१८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ अमराउ सिँघ दे गृह पिण्ड बल
सतिगुर शब्द सुहावी होवे रुत्ती, रुतड़ी सति रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम दो जहान करे बुत्ती, बुतख़ान्यां कर सफ़ाईआ। तेरी सृष्टी रहे मूल ना सुत्ती, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। जेहड़ी गुर अवतार पैग़म्बरां भविक्ख्तां विच कथा कहाणी पुच्छी, पोशीदा पड़दा दे उठाईआ। सच धार शरअ चला सुच्ची, ला मज़्हब दया कमाईआ। जिस नाल तेरे नाम दी इक्को होवे रुची, रचना आपणी दे दृढ़ाईआ। मन कल्पणा रहे ना उग्घी, उगण आथण इक्को वज्जे वधाईआ। तेरी खेल कदे ना रुकी, रुकमणी कृष्न गया समझाईआ। दीन दुनी वेख दुखी, दुखियां दर्द मिटाईआ। ग़रीब निमाणे वेख भुक्खी, भुक्ख्यां भुक्ख गंवाईआ। भाग लगा जणेंदी कुख्खी, भगत सुहेले लै प्रगटाईआ। तेरी धार चले पंज मुखी, पंचम मीते हो सहाईआ। आत्म रहे कोई ना रुस्सी, रुस्सयां लै मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। वास्ता तेरे अग्गे पावां, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। मेहरवान हो के दे ठंडीआं छावां, शहिनशाह शब्द नाम लगाईआ। ख़ाली रहिण ना पुत्रां मावां, पिता पूत गोद सुहाईआ। हँस बुद्धी बणा दे कावां, कागों हँस उडाईआ। हरिजन रहे ना कोए नथावां, दरगाह साची सच सुहाईआ। इक्को प्रीत पतिपरमेश्वर रावां, दूसर कन्त ना कोए हंढाईआ। चरण धूढ़ी तेरे इश्नान करावां, दुरमति मैल धुआईआ। आत्मा परमात्मा कंडा तराज़ू करदे सावां, साहिब सतिगुर आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम भरे कोई ना हावा, हर हिरदा दे समझाईआ। तेरे चरण कँवल बलि बलि जावां, बलिहारी तेरी वड वड्याईआ।
❋
❋
गुर अवतार पैग़म्बरां पूरा कर दे दाअवा, दाइरा दीन मज़्हब तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर ठाकर तेरी सरनाईआ। सरनगति दे मालक स्वामी, सच तेरी वड्याईआ। सब दा नाता जोड़ दे बाहमी, ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश रंग रंगाईआ। तेरे नाम दी इक्को होवे सलामी, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। मज़्हबां रहे ना कोए ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर देणी कटाईआ। सदी चौधवीं वेख बदइंतजामी, बन्दोबस्त ना कोए रखाईआ। रसना कूड़ करे कलामी, कायनात रही कुरलाईआ। किरपा कर धुर अमामी, अमाम अमामा तेरी सरनाईआ। तेरे नाम दी होई बदनामी, बदला दीन दुनी चुकाईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बरां कोलों रह गई ख़ामी, ओह ख़ालक पूर देणी कराईआ। तूं आदि अन्त दा अन्तरजामी, घट स्वामी वेख वखाईआ। कूड़ी रैण वेख अंधेरी शामी, शमां सच दे चमकाईआ। तेरी बोध अगाधी दो जहाना होवे इक्को बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। अमृत रस धुर वरोले ठंडा पाणी, जगत सरोवर लोड़ रहे ना राईआ। तेरे धर्म दी धर्म होवे निशानी, चार वरन इक्को घर वसाईआ। साहिब सतिगुर हक बेनन्ती पारब्रह्म ब्रह्म मानी, मानव मानस मानुख ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा अगम्म आलीशानी, आलीज़ाह दर सजदा सीस झुकाईआ।
२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल
सति पुरख सति दे मालक, सच तेरी वड्याईआ। तेरा खेल भगत जन याचक, यादव बंसी कृष्न गया दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले तेरे सादक, साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। आपणी धार दी आपे कर सिफ़ारश, कूड़ा संग ना कोए मिलाईआ। तेरा लहिणा देणा बड़ा अजे विच भारत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तेरे नाम दी लवे कोई ना आड़्हत, सति सच तेरा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सति कहे सति सतिवन्त, आदि जुगादि अख्वाईआ। मेरा मालक इक भगवन्त, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दो जहानां अगम्मी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस ने उधारने नौ खण्ड पृथ्मी सन्त, सूफ़ीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सति कहे सति कदे ना मरया, जन्म मरन ना कोए वड्याईआ। जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल करया, करनी दा करता बेपरवाहीआ। ओस जगत विच जीवण दा नवां जीवण धरया, जुगत दीन दुनी समझाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा होणा घर घरया, कलयुग कूड़ कूके दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सति कहे मैं शब्दी धार, धार विच प्रगटाईआ। जन्म मरन जिस दे अख्त्यार, बेअख्त्यारी कीती जगत लोकाईआ। नवें जुग दा नवां