८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ अवतार सिँघ दे गृह पिंड काउँके ज़िला अमृतसर
गुर अवतार पैग़ग्बर प्रभ तेरे दासी दास, दाम्तान पिछली सब दी वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी रख के गए आस, आहिस्ता आहिस्ता नित नवित्त तेरा राह तकाईआ। तेरा नाम संदेसा क़लमा दे के गए ख़ास, ख़ालस तेरा रूप अनूप सच समझाईआ। सृष्टी दृष्टी दस्सया धुर दा माई बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। तेरे हुक्म नाल तेरा बदलदा रिहा जाप, जग जीवण दाते तेरी सिफ्त सालाहीआ। तेरी मंज़ल तेरा दस्सदे रहे घाट, पत्तन दुआरा तेरा इक दृढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के सुणाउँदे रहे गाथ, अक्खरां वाली कर पढ़ाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख समराथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा रंग रंगाईआ। तेरा नाम पट्टी लेख लिख्या नाल क़लम दवात, शाही शहिनशाह
❋
❋
तेरी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी जगत धार बणा समाज, समग्री तेरा हुक्म वरताईआ। हुक्मे अंदर रईयत हो के तेरा वेखदे रहे राज, राज राजाने शाह सुल्ताने तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरे नाम दे गाए गीत, हरि वड्डे वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी बदली रीत, धर्म दी धार धार नाल टकराईआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस दी ठोक देवें पीठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम कलमा कर बख्शीश, मेहर नज़र टिकाईआ। दे के अगम्म हदीस, करें अथाह पढ़ाईआ। ओह आवे लोकमात बीच, धरनी धरत धवल धौल डेरा लाईआ । तैनूं सजदा डंडावत बन्दना कर झुका सीस, जगदीश तेरी ओट तकाईआ। सरगुण हो के करके गए प्रीत, निरगुण तेरा प्रेम बणाईआ। तेरी शरअ दी दस्स के लीक, लाईन ऐन इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरे नाम दी दस्सी निशानी, निशाना इक्को इक दृढ़ाईआ। पता नहीं क्यों जूह होई बेगानी, बेवा दिसे जगत लोकाईआ। आत्म ब्रह्म दा रिहा ना कोए ज्ञानी, सूफ़ीआं सति ना कोए समाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, शास्त्र पढ़ के आपणा झट लँघाईआ। दीनां मज़हबां विच वड़ी बेईमानी, अन्तर निरंतर करे ना कोए सफ़ाईआ। जिस दे पिच्छे गोबिन्द बच्चयां दी दे के गया क़ुरबानी, करबले वाले रहे कुरलाईआ। उन्हां मिल्या ना साहिब सुल्तानी, शहिनशाह तेरा दरस कोए ना पाईआ। शब्द नाद सुणे कोए ना बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। जिधर तक्की चारों कुण्ट परेशानी, पश्चाताप विच लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार कर मेहरवानी, महबूब तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण असीं सारे करीए सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। तूं मालक घर घर दा, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तैथों डरदा, देवत सुर भज्जे वाहो दाहीआ। अवतार पैग़ग्बर गुर तैथों पढ़दा, तूं शब्द गुरु करें शनवाईआ। तूं मालक चोटी जड़्ह दा, चेतन तेरा राह तकाईआ। तूं लख चुरासी घाड़त घड़दा, विष्न ब्रह्मा शिव सेवक रखाईआ। तूं भेती दो जहानां घर दा, गृह इक्को इक वखाईआ। तेरा नूर ज़हूर नरायण नर दा, नार कन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण मेरे साहिब अज़ीम, आलीशान तेरी सरनाईआ। सब दी सांझी कर तालीम, सिख्या इक्को इक दृढ़ाईआ। झगड़ा मुका दे चार जुग क़दीम, क़ुदरत दे मालक क़ुतबखाने आपणे दे समझाईआ। गुर अवतार
❋
❋
