१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ प्रकाश सिँघ दे गृह सई कैंप
विष्नूं कहे प्रभ विश्व अधारी, आदि अन्त इक अख्वाईआ। जुग जुग जन भगतां पैज रिहा संवारी, नित नित होए सहाईआ। साचा देवे नाम अधारी, गुण निधाना दया कमाईआ। जिस दा राह तकदे पैग़म्बर गुर अवतारी, शंकर ब्रह्मा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम आए उस दी वारी, वारस हो के वेख वखाईआ। चार जुग दा लहिणा वेखे ग़द्दारी, ग़दागर आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे दुराचारी, दुरमति मैल धुआईआ। हउमें हंगता गढ़्ह तोड़े हँकारी, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। भगत सुहेले जावे तारी, गुर चेले पार कराईआ। साचा बख्श प्रेम भण्डारी, भण्डारा धुर दा इक वरताईआ। निखुट ना जाए विच संसारी, अतोट अतुट आप कराईआ। लेखा जाणे आपणी धारी, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जिस नूं मन्नया निहकलंक अवतारी, सो कलि कल्की आपणा वेस वटाईआ। कोटन कोटि कोट मेरी निमस्कारी, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण कँवल जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ बीबी इन्द्रो दे गृह सई कैंप जम्मू
विष्नूं कहे जन भगतो विश्व करो विचार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। बिना साहिब सतिगुर तों कोई ना उतरे पार, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। मानस जन्म सके ना कोए संवार, चुरासी फाँसी ना कोए कटाईआ। मेला
❋
❋
मिले ना सच दरबार, दरगाह साची ना कोए वखाईआ। नाता कूड़ जगत संसार, माया ममता मोह हल्काईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी कीती गिरफ्तार, जगत शास्त्र सके ना कोए छुडाईआ। जिस उत्ते किरपा करे आप निरँकार, निरवैर होए सहाईआ। उस दा लहिणा देणा आवण जावण गेड़ा दए निवार, जूनी जून ना कोए भवाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक ल्ए अवतार, सन्त सुहेले अंग लगाईआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतार, पैग़म्बर सजदा सीस झुकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी तुहाडी पावणहारा सार, महासार्थी आपणा फेरा पाईआ। तिस चरण कँवल सदा निमस्कार, निमख निमख आपणा आप कटाईआ। जो कलयुग अन्तिम देवे नाम अधार, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा बण सिक्दार, फ़रमाना धुर दा राणा इक सुणाईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ लक्षमण सिंघ, कुलवन्त सिंघ, खेम कौर दे गृह सई कैंप जम्मू
विष्नूं कहे मैं सलाह कीती नाल लच्छमी, लक्षमण सीता राम नाल मिल के ख़ुशी बणाईआ। उठ खेल वेख दक्खण पच्छमी, लहिंदे आपणी अक्ख उठाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जो धार दस्सी रसमी, जगत इशारे विच सुणाईआ। सब दा भेव चुकाउणा इस्मी, आज़म नाज़म इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। लच्छमी कहे मेरे साहिब विष्न, विश्व वेख वखाईआ। जो इशारा दे के गया कृष्न, अर्जन सैनत नाल दृढ़ाईआ। मैनूं अन्त लच्छण ओहो दिसण, चारों कुण्ट नज़री आईआ। माण रिहा ना किसे पितन, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। प्रभू दा नाम टक्यां उतों लग्गा विकण, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। सृष्टी दृष्टी भरी विखण, अमृत रस ना कोए चखाईआ। कूड़ी क्रिया विच साध सन्त लग्गे लिटण, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। दीन मज़्हब लग्गे पिट्टण, नेत्र रो रो रहे कुरलाईआ। वेला वक्त आए ना कोए नजिट्ठण, गुरु अवतार पैग़म्बर बैठे पल्लू छुडाईआ। साची सिख्या चार वरन मूल ना सिक्खण, अठारां बरन पई दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे मिथण, दीप सत्त ना कोए चतुराईआ। माया ममता विच पिसण, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता आप समझाईआ। विष्नूं कहे लच्छमी ना कर तकरार, निम्रता विच सीस निवाईआ। ओह वेख पैग़म्बरां दा इकरार, इकरारनामा रिहा जणाईआ। जिस उत्ते साफ़ लिख्या अमाम अमामा आउणा सिक्दार, नूर नुराना नूर इलाहीआ।
❋
❋
