़ बणया हउमे हंगत, हउमे गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, भेव अभेदा तेरा सके ना कोए खुल्हाईआ। लहिणा देणा मुका दे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार दर तेरे मँगत, मांगत हो के झोली डाहीआ। अन्तर निरंतर निरवैर चाढ़्ह दे रंगत, अनडिठ आपणा रंग रंगाईआ। सति धर्म दी सच बणा संगत, सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। भाद्रों कहे मेरे साहिब सतिगुर मीत, मित्र प्यारे दे दृढ़ाईआ। सच धर्म दी सच कर बख्शीश, रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा कलमा होवे गीत, कायनात दीन दुनी दृष्टी इष्टी इक्को नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नूर कर रुशनाईआ। सच दा कलमा नाम अगम्मा दे हदीस, हज़रतां तों परे कर पढ़ाईआ। लेखा मुका दे हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। चरण कँवल उपर धवल धर्म दी धार होवे प्रीत, प्रीतम पारब्रह्म प्रभ इक्को नज़री आईआ। सतिगुर शब्द अन्त करे तस्दीक़, शहादत शहिनशाह भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। भाद्रों कहे मेरे साहिब स्वामी, अन्तर अन्तर सीस निवाईआ । निरगुण धार
❋
❋
अन्तरजामी, अन्तश्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। चार जुग दी पिछली कट ग़ुलामी, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। तैनूं मालक मन्नदे अनामी, सचखण्ड तों परे सच तेरी रुशनाईआ। सदी चौधवीं तेरे कलमयां होई बदनामी, बदी दा बदला दे चुकाईआ। चार कुण्ट वेख बदइंतज़ामी, निगाह नैण आप उठाईआ। मनुआ मन विकार करे कलामी, कलमा हक़ ना कोए सुणाईआ। जलवा नूर ना कोए अर्शानी, अगम्मी अग्ग ना कोए बुझाईआ। नबी रसूलां होई परेशानी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रोवे मारे धाईंआ। झगड़ा प्या चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज करे ना कोए सफ़ाईआ। अमृत रस देवे ना कोई अगम्मा पाणी, निझर झिरना बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मिले ना साचा हाणी, सगला संग ना कोए वखाईआ। तेरी सिफ्त सुणी वेद पुराणी, शास्त्र सिमरत अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान ढोला गाईआ। तूं लेखा वेख दो जहानी, तेरा खेल सदा आलमे जावदानी, ज़ाहर ज़हूर तेरी सरनाईआ। तूं आदि अन्त पैग़ग्बर इक अमामी, तेरा नाम सच सलामी, सही सलामत नज़री आईआ। तेरी अल्हड़ तरल जवानी, तेरा नूर जोत महानी, दीपक सके ना कोए बुझाईआ। अवतार पैग़ग्बर गुर तेरे नन्हे बाल निधानी, जुग जुग निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साहिब सतिगुर कर मेहरवानी, महबूब मुहब्बत विच मँग मँगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। दर तेरा इक सुहञ्जणा, मेरे साहिब सच सुल्तान। कलयुग अन्तिम दाते मँगणा, निर्धन बण के बाल अञ्याण। तूं ख़ालक मालक चाढ़्हीं रंगणा, मुहब्बत विच हो मेहरवान। मेरी डंडावत मेरी बन्दना, हउँ विटों क़ुरबान। तेरा हुक्म भाणा सब ने मन्नणा, सीस जगदीश सर्ब झुकान। शब्द सुणा बिन कन्नना, अनहद नादी दे गान। गढ़ हँकार कूड़ भन्न्हणा, कलयुग शरअ ना रहे शैतान, निरगुण नूर जोत चाढ़्हदे चन्दना, अन्ध अन्धेर मिटे जहान। तेरा नाउँ सूरा सरबंगना, आदि जुगादी दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आवे विच ज़िमीं असमान। भाद्रों कहे मेरे साहिब कन्त सुहेले, सच तेरी वड्याईआ। एका रंग रंग दे गुरु गुर चेले, चेला गुर इक्को रूप नज़री आईआ। आत्म परमात्म कर दे मेले, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तूं खेल अगम्मी खेले, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ। हुण लभ्भणा ना पए तैनूं विच जंगल बेले, जूहां खोज ना कोए खुजाईआ। दीन दुनी नालों हो के वेहले, वेला वक्त लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भाद्रों सुण अगम्मी फ़रमान, हरि करता आप दृढ़ाईआ। खेलां खेल विच जहान, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट शैतान, शरअ शरीअत करां सफ़ाईआ।
❋
❋
सृष्टी दृष्टी दे के इक ज्ञान, मन का मणका दयां भवाईआ। माया ममता मोह ना रहे हराम, कल्पणा कूड़ ना कोए हल्काईआ। सच नाद दे धुनकान, अनादी नाद इक सुणाईआ। अमृत रस दे के पीण खाण, तृष्ना कूड़ी दयां बुझाईआ। शब्द सुणा के बिना कान, गृह मन्दिर पर्दा आप उठाईआ। कर प्रकाश बिना सूर्या भान, निरगुण नूर डगमगाईआ। सच सिँघासण दे आराम, आत्म सेजा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक समझाईआ। सच धर्म इक दृढ़ावांगा। लख चुरासी वेख वखावांगा। भगत सुहेले जगत उठावांगा। साची खेल आपणी खेले, ख़ालक ख़लक रूप प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मार्ग इक्को इक वखावांगा। मार्ग इक्को इक वखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। पारब्रह्म प्रभ पर्दा लाहेगा। साहिब सतिगुर वेस वटाएगा। वरन बरन खोज खुजाएगा। ज़ात पात दा लेख चुकाएगा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाएगा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के आत्म गाथ, पारब्रह्म प्रभ ढोला राग अल्हाएगा। काया मन्दिर अंदर कर के वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाएगा। गुर अवतार पैग़ग्बरां दे शाबाश, सिर आपणा हथ्थ रखाएगा। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब दी पूरी होई ख़ाहिश, पैग़ग्बर नबीआं रसूलां रहम कमाएगा। सदी बीसवीं सीस रहे कोई ना ताज, तख्ता दीन दुनी उलटाएगा। जो नानक गोबिन्द लिख्या बोध अगाध, बुद्धी तों परे भेव खुल्हाएगा। जिस ने नौ खण्ड पृथ्मी चार वरन बणाउणा इक समाज, समें दा मालक आपणी कार भुगताएगा। जिस नूं अल्ला राम वाहिगुरु कहिंदे गाॅड, गाईड इक्को नज़री आएगा। जिस नूं झुकदे सन्त साध, सज्जण बेपरवाह आप अख्वाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा कलमा दे के वाहिद, लाशरीक शरअ दीन दुनी बदलाएगा। भाद्रों कहे मैं झुक झुक करां प्रणाम, नमस्ते सीस निवाईआ। कलयुग अन्त पहुंचया आण, वेला वक्त दए गवाहीआ। किरपा करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। अठ्ठ भाद्रों हुक्म देणा फ़रमान, फ़रमान संदेसा अगम्म अथाहीआ। नौ रखणे नाल बदाम, नव खण्ड दा पर्दा लाहीआ। सर्ब जीआं दा बण के जाणी जाण, की खेल होणा उत्ते असमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। सच दा हुक्म अगम्म इक्क, एकँकार दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा कोई ना सके लिख, क़लम स्याही ना कोए चतुराईआ। जिस तों सारे सिख्या रहे सिख, गुर अवतार पैग़ग्बर मुरीद मुर्शद रूप वटाईआ। दर दरवेश मँगण भिख, मांगत हो के झोली डाहीआ। सो सब दा लहिणा देणा आदि अन्त दा लए नजिट्ठ , चार जुग दा लेखा दए मुकाईआ। अठ्ठ भाद्रों नूं गोबिन्द वाली कढ्ढ के चिट्ट, चिट्टी धार देणी दृढ़ाईआ। क्यों रविदास ने गोडे थल्ले
❋
❋
रखी इट्ट, रम्बी उत्ते दिती घसाईआ। क्यों दीन दुनियां कूड़ विकारे गई विक, क़ीमत करनी वाली पाईआ। क्यों साहिब स्वामी पए ना दिस, दह दिशा ना कोए रुशनाईआ। क्यों सृष्टी भरी विस, विषयां विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ । भाद्रों कहे हुक्म अपारा, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जिस नूं कहिंदे चवीआं अवतारा, कल कल्की वेस वटाईआ। जोती जोत नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम दा दिता सर्ब इशारा, सैनत नाल दृढ़ाईआ। ओह वेखे खेल परवरदिगारा, सांझा यारा नूर अलाहीआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतारा, पैग़ग्बर सीस निवाईआ। ओह सरगुण तों निरगुण धार आया दुबारा, दो जहानां फोल फुलाईआ। देवे हुक्म सच्ची सरकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल कराईआ। भाद्रों कहे प्रभ दा खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी आप दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा विहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कार कमाईआ। निरगुण धार हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा आलम कुल्ल इशारा, इल्म ना कोए वड्याईआ। ओह लेखा जाणे दीन दुनी दी धारा, धर्म ईमान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। भाद्रों कहे मैं वेखणी प्रभ दी रीत, रीतीवान दया कमाईआ। किस बिध बख्शे