पैग़ग्बर तेरे मनीम, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेख गए जणाईआ। हुक्मे अंदर सदा अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। अलिफ़ ये दर तेरे मस्कीन, अक्खरां चले ना कोए चतुराईआ। अगला मार्ग दस्स महीन, रहिबर हो के पन्ध मुकाईआ। तैनूं अल्ला पाक कहिण यामुबीन, मेहरवान तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण साडी निमस्कार, नमों नमों सीस निवाईआ। पूरब लहिणा क़र्ज़ उतार, मक़रूज़ झोलीआं दे भराईआ। जुग जुग तेरे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तेरा करदे रहे इंतज़ार, नित्त नवित्त तेरा राह तकाईआ। कवण वेला कल कल्की लए अवतार, अमाम अमामा वेस वटाईआ। चार जुग दे कलमे नाम तेरा जैकार, सिफ्ती ढोले गीत अल्हाईआ। इस तों परे तेरा दरबार, जिथ्थे नाद धुन नहीं धुन्कार, रागां विच ना कोए वड्याईआ। ना कोई हिस्सा वंड गुरु अवतार, पैग़ग्बर नज़र कोए ना आईआ। इक्को जोत नूर उज्यार, जोती जाते तेरा खेल बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जीव जंत पा सार, महासार्थी आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण कलयुग अन्तिम वेख मौका, मुकम्मल दईए दृढ़ाईआ। असीं जुग जुग दिता होका, हुक्म तेरा नाम सुणाईआ। किसे दा वेस वटाया जञ्ञू बोदा, लोटा किसे हथ्थ फड़ाईआ। किसे दा रंग रंगाया तेरी धार तेरा रूप अनूप जिस दी अवर ना कोए सोचा, समझ ना कोए चतुराईआ। सब दे उत्ते दीन मज़हब दा भार टिकाया बोझा, वज़न दिता वखाईआ। किसे दा पर्दा लाहिआ चौदां लोका, चौदां तबकां किसे शनवाईआ। किसे सुणा के अगम्म सलोका, बेअन्त बेअन्त बेअन्त दिता अख्वाईआ। चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी बणा के पोथा, अक्खरां नाल अक्खर दिते मिलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ जणा के काया कोठा, ज़िमीं असमान गगन गगनंतर एसे विच समाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करदा रिहा लोचा, निज लोचन नैण अक्खखुल्हाईआ। इक संदेसा दे के गया महात्म बोद्धा, बुद्धी तों परे जगत जणाईआ। कलयुग अन्त जिस वेले गुरु गुर चेले चेले गुरुआं नाल करन धोखा, साबत नज़र कोए ना आईआ। मनुआ मन हर घट अन्तर होवे खोटा, खरा रहिण कोए ना पाईआ। साध सन्त दुखी होवे बेदोषा, दोषीआं देवे ना कोए सज़ाईआ। जगत विकार विच होवे मदहोशा, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण प्रभ तेरे अग्गे इक अपील, अपरम्पर स्वामी दईए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब दी बदल दे दलील, दीन दुनी दे मालक आपणा रंग रंगाईआ। सति सन्तोख धर्म दी धार कर शील, अगनी
❋
❋
तत ना कोए तपाईआ। कपट विकारी रहे ना कोए कुचील, कंचन गढ़ दे वड्याईआ। तेरी धार वेखणी जिस कारण गोबिन्द वस्त्र पहने नील, बसन बनवारी आपणा पर्दा लाहीआ। कुछ संदेसा दे के गया कृष्ण भील, त्रैलोकी नाथ अनाथां आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साची कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण तेरे अग्गे इक्को अर्ज़, अज़ीज़ हो के दईए जणाईआ। साडी सब दी सांझी गर्ज़, गर्ज़े कि होर लोड़ ना कोए वधाईआ। आपणा पूरा कर दे फ़रज़, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। शरअ छुरी मेट दे करद, क़तलगाह ना बणे लोकाईआ। ग़रीब निमाणयां वंड दरद, दुखियां हो सहाईआ। पुठ्ठी सिध्धी कर दे नरद, नर नरायण तेरी ओट तकाईआ। कूड़ा मेट अन्धेरा गरद, साचा चन्न होवे रुशनाईआ। चार जुग दी पूरी कर शर्त, शरअ दे मालक शहिनशाहीआ। निरगुण धार आ परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। तेरे कोल सब दी फ़रद, पूरब लेखा रहे ना राईआ। तेरा हुक्म होवे असचरज, अचरज आपणी कार कमाईआ। योद्धे सूरबीर मर्दाने मर्द, दर तेरे आस रखाईआ। किसे दा होण ना देवीं हरज, हरजाने सब दे पूर कराईआ। तेरे नाम दा खण्डा अगम्मी इक्को खड़ग, दो जहान करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा इक सुहाईआ। दर तेरा होए सुहञ्ञणा, सोभावन्त रमणीक। सच स्वामी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, किरपा कर परवरदिगार लाशरीक। दीन दुनी पा अगम्मा अंजणा, तेरे विच हक़ तौफीक़। गुर अवतार पैग़ग्बरां तेरा दर मँगणा, सदी चौधवीं सारे करन उडीक। लख चुरासी चाढ़्ह दे रंगणा, निरगुण सरगुण धार बदल दे नीत। तेरा हुक्म फिरे विच ब्रह्मण्डणा, वरभण्डी अन्धेरा मेटे तारीक। तुध बिन साचा नाम किसे ना वंडणा, मेहर मुहब्बत करे ना कोए बख्शीश। बिना सीस बिना हथ्थ करदे बन्दना, बिना तत वजूद तेरा वेखण खेल अतीत। तूं सच दुआरा लँघणा, दीनां मज़हबां मेटणी लीक। तेरा डंका इक्को वज्जणा, सिर झुके राउ रंकां ऊँच नीच। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, जिस विच तेरे नाम दी होवे सच तमहीद। गुर अवतार पैग़ग्बर कहिण धरनी धौल वेखे धरत, धवल ध्यान लगाईआ। अर्शां दे मालक आ परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। तैनूं उडीकदयां जुग चौकड़ी बीते बरस, समें काल गए वक्त लँघाईआ। किरपा कर मर्दाने मर्द, मदद अवर ना कोए रखाईआ। पूरब पूरब वेख फ़रद, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। अवतार कहिण साडी अर्ज़, पैग़ग्बरां आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। भाद्रों कहे मैं वी दस्सां बात, बातन दयां दृढ़ाईआ। अवतारो मारो पिच्छे झात, पर्दा दयां उठाईआ। धरनी वेखो मिट्टी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। जिथ्थे बाल्मीक रह के
❋
❋
गया इक रात, थाँ सिँघासण इहो नज़री आईआ। शब्द संदेसा गया आख, रमायण भविख्त दए गवाहीआ। एथे खेल करना पुरख अबिनाश, कल कल्की नूर अलाहीआ। जिस दी समझे ना कोए ज़ात, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। लेखा लिखे ना क़लम दवात, शाही चले ना कोए चतुराईआ। जिस ने सब दी पुच्छणी वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। दीन दुनी करे पाक, पतित पुनीत आप बणाईआ। अमृत रस देवे आबेहयात, जीवण जीवण विच्चों प्रगटाईआ। धुर स्वामी बण के साथ, सगला संग रखाईआ। सब दी पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। ओस दा मेरे राम ने करना जाप, राम राम राम सरनाईआ। इक मुट्ठी लै के ख़ाक, धूढ़ी मस्तक नाल छुहाईआ। दोए जोड़ कर अरदास, बेनन्ती विच सीस निवाईआ। सुणया हुक्म अगम्मा गाथ, करी अगम्म पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भाद्रों कहे वेखो धाम उत्ते धरनी मिट्टी, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। जिस दी धार बाल्मीक रखी चिट्टी, अक्खर अक्खर ना वंड वंडाईआ। समाधी विच आदी दी लाई टिकटिकी, निज नेत्र लोचन नैण अक्खखुल्हाईआ। उहनूं कलयुग अन्तिम धार दिसी, दह दिशा होई रुशनाईआ। जिस वेले सति धर्म दी रहे कोई ना सिखी, गुर चेले करन लड़ाईआ। ओह भाद्रों महीना शहिनशाही सम्मत अठ्ठ प्रविष्टा दिसी मिती, मित्र प्यारे दिती जणाईआ। फिर हथ्थ रख्या उत्ते गिच्ची, धौण ज़ोर नाल दबाईआ। फेर नज़र आई हाहे उत्ते टिप्पी, आत्म होई रुशनाईआ। फेर अगली पट्टी लिखी, लिख्या लेख अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। भाद्रों कहे बाल्मीक ने तक्कया अगम्मा राम, राम राम विच समाईआ। ओधरों आ गया बाल अञ्याण, चौदां साल दी अवसथा सोभा पाईआ। ओस सच कीती प्रणाम, निउँ के सीस झुकाईआ। कढ्ढके नौ बादाम, रिषी दी भेंटा दिते कराईआ। बाल्मीक ने सुणया हुक्म फ़रमान, संदेसा धुरदरगाहीआ। अगला खेल वेख महान, हरि करता रिहा जणाईआ। एह बाला नढ्ढा जिस करी प्रणाम, निव निव सीस झुकाईआ । इस दा लेखा होर जहान, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। त्रेता द्वापर करे ना कोए ध्यान, ध्यानी ध्यान ना कोए लगाईआ। जिस वेले होवे कलयुग अन्धेरा शाम, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। निरगुण जोत नूर प्रकाश करे श्री भगवान, जोती जाता धुरदरगाहीआ। इस दा लहिणा देणा देवे फेर आण, आप आपणा फेरा पाईआ। एसे कारण खेलिआ खेल महान, महिमा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भाद्रों कहे बाले अन्तर आई विचार, विच्चर के दिता सुणाईआ। बाल्मीक किहा नाल प्यार, प्रीती विच समझाईआ। तेरा लहिणा देणा नाल निरँकार, निरगुण शब्दी हुक्म दृढ़ाईआ। जिस वेले कल कल्की लए अवतार, जोती जाता फेरा पाईआ।
❋
❋