जिस नूं सजदे करन सदा जुग चार, पैग़म्बर नबी रसूल सीस निवाईआ। उस दा खेल होणा अपार, अपरम्पर हो के आप कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे ख्वार, खारी ममता सीस ना कोए उठाईआ। दीन दुनी वेखे दुराचार, विभचारीआं पड़दा दए चुकाईआ। प्रगट हो के आप निरँकार, निरवैर आपणी कार कमाईआ। सच संदेशा दे के अगम्म अपार, अलख अगोचर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दवारा इक सुहाईआ। विष्नूं कहे वेख पैग़म्बरां लेखा लेख, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। की संदेशा दिता दशमेश, गोबिन्द शब्दी बचन अल्हाईआ। किस बिध पारब्रह्म प्रभ करना आपणा वेस, जिस वेले वेसवा रूप होए लोकाईआ। साबत रहे ना कोए मुल्ला शेख़, औलीआ गौंस कुतब ना कोए वंडाईआ। पंडत पांधा दिसे कोई ना नेक, माया ममता मोह हल्काईआ। ग्रन्थी पन्थी फिरन भज्जे मारे पेट, पटने वाला नज़र किसे ना आईआ। हुक्म नाम बाणी दा कलयुग विच बज्झ जाए रेट, बिन पैस्सयां तों प्रभ दा नाम ना कोए ध्याईआ। चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान हट्टां विच वेच, बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ टकयां उतों विकाईआ। सति दा रहे कोए आदेस, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, एकँकार आपणी कल वरताईआ। लक्षमण कहे मैं लहिंदी दिशा मारया ध्यान, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। मैनूं शरअ दिसी शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, अमल हक ना कोए कमाईआ। दीन दुनी होई बेईमान, बेवा रूप ख़लक ख़ुदाईआ। इस्म आज़म नज़र ना आया इस्लाम, आलीशान तेरा दर ना कोए सुहाईआ। माया ममता मोह वेख्या तूफ़ान, क्रिया कूड़ कुड़यार हल्काईआ। धुँधूकार होया ज़िमीं असमान, तारा चन्द दए गवाहीआ। चौदां तबक रोवण कुरलाण, हाए उफ़ तेरी दुहाईआ। साचा दिसे ना कोई मुसलमान, मुसलसल तेरा कलमा ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं वेख आण, हज़रतां दे हज़रत हज़ूर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। लक्षमण कहे फिर तक, हथ्थ पेशानी उत्ते रखाईआ। पुरख अकाला सब दा पूरा करे हक, हकीकत वेखे थांउँ थाँईंआ। अन्तिम लहिणा रहे ना विच शक, शकवा सब दा दए मिटाईआ। पैग़म्बर गए थक्क, मंज़ल मंज़ल कदम टिकाईआ। अग्गे हुक्म सुणना चाहुंदे यक, यकतरफ़ ध्यान रखाईआ। किस बिध परवरदिगार सांझा यार पिछली करनी करे फक्क, अगला हुक्म इक प्रगटाईआ। दीन मज़्हब तों बिना खोल्ह के आपणा हट्ट, नाम निधाना दए वरताईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रहे कोई ना वट्ट, झगड़ा मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। सब नूं जोती नूर दरसाए लट लट, शाह सुल्तान डगमगाईआ। इक्को नाम कलमा सारे लैण रट, रट्टा मुके कूड़ लोकाईआ। साचा लाहा लैण खट्ट,
❋
❋
खटका अवर ना कोए वखाईआ। जो मालक वसण वाला घट घट, जल्वागर नूर इलाहीआ। ओह लहिंदी दिशा मारन वाला फट्ट, फट्टड़ करे थांउँ थाँईंआ। लच्छमी पई हस्स, ताली बिन हथ्थां दिती वजाईआ। विष्नूं एह खेल पुरख समरथ, जो सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी महिमा दस्सी अकथ, कथन तों बाहर कथा आपणी इक जणाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ वकील सिँघ अंग्रेज़ सिँघ दे गृह सेई कलां
जन भगतो तुसां अन्दरों रहिणा सई, सही सलामत दए वड्याईआ। धर्म राए लेखा मंगे ना कढ्ढ के वही, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। तुहाडी एथे ओथे पति रही, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। कुछ हलूणा लग्गणा अगले साल मई, माह महिबूब दए दृढ़ाईआ। अग्गे धार चलणी नई, नव नौं चार वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। सच हुक्म वरतणा एक, एकँकार आप जणाईआ। चार जुग दा लहिणा प्रभ दे होणा भेंट, भेंटा गुर अवतार पैग़म्बर चढ़ाईआ। धरनी धरत धवल दा ख़ाली होणा पेट, माया ममता मोह मिटाईआ। नवें जुग दी नवीं रीती बदलणी चेत, चातृक गुरमुख राह तकाईआ। कूड़ी क्रिया रणभूमी सौणा खेत, खेत्रपाल हाहाकार कर सुणाईआ। प्रभू ने दस्सणा आपणा भेत, पारब्रह्म हो के पड़दा लाहीआ। सचखण्ड दवारा सुहा के साचा खेत, दिशा आपणी आसण लाईआ। चार जुग