सच प्रीत, प्रीतम हो के होए सहाईआ। साचा देवे नाम गीत, ढोला सोहला अगम्म अथाहीआ। हर हिरदे वस्से चीत, चितवित ठगौरी रहे ना राईआ। झगड़ा मेटे ऊँच नीच, राउ रंक करे सफ़ाईआ। काया कर के ठांडी सीत, अगनी तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म धर्म धार दा गीत, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। जो सचखण्ड दा सच वसनीक, वसल देवे नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं दस्से हक़ तौफीक़, तरफ़ दोतरफ़ ना वंड वंडाईआ। सति सच दी कर बख्शीश, रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सच कहे मैं आदि अन्त दा साचा, सच विच समाईआ। मेरा लहिणा जीउ पिंड काचा, तन माटी वज्जे वधाईआ। मैं मनुआ हो के नाचा, नव दर भज्जा वाहो दाहीआ। मैं नूर नूर प्रकाशा, नूर मेरा पिता माईआ। मैं साहिब सतिगुर दा दासा, सेवक सेवा विच समाईआ। मैं वेखां पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। मैं मण्डल पावां रासा, गोपीआं काहन खेल खिलाईआ। मैं धर्म धार दीआं तक्कां शाख़ां, शख्सीअत तों परे वेख वखाईआ। मैं साहिब सतिगुर नूं आखां, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग खोल्ह के हाटा, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। केहड़ा तैनूं आउँदा घाटा, अतोट अतुट तेरी शरनाईआ। दूर दुराडा नेड़े कर दे वाटा, अगला पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द दा लेखे ला दे अमृत बाटा, जो
❋
❋
चार वरनां रस प्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा वेख खाता, पूरब पिछला फोल फुलाईआ। किस गृह मन्दिर अंदर तेरा वासा, अस्थान भूमिका दे दृढ़ाईआ। तूं साहिब सर्ब कला समराथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वस्त वस्तू आप वरताईआ। वस्तू कहे मैं दस्सां नाल प्यार, प्यार विच जणाईआ। नौ छटांक दा लिआउणा इक अनार, जेहड़ा राधा कृष्ण भेंट चढ़ाईआ। हुक्म दिता शब्द दी धार, संदेसा अगम्म अथाहीआ । जिस वेले कल कल्की लए अवतार, वेद व्यासा दए गवाहीआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जोत डगमगाईआ। लेखा जाणे सर्ब संसार, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। ओधरों नारद आ गया कहे उच्ची पुकार, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। एह अनार मेरी करमण्डली विच दे डार, मेरे तों वड्डा भगवान नज़र कोए ना आईआ। मैं उसे दा रूप सदा रहां जुग चार, जुग चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। ना मरां ना जम्मां ना होवां ख़ुआर, हाहाकार ना कोए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। अनार कहे मैं चमढ़ी अंदर बन्द, दाणा दाणा नज़री आईआ। मैं किस दी आउणा वंड, कवण हिस्से रिहा वखाईआ। किस दा मेलणा संग, कवण आपणे नाल चलाईआ। कृष्ण ने किहा तैनूं उस ने लाउणा अंग, जो मालक धुरदरगाहीआ। नारद किहा मैं काहन उस काहन तों पहिले मैं ल्या मँग, मेरी करमण्डली दे भराईआ। उल्ने चिर नूं इक सख़ी आई उस ने चपेड़ मारी विच कंड, बोदी फड़ के दिता हिलाईआ। नारद उच्ची उच्ची पाई डंड, हाहाकार कर सुणाईआ। नी काहन दीए सख़ीए वेख लै अक्खीएं जिस वेले ओह काहन आया मेरे हुक्म नाल तूं वी पैणा जम्म, मैं वी संदेसा दिता सुणाईआ। ओस वेले आवेंगे फिर वी हम, आपणा फेरा पाईआ। धर्म धार लंगोटी बन्न्ह, भज्जां चाँईं चाँईंआ। तूं सुण लै ला के कन्न, सहज नाल दृढ़ाईआ। उस वेले एह तैनूं मिलणा डंन, तेरे पल्लिउँ क़ीमत देणी खरचाईआ। मेरी करमण्डली दा तैनूं लेखा देणा पैणा हुणे जा मन्न, नही ते प्रभू तों लवां मनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म मनाईआ। सख़ी कहे ओ नारद शैतान, की रिहा सुणाईआ। कृष्ण तों वड्डा केहड़ा काहन, बंसरीआं धुन अल्हाईआ। मैं किस तों मँगां दान, झोली किस दे अग्गे रखाईआ। नारद आपणा कन्न मरोड़िआ उच्ची रो के लग्गा कुरलाउण, कूक कूक सुणाईआ। मेरा ओह श्री भगवान, जिस नूं नंद यशोदा जम्मे कोए ना पिता माईआ। मेरा ओह मेहरवान, जेहड़ा ज़िमीं असमानां नज़र किसे ना आईआ। मेरा ओह शहिनशाह सुल्तान, जिस दे हुक्म अंदर गोपीआं काहन भज्जण थाउँ थाईंआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम उस किरपा कीती महान, मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण रूप धर के आवे विच जहान, जगत नेत्र दरस कोए ना पाईआ। तेरा लहिणा देणा वेखे आण, आप आपणा रंग