खेल करना संसार, समां समें विच्चों बदलाईआ। लिख्त भविक्ख्त नेड़े आ के करे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तेरा खेल कलि कल्की अवतार, कलधारी तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दी सदा करे साची कार, करनी दा करता कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे नौ रतीआं खाधा ज़हिर, नौ दिन आपणे बग़ल विच छुपाईआ। फेर कीती मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। क्यों, जिस दा मालक सिँघ शेर, शरअ तों बाहर सोभा पाईआ। ओह आदि अन्त दे लहिणे देणे दए नबेड़, जगत विच ना कोए समझाईआ। साढे सैंती साल बुक्कणा वांग केहर, काया माटी रंग रंगाईआ। झगड़ा मुका के ज़बर ज़ेर, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। शब्द कहे जे रविदास सत्त रंगा सीस ना मारदा डण्डा, डण्डावत जगत ना कोए बदलाईआ। ज़हर खा के बचे कोए ना बन्दा, बन्दगी वाले बैठण मुख भवाईआ। एह खेल सूरा सरबंगा, जो सति सच दा मालक इक अख्वाईआ। दु:ख दे थाँ भुक्ख दे थाँ देवे आपणा आप अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। वेख लओ सरीर हो गया ठंडा, अग्नी अग्ग रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धाम सुहंदा, सुहंझणी रुत वड्याईआ।
पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल
अस्सू कहे मैं आसा रखी, हरि रक्षक बेपरवाहीआ। कथा कहाणी विष्न ब्रह्मा शिव जेहड़ी दस्सी, पुरख अकाल दयाल दृढ़ाईआ। चार जुग समझ ना आई राग छत्ती, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। जे किसे ने बड़ा किहा प्रभ नूं किहा कमलापती, अग्गे भेव ना कोए जणाईआ। जे दया कीती अक्खरां वाली पढ़ाई पट्टी, सिफ्तां विच जणाईआ। जे मेहर कीती मज़्हबां वाली चला के हट्टी, हटवाणे दिते उपजाईआ। जे खेल कीती जुग जुग निराली अच्छी, अच्छा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी धार सृष्टी वसी, बस्ती दीन दुनी बणाईआ। ओस दा खेल वेखणा अक्खीं, हरि करता आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। अस्सू कहे मेरी आसा अगम्म, अगम्म दयां दृढ़ाईआ।
❋
❋
प्रभू मेरा ते मेरा प्रभू होणा हम, हमसाजण नूर अलाहीआ। ना कोई माटी ना कोई चम्म, दृष्टी जगत ना कोए जणाईआ। ना कोई हरख़ सोग ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। ना कोई पवण स्वासी दम, दामनगीर ना कोए वड्याईआ। जो करना सो आपणा आपे कम्म, करनी करता कार कमाईआ। अस्सू कहे मैं कहिणा धन्न धन्न, धन्न तेरी सरनाईआ। जिन कोटां विच्चों भगत सुहेले वेखे थोड़्हे जन, बणी आप जणेंदी माईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बन्न्ह के मन, मन मनका ल्या भवाईआ। बिना राग सुणा के कन्न, धुन अन्तर इक उपजाईआ। मैं ब्रह्मण्ड खण्ड छडे वेखे भगत प्रभू दे चन्न, चन्न नूर रुशनाईआ। जेहड़े नेत्रहीण होए अन्न्ह, निज लोचन नैण रहे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अस्सू कहे मेरी आसा लम्बी, सच दयां दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखां कम्बी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सब दी हालत होणी मंदी, मंद भाग होई लोकाईआ। वासना रहे किसे ना चंगी, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। सिध्धी रहिण नहीं देणी डण्डी, डण्डावत सब दी देणी भुलाईआ। मन कल्पणा मुशटंडी, घर घर देणी फिराईआ। सति दी धार कर के रंडी, जगत दुहागण रूप नचाईआ। ओढण सीस तन रहे ना अंगी, अंगीकार ना कोए कराईआ। जेहड़ी मंग गुजरी ने गोबिन्द कोलों सी मंगी, जिस वेले गंगू नालों होई जुदाईआ। गोबिन्द मौत तेरे विछोड़े नालों चंगी, चंगी तेरी प्यार दुहाईआ। गोबिन्द खिच्च कटार नन्गी, सन्मुख हो के दिता वखाईआ। अजे ते गुजरी इक्को सरसा धार लँघी, कलयुग सारा बाकी नज़री आईआ। तेरा सूरबीर बहादर योद्धा इक्को जंगी, जिस नूं जन्मे अवर कोए ना माईआ। जिस वेले सदी चौधवीं लँघी, जग आवां चाँईं चाँईंआ। इके वार तेरयां भगतां दी आपणे सिर ते चुक्क के तंगी, दु:ख सब दे दयां मिटाईआ। जेहड़ी चार जुग दी विछड़ी ओह आत्मा लवां गंढी, आपणी गंढ के फेर लवां तुड़ाईआ। आपणी धार रखां सदा ठंडी, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुजरी ने नौ वारी फेरी अक्खां दे उत्ते उँगल, आह कर के दिता सुणाईआ। गोबिन्द तेरे बिना कौण तेरयां आवे चुक्कण, कवण गोद उठाईआ। गोबिन्द किहा माता जिस वेले कलयुग अन्तिम आया मुकण, मुकम्मल वेस वटाईआ। शेर हो के आवां बुक्कण, भबक इक्को नाम लगाईआ। तेरयां भगतां तेरयां सिक्खां तेरयां प्यारयां पिच्छे आपणी कट के भुक्खण, दु:ख भुक्ख सब दा दूर कराईआ। औखा रहे ना कोई कदी किसे टुक्कण, टुकड़े घर घर दयां पुचाईआ। सूरबीर बहादर बण के आवां उठण, आपणी लै अंगड़ाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैग़म्बर मूल ना पुज्जण, उथे जावां चाँईं चाँईंआ। जेहड़े विचार चार जुग किसे ना सुझण, उन्हां पड़दा दयां खुल्हाईआ। मेरे मेरे नालों कदे ना रुस्सण, एह रीती देणी बणाईआ। मेरे निशान्यों कदे ना उकण, चलण