तों वक्खरा वेस, भेखाधारी रूप बदलाईआ। राम नाम देवे संदेश, कलमा कलमा आप जणाईआ। आपणा हुक्म दस्स दशमेश, विशा विश्व दा इक प्रगटाईआ। लहिंदी धारों लिख बदेश, बदी दा पड़दा दए चुकाईआ। नेत्र रोणे मुल्लां शेख़, मुसायकां मसला हल्ल ना कोए कराईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले मिले टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी नालों बणना नेक, गुरमुख निक्का वडा आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी करनी मात, मता आपणा आप पकाईआ। कलयुग वेखो अंधेरी रात, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। तुसीं प्रभू दी इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। चरण प्रीती धुर दा नात, रिश्ता फ़रिश्ता ना कोए समझाईआ। पुरख अकाल ते इक्को विश्वाश, विश्व दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश, घर घर करे रुशनाईआ। ओह सदा सुहेला वसे पास, काया मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। सब ने मार के वेखणा झात, पड़दा अन्तर इक उठाईआ। राह तके शंकर उत्ते कैलाश, केशव आपणा
❋
❋
मेल मिलाईआ। तुहानूं मुफ्त दी शाबाश, बिना भगती भगत बणाईआ। ब्रह्मा अन्तिम कलयुग होया उदास, उदासी आपणे अन्दरों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं बड़ी वड्डी, निक्कयों वड्डे दयां बणाईआ। मैं वेखणी चौधवीं सदी, सदमे वाले ध्यान लगाईआ। मैं लोकमात आउंदी कदी कदी, जिस वेले कदीम दा मालक दए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम कढणी बदी, बदकार नज़र कोए ना आईआ। पिछली कीती करनी रद्दी, अग्गे धुर दा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां रहिण नहीं देणी गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। माया ममता वज्जण नहीं देणी अड्डी, कूड़ी क्रिया नाच ना कोए नचाईआ। जन भगतो प्रभ दे प्यार विच तुसीं सृष्टी बैठे छडी, नाता छड्डया भैण भाईआ। वेख्यो किसे तों नाम दी ल्यो ना वढ्ढी, रिशवत रेशा ना कोए बणाईआ। तुहाडी जोत उस दवारे जगी, जिथ्थों सके ना कोए बुझाईआ। तुहाडी आत्मा परमात्मा ने आप लभ्भी, तुहानूं खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। सब दी ममता रहे ना दब्बी, पर्दा पर्दे विच्चों खुल्हाईआ। एह नूर अलाही रब्बी, रब्बे आलम कहि के जिस नूं गाईआ। सच प्रीती प्रीतम नाल लग्गी, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। तुहाडी लेखे लावे इक इक हड्डी, हड्ड मास नाड़ी चम्म आपणे पेटे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम ख़ुमारी देवे मधी, मद दा रस ना कोए चखाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ दौलत राम दे गृह कोटली जम्मू
विष्नूं कहे कलयुग होया अंधेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं गुर अवतार पैग़म्बर बैठे छुप, सन्मुख नूरी चमक ना कोए चमकाईआ। सृष्टी दी दृष्टी भरी नाल दु:ख, माया ममता मोह हँकार विच हल्काईआ। सच धर्म दी मौले कोई ना रुत, फल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। नाता टुट्ट गया पिता पुत्त, साक सज्जण सैण नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप उज्जल होए किसे ना मुख, भगत भगवान मेल ना कोए मिलाईआ। अमृत जाम मिले किसे ना घुट, अट्ठ सट्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साचा मिले किसे ना सुख, सुखसागर विच ना कोए समाईआ। मात गर्भ लहिणा मुके ना किसे उलटा रुक्ख, चुरासी फाँसी गल ना कोए कटाईआ। फिरी दरोही मानस मानुख, मन मति बुध धीर ना कोए धराईआ। पर्दा ओहला रिहा कोई ना लुक, कलयुग कूड़ कुकर्म करे लोकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब नूं भुल्ली तुक, सिफ्ती नाम गा के दुनी झट लँघाईआ। पुरख अकाल
❋
❋
दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार तैनूं जाए कोई ना झुक, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार जगत सीस निवाईआ। आवण जावण पतित पावण पैंडा किसे ना जाए मुक, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाईआ। मेहरवान महिबूब कलयुग अन्तिम आप उठ, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां जन भगतां उपर तुट्ठ, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। मन मनुआ ममता विच पाई फिरे लुट्ट, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर धीरज धीर ना कोए रखाईआ। तेरा प्यार एकँकार जगत जहान गया टुट्ट, टुट्टी गंढ ना कोए वखाईआ। कोटां विच तेरे सन्त सुहेले थोड़्हे मुट्ठ, जो निरगुण निरवैर तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म ब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शब्दी धार क्यों बैठा चुप्प, अनाद अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी कर शनवाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त राजे इन्द पुछ, जो इष्ट देव गुरु गुरदेव जगत अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। विष्नूं कहे दीन दुनिया अन्तर रिहा ना सति, सच विच ना कोए समाईआ। परम पुरख दी भुल्ली सब नूं मति, मनमति करे लड़ाईआ। झगड़ा पाया पंज तत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई साची मंज़ल चढ़े कोई ना हस्स, हस्ती वेखे ना कोए बेपरवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ गए थक्क, अक्खरां नाल अक्खर मिलाईआ। सति सरूप शाहो भूप अन्तर आत्म मिल्या किसे ना रस, रस्ता बावस्ता हो ना कोए वखाईआ। निज नेत्र जाग खुल्ही किसे ना अक्ख, दोए लोचन नैण प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहे नट्ठ, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले मिल्या मेल ना किसे समरथ, सच दवारे दरस कोए ना पाईआ। जगत सन्यास वैराग त्याग जुगीशरां तपीश्रां होया बस, मुनीश्र मुनी नज़र कोए ना आईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द अल्ला वाहिगुरु राम ओम हरीओम कृष्न जै जै रहे रट, ढोले सोहले जगत सुणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊच नीच राउ रंक कढे कोई ना वट्ट, दूई द्वैत डेरा कोई ना ढाहीआ। साचा सच पले कोई ना हक, हकीकत पड़दा ना कोए उठाईआ। हर घट अन्दर रिहा शक, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आदि निरँजण आपणी दीन दुनी तक, तकदीर सके ना कोए बदलाईआ। चार जुग दे नाम संदेशे अक्षरां वाले खत, गुर अवतार पैग़म्बर गए दृढ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तुध बिन रखे कोए ना पत, पतिपरमेश्वर होए ना कोए सहाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक रहे तक्क, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। निरगुण धार एकँकार परवरदिगार सांझे यार अमाम अमामा हो प्रगट, परगणा आपणा इक दरसाईआ। सम्बल
❋
❋
नगर साहिब स्वामी दस्स, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाया नस्स नस्स, अन्तिम अन्तष्करन वेख लोकाईआ। जुग चौकड़ी तेरे हथ्थ, साहिब समरथ तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले इक दवारे कर इक्ट्ठ, गृह इक्को इक वड्याईआ। तेरा मन्दिर गुरदवार निरगुण धार जाए ना ढट्ठ, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिथ्थे जोत अगम्मी जगे लट लट, दीवा बाती तेल ना कोए रखाईआ। शब्दी नाद अगम्मी सुणे नद, अनहद नादी नाद शनवाईआ। अमृत आत्म रस ल्ए चट्ट, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। कलयुग जीवां जन्म कर्म दा लहिणा देणा कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। सतिजुग सच धर्म दा मार्ग दस्स, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। हर हिरदे हरि अन्तर जाणा वस, हर घट मेला सहिज सुभाईआ। विष्नूं कहे मेरे विश्व दे मालक तूं मेरा मैं तेरा दो जहान गावे तेरा जस, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलखणा अलख अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ प्रकाश चन्द दे गृह मघोवाली जम्मू