❋
❋
रंगाईआ। उस दा शब्द संदेसा वड बलवान, जुग जुग दे सुत्तयां लए जगाईआ । ओस समें उस सख़ी दे नाल उहदी भैण सी उन्नी साल दी नौजवान, जोबनवन्ती सोभा पाईआ। उस हस्स के किहा पंडत जी की दयो फ़रमान, की रहे जणाईआ। नारद किहा तूं अजे अणजाण, तैनूं सुत्ती नूं सुत्तयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। नारद कहे वक्त आ गया क़रीब, समां समें विच्चों बदलाईआ। प्रभ दा खेल अजीब, अजब निराला रिहा वखाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दिती तरतीब, यके बाद दीगरे आपणा हुक्म सुणाईआ। ओसे दे विच हक़ तौफीक़, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। अठ्ठ भाद्रों ओसे दी करां उडीक, जिस दा लेखा काहन घनईआ गया दृढ़ाईआ। एसे कारण शब्दी हुक्म अंदर सद्दया दलजीत, पूरब लहिणा झोली पाईआ। विचोला रख्या नहीं कोई बीच, क़लम स्याही वंड ना कोए वंडाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी जिस साहिब सतिगुर दी निरगुण धार सारे वेखदे रहे तवारीख, तारीख़ नज़र किसे ना आईआ। उह साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार आपणी करे बख्शीश, रहमत धुर दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां चाढ़्हे रंग मजीठ, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ।
८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ महिन्दर सिँघ दे नवित्त अमृतसर शहिर
तेरा कलमा आलो ज़ीना ज़ीना, कायनात नज़री आईआ। तेरा खेल यामुबीना, मलजूमबी मसररे बहिज़ान सोभा पाईआ। कनज़वी कोज़िम तानीसा दोज़कोदी बहिश्त वज़ी पैग़ग्बरे नज़ी नूरे नज़ाह ज़हूरे ज़ाहर बेपरवाहीआ। क़दीमे क़दिस आलमीने नविस शाहे सुल्तान मनीज़ी सोज़ेवी ताविस तमन्ना, तमअ तामस ना कोए रखाईआ। ज़वाले अर्ज़ मिमज़ाले गर्ज़ शैह ज़वाले सुल्ताना बू नको सोइद आदमे आदम दमे दम ख़ाहिश ख़ास ख़ालस वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक्को सोभा पाईआ। पैग़ग्बरे पज़िसत नूरे नज़रे नाज़ीने ज़विदे इष्ट ज़ख़तलू आफ्ताब सलू मुअज़ज़े अज़ू आजज़े ताजर तख्ते तहिरान तहज़ीबउल इन्सान फ़ितरे फ़ाता फ़र्शे ख़ाका ज़मीउल ज़ाका आक़ा इक अख्वाईआ। बहिश्ते बौज़ू हाविस्ते हरू कानिसते मौजूदा मौज़ू मुफ़सले मुफ़ाद शाहाना ज़वाद शहिनशाह अफ़राद जिस दी
❋
❋
आफ़र विच मुसाफ़र गुर अवतार पैग़ग्बर राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जिज्ञासू जोत दा प्रकासू, शब्द दा सन्यासू, आदि अन्त दा वासू, विश्व वासव देव आत्मा दरब दीनां दीन नाथा दयावान दातार इक अख्वाईआ।
८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ लाल सिँघ दे गृह अमृतसर छाउणी
गुर अवतार पैग़ग्बर आपणा धारो बल, बलधारी हो के लोकमात वेख वखाईआ। क्यों दीनां मज़हबां विच होया छल, कूड़ी क्रिया लोभ मोह हँकार हल्काईआ। अमृत सरोवर रिहा कोए ना जल, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। जीवण ज़िंदगी मसला होए किसे ना हल्ल, लख चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश होवे ना किसे पल, पलक दे पिच्छे मिले ना नूर अलाहीआ। सच मुकाम वेखे ना कोए अटल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म जाए कोए ना रल, निरगुण निरगुण विच ना कोए समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप झगड़ा प्या काया माटी खल्ल, भेव अभेदा अन्तर निरंतर ना कोए खुल्हाईआ। क्यों दीन दुनी जगत हिस्से आए मल्ल, मालक हो के आपणी वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर की गृह गृह देवो फल, वस्त अमोलक अगम्म की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर उठो नौजवान, बलधारी बल प्रगटाईआ। क्यों तुहाडयां मज़हबां विच कलयुग वड़िआ कूड़ शैतान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। आत्म ब्रह्म दिसे ना कोए ज्ञान, बुद्धी बिबेक ना कोए कराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ गुरुदुआर होए हराम, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अठ्ठसट्ठ तीर्थ कर कर थक्के इश्नान, दुरमति मैल पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। सुरती शब्दी मेल होए ना साचे शाम, नाम धुन अगम्मी बंसरी नाद ना कोए सुणाईआ। निज नेत्र लोचण नैण दरस मिले ना किसे अमाम, अमलां कूड़ करे ना कोए सफ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो तुहाडे हुन्दयां तुहाडे सिख मुरीद माया ममता कीते ग़ुलाम, मोह ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। सदी चौधवीं सारे होवो सावधान, सचखण्ड दवारे दरगाह साची मुकामे हक़ लओ अंगड़ाईआ। जो नाम संदेसा कलमा देंदे आए विच जहान, अक्खरां विच सिफ्तां वाली कर पढ़ाईआ। तिस उत्ते मानव ज़ाती हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक दूजे दा करन क़तलेआम, कत्लगाह बणी ख़लक ख़ुदाईआ। धुर संदेसा सुणो अगम्म फ़रमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ।
❋
❋
गुर अवतार पैग़ग्बरो कलयुग अन्त लओ अंगड़ाई, आलस निंदरा रहिण ना पाईआ। क्यों तुहाडा इष्ट मन्नण वाल्यां प्रभ नालों होई जुदाई, आत्म परमात्म मेल ना कोए कराईआ। क्यों चार कुण्ट दह दिशा रैण अन्धेरी छाई, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। क्यों ज़ातां पातां पई दुहाई, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। जे सब ने दस्सया अल्ला वाहिगुरु राम इक्को नूर अलाही, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अक्खरां विच लेखा लिख के काग़ज़ उत्ते शाही, शहिनशाह दा झगड़ा आए पाईआ। धर्म जणाया किसे ने सूर किसे ने गाँई, पशूआं उत्ते दीन दुनी वंड वंडाईआ। सच दस्सो लोकमात कौण कसाई, शरअ दी छुरी किस उठाईआ। सब तों लेखा मँगे हरि करता अन्त गुसाईं, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जिस ने जुग चौकड़ी खेल खिलाई, ख़ालक ख़लक अगम्म अथाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी वेखणहारा थाउँ थाईं, थान थनंतर निरंतर पर्दा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक जणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों नाम दा पाया रौला, दीन दुनी लड़ाईआ। नाम दस्स के अल्ला मौला, वाहिगुरु राम राम जणाईआ। फिरी दरोही उपर धौला, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग क्यों प्रभ ने रख्या ओहला, पर्दा आपणा ना हक़ खुल्हाईआ। सारे वेखो आपणा कीता इक़रार कौला, माज़ी पूरब दा पर्दा लओ उठाईआ। कलयुग अन्त कवण करे भार हौला, लख चुरासी जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। सति धर्म दा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती लावे इक्को धर्म दा पौड़ा, पारब्रह्म मेला मेले सहज सुभाईआ। सच दस्सो तुहाडा वक्त किन्ना बहुता ते किन्ना थोड़्हा, पेशीनगोईआं विच की दृढ़ाईआ। की तुहाडा दीन मज़हब माया ममता विच होया कौड़ा, निझर रस अनरस ना कोए चखाईआ। सदी चौधवीं पैग़ग्बरो क्यों धुर अमाम दी पए लोड़ा, मुहम्मद महबूब मँग क्यों मँगाईआ। तेई अवतार दस्सो आपणा दोहरा, भेव अभेदा अगम्म खुल्हाईआ। दस गुरु निरगुण सरगुण धार तक्को जोड़ा, जो जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर ठांडा इक दरसाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो किथ्थे गया तुहाडा बोध, बुद्धी तों पर्हे पढ़ाईआ। हर हिरदा क्यों ना सके सोध, सुदी वदी की चतुराईआ। भेव खोल्ह ना सके गोझ, रमज़ नाम ना कोए लगाईआ। क्यों दीन दुनियां माया ममता करे चोज, चोजी प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। क्यों मन वासना भोगे भोग, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। क्यों हउमे लग्गा रोग, हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। क्यों झगड़ा प्या चौदां लोक, चौदां तबक देण दुहाईआ। क्यों सुणाया नाम ना इक सलोक, सोहला धुरदरगाहीआ। सारे बैठे आपणी आपणी विच मौज, मजलस मज़हबां वाली लगाईआ। सदी चौधवीं साची मंज़ल सक्कया कोए ना पहुंच,
❋
❋