❋
❋
चाँईं चाँईंआ। जे चलदे चलदे घुस्सण, अग्गे फड़ के लवां उठाईआ। कर प्यार चुक्कां कुच्छड़, गोदी आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुजरी ने तिन्न वार अक्खां ते मारी मुट्ठी, आह आह आह कर सुणाईआ। गोबिन्द क्यों दुनिया साडे नालों रुट्ठी, संगी नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द किहा माता मेरी ओस नालों नहीं टुट्टी, जो टुटयां गंढ पवाईआ। शब्द रूप हथ्थ मारया गुट्ट ते गुट्टी, नाता धुर दा ल्या बणाईआ। हुण लै जा एस जगत चों छुट्टी, लोकमात देणा तजाईआ। जिस वेले मेरी ते मेरे साहिब दी पोह फुट्टी, तेरा नूर दयां चमकाईआ। तूं फेर कदे जाणा नहीं लुट्टी, तेरा लुटेरा सब नूं लुट्ट पुट्ट खाईआ। गुजरी हौसला कर के उठी, चारों कुण्ट लई अंगड़ाईआ। गोबिन्द लाह के पैरों जुत्ती, चरण चरण उत्ते टिकाईआ। फेर चाढ़्ह के ताअ मुच्छीं, सूरबीर रूप बदलाईआ। गुजरी इक वार फेर पुच्छी, तैनूं दयां सुणाईआ। गुजरी रो पई भुब्बी भुब्बीं, हाए हाए कर सुणाईआ। गोबिन्द हथ्थ ला के गोडीं, गुट्टने दिते दबाईआ। माता एह तेरी फुलवाड़ी निक्की जेही डोडी, गुल मैं फेर देणे खिलाईआ। ढाई सौ साल मैनूं कर लैण दे गोडी, सोहणा ज़ोर लगाईआ। ना मैं सन्यासी ते ना मैं जोगी, ना मैं रसीआ ना मैं भोगी, ना कोई साध सन्त ना कोई विजोगी, जद वेखें इक्को धार इक सलोकी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना मैं पुस्तक ना शास्त्र वेद पुराण ना कोई पढ़न वाली पोथी, ना कोई अक्खरां वाली लिखाईआ। ना कोई मंज़ल ना कोई चोटी, अन्दर बाहर नज़र कोए ना आईआ। गुजरी जद तकें ते मैं भगतां दा सच्चा गोती, ओह मेरे माणक मोती, जिन्हां दी जगदी जोती, जिस जोती पिच्छे तुहाडा जोती जाता नज़री आईआ। जिहनूं कहिण सभदा मालक ते सभदा मोखी, ना कोई हरख़ ते ना कोई सोगी, जद वेखो ते तुहाडी चढ़या उत्ते चोटी, चोटिओ तुहाडे नालों चोटा बण के आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुजरी किहा गोबिन्द भेव दस्स दे गुज्झा, क्यों गुंझल विच रखाईआ। गोबिन्द किहा माता इक मैं ते,इक मेरा प्रभू दोहां दा इक्को वसणा झुगा, झुगी नज़र कोए ना आईआ। जिस ने लेखा मुकाउणा चहुं जुगा, जुगती आपणे विच छुपाईआ। बिना किसे दी मदद तों आपे हो जाणा उग्घा, दो जहान करे रुशनाईआ। प्रगट हो बसुधा, सुध सब दी दए बदलाईआ। गुजरी किहा गोबिन्द की तूं ओने चिर नूं हो जाणा बुढ्ढा, मैनूं दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा मैं शब्दी धार ना लंगड़ा लूल्हा डुड्डा, वड्डा छोटा रूप ना कोए बदलाईआ। मेरे मालक दा मेरे नाल आदि तों लै के जुगां तक इक्को जेहा मुद्दा, मुद्दतां दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पहली अस्सू कहे मेरी आसा इक निराली, निराकार दृढ़ाईआ।
❋
❋
जन भगतो खेल दस्सां सुखाली, सुक्खी सांदी सर्ब समझाईआ। छब्बी पोह नूं सब दे मस्तक चढ़ी होवे लाली, लाल बिन्दी नाल वड्याईआ। नाल सहेली होवे काली, कलयुग रोंदी धार मारे धाहींआ। दोहां दी निरगुण धार करे दलाली, विचली आपणी कार कमाईआ। वेख्यो कोई हथ्थ ना आयो ख़ाली, भेंटा कुछ दा कुछ चढ़ाईआ। भांवे हरयां पत्तयां दी लै आयो डाली, एह तुहाडे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे पंज बणाउणे अनोखे रूप, जेहड़े गोदावरी विच बन्दे नूं गोबिन्द दिते समझाईआ। ओह होण प्रभू दे पूत, बिना पुरख अकाल तों सीस ना किसे निवाईआ। अन्दरों कढ के दूज, झगड़ा ज़ात पात मिटाईआ। लिख के देण तेरे हुक्म विच गए झूज, साडा ना कोई पिता ना कोई माईआ। सानूं सारी दुनिया लावे ऊज, बदमाश कहे लोकाईआ। असीं सृष्टी दा छड्डया कूच, कूचा गली दिती तजाईआ। जिस ने दिता शरीर पंज भूत, ओसे दी झोली पाईआ। भावें पूत बणा भावें कपूत, एह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच करनी कार कमाईआ। ओह छब्बी पोह कहिंदा ओह शब्द याद किसे नहीं कीता, पंज सौ साल समझ किसे ना आईआ। जिस वेले नानक नूं नानक दी दस्सी रीता, बिना जन्म तों बिना अक्खरां तों नानक नाम दिता पढ़ाईआ। ओस विद्याले विच ना कोई राम ते ना कोई सीता, ना कोई काहन कृष्न गीता, ना कोई ईसा मूसा मुहम्मद ना कोई चर्च मसीता, ना कोई मसला कुरान ईमान नज़री आईआ। जिस वेले निरगुण धार निरगुण