९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सवेरे साढे अट्ठ वजे हरि भगत दवार जेठूवाल
विष्नूं कहे दीन दुनी दी बदल प्रकृती, परम पुरख दया कमाईआ। अन्तर धार बदल दे बिरती, जेहड़ी बिपर सुदामे मंग मंगाईआ। यकसूई कर दे सुरती निरती, निराकार हो सहाईआ। तेरयां भगतां तेरी सेवा जाए ना बिरथी, जो प्रेम प्यार विच कमाईआ। लहिणा देणा पूरा कर पृथ्मी प्रिथी, पृथ्म आपणा रंग रंगाईआ। दु:ख भुक्ख कट सृष्टी, श्रेष्ट आपणा नाम वड्याईआ। निरगुण नूर नज़र आ इष्टी, इष्ट देव आत्मा परमात्मा सोभा पाईआ। आत्म धार बण गृहस्ती, गृह मन्दिर सेज सिंघासण सोभा पाईआ। तेरयां भगतां लोड़ रहे ना स्वर्ग बहिश्ती, चरण कँवल दे सरनाईआ। सति धार जणा चार वरन सिख दी, सिख्या सिख इक उपजाईआ। जेहड़ी कलम चार जुग दे शास्त्र रही लिखदी, सो कलमा लेखा सब दा पूर कराईआ। तेरी पूजा रह जाए इक दी, एकँकार तेरी वड्याईआ। सदा बाज़ी होवे जित्त दी, हार हर हिरदिउँ देणी कढ्ढाईआ। धूढ़ मिले परम पुरख पुरखोतम पित दी, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरी नूर जोत होवे दिसदी, अंध अंधेर रहे ना राईआ। ममता कूड़ रहे ना विसदी, विषे विकारां डेरा ढाहीआ। प्रभू आसा पूरी कर दे गुरमुख जिस जिस दी, जिस तरह पिता पूत गोद सुहाईआ। तेरी याद सदा रहे नित दी, नवित आपणी कार कमाईआ। गुंझल रहे ना काया विच दी, विचला पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। विष्नूं कहे तेरा आदि जुगादि भण्डारा, वरभण्ड तेरी चतुराईआ। मैं सेवक सेवादारा, सेव स्वामी सच कमाईआ। जुग चौकड़ी खेल वेख्या सारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। मैं भरपूर कर ना सक्या संसारा, संसारी मेरी दए गवाहीआ। शंकर उँगलां नाल बण लिखारा, लेखा मैनूं रिहा समझाईआ। जिस वेले निरगुण धार पुरख अकाल आया दुबारा, दोहरी आपणी कार कमाईआ। सच दा मार्ग दस्से अपारा, अपार अगम्म अथाहीआ। सतिजुग सच सच करे पसारा, पसर पसारी वेख वखाईआ। सब नूं इक्को जेहा दए अधारा, आदम इक्को रंग रंगाईआ। चाकर सेवक बण पनिहारा, पारब्रह्म आपणी सेव कमाईआ। दीन दुनी विच वेखे विगसे वेखणहारा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सब दा सांझा कर प्यारा, प्रेम प्रीती नाल जुड़ाईआ। ग़रीब निमाणयां लेखे ला अहारा, भक्ख भोज लहिज फहिज इक्को
❋
❋
रंग रंगाईआ। सतिजुग सति चलदी रहे धारा, धर्म दी धार इक वखाईआ। जिस वेले छब्बी पोह सतारां हाढ़ दा आए त्यौहारा, साल बसाला इक्को हुक्म वरताईआ। पंज गुरमुख सदा त्यार करन भण्डारा, सेवा सति सच कमाईआ। अन्दर करे ना कोए हँकारा, हउमे विच ना कोए रखाईआ। लंगर पकाउण तों पहलां पंज वेर जरूर लाउणा जैकारा, बिन जैकारयों चपाती हथ्थ ना कोए सुहाईआ। ख़त्म होण तों बाद फेर एहो हुक्म दुबारा, जै जैकार देणा सुणाईआ। अज्ज तों एह भुल्लणा नहीं विवहारा, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। उस वेले ज़रूर हाज़र होवे निरँकारा, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जन भगतो तुहाडा निखुट्ट ना जाए भण्डारा, भरपूर घर घर दए वखाईआ। हरि भगतां वेखे सच्चा दवारा, सच सिंघासण सोभा पाईआ। जिथ्थे निरगुण धार बैठा ओह चौवीवां अवतारा, जिस नूं गुर अवतार पैग़म्बर सीस निवाईआ। उस दा शब्द शब्दी शब्द इशारा, बिना शब्द तों दूजा राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे साहिब सतिगुर दा जिथ्थे चलदा होवे लंगर, लांगरी सेवा प्रेम कमाईआ। हिरदे अन्दरों गावण चार मंगल, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। कोई गंदी रखे ना उँगल, साफ़ सुथरे सोभा पाईआ। सतिगुर दे लंगर दा कोई मारे कदे ना चुग़ली चुग़ल, माढ़ा कहि ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जो लंगर विच होवण सेवादार, सेवा प्रेम नाल कमाईआ। मुक्खों कुबचन सके ना कोए उच्चार, रसना फिक ना कोए रखाईआ। एह सब तों वडा विवहार, जिस नूं गुर अवतार पैग़म्बर थोड़्हा थोड़्हा थोड़्हा करके गए चलाईआ। विष्नूं जोड़ के हथ्थ करे निमस्कार, सीस बन्दना विच निवाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि निरँकार आप वखाईआ। सतिजुग विच सति धर्म दा सति होणा विहार, विहारी आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे वेखो मेरे साहिब दा लगदा भोग, भोजन बिना भजन बन्दगी तों पार कराईआ। सब तों वड्डा एह योग, जिस दी जुगीशर बैठे ओट रखाईआ। एस दी सब तों वक्खरी मौज, जो मौजूद हो के दए प्रगटाईआ। जिस नूं लभ्भण चौदां लोक, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जन भगतो सब नूं मिले ओह मोख, जिहनूं अटल पदवी कहि के सारे गाईआ। जिस गृह विच्चों इक वार छकया उन्हां दे देवे सन्तोख, सति धीर नाल मिलाईआ। भावें भगती करो जन्म कोटी कोट, बिना प्रभ किरपा मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। तुहाडा प्रेम सतिगुर दा प्यार अतोट, शब्द दी धार खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी धार प्रगटाईआ। विष्नूं कहे वेखो साहिब दा सच पकवान, पक्की सब नूं दयां कराईआ। जिस गृह
