१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ विरसा सिँघ दे गृह पिंड श्री हरिगोबिन्द पुरा
भाद्रों कहे प्रभ गुर अवतार पैग़ग्बर वेखे झुकदे, निरगुण धार नौजवान मर्द मर्दान सीस झुकाईआ। नाम क़लमे अगम्मे कहिण साडे पैंडे मुकदे, नव नौ चार धार खोज खुजाईआ। दरोही असीं वणजारे होणा इक्को तुक दे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला राग नाद सुणना अगम्म अथाहीआ। सहज सुभाउ इक दूजे नूं पुछदे, दरगाह साची सचखण्ड बैठे सोभा पाईआ। की मेल होणे शब्द दुलारे सुत दे, सच दुआर की वड्याईआ। पर्दे ओहले रहिणे ना अग्गे लुक दे, लोकमात होवे रुशनाईआ। जिस ने जीव जंत लेखे पाउणे परे दु:ख दे, दीनां अनाथां दया कमाईआ। भेव खुल्हाउणे मानव मानस मानुख दे, अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। भाग वडयाउणे भगत जन जननी कुक्ख दे, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर इक्को इक दरसाईआ। भाद्रों कहे अवतार पैग़ग्बर गुरु दर साचे वेख्या बरदा, बिन बन्दगी सीस निवाईआ। निउँ निउँ सीस सजदा जगदीस करदा, झुक झुक लागे पाईंआ। हउँ बालक सेवक नढ्ढा तेरे दर दा, दर ठांडे अलख जगाईआ। परवरदिगार सांझे यार खेल वेख आपणी लोकमात घर दा, धरनी धरत धवल धौल आपणा फेरा पाईआ। तेरा नाम हक़ीक़ी लाशरीकी हक़ हक़ीक़ी कोई ना पढ़दा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ।
❋
❋
लेखा जणा शाह पातशाह शहिनशाह आपणे दर दा, दरवेशां मेला लै मिलाईआ। तेरा खेल वेखणा नरायण नर दा, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर साचे मँग मँगाईआ। भाद्रों कहे गुर अवतार पैग़ग्बर करन सलाम, समां समां ध्यान लगाईआ। मेरे रहिबर हक़ अमाम, तेरी आमद विच दुहाईआ। किरपा कर नौजवान, मर्द मर्दाने झोली डाहीआ। प्रगट हो वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल वखाईआ। चार कुण्ट सृष्टी दृष्टी होई बेईमान, बेवा जगत लोकाईआ। साचा सुणे ना कोए पैग़ाम, पैग़ग्बर रो के रहे सुणाईआ। सदी चौधवीं बदल गया इंतज़ाम, बन्दोबस्त ना कोए रखाईआ। महिराबां मस्जिदां विच हुंदा हराम, तेरा भय ना कोए दसाईआ । कूड़ कल्पणा सब नूं कीता ग़ुलाम, ग़ुरबत सके ना कोए कढ्ढाईआ । झगड़ा प्या नाल इन्सान, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। साडे मज़हब बणे दुकान, जगत हट्टो हट्ट चलाईआ। तेरा नाम होया बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी हो मेहरवान, महबूब तेरी शरनाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया नौ खण्ड पृथ्मी करदे क़तलेआम, साढे तिन्न हथ्थ काया कतल्गाह दृढ़ाईआ। पवित्र कर दे खेड़ा सच ग्राम, गृह मन्दिर होवे सफ़ाईआ। निज नेत्र नज़री आ धुर दे राम, राम रमईआ राह तकाईआ। नाम बंसरी सुणा धुर दे काहन, सख़ी आत्मा दए दुहाईआ। हज़रत पैग़ग्बर मूसा ईसा मुहम्मद दे पैग़ाम, इस्म आज़म इक समझाईआ। नानक निरगुण सरगुण मन्त्र सतिनाम, सति दा पर्दा आप उठाईआ। गोबिन्द वाहिगुरु कहि के फ़तिह डंक वजाया जवान, जोवनवन्ता आप सुणाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक अन्तिम प्रगट होणा श्री भगवान, भगवन आपणी कल धराईआ। जिस दा निरगुण नूर जोत बिन वरन गोत खेल करे महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आण, आनन फ़ानण पर्दा दए उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करते आदि निरँजण दे दान, श्री भगवान झोली अगम्म भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। भाद्रों कहे गुर अवतार पैग़ग्बर करन क़दमबोसी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। नाम ख़ुमारी सदा मदहोशी, मधुर धुन राग सुणाईआ। सब दी आसा मनसा कलयुग अन्तिम इक्को लोची, लोचन नैण दे खुल्हाईआ। सच सलाह धुर मलाह इक्को सोची, परम पुरख होणा सहाईआ। लहिणा देणा लेखा याद कर रविदास चमारा मोची, जो शब्द अगम्म गया दृढ़ाईआ। लहिणा देणा वेख नाथ त्रैलोकी, काहना कृष्ण की समझाईआ। दीन दुनी दी वासना होणी खोटी, राम रमईआ गया जणाईआ। कलयुग अन्तिम मंज़ल चढ़े कोए ना चोटी, दरगाह मिलण कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़न कारण रोटी, धर्म दी धार ना कोए समाईआ।
❋
❋