निरगुण दा कीता टीका, टिक्का निरगुण निरगुण तांईं लगाईआ। ओस वेले पता नहीं सी कि नानक जीअ धरना इक जीअ का, तन शरीर विच वड्याईआ। एह खेल बेवज़ीह का, वज़ाहत विच ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अस्सू कहे मैं बड़ा ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच जणाईआ। सारे बण जाउ इक दे लाल, लाला पापा अवर ना कोए मनाईआ। बहि जाउ इक्को धर्मसाल, धर्म दवारा धुर दा नज़री आईआ। जिथ्थे ना कोई शाह ते ना कोई कंगाल, भगत भगवान मिल के दोवें झट लँघाईआ। इक्की अस्सू नूं दुआबे वाल्यो होणा सवाधान, सच संदेशा दयां सुणाईआ। छब्बी अस्सू सब ने लौणी मीज़ान, गुरमुख अंकड़यां विच जणाईआ। ढाई घंटे होणा फ़रमान, संदेशा अगम्म अथाहीआ। जिस विच छब्बी पोह दा लिख्या जाणा विधान, की वहिदत बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवणहारा दान, दाता दयावान अख्वाईआ।
❋
❋
अजीत सिँघ दे बेनन्ती करन ते शब्द उच्चारया गया
एस शरीर नूं कोई कहे चंगा कोई कहे माढ़ा, उँगलां सारे रहे उठाईआ। कोई कहे सतिगुरु कोई कहे लाड़ा, कोई कहे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। कोई कहे खेल करे ला अगम्मी खाड़ा, आपणी कार कमाईआ। कोई कहे एह भरया पंच विकार धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। कोई कहे एह खेल बहत्तर नाड़ा, ततां वरगा तत सोभा पाईआ। कोई कहे एह फिरदा जंगल जूहां पहाड़ां, भज्जे थांउँ थाँईंआ। पर एह सारा खेल ओसे दा अपर अपारा, जिस अपरम्पर आपणी बणत बणाईआ। जेहड़ा अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा, ओह आपणी कार कमाईआ। दु:ख सुख दा जेहड़ा सहारा, रसीआ भोगीआ आपणी करनी विच आपणा आप रखाईआ। एह धार संसार विहार जुग जुग चलदी रही कारा, करनी करता आप भुगताईआ। भावें ताप होवे ते भावें उहनूं कहो बुखारा, भावें अग्नी तत जलाईआ। जे शब्द है ते शब्द गुरदवारा, दु:ख रोग ना लागे राईआ। जे जोत है जोत नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। जे तत है ते जगत वाला खेल अपारा, ताड़ी दयो लगाईआ। एह हुक्म मन्नण दी धारा, सब नूं रिहा समझाईआ। इक दा इक नाल प्यारा, इक इक विच समाईआ। एस इक दा तुहाडे नाल विहारा, क्यों बैठे मुख भवाईआ। इक दा इक नाल प्यारा, इक इक नाल निभाईआ। एह कोई पूरन नहीं विभचारा, कुकर्मी कर्म कांड ना कोए वखाईआ। जो करे कराए सो करनेहारा, ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। सारी सृष्टी एसे दी स्त्री ते एसे दा पुरख ते एहो एस दी नारा, एहो मात पित भैण भाईआ। जेहड़ा अन्दर है गुप्त है ज़ाहर है (बाहरा,) हर घट वसया साहिब स्वामी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, । की पूरन कदी मरदा ! मरन विच ना आईआ। एह सड़दा ! सड़न विच ना आईआ। एह डरदा ! डरन विच ना आईआ। जिधर जावां उधर चढ़दा, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। एह खेल नरायण नर दा, शाह पातशाह आपणी कार भुगताईआ। तुहाडे पिच्छे सारे दु:ख झलदा, दुखियां दा दर्द आपणी झोली पाईआ। ते गोबिन्द दा बचन पूरा करदा, जो गुजरी नाल वायदा कर के ते घुट्ट नाल घुट्ट कर के माँ नूं गया समझाईआ। अज्ज एह खेल ना करदा, ग़रीबां निमाणयां गोद ना कोए टिकाईआ। आपणा ख़ून तुहाडा रूप ना बणदा, दर्दी दर्द कवण अख्वाईआ। उफ़ हाए ना करदा, तुहाडे अन्दर वड़ के कवण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। जितना लग्गा दु:ख रोग सरीर, सरीर इक दिता जणाईआ। एह वी इक ख़ास तहरीर, तरीके नाल बणाईआ। जिस दा खेल बेनज़ीर, नज़र तों परे दए समझाईआ। जे मैं पातशाह ते तुसीं मेरे वज़ीर, ते दोहां दा मेला सहिज सुभाईआ।
❋
❋
जे मैं ही तुहाडा मालक अख़ीर, क्यों ना दुखड़े तुहाडे पहलों दयां मिटाईआ। थोड़्ही जेही खेल कर के तुहाडी बदल देवां तकदीर, एह मेरी बेपरवाहीआ। जे झाड़ीआं पिच्छे लुक्या कबीर, ते ओहले लुक लुक झट लँघाईआ। जे बण गया पैग़म्बरां पिच्छे ख़मीर, आपणा रूप बदलाईआ। ते जे बदल गई तदबीर, तरीका ढंग रिहा सिखलाईआ। फिर दयो बाद अशीर, वाहवा प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। जिस ने दु:ख विच सुख विच सब दी बदल देणी ज़मीर, ज़ामन आपणा आप कराईआ। एह कोई जंड नहीं करीर, जेहड़ा सड़ सुक्क के अग्नी विच दयो डाहीआ। एह कोई इट्टां पथ्थरां वाला मन्दिर नहीं जिहनूं कर के ताअमीर, फेर दयो ढाहीआ। एह कोई दीन मज़्हब दी नहीं जगीर, धन दौलत किसे दी नज़री आईआ। एह कोई कड़ाह पूड़ी खाण वाला नहीं खीर, टुकड़यां नाल झट लँघाईआ। एह दाता बेनज़ीर, जद चाहो तुहाडे वरगा तुहाडे विच समाईआ। पिछली सब दे उत्ते फेरनी लकीर, लाईन इक्को देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। दु:ख सुख रोग नहीं संताप, जगत वाली कार भुगताईआ। नाले अकाल ते नाले आप ते नाले पिता ते नाले बाप, ते नाले बच्चयां नूं कहे उफ हाए बौहड़ी मर के दए दुहाईआ। नाले पवित्र नाले पाक, नाले देवे सब दा साथ, नाले कहे फड़ो घुट्टो डक्को मेरी जान, बौहड़ी बौहड़ी कर के दए दुहाईआ। एह गोबिन्द दा वाक, गुजरी दा साक, दु:ख सुख सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नाले लभ्भा पुरख अकाल ते लभ गया बौरा, भोला भाला नज़री आईआ। सुध बुध विच हो जाए डोरा भौरा, सुरत रहे ना राईआ। कदी सस्से दा ला के होड़ा, हाहे दिती वड्याईआ। कदी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमी असमान बणा के चौड़ा, घर वडा छोटा दिता समझाईआ। कदी पा के हाए लोहड़ा, जुग चौकड़ी दिते बदलाईआ। कदी दे के नाम थोड़्हा थोड़्हा, सारे दिते वरचाईआ। कदी बणा के जोड़ा जोड़ा, नारी स्त्री वंड वंडाईआ। कदी फड़ के नाम शब्द घोड़ा, पिठ सब दी दए ठुकराईआ। नाँ रखा के ब्रह्मण गौड़ा, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। लभ्भो थल्ले उत्ते लाए पौड़ा, ना अन्दर दिसे ना बाहर दिसे, हाए बौहड़ी सारे कर के देण दुहाईआ। एथे दस्स किसे दा की जोरा, जोरू ज़र सारे रहे कुरलाईआ। जद वेखो ते नवें दा नवां नकोरा, नव नौ जोबन सोभा पाईआ। आदि तों लै के अन्त तक ना एह बुढ्ढा ते ना एह छोहरा, रूप रंग रेख विच ना कोए वड्याईआ। जिस दा मन्त्र सदा फोरा, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। ग़ुस्से विच दयो खां हनोरा, पासे लओ बदलाईआ। ते जे शब्द गुरु ते अग्गे उहदा घोड़ा, किधर भज्जोगे नट्ठो केहड़ी थाँईंआ। फेर वेखो ते सोहँ दुहरा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। फेर वेखो ते अग्गों ला के मोड़ा,
❋
❋
आपणे वल्ल खिचाईआ। फेर वेखो ते फेर जोड़े दा जोड़ा, आत्म परमात्म सोभा पाईआ। फेर वेखो पावे लोहड़ा, तूं एधर ते मैं एधर, सब नूं दए भवाईआ। फेर वेखो खिच्च के डोरा, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। एह सतिगुरु पता नहीं किधरों आ गया जिस दी नन्गी हो गई कंगरोड़ा, हड्ड मास दा खेल नज़र कोए ना आईआ। एह नहीं पता एह जन्म कर्म दे सब दी गोबिन्द दे प्रेमीआं दी कढण आया खोरा, आपणे आप नूं खोर खोर के खुरयां नूं खुरे तों फड़ के ल्या बचाईआ।
इह प्रीती बड़ी शैतान, शैतानी विच भज्जे चाँईं चाँईंआ। कहिंदी ज्ञानीआं नूं दे ज्ञान, ध्यानीआं नूं दे ध्यान, मानीआं नूं दे माण, ते खाण पीण वाल्यां नूं दे पीण खाण, ते ढिड्ड सभदे दे फुलाईआ। चुग़लां नूं दे कान, पापीआं नूं दे इश्नान, नाह धो के आपणा झट लँघाईआ। ते होर की सब कुछ मंगी जानी ए, जे भगतां नूं देणा ई ते प्रीती दान, होर कुछ ना मंग मंगाईआ। प्रभू कहे ओ कमलीए जो इक वेरां मेरा दर्शन पाण, जन्म मरन दी लोड़ रही ना राईआ। मेरा इक्को इक मकान, दूजा घर ना कोए वसाईआ। जिथ्थे कदे ना होवे कोई ग़ुलाम, शरअ बन्धन ना कोए बंधाईआ। जदों किरपा कीती ते कीती मेहर नाल असान, रोड़ा राह ना कोए अटकाईआ। जदों आया भगतां नूं खिच्च के लै गया विच्चों मैदान, मवाइदे पिछले पूर कराईआ। कदी नहीं कलामां वाला अक्खरां वाला दिता ज्ञान, सिफ्तां विच सिफ्तां ना कोए जणाईआ। जदों होया ते होया मेहरवान, मेहर निगाह नाल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दवार एकँकार जन भगतां दए टिकाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल
विष्नूं विश्व धार हो जा हाज़र, हाज़री आपणी लै लगाईआ। तूं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा बणयों रिहों ताजर, वणज वपार आपणा नफा दे दृढ़ाईआ। धर्म दी धार रिहों सौदागर, भज्जया वाहो दाहीआ। हुक्म सुणाउंदा रिहों करीम कादर, की करता खेल खिलाईआ। क्यों नहीं सच कीता आदल, इन्साफ़ ना कोए वखाईआ। ग़रीब निमाणयां मिल्या किसे ना आदर, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। याद करना की पुकार कीती तेग़ बहादर, सीस धड़ नालों वक्ख कराईआ। जगत मज़्हब बणया कातिल, छुरी इस्लाम रूप कसाईआ। उस ने भेद खोल्हया बातन, पर्दा दिता चुकाईआ। जिस वेले कलयुग
❋
❋