तूं वी जन्म लैणा संसार, पंज तत सोभा पाईआ । ओसे दा रूप सिँघ अवतार, जिस दा लहिणा दिता मुकाईआ। पूरब बादामां दा उधार, साख्यात नौ नौ वखाईआ । दूसर मँगे ना किसे दुआर, झोली डाह ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़रा ज़रा आपणी कार कमाईआ। भाद्रों कहे वेखो जुग द्वापर, दोहरी धार जणाईआ। साचा खेल रिहा वापर, वापस सके ना कोए कराईआ। जन्म कर्म दा जिस दा नातन, नाता बिधाता आप जुड़ाईआ। आत्म परमात्म बणा के साथन, सगला संग वखाईआ। नारद जी आपणा लेखा लग्गा वाचण, परदयां विच्चों पर्दा आप उठाईआ । किस बिध प्रभ पूरा करे वाकन, भविख्त भविख्तां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। भाद्रों कहे औह आ गया नारद मुनी, मुनीश्र फेरा पाईआ। जिस नूं कहिंदे चार जुग दा गुणी, गुणवन्ता मिले वड्याईआ। जिस दी पुकार प्रभू ने सुणी, अणसुण कर लोकाईआ। लेखा वेख के दीन दुनी, दोहरी धार दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे सुण द्वापर दे कृष्ण काहन, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण ध्यान लगाईआ। आपणी सख़ी दा वेख लै दान, दीदा दानिस्ता दयां जणाईआ। जिस दा विचोला बणया श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। हुक्म संदेसा दिता फ़रमान, फ़ुरनिआं तों बाहर करी पढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त लोकमात होवे विच जहान, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ओस वेले प्रगट होवे नौजवान, नर निरँकार नूर अलाहीआ । जो लेखा मुकाए ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। लहिणा देणा वेखे सब दा आण, आनन फ़ानन आपणा फेरा पाईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आण, सच सच दृढ़ाईआ। बिन अक्खां तों करे ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं दस्सां नाल प्यार, प्रीती विच जणाईआ। जेहड़ी वस्त मँगी अपार, काहन सख़ी मेरे हथ्थ फड़ाईआ। मैं ओस दा कीता विचार, विच्चर के दयां सुणाईआ। जिस करमण्डल कीता त्यार, ओह एथों दा ठठयार रहिण वाला द्वापर जुग दा नज़री आईआ। ओस दा लहिणा देणा उतार, एह खेल सच्ची सरकार, जुग जुग रीती चली आईआ। जिस नूं समझे ना कोए ज्ञान विचार, अक्खरां पर्दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं देवां सच शहादत, गवाह इक्को नज़री आईआ। जिस वेले कौरव पांडव करी बग़ावत, झगड़ा जोरू ज़र वखाईआ। निरगुण सरगुण करी ना कोए ममानत, काहन सख़ी ना कोए समझाईआ। सब दे अन्तर लग्गी अलामत, वबा सके ना कोए मिटाईआ। द्वापर अन्तिम आई शामत, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। दुनियां कूड़ी कूड़ दिसे बनावट, सजावट तन वजूद
❋
❋
सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं वेख्या खेल अनोखा, बिन अक्खां अक्खजणाईआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, धर्म दी धार नाल वड्याईआ। युधिष्टर समझ के आपणा मौका, कृष्ण डंडावत सीस निवाईआ। चरणां नाल छुहा के अगला पोटा, पंजा पंजे नाल रगड़ाईआ। नेत्र मीट के पै गया सोचा, समझ समझ नाल टकराईआ। की आसा मनसा लोचा, लोचन नैण की शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। युधिष्टर अन्तर आया उदार, हरि करते दिता जणाईआ। जे युद्ध करना अपार, अपरम्पर स्वामी आप सुणाईआ। कृष्ण दी भेंटा करना इक अनार, जिस दा दाणा गणत ना कोए गिणाईआ। नौ वार करनी निमस्कार, नौ नौ दा टंक बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पैणी मार, नौ दवारे हाहाकार करे लोकाईआ। नौ रसना रसन विचार, रस रस ना कोए चखाईआ। फेर दिता होर हुलार, पर्दा परदिउँ परे चुकाईआ। कृष्ण बोल के किहा शब्द दी धार, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। युधिष्टर मेरा ओस काहन नाल उॅधार, जो काहन लख चुरासी गोपीआं सदा हंढ्ढाईआ। जिस ने कल कल्की लैणा अवतार, अमाम अमामा होए सिक्दार, सख़ी सुल्ताना धुरदरगाहीआ। मेरीआं सख़ीआँ ओस नूं करन निमस्कार, जिस दा आदि अन्त ना पारावार, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। एह भेंटा होणा ओस दी धार, जिस नूं झुकण गुरु अवतार, पैग़ग्बर निउँ निउँ लागण पाईंआ। सोहणी भूमिका सोहणा होवे दुआर, दुआरका वासी गया जणाईआ। जिस फल बूटा लगाया खिड़ी मात गुलज़ार, गुलशन इक महकाईआ। ओह माली इथों दा रहिण वाला सी पुरातन ज़िमींदार, ज़माने विच आपणा आप बदलाईआ । सब दा लेखा लेखे देवे डार, लहिणा लहिणे विच रखाईआ । अगला फेर होण लग्गा विहार, कलयुग काती दए गवाहीआ। गोबिन्द सूरा हो त्यार, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। सदी चौधवीं करना सर्ब ख़ुआर, चारों कुण्ट धीरज धीर ना कोए धराईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया पैणी मार, अग्गे हो ना कोए बचाईआ । शाह सुल्तानां होणा ख़ुआर, राज राजान भज्जण वाहो दाहीआ। भाद्रों अठ्ठ कहे मेरा आ गया दिवस अपार, प्रभ दिती माण वड्याईआ । मैं नित करां चरण निमस्कार, धूढ़ी धूल ख़ाक रमाईआ । जिस कारण खेल खिलाया आण, आपणा वक्त सुहाईआ। दलजीत दा लेखा पिछला पूरा कर जहान, द्वापर दा खै्हड़ा दिता छुडाईआ। धरत सुहञ्जणा वक्त सुहावा धर्म दी होवे कल्याण, कर्म कांड रहे ना राईआ । गुर अवतार पैग़ग्बर करो ध्यान, सचखण्ड बैठे सच नैण उठाईआ । कलयुग कूड़ा मेटणा जिस निशान, सतिजुग सति सति प्रगटाईआ। ऊचां नीचां देवे इक्को माण, राउ रंकां इक्को घर वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जिस ने दस्सणा गाण, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। सो
❋
❋
मालक ख़ालक वाली दो जहान, निरवैर निराकार निरँकार इक अख्वाईआ। जिस नूं झुक झुक सारे सजदे करन सलाम, डंडावत बन्दना नमों नमों नमस्ते कहि सुणाईआ । ओह हुक्म संदेसा देवे फ़रमान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन हो के लेखा सब दा दए चुकाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ अवतार सिँघ दे गृह पिंड माढ़ी पनूआं
भाद्रों कहे मैं चार कुण्ट भज्जिआ दौड़ा, नव नौ चार खोज खुजाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी फल वेख्या कौड़ा, अमृत रस ना कोए भराईआ। सच दुआर एकँकार सृष्टी दृष्टी अंदर लग्गा कोए ना पौड़ा, दरगाह साची चढ़न कोए ना पाईआ। जां निगाह मारी नानक सस्से उपर दस्सया होड़ा, हाहे टिप्पी हँ जणाईआ। आदि जुगादी आत्म परमात्म धुर दा जोड़ा, सच दुआर विछड़ कदे ना जाईआ। जिस प्रभू दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब नूं लोड़ा, लोड़ींदा साजण इक अख्वाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी शब्द अगम्मी चाढ़्हे घोड़ा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। निरगुण सरगुण सब दीआं पकड़े डोरां, दो जहानां वेख वखाईआ। नौजवाना मर्द मर्दाना बण के बांका छोहरा, श्री भगवान आपणी कल वरताईआ। जिस झगड़ा मेटणा काला गोरा, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। भगत जनां रहिण ना दए विछोड़ा, सन्त सुहेले विछड़े लए मिलाईआ। भेव चुका के तोरा मोरा, आत्म ब्रह्म दए दरसाईआ। कूड़ कल्पणा विकार हँकार मेटे चोरा, ठग्गी ठग ना कोए कमाईआ। सदी चौधवीं तक्के वेला थोड़्हा, बीस बीसा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। भाद्रों कहे मैं दो जहानां बणया पाँधी, मंज़ल बामंज़ल पन्ध मुकाईआ। नव सत्त कूड़ दी दिसी आंधी, अन्ध अन्धेरा ना कोए मिटाईआ। मनसा ममता होई बांदी, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। रसना जिह्वा दुनियां सारी गांदी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चार वरनां धार थक्की मांदी, बलहीण रही कुरलाईआ। झगड़ा मेटे कोई सूर ना ढांडी, शरअ शरीअत ना कोए बदलाईआ। आत्मा परमात्मा मिले ना हक़ गुआंढी, काया मन्दिर ना वज्जे वधाईआ। अगम्मी पवण मिले ना ठांडी, कलयुग अगनी तत बुझाईआ। ममता मोह मिटे ना सोना चांदी, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। सच सरोवर शब्दी धार आत्म नार कोए ना नहांदी, पती पुरख अकाल मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। भाद्रों कहे मैं फिरया चौदां
❋
❋