माणस हो के खाण बोटी, नाता आत्म परमात्म जगत तुड़ाईआ। साधां साबत रहे ना कोए लंगोटी, धीरज यति ना कोए रखाईआ। पढ़ी कम्म ना आवे पोथी, पुस्तक बग़लां विच रखाईआ। मंज़ल जाणे कोए ना जोगी, जगत ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। सृष्टी काम वासना होणी भोगी, भईआ भैण लए तकाईआ। हउमे अंदर होणा सब ने रोगी, मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधा साबत नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दी बहे कोई ना गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द गया जणाईआ। गुर अवतार पैग़ग्बर हिरदा सके कोए ना सोधी, वदी सुदी लेखा ना कोए चुकाईआ। झगड़ा पैणा लोक परलोकी, पुरीआं लोआं देण दुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम सब नूं दे सोझी, बुध्ध बिबेक देणी कराईआ। कलयुग जीवां मति रहे ना होछी, हुश्यिारी नाल लैणा तराईआ। कर्मां वल्ल ना तक्कीं सृष्टी सारी दोषी, बिन तेरे निर्दोष नज़र कोए ना आईआ। अन्त घड़ी वेख लै औखी, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। मन मनसा सब नूं कीता शौंकी, शहिनशाह तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। गोबिन्द दा पूरा ढईआ ते आसा मनसा साढे तिन्न हथ्थ दी औंती, अगला पर्दा देणा चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि स्वामी बेपरवाहीआ। भाद्रों कहे गुर अवतार पैग़ग्बर चरण छूंहदे मथ्था, मस्तक धूढ़ रमाईआ। भेव दस्स यथार्थ यथा, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। सतिजुग अंदर केहड़ी चलणी कथा, कवण नाम सिफ्त सालाहीआ। जिस दा लेखा ऐज़न विच ना होवे तथा, तबदीली करन कोए ना पाईआ। की संदेसा दिता जिस वेले गोबिन्द आपणी पिट्ठ उत्तों लाहिआ भथ्था, तीर कमान टंक हथ्थ सुटाईआ। लहिणा देणा होणा की तत अठ्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मनमति बुध्ध की चतुराईआ। की गुर अर्जन संदेसा दिता भट्टा, भठ खेड़ा गया दृढ़ाईआ। की हुक्म सुणाया जिस वेले नानक तक्कड़ी विच रखाया वट्टा, भेव अभेदा अगम्म अल्हाईआ। की मुहम्मद दस्सया जिस वेले शरअ दा मास कटा, सुन्नत जगत बणाईआ। की संदेसा दिता जिस वेले ईसा गल विच प्या रस्सा, सलीव जगत वाली जणाईआ। की कूक पुकारया जिस वेले मूसा मूँह दे भार ढठ्ठा, होका हक़ हक़ दृढ़ाईआ। सब दा लहिणा देणा वेख पुरख अकाल इक्को वार इक्ठा, दरगाह साची सचखण्ड दवारे फोल फुलाईआ । कलयुग अन्तिम सब दा मनसूख़ कर दे दीनां मज़हबां वाला पटा, पटने वाला दए गवाहीआ। सतिजुग साचे तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे टप्पा, टौपिक अवर ना कोए जणाईआ। दीन मज़हब दा रहे कोई ना रट्टा, झगड़ा करे ना कोए लोकाईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्ह दे अक्खा, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। तूं मालक ख़ालक सख़ा सहाई सख़ा, साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग जगत जहान वेख तपा, तपश अवर ना कोए बुझाईआ। जो तेरा दस्स के गया पता, पतिपरमेश्वर तेरा भेव खुल्हाईआ। सब
❋
❋
दे नाल तेरा सांझा मता, मति मतांतर रहिण कोए ना पाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि निरँजण सांझा खोल्ह दे हट्टा, हटवाणा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी तेरा एका नाम सच्चा, जिस नाम दी महिमा चार जुग दे गुर अवतार पैग़ग्बर अक्खरां विच गए गाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ बख्शीश सिँघ दे गृह पिंड क़ादराबाद
भाद्रों कहे प्रभ नौ खण्ड पृथ्मी फिरया पैर दब्बे, चार कुण्ट दह दिशा बिन क़दमा क़दम उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव मानस मानुख वेखे सभे, साढे तिन्न हथ्थ काया माटी फोल फुलाईआ। निरगुण निरँकार एकँकार तेरा दीपक नूर जोती कोए ना जगे, जागरत जोत बिन वरन गोत नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखां तेरे नाम दे पैंदे सद्दे, वखरे वखरे ढोले राग सुणाईआ। दीनां मज़हबां वाले तक्कदे मज़े, मज़ाक़ करे जगत लोकाईआ । कलयुग कूड़ कुड़िआर वहिण वगे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। हुक्मे अंदर रहे कोए ना बद्धे, बदी जगत रहे कमाईआ। साचा मिले ना किसे अमरा पदे, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना आईआ। किरपा कर जगत जगदीशर यदे, यदिप आपणा रूप प्रगटाईआ। बिन तेरे कूड़ विकार कोए ना कढ्ढे, काया रहे ना कोए सफ़ाईआ । झगड़ा मेट दे पंज