अंधेरा होवे रातन, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उस वेले आवे पुरख अबिनाशण, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। गोबिन्द सूरा होवे साथन, सगला संग निभाईआ। जिस नूं कहिंदे ग़रीब निवाज़न, नवाज़िश करे थांउँ थाँईंआ। सच दी थापण आए थापण, धुर फ़रमाना इक उपजाईआ। दीन दुनी दा मेट के पापन, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। जुग चौकड़ी बदल के जापन, सिख्या इक्को दए समझाईआ। सच दवारे करके वासन, वसल आपणा इक वखाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाशन, जोती जोत डगमगाईआ। खेल खेले पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल पड़दा लाहीआ। दो जहानां पा रासन, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। लेखा जाण भोग बिलासन, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिस दा हुक्म सारे वाचन, पढ पढ़ रहे सुणाईआ। ओह करे आपणा वड प्रतापन, बेपरवाह आपणा वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया करे नासन, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। विष्नूं छेती आ गया अग्गे, कदम चुम्म के सीस निवाईआ। प्रभ वेख लै मेरे लेख बग्गे, काली धार ना कोए जणाईआ। तेरा नूर नुराना जगे, इक्को इक डगमगाईआ। तेरे अग्गे कोई ना वधे, वाधा नज़र कोए ना आईआ। मेरे दोवें हथ्थ बध्धे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरे हुक्म अन्दर फिरीए भज्जे, जुग चौकड़ी वाहो दाहीआ। विसर ना जाईए कदे, कदीम दे मालक तेरी ओट तकाईआ। तेरी समझ ना सके आर पार हद्दे, अगम्म पड़दा ना कोए चुकाईआ। तेरी सरन इक्को लग्गे, लग मात्रा डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल पिठ उत्ते मार के धफ्फे, सहिज नाल सुणाईआ। ओह विष्नूं मैथों लै के भण्डार दे गफ्फे, आपणी झोली लई भराईआ। निरगुण दी धार उत्ते वेख तीसरे सफ़े, जिस दा अंक ना कोए जणाईआ। उथे सब नूं मिलदे नफे, नुकसान वंड ना कोए वंडाईआ। एह खेल अलखणा अलखे, लख करोड़ कहिण कोए ना पाईआ। सच सच दे दस्से, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। लोकमात वेख मेरे भुक्खे रहिंदे बहुते बच्चे, पेट भर ना कोए रजाईआ। चार जुग दे मार्ग हो गए कच्चे, कच्ची धार तन्द वखाईआ। माया ममता मोह नस्से, भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा नूर किते ना वसे, सच जोत ना कोए रुशनाईआ। तूं दस्स मेरे भण्डारे किथे रखे, जेहड़े अतोट अतुट जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं मार के उपर हथ्थ आपणी छाती, शहिनशाह दिता वखाईआ। एह वेख लेख कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरा नज़री आईआ। मैनूं दे के भण्डारा दाती, दाते दया कमाईआ। इक गल्ल अनोखी आखी, सहिज नाल समझाईआ। मैं सब दी करां राखी, वेखां थांउँ थाँईंआ। तूं थोड़्ही थोड़्ही मातलोक वंडणी चपाती, चारे खाणी झोली पाईआ। किसे नूं आउण ना देवीं शांती, सति विच ना कोए समाईआ। अन्दर भरम रहे भरांती, भाण्डा ना कोए भनाईआ। मैं अवतार
❋
❋
पैग़म्बर गुरु भेजां शब्द दे बणा जमाती, अक्खरां वाली कर पढ़ाईआ। आपणी मंज़ल दस्स के घाटी, थल्ले सब नूं दयां भवाईआ। सरीर तन दी दे दे खाटी, सेज सिंघासण उत्ते टकाईआ। नाम दी दे के पाती, अक्खरां विच वखाईआ। अन्त हुक्म दी दे के फाँसी, फ़ैसले दयां कराईआ। भेव रख पुरख अबिनाशी, पर्दा परदयां विच टकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे आह मेरा मस्तक लै तक, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जिस विच लेख लिख्या आपणे अगम्मे हथ्थ, शाही कलम ना कोए वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल होणा वक्ख वक्ख, धुर दा राह ना कोए दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर आउणे नट्ठ, गुरुआं गोद जणाईआ। कलमे नाम जाणे जप, सिफ्तां विच सालाहीआ। जोग अभ्आस करने तप, पूजा पाठ विच वड्याईआ। सरीर उत्ते झलणे कष्ट झट, सिर सके ना कोए उठाईआ। अन्तिम सारे पासा जाण वट, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे भाणे अन्दर वस, सीस जगदीश झुकाईआ। तेरे कोलों मंगदे रहिण करके हथ्थ, झोली आपणी ख़ाली डाहीआ। तूं किरपा नाल देणी वथ, एह तेरी बेपरवाहीआ। सारी सृष्टी दा भार सकणा नहीं किसे चक्क, हिस्सा थोड़्हा थोड़्हा रखाईआ। अन्तिम सारयां जाणा अक्क, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। दीन दुनी दा पूरा देवे कोए ना हक, मंज़ल हक ना कोए पहुंचाईआ। सब ने तेरा मार्ग जाणा दस्स, ऊची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम होवे प्रगट, पुरख अकाला धुर दा माहीआ। जिसने सब दा मेटणा फट्ट, दुखड़ा दए गंवाईआ। उसने धुर दा खोल्हणा हट्ट, हटवाणा आप हो जाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं नौ नौ वार दस्सया शब्दी धार ते शब्द सतिगुरु ते शब्द सरीर होणा जट्ट, जटा जूट रहिण कोए ना पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दी भुक्ख आपे ल्ए कट, विष्नूं दूसर चले ना कोए चतुराईआ। छत्ती जुग नानक दस्सया नाल हठ, चौथे जुग चार वरन वंड वंडाईआ। चाली दिन एसे