❋
❋
विच्चों छक ल्या इक वार विच जहान, शक सहिँसा अग्गे रहे ना राईआ। जन भगतो मथ्थे टेकण नालों लंगर दी सेवा महान, महिमा अकथ कथ ना कोए दृढ़ाईआ। एह रीती सब तों वक्खरी दस्सी श्री भगवान, भाग हिस्सा आपणा तुहाडे विच पाईआ। थोड़्हा जेहा इशारा दिता कृष्न काहन, सुदामे कन्न विच सुणाईआ। दलिद्रीआ जिस वेले आया मेरा मेहरवान, मेहरवान मेहरवान फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले पार लँघाए विच जहान, जहालत विच अदालत आपणी इक लगाईआ। उस ने सुदामयां नाम दस्सणा ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,”” जिस नूं सुण के गुरु अवतार पैग़म्बर सारे सीस निवाण, बहुते त्रैलोकी नाथां नूं एह मिल्या नहीं दान, राम दी राम ने झोली ना कदे भराईआ। पैग़म्बरां नूं दस्स के शरअ वाला ईमान, अमल विच दिता फसाईआ। गुरुआं नूं दे के गद्दी दा दान, शब्दां दी सिफ्त विच लगाईआ। फेर संदेशा दे के इक जवान, गोबिन्द गोबिन्द आप प्रगटाईआ। जिस वेले आवां आप हो के सवाधान, सो स्वामी आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग दा मार्ग फेर दस्सां महान, महिमा अकथ अकथ दृढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दीन मज़्हब ज़ात पात ऊच नीच राउ रंक शाह हकीर सतिगुर फ़कीर सब दा इक्को कर पकवान, पक्का नाता सब दे नाल जुड़ाईआ। जन भगतो गुरमुखो गुरसिखो वेखो किस बिध दे नाल तुहाडा बणाया विधान, विद्या समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे जन भगतो जम्मू नूं नौ छटांक नाल लै के जाणी मिशरी, मिसल गोबिन्द दए दुहराईआ। क्यों कलयुग दी धार चढ़ी सिख़री, सिख़र दी चोट वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दी लौहणी बेफ़िकरी, फ़िकरा आपणा नाम सुणाईआ। जेहड़ी काहन खेल कीती ग़रीबां नाल मित्री, मित्र प्यारा सब दा नज़री आईआ। जेहड़ी पूजा हुन्दी रही जल धारा विच पित्री, सो पुरख अकाल पिछली रीती सारी दए मिटाईआ। तुहाडी आत्मा तुहाडे विच्चों नितरी, साफ़ सुथरी सोभा पाईआ। वेख्यो प्रभ दा प्यार ना समझयो जगत हट्ट वाली विकरी, पैसे वाली कीमत ना कोए रखाईआ। जन भगतो कलयुग दी धार अन्त लहिणा देणा मुकणा जगत मन्दिर छित्तरो छित्तरी, छत्ती जुग दा मालक नानक दए गवाहीआ। किसे वाच नहीं सकणी पत्री, पत्रका सके ना कोए समझाईआ। किसे समझ नहीं आउणी नाड़ बहत्तरी, बिना बहत्तर भगत जनां मिले ना कोए वड्याईआ। मुख विच्चों धाह लै सप्त ·षीआं विच्चों वास्ता पाया अत्री, अतीत आपणा ध्यान लगाईआ। बिना प्रभू तों किसे झगड़ा नहीं मेटणा शूद्र वैश ब्राह्मण खत्री, झगड़ा कूड़ ना कोए मिटाईआ। जन भगतो विष्नूं कहे छब्बी पोह नूं सज्जे हथ्थ नाल सब ने बन्न्हणी रखड़ी, सारयां दा नाता इक्को वार इक्को घर दए बणाईआ। अमीर चन्द ने पित्तल दी ल्याउणी तकड़ी, पासकू थोड़्हा जेहा रखाईआ। नाल विछाउण वाली
❋
❋
ल्याउणी टाट दी तपड़ी, सवा गज़ लम्बाई चौड़ाईआ। इक लिखण वास्ते ल्याउणी फटड़ी, कीमत पचवंजे पैसे समझाईआ। इक कोल निक्की जेही बणाउणी टप्परी, सिंघासण लागे सोभा पाईआ। इक सूत दी रखणी अट्टड़ी, तेज कौर दुआबे विच्चों दए पहुंचाईआ। एह खेल प्रभू ने दस्सणी अच्छड़ी, अच्छी तरह वखाईआ। कोई शरीणी ज़ात साहिब सतिगुर दे चरण तों रहे ना पछड़ी, जो आ के सीस निवाईआ। ओह आत्मा कहे मैं उस परमात्मा कोल अप्पड़ी, जिथ्थे अनपढ़ां मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे गृह नक्षत्री, पर्दा ओहला आप उठाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ ठेकेदार ठाकर सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