विष्नूं कहे तेरा विश्व रिहा डोल, विशाल विशा ना कोए समझाईआ। तेरे अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा हुन्दा घोल, दीन दीन नाल टकराईआ। तेरा नूर नज़र ना आवे किसे सोल, सो स्वामी ध्यान लगाईआ। तेरा प्यार दिसे ना किसे कोल, सच रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग कूड़ा डंका वज्जया ढोल, तेरे नाम दे ढमक्के बैठे मुख छुपाईआ। निगाह मार ज़रा उपर धौल, धरनी वेख वखाईआ। सब दा पूरा होया कौल, इकरारनामे देण गवाहीआ। सच दवारा इक खोल्ह, ख़ालस आपणा घर प्रगटाईआ। निरगुण धार हो के मौल, मौला आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक हो सहाईआ। विष्नूं कहे तेरा विश्व विशा ना सक्या जाण, विशेष देणी वड्याईआ। मेरे मेहरवान भगवान, भगवन ध्यान लगाईआ। पिछला चार जुग दा रिहा ना कोए ईमान, दृष्टी इष्टी ना कोए समझाईआ। अन्त करे ना कोए कल्याण, कलमे वाला कायनात नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा युद्ध करे घमसाण, शस्त्र माया ममता मोह रखाईआ। नेत्र नज़र ना आए कोई काहन, सख़ीआँ संग ना कोए निभाईआ। फिरी दरोही धुर दे नाम, राम राम ना कोए सहाईआ। निगाह मार अगम्मी अमाम, अमल वेख ख़लक ख़ुदाईआ। पैग़म्बरां संदेशा फ़रमान, शरअ छुरी कसाईआ। तूं वस के उपर असमान, ज़िमीं ज़मां दिता भुलाईआ। साहिब साहिब हो सवाधान, स्वार्थ
❋
❋
आपणा ना कोए रखाईआ। कलयुग जीव अन्त कुरलाण, कुरलाहट विच देण दुहाईआ। निगाह मार निगाहबान, निगाह आपणी इक रखाईआ। बिन तेरी किरपा होए ना कोए परवान, जगत परवाने कम्म किसे ना आईआ। लहिणा देणा चुका भगतां विच जहान, जहालत तेरी अदालत विच रहिण ना पाईआ। धुर दे नौजवाने मर्द मर्दान, मदद कर थांउँ थाँईंआ। विष्नूं कहे मेरा कहिणा कर परवान, परवानगी आपणी आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दूसर दिसे ना कोए निशान, निशाना निशानीआं विच्चों प्रगटाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ हँसराज दे गृह मघोवाली जम्मू
विष्नूं कहे तेरी दुनिया दिसदी भुक्खी, मैं भुक्ख ना सक्या मिटाईआ। जगत वासना विच दुखी, कल्पणा रही कुरलाईआ। तेरी धार तों होई बेरुखी, मार्ग सच ना कोए अपणाईआ। मुहब्बत सच किसे ना उठी, प्यार प्रेम ना कोए बणाईआ। वस्त अमोलक गई लुट्टी, गृह ख़ाली नज़री आईआ। आत्म परमात्म तेरी रुट्ठी, सक्या ना कोए मनाईआ। मैं वेख्या चारे गुट्ठी, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण अक्ख खुल्हाईआ। सारे तेरा नाँ गांदे बुल्ल्हां बुट्टीं, हिरदे सक्या ना कोए वसाईआ। एसे कर के शब्दी धार टुट्टी, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। सब दी चोग अन्त निखुट्टी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। मैं वी जुग चौकड़ी तेरे हुक्म दी कीती बुती, बुतख़ान्यां सेव कमाईआ। अन्त वेख लै आपणी रुती, बिन तेरे ना कोए महकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कर गए छुट्टी, सच हुक्म ना कोए मनाईआ। धरनी धार होई विगुची, धर्म दवारा ना कोए वड्याईआ। मन वासना होई लुच्ची, लोइन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेरे नाल रही किसे ना रुची, रचना वेख जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। विष्नूं कहे मेरा अन्न दाणा वेख मेहरवां, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतारां पैग़म्बरां कीता ना कोए न्याँ, न्याँकारी नज़र कोए ना आईआ। माणस जीवां वंड वंडा के सूर गां, पशूआं पोश दिता लुहाईआ। मैं वेख होया हैरां, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। अन्त अन्त कलयुग दयां सुणा, अणसुणत तेरे अग्गे शनवाईआ। कलयुग कूड़ा बदल दे समां, समाप्त कर बेवफ़ा जो तैनूं गए भुलाईआ। तेरा हुक्म होवे नवां, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। सच संदेश कहिवां, कहि कहि दयां दृढ़ाईआ। भगवन तेरी धार तेरे चरण बहिवां, पारब्रह्म तेरी सेव कमाईआ। आपणा सतिजुग सच कर दे रवां, हुक्म हाकम इक सुणाईआ। मैं तेरा
❋
❋
भण्डारा सब नूं इक्को जेहा देवां, द्वैत विच ना कोए रखाईआ। तेरा ढोला तूं मेरा मैं तेरा गवां, गा गा ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा सद तेरी धार तेरे विच रहवां, वक्खरा अंग ना कोए रखाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ देवी सिँघ दे गृह मघोवाली जम्मू