कारन खेल कीता अलग, वक्खरी आपणी कार कमाईआ। ना ज़िमीं रिहा ना असमान रिहा ना जगत रिहा ना जग, जीवण दाता हो के गुरमुखां हिरदे अन्दर डेरा लाईआ। जितना सरीर नूं चढ़दा सी तप, उतना गुरमुख अन्दर नाम लैंदे सी जप, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाईआ। हाए जे सतिगुर साथ गया छड, जावांगे केहड़ी थाँईंआ। विष्नूं कहे मैं प्रभू तेरे चरणां दे विचकाहे तेरा निशाना रखदा सां गड्ड, जगत जहान दी अग्ग तेरे चरणां विच तपाईआ। पिच्छे हो के छडदा सां हस्स, बाहवां कच्छां विच रखाईआ। वेखो किस बिध आपणी खेल करे समरथ, दाता बेपरवाहीआ। जिस ने सतिजुग सब नूं देणी वथ, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैं इक दिन अक्खां लईआं मीट, आपणा ध्यान बदलाईआ। जां तक्कया गुर अवतार पैग़म्बर
❋
❋
सारे करन उडीक, अक्खां चुक चुक वेखण थांउँ थाँईंआ। हाए उफ़ बौहड़ी ते किते आ ते नहीं गई तरीक, जिस विच तवारीख देणी बदलाईआ। विष्नूं कहे मैं वी डर गया उस दिन मैनूं कन्नों फड़ के किहा ग़रीब निमाणयां दी झोली पा दे भीख, भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द दी भुक्ख दो जहानां दी करे तस्दीक, शहादत आपणे उत्ते भुगताईआ। गुरमुखो हुण तुहानूं वट्टणी नहीं पैंदी कसीस, तुहाडा ख़सम हो के सद आपणा संग रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू सानूं वी दे बख्शीश, बौहड़ी साडी झोली दे भराईआ। पुरख अकाल कहे नानक तूं क्यों किहा मैं नीचां दा नीच, नीचां विच समाईआ। भगत उधारना ग़रीबां नूं तारना मेरी सदा दी रीत, शाह सुल्तानां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे आप बण के रहीम रिज़क, राज़क मैनूं दिती वड्याईआ। जो जुग चौकड़ी रिहा झिजक, खुल्हा गफ्फा ना कदे वरताईआ। जे तूं किरपा करे अग्गे सतिजुग विच सब नूं दे दयां सिदक, सबूरी सब दे अन्दर वसाईआ। तेरा रहे कोए ना निन्दक, निंदिआ कूड़ ना कोए सुणाईआ। मेरी तेरे अग्गे मिन्नत, वास्ता रिहा पाईआ। तेरी रहिमत ते मेरी होवे हिम्मत, बखि्शिश धुर दी नाल रखाईआ। पर उठ के वेख लै ज़रा लहिंदी सिम्मत, समां तेरा गया आईआ। कंजूसां वांग सचखण्ड ना जावीं चिम्मट, लोकमात लै अंगड़ाईआ। क्यों तेरे भगत विछोड़ा सहि ना सकण मिन्ट, अन्तर झलण ना कदे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। विष्नूं कहे मैनूं दे दे भण्डारा होर, होर दा होर झोली पाईआ। नाल सतिगुर शब्द दे तोर, तुरत आपणा हुक्म समझाईआ। जेहड़ा मिटावे कलयुग अंधेरा घोर, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। सब दी अन्तर पकड़ डोर, शब्दी नाम तन्द जुड़ाईआ। मन कल्पना मेट के शोर, शरअ विच्चों बाहर रखाईआ। सब दा कारज जाए सौर, सौहरे पेईए वज्जे वधाईआ। जे प्रभू तूं तक ल्एं वारी इक ग़ौर, गहर गम्भीर दया कमाईआ। फेर मैं घर घर जावां बौहड़, दर दर पन्ध मुकाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करां लोड़, लुड़ींदे सज्जण होणा सहाईआ। तेरा नाता तेरे नाल जोड़, जोड़ी धुर दी आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे जन भगतो वेख्या खेल तमाम, अक्खीं सब नूं दिता वखाईआ। गोबिन्द कीता नहीं अराम, आसण सिंघासण ना कोए वड्याईआ। अग्गे तों बणे ना कदे तुहाडा निमक हराम, जिस घर दा खाधा उसदा प्यो दादा सचखण्ड पहुंचाईआ। एह खेल बकायदा सी जुग जुगां दा, जुग चौकड़ी लेखा ना कोए मुकाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा आंदा, वेला वक्त नाल मिलाईआ। जिसनूं समझे ना कोए पंडत पांधा, विद्या विच ना कोए चतुराईआ। सब दीआं आसा मनसा पूर
❋
❋
करांदा, पूरन हो के पूरन कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जन भगतो तुहाडा साथी हो गया सच्चा, सच दयां दृढ़ाईआ। भावें तुसीं आपणा नाता समझो कच्चा, एह कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। जेहड़ा इक वार बणा ल्या बच्चा, गोदी विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जेहड़े मेरे भगत उहो मेरे रूप दा सच्चा, ते नूर इक्को नज़री आईआ। तुसीं इक दूजे नूं कहिणा अच्छा, निन्दण वाला गुरसिख इक दूजे नूं साहमणे कदे ना आईआ। तुसीं कोई मुसाफ़र नहीं चढ़न वाले उत्ते बस्सां, आए ते उठ जाईआ। तुहाडा साहिब इक समरथा, जो सब दा पिता माईआ। तुहाडा एथे इक ते अग्गे थाँ इक्ट्ठा, विछोड़े वाला राह ना कोए वखाईआ। जे सच पुच्छो ते गोबिन्द दे सीने विच तुहाडा लिख्या पट्टा, चार साहिबज़ादयां दा ख़ून अक्खर रिहा बणाईआ। वेख्यो सतिगुरु दवारे कोए ना बणयो नाम कटा, जगत जीवण कम्म किसे ना आईआ। तुसां ते सिर्फ़ इक्को गाउणा सोहँ टप्पा, बाकी दो जहान दे टापूआं तों आपे पार