साहिब सतिगुर शब्द बहादर, सूरबीर अख्वाईआ। आदि जुगादी करनी दा करता कादर, कदीम दा लहिणा वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी निर्मल कर्म करे उजागर, जगत जीवण जुगत दए वड्याईआ। पार कराए जन्म कर्म दा डूँग्घा सागर, साहिब स्वामी आपणी दया कमाईआ। दो जहान श्री भगवान दरगाह साची देवे आदर, आदर्श आपणा इक रखाईआ। ठाकर सिँघ नाल मिला के सिँघ ठाकर, ठाकर सिँघ तिन्नां इका दर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तिन्ने ठाकर सिँघ तिन्ने रंग दे पाउण वस्त्र, चिट्टा सूहा पीला वेस वटाईआ। पिठ उत्ते बध्धा होवे इक इक शस्त्र, शरअ दी धार ना कोए रखाईआ। सच प्रेम दी अन्तर होवे हसरत, हासल ज़रब ना कोए वखाईआ। जीवण ज़िंदगी प्रभ दे चरण होवे बसरत, विछड़े मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। तिन्ने ठाकर सिँघ छब्बी पोह नूं सेवा करनी ख़ास, ख़ालस आपणा आप बणाईआ। नौ रंग दा साहिब सतिगुर दा बणाउणा लिबास, प्रेम प्रीती नाल रखाईआ। जिस दा रंग होवे वांग आकाश, नौ सितारे वक्ख वक्ख वक्ख वंड वंडाईआ। चन्द दी पूरी करनी आस, सूर्या आपणी छड्डे छवाईआ। मण्डल दी मण्डप वाली होवे रास, रस्ता रहिबर इक वखाईआ। सदी चौधवीं मिले शाबाश, शरअ दा बन्धन पूर कराईआ। वक्खरी निराली होवे पोशाक, पुश्त नौ रंग नाल लिखाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्या होवे ख़ास, ख़ालस सब नूं दए जणाईआ। शंकर दी मूर्ती नज़री आवे नाल वांग कैलाश, पर्बत दा रूप सोभा पाईआ। ब्रह्मा चारे मुख खोल्ह चारों कुण्ट रखे आस, आसा आपणी इक वधाईआ। विष्नूं वस्त भण्डार उठाए साथ, थाल तली उत्ते टिकाईआ। इन्द्र जल दा लै के ग्लास, खवाज़े
❋
❋
नाल मिल के सीस निवाईआ। सब दे उत्ते पूरन दा पूरन होए प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। ठाकरां दा ठाकर उत्ते होए विश्वाश, विषयां दा विषा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे नौ रंग दे नौ होण पथ्थर, पंज चार सोभा पाईआ। नाल गोबिन्द दा होवे सथ्थर, यारड़ा सेज हंढाईआ। सोहँ लिख्या होवे अक्खर, हाहा सस्से विच छुपाईआ। बाहर बणया होवे चक्र, सुदर्शन सोहणा रूप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा दए बणाईआ। छब्बी पोह कहे ठाकर सिँघ तिन्नां ठाकरां होणा मिलाप, पूरब लेखा लेख जणाईआ। जिन्हां दा दुरबाशे नाल साथ, ·षीआं दी रेख फोल फुलाईआ। ओह सारे इक्ट्ठे करने आप, आप आपणी दया कमाईआ। तिन्नां कोलों करा के इक जाप, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। त्रैलोकी तों बाहर जिन्हां दा साथ, तिन्हां दा त्रैगुण डेरा ढाहीआ। दुरबाशे दी मंग कृष्न दा वाक, काहनां दा काहन पूर कराईआ। लहिणा देणा चुकाए साख्यात, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ संगत दे नवित गुरदास पुर
जन भगतो तुहाडी लेखे लाई जन्म दी फ़कीरी, फ़िकरा इक्को नाम सुणाईआ। जीवण मरन दी कट दलगीरी, मंज़ल इक्को घर वखाईआ। तुहाडी ग़रीबी विच्चों बदल गई अमीरी, शहिनशाह दे सुत हो के घर शहिनशाह सोभा पाईआ। प्रभ दा खेल बेनज़ीरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो याद कीता भगत धार धार कबीरी, काअबे तों परे अक्ख उठाईआ। निगाह मारी लालो दे कोल आउणा नानक दा पातशाह अख़ीरी, आख़र आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा मेल ओस दी किरपा नाल होणा तकदीरी, तकदीर सब दी दए बदलाईआ। छब्बी पोह नूं भगत भगवान इक्को रंग देणा शहिनशाह हकीरी, पातशाह वज़ीरी माण वड्याईआ। सर्ब संगत सताई इंच दी ल्याउणी ओह ज़ंजीरी, जेहड़ी गोबिन्द ने इक्की साल दी आयू विच आपणे गल छुहाईआ। जिस दी धार हरिगोबिन्द ने दस्सी मीरी पीरी, पीर पीरां सोभा पाईआ। नाल दस्तार होवे कश्मीरी, जम्मू वाले वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा दए मुकाईआ। जन भगतो तुसीं आए भज्जे दौड़े, प्रेम प्यार विच वड्याईआ। मंज़ल ओस बौहड़े, जिथ्थे मिले धुरदरगाहीआ। तुहानूं चढ़ा के जाए आपणे पौड़े, अध विच ना कोए अटकाईआ। मेरे नाल तुहाडे बणाए जोड़े, जोड़ी धुरदरगाहीआ। तुहाडी काया
❋
❋
फल ना होवण कौड़े, मिट्ठा रस सब नूं दिता चखाईआ। जिस नूं चार जुग दे शास्त्र कहिंदे ब्राह्मण गौड़े, इहो तुहाडा पालक तुहाडा पिता माईआ। जेहड़ा आदि अन्त जीवत मरन अन्तिम बौहड़े, आपणे गले लगाईआ। वेख्यो आपणे मन ना करयो कौड़े, अन्दर वज्जदी रहे वधाईआ। तुहाडे जन्म जुग चौकड़ी साहिब सतिगुर नाल सदा नवें नकोरे, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जन भगतो तुहाडा आउणा होया मंज़ूर, लेखा सब दा लेखे पाईआ। दरस करके इक हज़ूर, हाज़री आपणी लैणी लगाईआ। तुहाडा साहिब बड़ा मशकूर, ख़ुशी विच आपणा रंग रंगाईआ। तुसीं समझयो ना कदे दूर, हर हिरदे बैठा डेरा लाईआ। चुरासी विच्चों नितरे वांग कपूर, सुगंधी धुर दा नाम भराईआ। तुहाडी प्रेम मुहब्बत वाली धार भरपूर, भाण्डा भरम भाउ भनाईआ। तुसीं हुण ख़ुशी नाल घरां नूं जाणा ज़रूर, याद प्रभ दी नाल रखाईआ। सब दे तन माटी वजूद मस्तक ला के जावां ओह धूढ़, जिस दे नाल दुरमति मैल रहे ना राईआ। सब दी आसा मनसा करके पूर, देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत उधारना जिस दा दस्तूर, दरस दे के दरस कर के दरस दा दरस तरस विच रखाईआ।