विष्नूं कहे मैं विश्व दी वेखी सुरती, लख चुरासी अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। मानव मनुष मानुख दी वेखी निरती, निराकार निरँकार आपणी सेव कमाईआ। किसे मेल ना दिसया अकाल मूर्ती, अकल कलधारी तेरी जोत ना कोए समाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए तूरती, तुरीआ तों परे मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। दुनिया वणजारन होई गाँ सूर दी, दीन मज़्हब पशूआं उतों करे लड़ाईआ। तेरी जोत नज़र ना आए अगम्मी नूर दी, नूर नुराने डगमगाईआ। कायनात कल्पना भरी कूड़ दी, जूठ झूठ मोह हँकार विकार हल्काईआ। किसे ख़बर नहीं तेरे अगम्मी शब्द दूत दी, जो दो जहानां नौजवाना तेरा हुक्म सुणाईआ। सार आई ना सार शब्द सपूत दी, पिता पूत पड़दा ना कोए उठाईआ। हुण घड़ी आई कलयुग अन्तिम कूच दी, कूचा गली लोकमात कर सफ़ाईआ। मंज़ल दस्स दे आपणे सच सूच दी, संजम इक्को इक दृढ़ाईआ। कूड़ वासना मन कल्पना रहे ना मूर्ख मुग्ध दूत दी, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण इक्को कर पढ़ाईआ। तेरी नाम सदा आवे इक्को चारों कूट दी, चार वरन इक्को ढोला गाईआ। हंगता रहे ना दीन मज़्हब दूज दी, ज़ात पात लेख देणा चुकाईआ। कल्पना मेट के नीच ऊच दी, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। आपणी मंज़ल हक दस्स मकसूद दी, रहिबर हो के नूर ख़ुदाईआ। तेरी हद्द ना रहे महिदूद दी, वंडन वंड ना कोए वंडाईआ। मुहब्बत मिले इक्को परवरदिगार सांझे महिबूब दी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। विष्नूं कहे वेख आपणी दीन दुनी दा खाता, जो ख़तो ख़िताबत नाल गुर अवतार पैग़म्बर गए जणाईआ। दीन मज़्हबां दा वेख अहाता, जो तेरे नाम दीआं वंडां रहे पाईआ। कलमे नाम दा वेख तमाशा, जो अल्ला वाहिगुरु राम कृष्न ओम गाॅड तेरा नाद वजाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म परमात्म तेरा देवे कोई ना साथा, सगला संग ना कोए रखाईआ। सारी सृष्टी मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार इट्टां पथ्थरां टेकदे माथा, अबिनाशी करते तैनूं सीस ना कोए झुकाईआ। तूं हर घट अन्दर वसया निरगुण नूर जोत प्रकाशा, निराकार तेरा दरस कोए ना पाईआ।
❋
❋
रसना जेहवा बत्ती दन्द अक्खरां वाली सारे पढ़दे गाथा, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। तेरा नूर ज़हूर किसे ना जाता, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त चारों कुण्ट अंधेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता तुटा पिता पूत माता, भैण भाई साक सज्जण सैण संग ना कोए रखाईआ। विष्नूं कहे मेरी अन्त अख़ीर इक अरदासा, निरमाणता विच सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग विच सतिजुग बदल दे पासा, मार्ग अगला इक उपजाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा इक्को नाम गावण स्वास स्वासा, साह साह तेरी करन वड्याईआ। मेरी पूरी कर दे मनसा आसा, असल आपणा आप प्रगटाईआ। हउँ सेवक जुग चौकड़ी दासी दासा, राज़क रिज़क रहीम तेरी सेव कमाईआ। आदि अन्त तेरा इक भरवासा, ओट जोत निरगुण इक रखाईआ। अगला भेव खोल्ह दे नाल खुलासा, ख़ालस आपणा पड़दा लाहीआ। विष्नूं कहे तूं साहिब सुल्तान पुरख समराथा, दीन दयाल इक अख्वाईआ। हो सहाई नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर मण्डल मण्डप सारे सीस निवाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ लक्षमी दे गृह पिण्ड सीड़
विष्नूं कहे मैं विश्व दा वेख्या चुक्क के पड़दा, भगवन तेरी ओट तकाईआ। जगत जहान चारों कुण्ट वेख्या सड़दा, त्रैगुण अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बेशक मानव चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पढ़दा, खाणी बाणी अक्खरां विच तेरा सिफ्ती ढोला गाईआ। दरोही तेरी मंज़ल कोए ना चढ़दा, दरगाह साची सचखण्ड दवारे मिलण कोए ना आईआ। जीवत जीअ तेरे प्रेम प्यार कोए ना मरदा, मुर्दा मुरीद मुर्शद विच ना कोए समाईआ। किसे नूं पता नहीं कलयुग अन्तिम आपणे घर दा, साध सन्त सूफ़ी फ़कीर बेनज़ीर नज़र कोए ना आईआ। मैं तक्कया नज़ारा कलयुग कल दा, कलकाती आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत लोकमात दल दा, दलिद्दर सब दे उत्ते पाईआ। आत्म सिंघासण साची सेजा कोई ना मल्ल दा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। दवारा तेरा जाणे कोई ना निहचल धाम अटल दा, पदवी पद ना कोए रखाईआ। जिधर वेखां दूई द्वैती विछोड़ा सल दा, दीन मज़्हब ज़ात पात करे लड़ाईआ। तेरा भाणा सीस जगदीश कोए ना झलदा, गुर गोबिन्द देवे अन्त गवाहीआ। झगड़ा प्या काया माटी खल्ल दा, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाईआ। अमृत रस मिले ना तेरे अगम्मी जल दा, अट्ठ सट्ठ तीर्थ कम्म किसे ना आईआ। किसे नूं पता नहीं अग्गे