मुरीद सिख देण दुहाईआ। अन्त अख़ीर स्वामी मिले कोए ना खौंत, ख़तरा सब दे अंदर छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा हरि, धुर दरबारी दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो जो तुहाडा नाम कलमा पढ़दे, सिमरन जोग पाठ विच समाईआ। क्यों नहीं मंज़ल धुर दी चढ़दे, घर घर विच मेला मिले सहज सुभाईआ। क्यों नहीं लख चुरासी तरदे, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। क्यों नहीं दरस प्रभू दा करदे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। क्यों नहीं कन्त सुहागी वरदे, ना जम्मे ना मर जाईआ। वेखो खेल कल्की कल दे, कलकाती बणे सर्ब लोकाईआ। झगड़े पै गए माटी खल्ल दे, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करन लड़ाईआ। प्यासे रहे ना अमृत जल दे, पंच विकार होया हल्काईआ। तुसीं क्यों नहीं उन्हां दे अंदर आसण मल्लदे, मलकुलमौत ना दए सज़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर हो के क्यों आपणयां रहे छल दे, साचा संग ना कोए निभाईआ। आवाज़ सुणाउँदे रहे टल्ल दे, बांगां विच दुहाईआ। संखां विच सुनेहड़े रहे घल्लदे, हुक्म अलाह अलाहीआ। आत्म परमात्म हो के क्यों नहीं रहे रलदे, रलमिल आपणा संग निभाईआ। ज़रा खेल वेखो आपणे आपणे बल दे, कलयुग बली सब नूं रिहा ढाहीआ। खाते वेखो डूँघी अन्धेरी डल दे, चार कुण्ट पार ना कोए लँघाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर सारे हथ्थ बन्न्हदे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। प्रभू साडे शुकराने तेरे धन्न धन्न दे, धन्न तेरी सरनाईआ। असीं वणजारे बणे रहे नाम मज़हब तेरे अन्न दे, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जगत सरोतयां नाम सुणाया नाल कन्न दे, अन्तर करी ना कोए पढ़ाईआ । झगड़े पा के काया माटी तन दे, हिस्सयां विच आए वंडाईआ। अन्तिम सब दे भरे भण्डारे ग़म दे, ख़ुशी नज़र कोए ना आईआ। ज्यों भावे त्यों अन्तिम सब नूं डन्न दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। असीं तेरी धारों जम्मदे, अन्तिम तेरे विच समाईआ। तेरे खेल पारब्रह्म ब्रह्म दे, आत्म तेरा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जलवे तकणे तेरे अगम्मी नूर चन्न दे, जिस नूं सूर्या चन्द समझ सके ना राईआ।
८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ भाग सिँघ दे गृह पिंड माहलां ज़िला अमृतसर
गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों होया कलयुग घोर, हरि करता शब्दी धार रिहा जणाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी होई चोर, चार कुण्ट दह दिशा धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। क्यों माया ममता मोह विकार पाया ज़ोर, क्यों शरअ छुरी बणी कसाईआ। क्यों मन कल्पणा झगड़ा प्या तोर मोर, बुध्ध बिबेकी नज़र कोए ना आईआ। क्यों दीनां मज़हबां पाया शोर, ज़ात पात करे
❋
❋
लड़ाईआ। क्यों आत्म परमात्म बन्न्हे कोए ना डोर, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। क्यों सदी चौधवीं चारों कुण्ट जगत जिज्ञासू रहे दौड़, कूड़ तमन्ना भज्जे वाहो दाहीआ। क्यों सच दवारे लग्गे किसे ना पौड़, अंदर मन्दिर चढ़ के प्रभू दा दरस कोए ना पाईआ। क्यों अमृत रस मिट्ठा होया कौड़, अठ्ठ सट्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। क्यों भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच तुसां आसा रखी पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम जावे बौहड़, कल कल्की आपणा वेस वटाईआ। क्यों शास्त्र गाउँदे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ब्राह्मण गौड़, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। क्यों पैग़ग्बरां किहा अमाम अमामा बदल देवे सब दे तौर, तौर तरीका नीकन नीका आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं नौ खण्ड पृथ्मी तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नानक करो ग़ौर, गहर गम्भीर रिहा जणाईआ। मम्बर मुनारिआं उत्ते तक्को मजौर, शिवदवाले मठ खोजो थाउँ थाईंआ। क्यों झगड़ा पाया सूर गाँ उत्ते ढोर, पशूआं उत्ते आपणी वंड वंडाईआ। क्यों काम क्रोध लोभ मोह हँकार दा चलया ज़ोर, दर दुआरा एकँकारा सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो आपणी दीन दुनी दी हालत हालांकि सारे शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। आत्म अन्तर निरंतर कोए ना जावे बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। मन मनुआ जगत कल्पणा विच्चों सके ना कोए मोड़, मुर्दा मुरीद मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। साचा मन्त्र फ़ुरना फुरे कोए ना फोर, निज नेत्र लोचन नैण अक्खना कोए खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वरनां बरनां वेखो अन्धेरा अन्ध घोर, क्यों सब दा सगला साथ गए छोड़, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो दीन मज़हब वेखो आपणे मात क़बीले, काया काअबे फोल फुलाईआ। नाम कलमे जो दस्स के आए वसीले, प्रभ दे मिलण दा राह समझाईआ। वस्त्र पहन के तन वजूद नीले, नीली धारों पार दृढ़ाईआ। अन्तिम सब दे किधर गए हीले, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। तुसीं योद्धे नौजवान छैल छबीले, शब्द गुरु दे बांके छोहरे नज़री आईआ। बलहीण क्यों कलयुग अन्तिम होए ढीले, जोरू ज़र ना कोए दबाईआ। क्यों लेखा लिख के आए क़ागज़ क़लम शाही नाल तीले, त्रैलोकी सलोक इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक जणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों दुनियां वंडी वंड, सति सच देणा दृढ़ाईआ। क्यों मेरे नाम दा वखरा वखरा गाया छन्द, राम कृष्ण वाहिगुरु अल्ला कहि के आए सुणाईआ। क्यों अक्खरां विच अक्खर कीते बन्द, बन्दगी कलमा डंडावत सजदा जगत दृढ़ाईआ।
❋
❋
क्यों रसना जिह्वा गीत सुणाए बत्ती दन्द, ढोले रागां विच सुणाईआ। क्यों हर घट अंदर मिले ना परमानंद, निजानंद ना कोए रुशनाईआ। क्यों ज़ात पात पाई कंध, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। क्यों शस्त्रां नाल तीर तरकशां नाल कीता जंग, मानव मानव नाल लड़ाईआ। जे समझया परवरदिगार सांझा यार दीन दयाल पुरख अकाल आदि जुगादि सदा बख्शंद, रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर पर्दा आप चुकाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों नाम दा कीता इतराज़, कलमा कलमे नाल टकराईआ। क्यों राम कृष्ण तों पढ़ी निमाज़, सीस सजदयां विच झुकाईआ। क्यों अल्ला तों सतिनाम दा कीता आग़ाज़, सति सति समझाईआ। क्यों सति दा छड्ड के साज़, वाहिगुरु डंक दिता सुणाईआ। केहड़ा बेड़ा केहड़ा जहाज़, किस उत्ते दीन दुनी आए चढ़ाईआ। सब ने वख वख बणाया समाज, मेरा इक्को रंग ना कोए रंगाईआ। शब्दी कलमे दी दस्स आवाज़, सिफ्त सिफ्त वाली अल्हाईआ। अगम्म अगम्मड़ा मार के आवाज़, कूक कूक सुणाईआ। अन्त अख़ीर कलयुग कोए ना रखे किसे दी लाज, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों निहकलंक कल कल्की दे होए मुहताज, अमाम अमामा राह तकाईआ। जिस ने बदल देणा सर्ब समाज, समग्री दीन दुनी इक वरताईआ। सब दी नेत्र खोल्हे जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ । क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन हँस बणाए काग, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म दीप जगाए चराग़, जोती जाता डगमगाईआ। जन्म जन्म दा कर्म करम दा चुकाए हिसाब, लेखा दए गवाईआ। सतिजुग साचा दे के नाम स्वाद, बिन रसना रस चखाईआ। संदेसा दे के बोध अगाध, मन मति बुध्ध तों परे करे पढ़ाईआ। भगत सुहेले कर बिस्माद, बिस्मिल आपणे विच कराईआ। झगड़ा मेट के सन्त साध, सूफ़ी फ़कीरां फ़िकरा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो क्यों होए हक़े बक्के, हैरानी चारों कुण्ट छाईआ। दीन दुनी वजदे धक्के, धर्म दी गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। मज़हबां विच जगत जिज्ञासू रहे मूल ना पक्के, हुक्मे अंदर हुक्म ना कोए दृढ़ाईआ। डोरी तन्द हो गए कच्चे, कंचन गढ़ ना कोए सुहाईआ। निगाह मारो मदीने मक्के, काअब्यां पए दुहाईआ। हुजरे रंग कोए ना रत्ते, धुर दा राज़ ना कोए खुल्हाईआ। तीर्थ वेखो अठ्ठ सट्ठे, चारों कुण्ट भज्जो वाहो दाहीआ। लख चुरासी फाँसी कोई ना कटे, आवण जावण ना कोए कटाईआ। निगाह मारो मन्दिर मट्ठे, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। दीपक नूरी जोत कोए ना जगे लट्ट लटे, गुरुदवारे गुरु दा दरस कोए ना पाईआ। सच दवारे दे दस्से कोए ना पते, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना आईआ। जिस वाहिगुरु दी गोबिन्द बुलाई फ़तिह, उस दा डंक