१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ तेज भान दे घर सई कैंप जम्मू
तेरां सौ सतासी रिषीओ आह लओ सगण छटांक नौं, बावन दी आसा नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ल्या भौं, भावना सब दी खोज खुजाईआ। सब ने तिन्न जुग ल्या सौं, आलस निंद्रा अन्त लैणा चुकाईआ। लेखा रिहा ना मैं हउँ, हँ हंगता दए तुड़ाईआ। जुग जन्म दे विछड़े पकड़े बाहों, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम करे न्यायों, न्याँकार इक अख्वाईआ। हरिजन कदे ना भुल्ले राहों, रस्ता बावस्ता आपणे नाल रखाईआ। पुरख अकाला बणके पिता मांओं, पूत सपूता गोद टिकाईआ। वक्त सुहञ्जणा वेखो नाल चाउ, चाउ घनेरा इक समझाईआ। साचा ढोला धुर दा गाओ, गहर गम्भीर होए सहाईआ। विछोड़ा होए ना धुरदरगाहो, दरगाह साची मेल मिलाईआ। फड़ के हँस बणाए कांउँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। सच साहिब दे लागे पाउँ, पारब्रह्म सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो शाहो भूप वड शाहो, शहिनशाह शाह इक अख्वाईआ। तिस स्वामी बलि बलि जाओ, जो दो जहानां ल्ए तराईआ। निथाव्याँ देवणहारा थांउँ, थान थनंतर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी
❋
❋
कार कमाईआ। मिसरी कहे मैं लेखा जाणा पंडत मिसर, मैनूं विद्या विच भटकाईआ। बावन दा लहिणा गया ना विसर, याद इक्को इक सताईआ। जिस संदेशा दिता वेख के चोटी सिख़र, सिख़र चढ़ के खोज खुजाईआ। जिस वेले कलयुग चेला गुरु रिहा ना मित्र, सज्जण मित्र ना कोए अख्वाईआ। सृष्टी दृष्टी भरे चिक्कड़, कीचड़ भरी होवे लोकाईआ। चुरासी विच्चों सके कोई ना निकल, आवण जावण फंद ना कोए कटाईआ। सृष्टी धार होवे पित्तल, पतिपरमेश्वर सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करनी कार कमाईआ। मिसरी कहे मैं देवां आपणी मिसाल, मिसरा सके ना कोए समझाईआ। जिस वेले बावन अग्गे छोटी कन्या रखया थाल, वस्त वस्त विच रखाईआ। नैण रो के किहा बाल, बाली बुध विच जणाईआ। कुछ दस्स अगला हाल, हालत अगली दे जणाईआ। बावन हस्स के किहा कलयुग खेल अन्त महान, महिमा सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सख़ीआँ दा दिसे कोई ना काहन, सीता सुरत राम ना कोए प्रनाईआ। पैग़म्बर दिसे ना कोए निशान, सुअम्बर सच ना कोए जणाईआ। गुरु देवे ना कोए ज्ञान, सतिगुर सति ना कोए मिलाईआ। ओस वेले प्रगट होवे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जेहड़ा तेरां सौ सतासी ·षीआं खाधा पकवान, कच्चा पक्का पेट टिकाईआ। सारे खा के ख़ुशी मनाण, चल्लण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। मिसरी कहे जिस वेले रिषी आए कोल, बावन वल्ल ध्यान लगाईआ। बावन प्या बोल, की मिल्या बेपरवाहीआ। सारे ढिड्ड वजाण वांग ढोल, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। बलि भण्डारा दिता खोल्ह, ते रिषी मुनी दिते रजाईआ। बिरधा तूं की करें मखौल, मैनूं समझ कोए ना आईआ। ओस हस्स के किहा आह वेखो आपणा तोल, मासा रत्ती ना कोए चढ़ाईआ। अन्दर निगाह मारो सब दे अन्दर पोल, प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। तुहाडा बणया ना कोए विचोल, विचला भेव ना कोए खुल्हाईआ। जंगलां विच तुहाडे नाल वज्जदा रोल, राम मिलण कोए ना पाईआ। तुसीं सर्ब अजे अनभोल, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। की तुहाडी वस्त कोई एस वेले पई कोल, मैनूं दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। बावन किहा की बलि दवारयों मिल्या सगन, सगला दयो जणाईआ। किस प्यार विच होवे मग्न, मस्ती नाम चढ़ाईआ। किस बिध मिटाओ अग्न, अग्नी तत जलाईआ। किस स्वामी मिलो सज्जण, मेला सहिज सुभाईआ। किस लेखे लाओ बदन, आपणा आप गंवाईआ। किस प्यार दी चाढ़्हो रंगण, दुरमति मैल धुआईआ। क्यों पिन्डियों होए नग्न, क्यों धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। क्यों नहीं दीपक लग्गे जगण, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। क्यों मेरे कोलों लग्गे संगण, मैनूं दयो समझाईआ। सारे
❋
❋