तत तन वजूद मास नाड़ी हड्डे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। भाद्रों कहे मैं फिरदा चुप चुपीता, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। इष्ट तक्कया राम सीता, बन खण्ड खोज खुजाईआ। राधा कृष्ण तक्कया मीता, तीर्थ तट फोल फुलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तक्कीआं तौफीक़ां, ताक़तवर खोज खुजाईआ। नानक गोबिन्द वेखीआं उम्मीदां, जो आसा गए वधाईआ। चार जुग दे नाम दीआं तक्कीआं रसीदां, जो सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। धुर कलमा कायनात वेखीआं हदीसां, जो हज़रतां करी पढ़ाईआ। खेल वेख्या ऊचां नीचां, दीन मज़हब की वड्याईआ। राउ रंकां तक के मेरीआं निकलीआं चीकां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बौहड़ी तेरीआं जुग जुग किहो जिहीआं रीतां, रीतीवान देणा समझाईआ। कदे शिवदवाले मठ मन्दिर उत्ते बणाए मसीतां, मसला अगला इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। भाद्रों कहे मैं फिरया चोरी चोरी, चोरां यारां ठग्गां वेख वखाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी वेखी घोरी, घोर कलयुग रिहा तकाईआ। झगड़ा प्या पशू ढोरी, सूर गाँ दए दुहाईआ। आत्म परमात्म बणे
❋
❋
कोई ना जोड़ी, लख चुरासी नार कन्त जोड़ जुड़ाईआ। चार कुण्ट दह दिशा खेल तक्की तोरी मोरी, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। भाद्रों कहे मैं फिरया चारों कुण्ट, गृह गृह खोज खुजाईआ । नरक स्वर्ग वेखे बैकुण्ठ, पर्दा उहला सर्ब चुकाईआ। जञ्ञू बोदी दीन मज़हब वेखे विच सुन्नत, मुच्छ दाढ़ी केस नाल वड्याईआ। नबी रसूलां तक्की मात उम्मत, अमलां विच जणाईआ। सीस जगदीश वेखे मून मुंडत, मुंडी तन वजूद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। भाद्रों कहे मैं दीन दुनी दा तक्कया राह, रस्ता रहिबर हो के वेख वखाईआ। तुध बिन दूजा दिसे ना कोए मलाह, नईआ नौका पार ना कोए कराईआ। तेरे नालों सारे होए जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाईआ । जे तूं वाहिद इक ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर दे गवाईआ। मालक ख़ालक बण दिलरुबा, महबूब तेरी सरनाईआ। दूई द्वैती कढ्ढ वबा, हउमे रोग देणा मिटाईआ। तैनूं किहा हक़ अलाह, आलीशान तेरी सरनाईआ। तेरा कलमा इक सदा, सही सलामत सोभा पाईआ। सब दी क़बूल कर दुआ, दर तेरे सीस निवाईआ। साचे नाम दा दस्स इक मज़ा, मजलस आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। भाद्रों कहे मैं किहा मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। चरण झुकण तेरे गुर अवतार, पैग़ग्बर सीस निवाईआ। सदी चौधवीं सब दी पैज दे संवार, कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। दीन दुनी दी पा सार, महासार्थी वेस वटाईआ। तेरा नूर होवे उज्यार, निराकार साकार देणा दृढ़ाईआ। दरगाह साची सचखण्ड तेरा करदे सर्ब इंतज़ार, आसा विच आस वधाईआ। मातलोक तेरा नूरी नूर होवे चमत्कार, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। भाद्रों कहे मेरे प्रभू आपणी कर दे किरपा, किरपा निधान तेरी वड्याईआ। दीन दुनी दी मेट दे बिपता, विपरीत रहिण कोए ना पाईआ। मानव रूप बणा दे साचे सिख दा, सिख्या सच दृढ़ाईआ। उपासक हो जाए इष्ट इक दा, एकँकार तेरी सरनाईआ। झगड़ा मुक जाए पत्थर इट्ट दा, मन्दिरां सीस ना कोए निवाईआ। बिन तेरी किरपा मन किसे ना टिकदा, टिकटिकी अंदर दे लगाईआ। तेरा आत्मा तत शरीर कदे ना भिट्टदा, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण आपणा खेल आप नजिट्ठ दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। भेव खुल्हा दे पतिपरमेश्वर पित दा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा पर्दा लाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरा नूर अगम्मा इक्को दिसदा, बिन माटी चम्मा सोभा पाईआ। लहिणा देणा चुका दे लोकमात जिस जिस दा, जिस्म ज़मीर कर रुशनाईआ ।
❋
❋
नाता जोड़ दे आत्म परमात्म हित दा, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मन ठगौरी झगड़ा रहे ना चित दा, चेतन सुरती दे कराईआ। लेखा मुक जाए लख चुरासी आवण जावण नित दा, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर अगम्मी इक दा, इक इकल्ले सच महल्ले तेरा नूर नुराना नज़री आईआ।