❋
❋
सुणन कोए ना पाईआ। ख़बरदार हो जाओ कुछ हलूणा लग्गणा गुर अवतार पैग़ग्बरो एसे कत्ते, कत्तक कातक राह तकाईआ। आपणे आपणे जन्म दे कढ्ढ लओ पत्री पत्ते, पत्रका अगली दए दृढ़ाईआ। जेहड़े चार जुग दे लाह खट्टे, नाम कलमे ढोले गाईआ। उन्हां दा लहिणा देणा लेखा देवे सति सच दे वट्टे, कूड़ कुड़िआरा तोल तुलाईआ। निगाह मारो तुहाडे नाम दी क़ीमत पै गई कलयुग टके, टक्कयां विच हट्टो हट्ट फिराईआ। सदी चौधवीं सारे वेखो आपणे खाते खत्ते, परदा उहला रहे ना राईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दो जहान वेखणा क्यों लख चुरासी जीव जंत माया ममता विच मत्ते, पारब्रह्म दा दरस कोए ना पाईआ। फेर तुहानूं वखाउणा तुहाडे निज अक्खे, लोचन जगत ना कोए वड्याईआ। दीन दुनी दी दाअवे नाल पत कोए ना रखे, साहिब स्वामी हो के सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ सारे अक्के, अक़ल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। निरगण नूर निराकार निरँकार जो हर घट अन्तर वस्से, सच स्वामी दरस कोए ना पाईआ। कोटन विच्चों कोई भगत सुहेला जिस मिल्या पारब्रह्म समर्थे, धुर दा मालक नूर अलाहीआ। सरवण सुणदे महिमा वाली कथा कहाणी कथ्थे, अक्खरां विच सतरां विच रागां नादां विच वड्याईआ। तुसीं सारे आदि अन्त जुगा जुगन्त इक प्रभू दे बच्चे, बचपन सब दा फोल फुलाईआ। क्यों वखरे वखरे नाम जपे, जग जीवण दाते कीती मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड निवासी लख चुरासी हर घट अन्तर वस्से, निरंतर हो के थाउँ थाईंआ।
८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ हरबंस सिँघ दे गृह पिंड माहलां
गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो प्रभ दे भगत, हरि भगवन आप वखाईआ। जिन्हां तुहाडे नाम दा रख्या वरत, ढोला धुर दा इक्को गाईआ। जन्म दी पूरी कर के शर्त, शरअ दा लेखा दिता मुकाईआ। वड्याई लै के उपर धरत, धवल दा भार वंडाईआ। अन्तिम मंज़ल चढ़ के उपर अर्श, अर्शी प्रीतम मिल के ख़ुशी बणाईआ । जिस मार्ग नूं मंज़ल नूं तुहाडे मुरीद रहे तरस, मैं सहजे दिती वखाईआ। पिच्छे कोटन कोटि जन्म बीते अनक काल लँघे बरस, रुत रुतड़ी आपणा रूप बदलाईआ। बिना प्रभू तों भगतां उत्ते किसे कदे कीता ना तरस, रहमत विच रहम ना कोए कमाईआ। सच दवारे करे कोए ना जड़त,
❋
❋
नगीना गुरमुख ना कोए उठाईआ। जिस दी आदि तों अन्त तक लिख्त पढ़त, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। सो खेले खेल मर्दाना मर्द, मदद अवर ना कोए जणाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दरद, दीनां अनाथां होए सहाईआ। पूरब जन्म दी मन्न के अर्ज़, आरज़ू पिछली लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बरो वेखो भगतां राह, भगवन रिहा दृढ़ाईआ। जिन्हां दा आदि अन्त इक मलाह, जुग जुग नाउँ ना कोए बदलाईआ। चार जुग दयां भगतां इक्को सोहँ नाम दिता जपा, दूजी कीती ना कोए पढ़ाईआ। आत्मा परमात्मा विच मिला, नूर नूर विच समाईआ। सब दी क़बूल कर दुआ, दो आलम मालक होया सहाईआ। जिस नूं सूफ़ीआं किहा ख़ुदा, ख़ालक ख़लक नूर अलाहीआ। सो भगतां नालों कदे ना होवे जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। बेशक पंज तत शरीर दु:ख सुख वेखे वबा, तन वजूद माटी ख़ाक रंग रंगाईआ। निरगुण नूर निराकार आपणे लेखे ला, पिछला लहिणा दए चुकाईआ। भगत वछल आप अख्वा, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। एसे तर्हां कलयुग अन्त हरबंस सिँघ दिता तरा, तारनहार आपणी दया कमाईआ। आवण जावण लख चुरासी पैंडा दिता मुका, मुकम्मल दरगाह साची सचखण्ड टिकाईआ। जिथ्थे ना कोए पवण ना हवा, जल थल ना कोए वड्याईआ। इक्को नूर जोत रुशना, जिस विच अवतार पैग़ग्बर गुर भगत बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सदा मेहरवां, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।