बोलण लग्गे बचन, साडे नेत्र नैण नैण शरमाईआ। साडे अन्दर नाद ना वज्जण, धुनी नाद ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सारे कहिण साडे ख़ाली हथ्थ, हथेली उत्ते ना कुझ टिकाईआ। ना मिल्या पुरख समरथ, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। निज नेत्र खुल्ही ना अक्ख, लोचन मिले ना कोए वड्याईआ। रसना नाल ना होवे जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। जंगलां विच करके हठ, बैठे डेरा लाईआ। बल संदेशे उत्ते आए नट्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। अस्वमेध यग्ग दा वेख इक्ट्ठ, आपणी लई अंगड़ाईआ। खाधा पीता झट्ट, दक्षिणा हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। हुण पिच्छे चले हट, आपणा मुख भवाईआ। बावन ने रूप बदलया झट्ट, सरूप अनूप दरसाईआ। सारयां दे हिरदे लाया फट्ट, तीर अणयाला इक लगाईआ। जां तक्कयां ते सब दे वसे घट घट, बुढ्ढा बैठा डेरा लाईआ। जां इशारा करके झट्ट, जोत जगे लट लट, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रिषी वेख होए हैरान, हैरानी अन्दर आपणा आप प्रगटाईआ। ब्राह्मण बड़ा शैतान, सानूं रिहा भरमाईआ। कुछ बोले ना नाल ज़बान, इशारे सिर नाल दृढ़ाईआ। साडे वल्ल ना करे ध्यान, उंगलां ज़िमीं उत्ते घसाईआ। साडे आवाज़ दिती विच कान, धुन दिती उपजाईआ। झट तीर मारया बाण, सोई सुरत उठाईआ। झट दे के नूर महान, अन्दर कीती रुशनाईआ। मुक्खों लग्गे गाण, तेरी बेपरवाहीआ। बावन ने आपणी गोदड़ी विच्चों कढ के दान, दाता हो के दिता वरताईआ। आह लओ नौ कूजे तुहाडा नौ खण्ड पृथ्मी दा पीण खाण, तृष्ना जगत वाली गंवाईआ। इक हुक्म दिता फ़रमान, फुरने विच दृढ़ाईआ। त्रेता द्वापर प्रभू दे घर रहिणा महिमान, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। कलयुग अन्त फेर बणना इन्सान, पंजां ततां वाला वेस वटाईआ। प्रगट होवे श्री भगवान, पारब्रह्म आपणा फेरा पाईआ। तुहाडी चुरासी विच्चों करे पहचान, बेपहचान आप जगाईआ। मिट्ठा रस दे के पीण खाण, तुहाडी तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रिषीआं किहा एह की सानूं दिती दात, सच दे समझाईआ। बावन किहा एह मेरी सौग़ात, जेहड़ी जुग जुग भगतां आप वरताईआ। जिस वेले कलयुग होई अंधेरी रात, एसे नाल तुहाडा नाता ल्ए जुड़ाईआ। तुसीं ओस दे होए ओह तुहाडा बणया साक, सगन आपणा आप पवाईआ। तुहाडी इक्को करके ज़ात, जन्म जन्म दा गेड़ कटाईआ। एह मेरा मुख वाक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पूरा होवे पृथ्मी आकाश, शहादत गगन दए भुगताईआ। तुसां इक ते रखणा विश्वाश, जो विश्व दा लहिणा दए चुकाईआ। तुहाडा नूर कर प्रकाश, जोत आपणी डगमगाईआ। छोटी नंन्ही बच्ची दा होवे साथ, जन्म कर्म
❋
❋
दा लेखा नाल रखाईआ। दविन्दर सुनहरी रंग दी पहन पौशाक, छब्बी पोह नूं तुहाडा साथ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मिसरी कहे रिषीओ छब्बी पोह वक्त सुहाउणा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। इक इक कूजा सब ने नाल ल्याउणा, ख़ाली विच्चों ना कोए जणाईआ। दूजा धार दा धर्म रखाउणा, दर दर मिले वड्याईआ। साहिब सतिगुर भेंट चढ़ाउणा, वक्त नौ दस सुहाईआ। इक इक दा रंग रंगाउणा, माया ममता मोह चुकाईआ। अगला लेखा फेर समझाउणा, पारब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। हुण सब नूं एह प्रशाद करके वरताउणा, छोटा मोटा हिस्सा सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा नगर साचा इक सुहाउणा, सोहणा आपणा हुक्म वरताईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ चेला सिँघ दे घर सई कैंप
रिषीओ छब्बी पोह नूं लै के आउणी निशानी, निशाना पिछला नाल मिलाईआ। तुहाडी लेखे लग्गे भगती दी कुरबानी, भगवन आपणी दया कमाईआ। बावन धार लिखी होवे पेशानी, मस्तक सोभा पाईआ। सब दी होवे तरल जवानी, बिरध बाल इक्को रंग समाईआ। साहिब सतिगुर जाण जाणी, जानणहार वेख वखाईआ। इक कलम ल्याउणी नाल कानी, कायनात वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रिषीओ मस्तक लिखे होण तिन्न अक्खर, बावन सोभा पाईआ। इक यारड़े दा होवे सथ्थर, सेज साढे तिन्न हथ्थ वड्याईआ। इक होवे नाल गोबिन्द पत्र, ताबयादारी जिस दे विच दए समझाईआ। ढाई रतीआं ल्याउणा अतर, जेहड़ा बलि बावन भेंट कराईआ। अन्तर पढ़ना सोहँ मन्त्र, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रिषीओ इक ल्याउणा कुण्डल, कुण्डलीआं पिछलीआं वेख वखाईआ। जिस विच ढाई वार पए गुंझल, ढाई कदम दा लेख चुकाईआ। सोहणा रूप होवे सुन्दर, नैण बल अक्ख उठाईआ। नाल सार