कराईआ। क्यों तुहाडा पूरन परमेश्वर ते परमेश्वर नूं पहलां पप्पा, पप्पे दा पारब्रह्म ब्रह्म तुहाडे विच रलाईआ। आप भुक्खा रिहा ते तुहानूं देण आ गया गफ्फा, दुखियां दु:ख दर्द गंवाईआ। एस दा इहो तुहानूं नफ़ा, अग्गे बिना सतिगुर तों लोकमात फेरा कोए ना पाईआ। पिच्छे ग़ुस्से विच तुहानूं हो गया ख़फ़ा, अज्ज तों ओह वी लेखा दिता गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतो अज्ज तों तुहानूं कदे कहिणा नहीं बचन सख्त, सद प्रेम नाल बुलाईआ। याद रखयो एह वक्त, जुग चौकड़ी फेर हथ्थ किसे ना आईआ। बिना प्रभू तों किसे नहीं कहिणा भगत, कोझे कमल्यां गले ना कोए लगाईआ। तुसीं उत्ते फ़र्श मैं मालक उत्ते अर्श, अन्तर अमृत मेघ बरस तुहाडी मैल धुआईआ। क्यों, गुर अवतार पैग़म्बरां नूं वेख के मैनूं तुहाडे उत्ते आ गया तरस, चार जुग तुहाडा लेख ना कोए मुकाईआ। जेहड़ा आया ओह करके गया मेरे अग्गे अर्ज़, तेरे तेरी झोली पाईआ। जिस दे तुसीं ते ओसे नूं आया दर्द, दर्दीआं दु:ख वंडाईआ। किशन सिंहां याद रखीं पन्द्रां कत्तक नूं सतिगुर दी बग़ल विच देणी करद, खब्बे हथ्थ नाल खब्बी बग़ल टिकाईआ। एसे करके तैनूं अज्ज आउणा प्या परत, होर दु:ख ना कोए सताईआ। जन भगतो खेल होणा असचरज, छब्बी पोह वड्याईआ। इक्की बीबीआं ते इक्की होणे मर्द, वस्त्र सोहणे तन सजाईआ। घुट्टने टेके होण उत्ते फ़र्श, आहमो साहमणे सोभा पाईआ। नैण सतिगुर चरण करदे होण दरस, ज़िमीं उत्ते टकाईआ। हथ्थीं फड़े होण तीर तरकश, असमान वल्ल कमंद खिचाईआ। पंजे लिखारी आपणे हिरदे अन्दर करन सरच, ध्यान ध्यान विच टिकाईआ। पंज प्यारे जैकारा बोलण गरज, सारी संगत संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
सच करनी कार कमाईआ। पंजां लिखारीआं आपणी जोबन वाली बणाउणी हयाती, आपणा बल धराईआ। वारी वारी आपणा रजिस्टर लाउणा प्रभ दी उत्ते छाती, लाईनां पंज पंज अक्खरां विच रखाईआ। पंजां ने लिख के पट्टां उत्ते मारनी थापी, साहिब सतिगुर सानूं दिती वड्याईआ। साडी निंदिआ करे कोई ना पापी, असीं हरिसंगत दे भैण भाईआ। जेहड़ा साडे साहिब दी मन्ने ना आखी, उहदा दरस कोए ना पाईआ। फेर सारी संगत ने कहिणा साडी इक्को ज़ाती, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। ताली मारनी साडा रूह बुत होया पाकी, दु:ख दर्द दिता गंवाईआ। फेर ख़ुशी विच करनी हासी, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंजां लिखारीआं पंजां उँगलां दे लाउणे पंजे, हरिसंगत देणा वखाईआ। छब्बी पोह तों बाद इक्की दिन असीं सौणा नहीं उत्ते मंजे, सेज सुहञ्जणी धरन धरत सुहाईआ। एह लेखा द्वापर विच दस्सया सी संजे, दो जहानां अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले जगत नाम मुहाणे रहे ना वञ्झे, खेटा पार ना कोए लँघाईआ। सतिगुर शब्द धार कोई ना जम्मे, धुर दा हुक्म ना कोए सुणाईआ। चार जुग दे शास्त्र होणे निकम्मे, भार सके ना कोए उठाईआ। मोह रहिणा नहीं किसे पंम्मे, पारब्रह्म आपणी कार कमाईआ। एह खेल होणा प्रभू दी धार प्रभू दे समें, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। गुरमुखो बड़े खेल होणे नवें, नवें जुग दी नवीं रीत देणी चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे वाहवा देण वाले लारे, तेरी वडी वड्याईआ। असीं वी कढदे रहे हाढ़े, तूं इशारयां नाल परचाईआ। कदी आह लँघ जाण दयो जुग चारे, अग्गे जुगां विच होर दयां वड्याईआ। असीं दिनो दिन हुन्दे गए नकारे, आपणा बल ना कोए रखाईआ। भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए निवारे, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। अन्त हो गए तेरे सहारे, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जिस दिन गोबिन्द दे पेट होया सी अफारे, उस दिन विष्न ब्रह्मा शिव सारे रहे कुरलाईआ। कहिण वेखो खेल निरँकारे, निरगुण सरगुण भरम भुलाईआ। फेर असां हौसले छड दिते सारे, सब कुछ तेरी झोली पाईआ। तूं बड़ा बेदर्दी जो आपणा आप साड़ फूक के फेर आ गया दुबारे, दोहरी आपणी कार कमाईआ। तेरे खेल सदा सद न्यारे, निराकार तेरी वड्याईआ। विष्नूं कहे प्रभू तेरे चरण निमस्कारे, नमो नमो नमो सीस झुकाईआ। पर याद रखयो सवेरे पंज गुरमुख प्रशादा करना त्यारे, नहा धो के आपणी सेव कमाईआ। फेर भोग लगावे आ के विच दरबारे, सतिगुर बैठे आसण लाईआ। एह सारा सवेरे साढे अट्ठ वजे होवे विवहारे, विवहारी आपणी कार कमाईआ। फेर तुसीं ख़ुशीआं विच रहो सारे, सारी उमर तुहाडा साथ ना कोए तुड़ाईआ। सतिगुर दे घर विच इक्को जिहे व्याहे कुँवारे, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म सदा जुग चारे, जुग चौकड़ी चले तेरी रज़ाईआ।