लोक, परलोक खोज खुजाईआ। तेरा सिफ्ती सुणया सलोक, अक्खरां वाली पढ़ाईआ। तक्कया वरन गोत, ज़ात पात दुहाईआ। अक़ल रही ना सोच, रो के दयां जणाईआ। कवण दवारे पुरख अकाले तेरी निर्मल जोत, जोती जाते पुरख बिधाते दे दृढ़ाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़ग्बरां रखी ओट, कलयुग ओड़क आवे धुर दा माहीआ। लख चुरासी अंदरों कढ्ढे हउमे खोट, हंगता गढ़ तुड़ाईआ। जीव जंत उधारे कोटी कोट, कोटन कोटि होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। भाद्रों कहे मैं चौदां तबक तक्कया राह, रहिबर तेरा ध्यान लगाईआ। मेरे हक़ीक़त वाले हक़ ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर दे मिटाईआ। रहमत विच मेरी दुआ, दोए जोड़ सीस निवाईआ। कूड़ी क्रिया मेट वबा, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। सदी चौधवीं हो सहा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। उच्ची कूक दवारे कहां, कहि कहि रिहा सुणाईआ। धुर दे क़लमे शब्द अगम्मी कर दे हां, बिन इशारे दे दृढ़ाईआ। साचा मार्ग दे वखा, वखरा गृह ना कोए जणाईआ। जो भविख्तां विच पेशीनगोईआं आए लिखा, काग़ज़ क़लम शाही नाल गवाहीआ। जो सब दा लहिणा पूरा दए करा, कारण आपणा देणा दृढ़ाईआ। निउँ निउँ सजदा सीस देणा झुका, झुक झुक लागां पाईंआ। मेहरवान मेरे मेहरवां, मेहर नज़र दे उठाईआ। किस बिध सतिजुग कलयुग विच्चों होणा रवां, राह रस्ता देणा दरसाईआ। तेरा नाम निधाना होवे नवां, नौ खण्ड वज्जे वधाईआ। सच सरनाई तेरी ढह्वां, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर साचे मँग मँगाईआ। भाद्रों कहे मैं वेख्या तेरा नज़ारा, नज़र दीन दुनी टिकाईआ। कलयुग अन्तिम दिसे किनारा, घाट तट किनारा देणा दृढ़ाईआ। दर वेख पैग़ग्बर गुर अवतारा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सारे मँगदे इक्को वारा, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण नूर कर उज्यारा, परवरदिगार तेरी बेपरवाहीआ। साडा पूरा होया कौल इक़रारा, वक्त बावक्त दे समझाईआ। तेरे आउण दा दे के आए सर्ब इशारा, नाम संदेश्यां विच जणाईआ । कल कल्की लए अवतारा, निहकलंक डंक वजाईआ। अमाम अमामा होए सिक्दारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस ने कलयुग मेटणा धुँदूकारा, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। सब दा बण के परवरदिगारा, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। निरगुण नूर दए दीदारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द नाद दए धुन्कारा, अनहद नादी धुन उपजाईआ। अमृत रस देवे ठंडा ठारा, अगनी तत तत्त गवाईआ। काया मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, सच सिँघासण दए दरसाईआ। जिथ्थे इक्को रूप अपारा, दुतिया नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल सच्ची सरकारा, शाह पातशाह शहिनशाह समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ।
❋
❋
भाद्रों कहे मैं दीन दुनी खोजी, खोजत खोजत वेख वखाईआ। साबत दिस्सया कोए ना जोगी, जुगीशर जुगत ना कोए दृढ़ाईआ। मुनी चढ़या कोए ना चोटी, मन ममता ना कोए मिटाईआ । जगत साधूआं वासना होई खोटी, अन्तश्करन करे ना कोए सफ़ाईआ। सूफ़ी झगड़ा करदे कारण रोटी, मज़हब दा महबूब मिलण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म बणया कोए ना गोती, गौतम बुध दए गवाहीआ। सारी सृष्टी दिसदी रोती, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किसे दवारे जगे तेरी कोई ना जोती, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। प्रभ किरपा कर के जन भगत सुहेले चुण लै माणक मोती, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। बिन तेरी किरपा कम्म आवे पढ़ी ना पोथी, पुस्तक देवे ना कोए वड्याईआ। तूं आदि जुगादि ठाकर धुर दा मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। कलयुग अन्तिम देर कर ना बहुती, बौहड़ी बौहड़ी मेरी दुहाईआ। सारी दुनियां उठा सोती, आलस निंदरा ग़फ्लत दे मिटाईआ। झगड़ा मुका के बोदी जञ्ञू धोती, तहिमत करे ना कोए लड़ाईआ । आत्म ब्रह्म बणा लै गोती, रूप अनूप दे दरसाईआ। तेरा इक्को नाम इक्को कलमा इक्को होवे सलोकी, सोहला ढोला इक्को नाम शनवाईआ। सदी चौधवीं दुनियां होई बहुती औखी, सांतक सति ना कोए कराईआ। तेरी मंज़ल हक़ीक़ी तेरी धार कोए ना पहुंची, सच दुआर नज़र किसे ना आईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दे खौंती, ख़सम डोरी आपणे हथ्थ उठाईआ। तेरे प्यार बिना सृष्टी दृष्टी जाए औंती, धर्म दी धार सुत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ । भाद्रों कहे प्रभ पूरी कर दे आसा, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। जन भगतां अन्तर दे भरवासा, भाण्डा भरम भन्नाईआ। सच बेनन्ती इक्को आखां, आख़र दयां सुणाईआ। लहिणा देणा वेख भविख्त वाक, जो नानक गोबिन्द गया जणाईआ। सच दुआर दा खोल्ह के ताका, पर्दा आप उठाईआ। सन्त सुहेला हो के राखा, रखक हो के सेव कमाईआ। तेरा नाम ना कोए तोला ना कोए मासा, वज़नां विच वज़न ना कोए जणाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करते तेरी सरनाईआ। तेरा हर घट अंदर वासा, वसल देणा यार ख़ुदाईआ। रूह बुत करना पाका, पतित पुनीत आप हो जाईआ। सब दी जोत जोत दा जाता, निरगुण धार तेरी वड्याईआ। सतिजुग सच धर्म दा खोल्ह के हाटा, नाम निधाना इक विकाईआ। गुरमुखां पूरा कर दे घाटा, मेहर नज़र नाल तराईआ। जिन्हां तेरे पिच्छे पन्ध मारीआं वाटां, वाट अगली देणी चुकाईआ। तेरा सच सरोवर नाम अगम्मी ताटा, तीर्थ इक वखाईआ। जिथ्थे इक्को नूर प्रकाशा, जोती जोत डगमगाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा सच दुआर निवासा, दरगाह साची सोभा पाईआ। दीन दुनी दा बदल दे पासा, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। तूं साहिब सुल्तान अलखणा अलाखा, अलख अगोचर
❋
❋
तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देणी माण वड्याईआ। भाद्रों कहे प्रभू सब दा कढ्ढ दे भरम भुलेखा, भुल्लिआ रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण धार बदल के वेसा, वेसवा विकार देणा मिटाईआ। भाग लगा के माझे देसा, देश देसन्तर देणा दरसाईआ। जो वायदा कीता गोबिन्द नाल दस दस्मेशा, दह दिशा देणा भुगताईआ। भगत उधारना तेरा पेशा, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। तैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, गणपति निउँ निउँ लागण पाईंआ। सदी चौधवी सब दे नाल कर हेता, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सब नूं आपणे गले लगाईआ। तेरा आदि अन्त तक्कया इक्को गोबिन्द बेटा, शब्द गुर गुर वड्याईआ। जिस ने दीन दुनी दा वेखणा अन्तर पेटा, बाहरों खोज खुजाईआ। कलयुग विच सतिजुग बण के खेवट खेटा, नईआ नौका तेरा नाम चलाईआ। आदि अन्त जो सदा रहे हमेशा, हम साजण सतिगुर बेपरवाहीआ। जिस ने बणाए पीर ऐली गौंस शेख़ा, रसूल पैग़ग्बर दिती वड्याईआ। ओह मालक दो जहानां नर नरेशा, नर नरायण अगम्म अथाहीआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त धर्म दी धार करना हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि अन्त दा इक्को नाम कलमा इक्को शब्द होवे उपदेशा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण एकँकार तेरी इक्को इक पढ़ाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिंड माढ़ी पनूआं
भाद्रों कहे मैं वेखे कलयुग जीव जंत, हर हिरदे अन्तर निरंतर फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेखे सन्त, माया ममता मोह विच हल्काईआ। गढ़ तोड़े कोए ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए जणाईआ। सति धर्म दी रही कोई ना संगत, चार वरन करन लड़ाईआ। बोध अगाध दिसे कोए ना पंडत, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। जिधर तक्कां दीन दुनी होई नंगत, नाम ओढ्ढन सीस ना कोए रखाईआ। जगत वासना माया ममता सारे मँगत, वस्त अमोलक नाम निधाना ना कोए वरताईआ। मेरे अन्तर आई चिन्दक, हैरानी विच दुहाईआ। सदी चौधवीं पुरख अकाल परवरदिगार तेरे सारे होए निन्दक, जूठ झूठ विच जगत वड्याईआ। तेरी मंज़ल चढ़न दी किसे अंदर रही ना हिम्मत, सचखण्ड दुआर मिलण कोए ना जाईआ। मन मनुआ घर घर करे इल्लत, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आस रखाईआ। धर्म दुआर कर मेहरवानी, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैतानी,
❋
❋