❋
❋
घड़ी पल दा, पलकां दे पिच्छे किथे बैठा मेरा माहीआ। सच प्रकाश तेरा दीपक जोत वेख्या दिसे ना बलदा, काया माटी अन्दर साढे तिन्न हथ्थ ना कोए रुशनाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कल्पणा सब नूं छलदा, माया ममता मोह हँकार विकार सर्ब हल्काईआ। तेरी आत्म धार ना कोई रलदा, जोती जोत ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। विष्नूं कहे मैं चारों कुण्ट तक्कया अंध, अंधेरा दीन दुनी नज़री आईआ। साचा भगत तेरा दिसे कोए ना चन्द, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म ब्रह्म माणे ना कोए अनन्द, निजानंद ना कोए समाईआ। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया फसे विच गंद, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। आवण जावण किसे ना मिटे पन्ध, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ। जगत आत्मा बिन परमात्मा होई रंड, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां मानव ज़ाती कीती खण्ड खण्ड, दीनां मज़्हबां विच वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे पाउँदे डण्ड, डण्डावत बन्दना सजदा करन वाला नज़र कोए ना आईआ। तेरी मंज़ल महिबूब हकीकी कोई ना जावे लँघ, अधवाटे बैठे सारे मारन धाईंआ। तूं साहिब सुल्तान बख्शंद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी जन भगत सुहेले आपणे रंगण रंग, दुरमति मैल अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर कर सफ़ाईआ। मेरी अन्त अख़ीर बेनज़ीर विष्नूं कहे इहो मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सूरे सरबंग, सति सतिवादी शब्द अनादी आपणा हुक्म वरताईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ गुरनाम सिँघ दे गृह सीड़ जम्मू
विष्नूं कहे तेरी सृष्टी वेखी विच निंद्रा, आलस ग़फ्लत विच समाईआ। नज़र नूर आया ना साढे तिन्न हथ्थ अन्दर काया पिंजरा, जल्वा जल्वागर ना कोए चमकाईआ। साची धार दिसी ना बणबिन्दरा, काहन गोपी रंग ना कोए रंगाईआ। अमृत मेघ ना दिसया इन्द्रा, इन्द्रासण सिंघासण सारे रहे कुरलाईआ। तन वजूद काया माटी खुल्ल्हया किसे ना जिन्दरा, बजर कपाट पड़दा ना कोए उठाईआ। रसना जेहवा गाउंदे सुखमन ईड़ा पिंगला, त्रै त्रै तेरी वंड वंडाईआ। किसे लेखा पार ना कीता दस उँगलां, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग अन्तिम ऐ प्रभू साधां सन्तां फ़कीरां पाईआं गुंझलां, गंढ सके ना कोए खुल्हाईआ। किसे कम्म ना आवण कन्न विच पाईआं मुन्दरां, सीस ख़ाक धूढ़ी जगत रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। विष्नूं कहे तेरी दीन दुनी वेखी जगत उदास,
❋
❋
उदासी वैरागी त्यागी बैरागी धीर ना कोए धराईआ। जगत जिज्ञासू कोई ना रिहा जाग, दिवस रैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मानव बुद्धी हँस होई काग, काग वांग रही कुरलाईआ। त्रैगुण माया बुझी किसे ना आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। घर स्वामी अन्तरजामी जगे ना कोए चिराग़, दीपक लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। साचा मालक ख़ालक बणया ना कन्त सुहाग, जगत रंडेपा घर घर नज़री आईआ। रूह बुत होए कोई ना पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। तेरी चरण धूढ़ी मस्तक मिले कोई ना ख़ाक, ख़ाकसार होई लोकाईआ। सच दवार एकँकार खोल्हे कोई ना ताक, पर्दा अन्तर ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं गुर अवतार पैग़म्बरां सब दा पूरा कर भविक्ख्त वाक, वाहवा तेरे नाम दी इक्को वज्जे वधाईआ। भगत सुहेले इक अकेले होणा भगतां साथ, सगले संगी बहुरंगी आपणी कार कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब तेरी गावण गाथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा ढोला गाईआ। सीस जगदीश झुके माथ, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। बिन तेरी किरपा किसे कुछ ना आवे हाथ, गुर अवतार पैग़म्बर तेरे अग्गे झोलीआं डाहीआ। शंकर सीस निवावे बैठा उपर कैलाश, विष्नूं सांगोपांग बाशक तशका तेरा ध्यान लगाईआ। ब्रह्मा बिरहों वाले विच वैराग, पारब्रह्म प्रभ तेरा राह तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार ला भाग, भगवन आपणा रूप बदलाईआ। कूड़ क्रिया जगत मेट दाग़, दुरगतां दुरमति मैल धुआईआ। सब तों पिच्छों सब दे अख़ीर ते सब तों आउणा बाद, विवाद रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग साचा खेड़ा कर आबाद, अबादी भगतां नाल वधाईआ। तेरी गुरमुख हरिजन सन्त सुहेले सूफ़ी फ़कीर फुलवाड़ी महके अगम्मी बाग़, बाग़वान हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर बर्बाद, माया ममता जड़ उखड़ाईआ। तुध बिन दूजा साजण सके कोए ना साज, सज्जण मीत ना कोए अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु भविक्ख्तां विच शब्दी मार के गए आवाज़, कल्मयां विच कायनात सुणाईआ। सो साहिब सतिगुर सब दा बदल दए समाज, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को तेरा नाम ढोला गीत कलमा आवे आवाज़, इक्को राग सृष्टी दृष्टी अन्दर गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानव ज़ाती दीनां मज़्हबां विच्चों कर आज़ाद, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म पड़दा देणा उठाईआ।
❋
❋
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ केसरी देवी दे गृह राणी बाग़ जम्मू
विष्नूं कहे मैं दो जहान वेखी तेरी गली, कूचा कूचा फोल फुलाईआ। पैग़म्बर नज़र ना आवे कोई वली, वलीऐहद रूप ना कोए दरसाईआ। धुर दा नाअरा सुणया कोए ना अली, अल्ला अलाह तेरे विच ना कोए समाईआ। जां वेख्या मकबरयां उत्ते दीव्याँ विच पा के तेल दी पली, अग्नी अग्ग नाल मचाईआ। तेरा खेल वली छली, निरगुण धार समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम सृष्टी कूड़ विकार विच दली, दलिद्रीआं दलिद्र ना कोए मिटाईआ। अमृत रस मिले कोई ना फली, सिंमल रुक्ख रहे लहराईआ। ताकत रही ना अट्ठ सट्ठ जलीं, जल थल महीअल पई दुहाईआ। तेरे नाम दी महकी कोई ना कली, कलाधारी तेरा कलमा कोए ना गाईआ। आत्म प्यार देवे ना कोए बली, बलि बावन रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ विकारा सृष्टी सल्ली, सल्ल सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। विष्नूं कहे मैं वेखी सृष्टी अंधी, अंध अज्ञान ना कोए गंवाईआ। दीनां मज़्हबां दी पई बन्दी, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। रहिबर दस्स के गए मज़्हबां वाली डण्डी, तेरी डण्डावत इक ना कोए जणाईआ। इक दूजे नालों तोड़ के आपणे नाल गए गंढी, नाता दुनिया विच रखाईआ। किसे नूं पौण ना दिती ठंडी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। सूरबीर बहादर बण के जंगी, जगत जलाद रूप कसाईआ। मानव मानव दे के तंगी, तंगदस्त कीती लोकाईआ। तेरा नाम दस्स के साचा संगी, संगल शरअ वाले पाईआ। तेरी खेल प्रभू बहुरंगी, चार जुग समझ किसे ना आईआ। तूं निरगुण धार बड़ा ढंगी, आपणा भेव ना कोए खुल्हाईआ। सच वस्त थोड़्ही थोड़्ही कर के वंडी, नाम कल्मयां विच रखाईआ। कलयुग अन्तिम देवे ना कोए साचा अनन्दी, अन्तर रस ना कोए चखाईआ। धुर दी वस्त मिले ना मंगी, मांगत बैठे मारन धाईआ। सदी चौधवीं जांदी लँघी, हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद बैठे राह तकाईआ। ग़मी ग़मखार मेट रंजी, रंज़श दीन दुनी रहे ना राईआ। तेरी धार निरँकार इक्को लग्गे सब नूं चंगी, चार जुग दा लेखा दए मुकाईआ। मन कल्पना ना रहे कोए फ़रंगी, दुतीआ भाउ ना कोए वखाईआ। लहिणा देणा चुका विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड मिले वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सब नूं दस्स छन्दी, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म सेज सुहाए इक पलँघी, पारब्रह्म ब्रह्म दर बैठा सोभा पाईआ।
❋
❋