होवे कुंदन, कंचन वड वड्याईआ। लेखा जाणे नैण मूधन, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वसाईआ। रिषीओ बावन धार मस्तक बद्धी होवे पट्टी, रंग चिट्टा सोभा पाईआ। दोहां सिरयां तों तिक्खी होवे कटी, नोकदार वखाईआ। सब ने इक्को जेही करके आउणा मती, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। केसर कोल रखणा इक इक रती, जो प्रभ दे अग्गे भेंटा देणी कराईआ। इक कच्ची रूई दी रखणी वट्टी, नौ इंच विच लम्बाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बख्शणहार इक सरनाईआ। रिषीओ नौआं ने मस्तक ला के आउणा धूढ़ी, लाईनां तिन्न तिन्न बणाईआ। पिच्छे गिच्ची विच कीती होवे जूड़ी, सीस पग्ग ना कोए रखाईआ। मति अन्दर होवे ना मूढ़्ही, मूर्खां कोलों पल्ला छुडाईआ। सवा सेर कुट्ट के ल्याउणी चूरी, चार घर मिल के लैण बणाईआ। मेरी रखणी विच हज़ूरी, हाज़र हो के सीस निवाईआ। मुक्खों कहिणा भुक्ख्यां दी भुक्ख करो दूरी, दर्दीआं दर्द मिटाईआ। ग़रीबां माण देणा ज़रूरी, एह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रिषीओ नौ ल्याउणे मणके उह, जेहड़े बावन तुहानूं दिते वखाईआ। जिहनां दे आर पार होवे लो, लोयण इक नाल तकाईआ। एह लेखा छब्बी पोह, पारब्रह्म प्रभ दए वड्याईआ। तुहाडे अन्दर रूप वसाउणा सो, हँ ब्रह्म आपणा घर बणाईआ। जगत नाता तोड़ के मोह, मुहब्बत इक्को नाल रखाईआ। चार जुग दे विछड़यां आपणे नाम विच ल्ए प्रोअ, परोहतां दा झगड़ा दए छुडाईआ। इक दे इक रूप जाणा हो, इक दा इक्को घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। रिषीओ इक इक जेब विच पा के ल्याउणी रस्सी, नौ नौ इंच लम्बाईआ। जेहड़ी बावन तुहानूं धार दस्सी, दहि दिशा ध्यान कराईआ। ओस कहिणा बिना प्रभू तों कोई कटे ना चुरासी चार लख अस्सी, गुर अवतार पैग़म्बर ओसे नूं सीस निवाईआ। सो पुरख अकाला कलयुग अन्त आए समर्थी, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। तुहाडा लेखा मुकावे हथ्थो हथ्थी, ओही निक्की रस्सी दए गवाहीआ। अग्गे प्रेम प्रीती धार होवे पक्की, पकवान खा के भगवान तुहाडा शुकर मनाईआ। नाल आटा ल्याउणा सवा वट्टी, वक्खरा इक्को थाँ बंधाईआ। विच रख के सूत दी अट्टी, तन्द मौली नाल जुड़ाईआ। फेर हिन्दसे लिख के छत्ती, तिन्न छे सोभा पाईआ। एह खेल कमलापती, पतिपरमेश्वर दए जणाईआ। लहिणा देणा सब दा वखावे अक्खीं, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। इक गुरमुख प्रेम प्यार मुहब्बत वाली बणी होवे सख़ी, हार शृंगार जोबनवन्ता आप प्रगटाईआ। सताई पोह नूं एह खेल करनी अच्छी, अच्छी तरह दए जणाईआ। धर्म धार दी गोली सति सरूप विच फिरे नस्सी, नर नरायण आपणा पड़दा लाहीआ। चेला सिँघ ने फड़ी होवे हथ्थ विच लिखी पट्टी, जिस दा लेख होवे पटने वाला धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। रिषीओ वेख्यो आपणा राह, रस्ता इक वखाईआ। तुहाडा सगण बणे गवाह, शहादत इक भुगताईआ। तिन्नां गुरमुखां मस्तक ला के आउणी स्वाह, छब्बी पोह रैण सोभा पाईआ। मुक्खों कहिणा तूं ही पिता तूं ही माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओम लिख्या होवे उत्ते सज्जी बांह, कपड़ तन ना
❋
❋
कोए छुहाईआ। तिन्नां गुरमुखां हथ्थ विच मूर्ती फड़ी होवे गां, उच्ची कढ्ढ के सब नूं देण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा सब दा वेखे थांउँ थाँ, थान थनंतर हर घट फोल फुलाईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ नंदू शाह दे गृह सई कैंप
·षीओ बिना रिशवत तों प्रभ सद्दा, लालच जगत ना कदे वखाईआ। लाल रंग दा गाना सब ने होवे बध्धा, बन्धन अग्गे ना कोए रखाईआ। अन्तिम कहिणा परम पुरख परमात्म लद्धा, हरि दाता धुरदरगाहीआ। जो सच सरनाई लग्गा, लग मात्रा गया गाईआ। पिछला अग्गे संवारया अग्गा, अगला पन्ध मुकाईआ। बावन दा कौल कलयुग अन्तिम कीता नहीं दग़ा, लहिणा सब दा वेख वखाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मधा, मधुर धुन आपणा राग सुणाईआ। एह ओह सुहञ्जणी जगह, जिथ्थे सप्त ·षी बहि के आपणा आसण गए लाईआ। मुक्खों नौ वार किहा साथों होईं ना कदे अलग्गा, वक्ख रहिण कदे ना पाईआ। आपणे प्यार दा देवीं मज़ा, मज़ाक विच ना कोए रखाईआ। सीस आवे कदे ना कज़ा, कत्ल करे ना कोए लोकाईआ। सद चलीए तेरी विच रज़ा, रहमत आपणी देणी कमाईआ। जिस दी समझे ना कोए वजह, वज़ाहत नाल दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सप्तस ·षीआं कीती अर्ज़ांई, अर्ज़ इक सुणाईआ। तेरे दर बिन तेरी किरपा मिले ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तेरा नाम दरोही दरोही, चहुं यारां गई सुणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम पत सब दी सी खोई, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। ओस वेले मुहब्बत विच आत्मा जाए मोही, मेला मेल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सप्तस ·षीआं मुट्ठी लै के राख, नव तन बदन सुहाईआ। मुक्खों दिता आख, आख़र ध्यान लगाईआ। जिस वेले सति धर्म दी रहे कोई ना शाख़, शनाख्त प्रभू ना कोए कराईआ। ओस वेले साहिब सतिगुर आउणा आप, आप आपणा फेरा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सणा जाप, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। सच सिंघासण बैठा साख्यात, सति स्वामी सोभा पाईआ। सप्तस ·षीआं लेख दस्सया ते लेखा बिन कलम दवात, अक्खर अगला नाल वखाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज छब्बी पोह दी होणी रात, राती रुतड़ी आप सुहाईआ। जिस वेले नौ रंग दी पहनी पोशाक, नव जोबन रूप बदलाईआ। जन भगतों सब ने मंगणी दात, प्रभ अग्गे झोली ढाहीआ। इक दा इक भेंटा करना
❋
❋
आप, माया ममता माया संग रखाईआ। असीं ओस वेले हाज़र हो के वेखांगे साख्यात, तुहाडे पिच्छे खलो के आपणी अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सच पोशाक दी सति सच भेंटा, इक इक सीस निवाईआ। सतिजुग विच इक दा इक होवे किसे ना बेटा, इक दा इक दए वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दा रखे चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। एह गोबिन्द दा अन्तिम पुरी अनन्द दा लेखा, गुरमुखां गया जणाईआ। तुसीं मैनूं कहिंदे दस दशमेशा, दहि दिशा दा मालक धुरदरगाहीआ। मेरा पुरख अकाल मेरा नर नरेशा, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस ने खेल करना देश बदेशा, दो जहानां पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेशा, जुग जुग नित नवित आपणा खेल वखाईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ गूढ़ा राम दे गृह सई कैंप जम्मू
रिषीओ तुहाडी जन्म कर्म दी इक्को रासी, पिछली इक्को झोली पाईआ। इक्को दवार दे बणना वासी, इक्को घर मिले वड्याईआ। इक्को पूरी करे सब दी आसी, इक्को तृष्ना दए गंवाईआ। इक्को परमेश्वर होवे साथी, दूजा संग ना कोए निभाईआ। जेहड़ी बावन पुश्त पनाह दिती थापी, मेहर निगाह उठाईआ। संदेशा दिता जिस वेले आवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जन्म कर्म दे तार देवे पापी, पततां करे सफ़ाईआ। सो पूरा करना भविक्ख्त वाकी, वाकिफ़कार हो के खोज खुजाईआ। तुहाडा लहिणा देणा बाकी, बकायदा आपणा खेल वखाईआ। वक्त सुहाउणा सुहञ्जणी राती, छब्बी पोह रंग रंगाईआ। कथा कहाणी ल्ए वाची, वाचक हो के फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी धार दा बण प्रतापी, परत के आपणा हुक्म वरताईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ शिव सिँघ दे गृह सई कैंप जम्मू
रिषीओ तिन्नां पैरीं पा के आउणा खड़ावां, दूसर जोड़ा चरण ना कोए छुहाईआ। सच दवारे पुजणा नाल चावां, चाउ घनेरा इक वखाईआ। पुत्रां नाल प्यार करदीआ आउण मावां, रसना बुरा कहि ना कोए सुणाईआ। हउके विच भरे कोई
❋
❋
ना हावा, हाए कर ना कोए सुणाईआ। सब दा भार करना सावां, स्त्री मर्द इक्को रंग रंगाईआ। जन्म कर्म दा खारज होणा दाअवा, लेखा पूरब दए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता आप अख्वाईआ। रिषीओ सच प्रेम दा जोड़ना रिश्ता, भगत भगत नाल वड्याईआ। कलयुग बदल देणा आहिस्ता आहिस्ता, सतिजुग सच्चा राह दरसाईआ। नेत्र नीर वहावे जबराईल फ़रिश्ता, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। सच त्यौहार लेखे लग्गणा प्रविष्टा, पारब्रह्म प्रभ दए माण वड्याईआ। दीन दुनी दा इक दरसाउणा इष्टा, इष्ट गुरदेव स्वामी सोभा पाईआ। मन रहे ना कोए भृष्टा, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। सब दा पक्का होवे निसचा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रिषीओ हर हिरदे देणा इशारा, शब्दी सतिगुर आप जगाईआ। माही वेखणा भगत दवारा, दुआरका वासी सोभा पाईआ। निरगुण धार दए नज़ारा, निरवैर नज़रीआ आप बदलाईआ। कलयुग कूड़ दस्से किनारा, कूड़ी नईया मेटे थांउँ थाँईंआ। सति दा सच होवे जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जोती नूर करे चमत्कारा, चमक आपणी इक प्रगटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वखाए सच घर