दीन मज़हब करे लड़ाईआ। जगत जिज्ञासू अंदर होई बेईमानी, सच विच ना कोए समाईआ। रसना जिह्वा पढ़दे बाणी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अठसठ तीर्थ ख़ाली दिसदे पाणी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। आत्म परमात्म मिले कोए ना हाणी, लख चुरासी नार कन्त रूप वटाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांत देवे कोए ना पाणी, कूड़ तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान तेरी मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रूह बुत साफ़ ना कोए कराईआ। सति सच दिसे ना कोए निशानी, कूड़ निशाना जगत झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। साहिब सतिगुर धुर दे मीत, हरि करते तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रीत, सतिजुग साचा राह वखाईआ। झगड़ा मिटा दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरे आत्म परमात्म गावण गीत, गहर गम्भीर तेरा ढोला अगम्म अथाहीआ। मानव ज़ाती सब दी काया कर दे ठांडी सीत, अगनी तत ना कोए जलाईआ। झगड़ा मेट दे हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बातन पर्दा दे खुल्हाईआ। तुध बिन दिसे ना कोए अतीत, त्रैगुण लेखा देणा चुकाईआ। पापीआं कर पुनीत, पतितां दे वड्याईआ। तूं हर घट वस्सें बीच, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। साचे नाम दी दस्स तमीज़, तमन्ना कूड़ी देणी गंवाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां तेरी रखी उम्मीद, आसा आशा विच्चों प्रगटाईआ। आपणी सृष्टी वेख जेहड़ी गूढ़्ही सुत्ती नींद, ग़फ्लत ममता दे मिटाईआ। सच दुआर दी सब नूं बख्श साची ईद, आदत पिछली दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। शहिनशाह मेरे सुल्तान, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम मार ध्यान, ज्ञानी ध्यानी फोल फुलाईआ। साचा देवे ना कोए ब्रह्म ज्ञान, जगत विद्या सृष्टी हल्काईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान सर्ब कुरलाण, खाणी बाणी दए दुहाईआ। धर्म दा झुल्ले ना कोए निशान, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ सति सच ना कोए समाईआ। मैं चार कुण्ट वेख होया हैरान, हैरत विच सुणाईआ। जूठ झूठ चढ़या तुफ़ान, दीन दुनी रिहा रुढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर दरस देवे कोए ना आण, लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ । सारे तेरा राह तकाण, दरगाह साची सचखण्ड बैठे आस रखाईआ। कवण वेले प्रभ प्रगट होवे वाली दो जहान, दोज़ख़ बहिश्तां लेखा दए मुकाईआ। कल कल्की वेस वटाए सूरा बलवान, बलधारी आपणा वेस वटाईआ। अमाम अमामा होए प्रधान, कलमा कायनात सुणाईआ। शरअ छुरी ना चले उत्ते इन्सान, क़ातल मक़तूल लेखा दए मुकाईआ। साचा मार्ग दस्से आण, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए
❋
❋
वंडाईआ। इक्को मन्दिर होए मकान, गृह इक्को सोभा पाईआ। इक्को तेरा जपण वाला होवे नाम, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा ढोला गाईआ। इक्को सब दा सांझा होवे पीण खाण, सूर गाँ ज़िबह ना कोए कराईआ। चार वरन करे ना कोए हराम, अठारां बरन ना कोए लड़ाईआ। तेरा हक़ीक़ी कलमा होवे हक़ कलाम, नाम निधाना नाउँ निरँकारा देणा जणाईआ। साची मंज़ल दस्सणी आसान, असल वसल देणा नूर ख़ुदाईआ। धुर संदेसा अगम्म पैग़ाम, पीर पैग़ग्बरां तों अग्गे देणा दृढ़ाईआ। रस हक़ीक़ी देणा जाम, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार कर इंतज़ाम, पूरब लेखा दे मुकाईआ। मज़हबां दा रहे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर देणा कटाईआ। धर्म दी धार होए विधान, धारा सके ना कोए बदलाईआ। नाम जैकारा दो जहानां कर परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। योद्धे सूरबीर बलवान, बलधारी दे वड्याईआ। तेरा दर ठांडा वाली दो जहान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच नाम दा देणा दान, दाते दानी दयावान तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।