बाहरा, गृह मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। करे खेल चव्हीआं अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच मार्ग इक प्रगटाईआ। सच दा मार्ग दस्से राह, रहिबर इक्को नज़री आईआ। जिस नूं पैग़म्बरां लाशरीक किहा ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर डेरा ढाहीआ। जल्वागर नूर रुशना, आलमीन बेपरवाहीआ। जिस ने कूड़ी सफ़ा देणी उठा, मोह विकारा डेरा ढाहीआ। एका कलमा दए दृढ़ा, कायनात कुन करे पढ़ाईआ। एका सीस जगदीश सजदा दए समझा, साहिब सुल्तान पड़दा लाहीआ। इक्को दर होए अदा, अदाब इक्को इक जणाईआ। वाहिद नूर आप चमका, वायदा पिछला पूर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच दवारे सोभा पाईआ। सच दवारा इक सुहञ्जणा, हरि सोभावन्त सुहाए। करे खेल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म बेपरवाहे। जो आदि जुगादी इक निरँजणा, जोती जाता डगमगाए। चार वरनां बणे सज्जणा, सगला संग रखाए। चरण धूढ़ी देवे मजना, दुरमति मैल धवाए। दीनां मज़्हबां दस्से अगम्मी बन्दना, डण्डावत सजदा इक दरसाए। दूजा दर पए ना मंगणा, गृह गृह अलख ना कोए जगाए। सचखण्ड दवारा सब ने मंगणा, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाए। शब्द अनादी नाद वज्जणा, धुन अगम्मी राग अलाहे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाए। सच दा पड़दा खोल्हे आप, हरि वड्डा वड वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा
❋
❋
करना जाप, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया कूड़ कल्पना मेटे पाप, अग्नी अग्ग बुझाईआ। निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग रखाईआ। जिस दा राह तकदे गए त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं बाहर अक्ख उठाईआ। सो सृष्टी दृष्टी मेटे संताप, सहिँसा रोग दए गंवाईआ। निरगुण धार प्रगट होवे लोकमात, धरनी धरत धवल करे रुशनाईआ। भगत सुहेले खोल्ह जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दीन दुनी दा बदल समाज, समग्ग्री इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पतित पापीआं करके पाक, पुनीत आपणे विच रखाईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ कृपाल सिँघ दे गृह सई कैंप
विष्नूं कहे मैं तक्कया खेल विशेष, विश्व दा पड़दा दिता उठाईआ। सिंघासण तक्कया उपर शेष, आसण अबिनाशण दिता टिकाईआ। धारा तक्की गणेश, शंकर रंग चढ़ाईआ। सेवा वेखी हमेश, जुग जुग जोग कमाईआ। सच दर दा बण दरवेश, दर ठांडे अलख जगाईआ। तूं मालक इक नरेश, नर नरायण तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा वेस, अवल्लड़ा सोभा पाईआ। भाग लग्गा माझे देस, दिसन्तर वज्जे वधाईआ। सच धार दा लिखा लेख, लेखा पिछला रिहा मिटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरे उतों होए खेत, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। तेरा समझ ना सक्या कोए भेत, भूत भविक्ख्त काल दए गवाहीआ। मेरी नमो नमो आदेस, सीस जगदीश झुकाईआ। लहिणा तक दस दशमेश, तेरे चरण ध्यान रखाईआ। झगड़ा मुकणा मुल्ला शेख़, पैग़म्बर देण गवाहीआ। तेरा अगम्म इक संदेश, दो जहान वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म शब्द बदेश, जिस दा नानक बेदी ध्यान लगाईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ बीबी वीरो दे गृह सई कैंप
विष्नूं कहे मेरी विशाल इच्छा, निरइछक तैनूं दयां जणाईआ। तेरे प्यार दी मिले भिक्खा, भिखक झोली देणी भराईआ। जेहड़ा पिछला समां मिथा, अन्त मिथण दिसे लोकाईआ। बाकी रिहा कोई ना हिस्सा, हिस्सेदारी ना वंड कराईआ। तेरा अगला दिसदा अगम्मी विशा, जिस दा पड़दा ना कोए उठाईआ। की खेल वरतणा दहि दिशा, दो जहानां दए दृढ़ाईआ।
❋
❋
की लेख अनोखा लिखा, पैग़ाम इक प्रगटाईआ। किस बिध कलयुग लौहणी विखा, विख अमृत रूप बणाईआ। झगड़ा मुकाउणा वड्डा निक्का, नर निरँकार हो सहाईआ। दीन दुनी दा बण के पिता, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। धर्म दी धार केहड़ी रिता, रत रतूबत करे कवण सफ़ाईआ। मेरे साहिब तेरा हित्ता, हितकारी नज़री आईआ। जगत जीव ना रहे दुचिता, चेतन सब नूं देणा कराईआ। कलयुग आयों कारन जिस नविता, सधारण आपणा राह वखाईआ। जन भगतां हथ्थ रखणा पिट्ठा, पुश्त पनाह टिकाईआ। नाम रस दे के मिट्ठा, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त अख़ीरी सब दा कढणा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी जगत रहे ना राईआ।